ประจานคนเล่น
เขียนโดย
Maple N. Sarika
อย่าว่ากันเชียว...
ไนซ์จัง มิยาซาวะ ซาคาชิคุง น้องแวมไพร์ตัวน้อยๆ
พูดถึงน้องแวมไพร์ที่ห้องเรียนน่ะเหรอ เรียนเก่งนะ แต่เสียดายอย่าง ชอบเอาหนังสือแฟนตาซีขึ้นมาอ่านในห้อง
ไม่มีทำเนียนว่าอ่านหนังสือเรียนอยู่หรอก อ่านมันหน้าด้านๆเลยเชียว แหม ให้ตายเถอะ
แล้วอุตส่าห์เปลืองค่าโทรศัพท์ที่ใกล้หมดโทรไปหาเพื่อลากให้มาอ่านไดอารี่ เม้นท์ไดอารี่ให้หน่อย
เพราะซาโนเอร่าแซงหน้าไปเม้นท์ก่อนแร้ว เจ้าไนซ์ก็ดันบอกว่าเน็ตเจ๊ง
เปลืองค่าโทรศัพท์แย่นะเนี่ย รู้มั้ย?
ฉายาแวมไพร์ที่ฉันตั้งน่ะเหรอ?
ก็เพราะมันชอบสีดำแดงน่ะสิ แวมไพร์น่ะ เป็นผีอยู่ส่วนมืดๆ แต่งกายชุดสีดำๆ หรือไม่ก็ค้างคาวนั่นแหล่ะ
แวมไพร์คือค้างคาวผีดูดเลือดใช่ม้า? เวลามันดูดเลือดก็จะมีสีแดงติดที่ปาก กลายเป็นสีดำแดง
เพราะฉะนั้น ตำแหน่งผีแวมไพร์ สมควรที่จะเป็นของเจ้าไนซ์แล้วล่ะ ดีแล้ว ดีแล้ว
เจ้านี่ชอบม้วนผมอันเหนียวเหนอะ ไม่รู้เป็นไร ม้วนจนความสกปรกจากมือมันติดไปบนหัว
จนรังแค แล้วสิ่งสกปรกขึ้นเต็มหมดแล้ว บอกว่าห้ามม้วนก็ไม่เชื่อ ยังจะม้วนอยู่นั่นแหล่ะ นิสัย.. ชิ
ชอบพูดว่า "ด้วยความจอร์จระดับเทพของฉัน" เทพบ้าบออะไรกันกล้าไปสิงอยู่ในตัวเธอ เทพแห่งความบ้ามั้งเนี่ย?
พริมมี่จัง น้องหนูเรสเบี้ยน ซอมบี้คืนชีพ
พริมเหรอ? ไม่ค่อยมีอะไรมาก แต่ก็เรียนเก่งนะ แต่พอกันกับไนซ์เลย ชอบอ่านหนังสือแฟน-ตา-ซี
แล้วก็ออกแนวบ้าๆบอๆเกินไปหน่อย ติงต๊อง.. ช่ายๆ แต่ก็น่ารักดี(?) เถื่อน ซาดิสม์ เป็นคู่เรสเบี้ยนกับไนซ์จังอีกต่างหาก
เหอๆ ให้ตายสิ แต่นะ อยากให้พริมมาเม้นท์ไดอารี่ให้บ้าง
เสียดายไม่มีเบอร์มือถือพริมจัง ไนซ์ ถ้ามาอ่านไดอารี่นี้แล้วก็ช่วยโทรให้พริมเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่คำเม้นท์มาให้บ้างก็ดีนะ
คุณหนูซะไม่มีล่ะ คนคนเนี้ย ว่าแต่ ลืมตั้งชื่อภาษาญี่ปุ่นให้เลยนะเนี่ย
เอาเป็นว่าชื่อคิเซคิจัง ดีมะ? หมายถึงสมุดแห่งนรก เหอๆๆ (จะดีรึ?)
เดอะ เดวิล พริมจัง ฮ่าๆๆ ชื่อเพราะดี หรือจะเอาซัก เอ่อ... อาเมะ คาเซะ มิซึ โซระ แล้วก็ ฮิ (ฝน ลม น้ำ ฟ้า ไฟ)
อ้ะ.. ลืมดิน แต่ใช้คำว่าอะไรน้า? ช่างมันเหอะ ขี้เกียจตั้งแล้ว
อื้ม...ซอมบี้ ใช่ๆ ซอมบี้ ฉายานี้ฉันเพิ่งตั้งนี่ล่ะ เหมาะดีนะ เหมาะกับคนซาดิสม์ ฮิๆ
เรียกตัวเองว่า "คนหน้าตาดีไม่มีแฟน" โอโหแฮะ
มะลิงปริงคุง นางผีตานี มิโซะเองเด้อ..
มิโซะเป็นคนที่ทำอะไรแปลกไปมั้ยเนี่ย ประจานตัวเอง โฮะๆๆ
เรื่องเรียนเรอะ เล็กน้อยถึงขึ้นปานกลาง แต่ครูบอกว่าเรียนเก่งนะ เพียงแต่ขี้เกียจไปหน่อยก็เท่านั้น
นิสัยเหรอ ดี(ตรงไหนฮะ?) ก็แหม ใครๆก็ชอบชมตัวเองทั้งนั้นล่ะน้า ไม่รู้จะบอกว่าไงนี่นา
มีโซะเป็นคนกิน(ขนม)เก่ง แต่ข้าวไม่ยักกะชอบแฮะ ไม่ใช่ไรหรอก กลัวกินไม่หมด
นิสัยแย่ๆของมิโซะคือ คอยตามจิกหัวไนซ์ และยัดภาษาญี่ปุ่นเข้าหัว แต่รู้สึกว่าคนอย่างไนซ์จะกลืนลงท้องไปหมด
แล้วก็ถ่ายออกมาอยู่ในรูปของเสียซึ่งมิโซะไม่อยากเอ่ยชื่อ (แหวะ)
ไม่น่าล่ะ เจ้าไนซ์ถึงลืมซะหมด มิโซะเป็นคนที่กระตือรื้อร้นเรื่องเล่น ส่วนเรื่องเรียน ไม่เค้ย ไม่เคยเชียว
แล้วก็จะเก่งเรื่องการขโมยไฟล์จากยูทูป แต่ตอนนี้ที่เก็ยไฟล์ที่ขโมยมาซึ่งมีพื้นที่จำกัด เก็บไม่พอแล้วง่ะ
รวมพื้นที่ทั้งหมดสี่กิ๊กแล้วมั้ง เยอะจริงๆ ดูตาแฉะแล้ว
มิโซะชอบร้องเพลงภาษาญี่ปุ่นแล้วก็แปลไปด้วย แต่ไม่ยักกะร้องเพลงของไทยล่ะ
ร้องอย่างมากก็เพลง "ชีวิตเลือกไม่ได้" กับ "ดอกไม้ของน้ำใจ" ซึ่งเป็นเพลงเก่าสุดๆ แล้วแถมยังมีภาษาญี่ปุ่นมาปนอีก
ตอนนี้กำลังคลั่งเพลงซีซัน ซึ่งมีหลายฤดูเลย ขับร้องด้วยคนแปดคนซึ่งจำชื่อได้แค่สี่คน ทาคุยะ คาวาอาอิ อาโอยางิ และ ซาอิโต
แล้วก็ชอบเพลงที่มีคำแปลบ้าๆ "ราชาผู้ไม่ยอมอภัยให้แก่ความพ่ายแพ้"
แต่ถึงคำแปลจะบ้าไปหน่อย แต่มันก็มีความหมายนะยะ "พวกเราจะกลายเป็นทีม"
ส่วนฉายานางตานีเนี่ยน่ะหรือ?
เจ้านายน่ะสิ... คนที่ชื่อ "นาย" น่ะนะ คราวก่อนมีงานแสดง
ฉันใส่สไปเขียว โจงกระเบนเขียว เลยโดนนายเรียกว่า "นางตานี" โดยเฉพาะตอนที่ฉันไปยืนใกล้ต้นกล้วย
แต่ถ้าให้เป็นผีฝาหรั่งเพื่อให้เข้ากับเด็กอีผีหน่อย มิโซะอย่างเป็นเมดูซ่า
เนื่องจากมิโซะชอบงู มากๆๆๆๆๆๆๆๆ ถึงขั้นมากที่สุดเลยเชียว(เป็คนบ้าอะไรรึเปล่าเนี่ยชอบงู?)
เอ้าๆๆ เมื่อยมือแล้ว ไปดีกว่า ไว้ไดอารี่วันต่อไปจะมาประจานพวกรุ่นพี่(ในจินตนาการ)ซักหน่อย
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
12 ม.ค. 51
106
1
ความคิดเห็น
PS. I love you, I like you, I miss you very much and I give you every things, but why you makes me hurt? I will forget you and forget every thing of you!