นางาโอกะ มิโฮะ เซนเซย์

มิโฮะเซนเซย์หน้ารักดีเหมือนกันน้า
ไอ้เราก็นะ
เล่าตั้งแต่คุยตอนกลางวันเลยก็แล้วกัน
ไปเจอก็...

"มิโฮะเซนเซย์ คนนิจิวะ"
"คนนิจิวะ"

แล้วก็ถามๆไป
ว่าคำนี้พูดยังไง
คำนี้พูดยังไง
ประมาณนั้น
แต่ตอนจะกลับบ้านก็นึกได้
ว่าลืมถามไปสองสามคำ
แต่ก็บอกว่า เอ้อ...
ถามพรุ่งนี้ก็ได้
แต่บังเอิญมาเจอตอนมิโฮะเซนเซย์
กำลังจะกลับบ้าน

"มิโฮะ เซนเซย์
ซุมิมาเซนเดสึ"

บอกตามตรงว่าเราพูดว่า
"เด-สึ"
ไม่ได้พูด
"เดส"
นั่นเป็นคำที่เราตั้งใจพูด
แต่ไอ้ที่ตั้งใจพูดจริงๆคือ
"โจตโตะ คุดาไซ เดสึ"
แต่ดันไปพูด
"ซุมิมาเซน"
ฉันบ้าไปแล้ว
ไม่เป็นไร มิโฮะซังก็เข้าใจ
แล้วก็ถามไป
แล้วซักพักเราก็เอา
ของเล่นที่เป็นรูปหนังสือ
มีประวัติของโคลัมบัส
เล่มเล็ก
ยาวประมาณสองข้อนิ้วชี้ของเรา
กะจะพูดว่า
"มิเตะ คุดาไซ"
แต่ไม่ทันได้พูด
เพราะมิโฮะเซนเซย์ถามก่อนว่า
"นันดะ โคะเระ?"
ไอ้เราก็รู้นะว่าหมายความว่าอะไร
แต่ว่า...ตอบไม่ถูก
ก็ตอบเป็นภาษาอังกฤษไป
ขอเอามาแปลเลยนะ
ไม่บอกเป็นภาษาอังกฤษ
"พ่อหนูเอามาให้"
มิโฮะเซนเซย์ถามว่า (ถามเป็นภาษาไทยเลย)
"ของฝาก?"
(สำเนียงญี่ปุ่น)
"ไอ้มาฟรีจากเซเว่น"
ฮะ ฮะ
มิโฮะเซนเซย์หัวเราะด้วย
แล้วมิโฮะเซนเซย์ก็คืนมา
เราก็ว่า
"อ่า...ซาโยนาระ
อะริงาโตโกะไซมะชิตะ
มะตะ เนะ"
แล้วมิโฮะก็พูดเอ่อ...
ลานั่นแหล่ะ
ประมาณเรานี่แหล่ะ
แล้วเราก็มายืนต่อคิวซื้อขนมเบื้องต่อ
คนขายขนมเบื้องบอกว่า
"ครูคนนั้นน่ารักดี"
เอ่อ...ประมาณว่าเม้าส์กันเรื่องครูคนนั้น
แล้วก็วิถีชีวิตญี่ปุ่นกับไทยนี่แหล่ะ
ไม่มีอะไรมาก

วันนี้ไปก่อนนะ
บาย