“ไดอารี่...
หาย-ปาย-หนาย-หว่า?”
คเขียนทำท่าเกาหัว
ทั้งๆที่น่าจะรู้ว่าเพราะตัวเองนั่นแหล่ะ
ที่ทำให้ไดอารี่หาย(หัว)ไปไม่กลับมาเล้ย...
“หาว”
คนเขียนหาวแล้วก็นอน
“เฮ่ย...อย่าขี้เซาแบบนี้สิ
มานอนอะไรเอาตอนนี้?”
“หืม?”
เสียงไดอารี่นี่หว่า
“เฮ่ย...จะกลับมาก็กลับมาดีๆ
อย่ากลับมาแต่เสียง แถมเสียงเนี่ย...
จะถือว่าเป็นคำตักเตือนนะ
ถ้ายังคิดจะพูดอีกนายได้โดยหมกส้วมอีกรอบแน่
แล้วก็เอาไปโยนเข้าไปในดงหนาม
แล้วก็ลงนรกไปเล้ย...ฮึ่ม”
คนเขียนนั่งกอดอก
“เอิ๊ก”
ไดอารี่ซวยแน่เลย
“จ้าๆๆ
มาแว้ว มาแว้ว”
“เดียวจับยัดส้วมอีกรอบเลย
มาเข้าคอมซะดีๆเลย
แล้วห้ามออกไปไหนอีกนะ ห้ามพูดอะไรไม่เข้าหูด้วย
ไม่งั้น ตาย!!!”
“คร้าบบบบบบบบบ”
จะถูกหมกส้วมอีกรอบมั้ยเนี่ย?
เขียนโดย
Maple N. Sarika
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
31 มี.ค. 51
140
2
ความคิดเห็น
PS. ชีวิตคือการเสี่ยง สิ่งที่อันตรายที่สุดในชีวิตคือการไม่ลองเสี่ยงอะไรเลย
PS. I love you, I like you, I miss you very much and I give you every things, but why you makes me hurt? I will forget you and forget every thing of you!