Aozu

ไง ไดอารี่”
“หวัดดี”
“ฉันเข้าไปเปิดเจอเรื่องที่เอาตัวแสดงในการ์ตูนมาจาก
เดอะ ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส ด้วยล่ะ”
“แล้วไงต่อ”
“แต่มันเปลี่ยนไปเป็น
เดอะ ปริ๊นซ์ ออฟ โบวลิ่งแทนน่ะสิ”
“หา? ฮะๆ”
ไดอารี่งง
“แต่จริงๆแล้วมันก็เหมือนกับเป็นวันหยุดของพวกนั้นอ่ะนะ
แต่พวกนั้นก็แค่ไปเล่นเทนนิสกันเท่านั้นเอง
มันน่าขำนะ”
“น่าขำยังไง
เพราะถ้าเจอจากยูทูบจริง
มันน่าจะเป็นเสียงภาษาญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่ แต่ฉันก็พอฟังออกนะ
แล้วตาฉันก็ไม่ได้บอดด้วย
มันมีรูปให้ดูนะยะ”
“แล้วไง”
“ก็คิดดูนะ
คนลิ้นจระเข้ที่กินน้ำผักของอินูอิ
โดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลยอย่างฟูจิได้เนี่ย
พอมากินน้ำอะไรก็ม่ายรู้ ชื่ออาโอซึ
ในเดอะ ปริ๊นซ์ ออฟ โบวลิ่งเนี่ย
จอกเล็กนิดเดียวฟูจิยังตายเลย”
“ตายเลยเหรอ?”
“คือ อันนั้นเป็นแค่คำเปรียบอ่ะนะ
ริงๆแล้วแค่น๊อคไปก็เท่านั้นเอง”
“ขนาดน๊อกเลยรึ”
“อื้อๆ”
“ลิ้นจระเข้พังเลยเหรอ”
“ใช่ๆ ขนาดคนที่ทำน้ำนั้นอย่างอินูอิเนี่ย
ยังน๊อคเองเลย
หรือไม่ก็น่าจะบอกว่า
คนทำยังตาย
แล้วคนอื่นจะไปเหลือเรอะ”
“นั่นสิ”
“แต่ฉันว่าน่าลองกินนะ
รักดีน่ะ คิคุจังเนียวตอนกินแล้ว กลายเป็นแมวผีไปเลย”
“อะไรของเธอ คิคุจังเนียว?”
“มันชื่อ คิคุมารุ แต่เรียกย่อว่า
คิคุ แล้วก็เติมจัง คิคุจังไง”
“แล้วเนียวล่ะ”
“ก็มันหน้าเหมือนแมว
ฉันก็เลยเรียกว่าคิคุจังเนียว”
“แต่เสียงแมวต้องเป็น เมียว ไม่ใช่เหรอ เหมียวๆ”
“ก็เสียงแมวญี่ปุ่นมันร้องเนียว”
“เออๆๆ
ขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว”
“งั้นฉันก็ขอตัวไปดูอะไรสนุกๆในยูทูบต่อนะจ้ะ”
“อือๆ”
ไดอารี่คิดในใจว่า
...จะไปไหนก็ไป เบื่อแล้วเฟ้ย...
คนเขียนก็คิดในใจว่า
...อยากไปตั้งนานแล้วเฟ้ย ฉันไม่ถีบแกลงโถส้วมก็บุญแล้ว...
“เหอๆๆ”