“เฮลโล ไดอารี่”
คนเขียนเดินวนเวียนอยู่ในห้องมองหาไดอารี่
“หายหัวไปไหนของมันฟะ”
คนเขียนเริ่มใช่คำหยาบ
ไม่ดีนะเนี่ย ไม่ดี
แล้วคนเขียนก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเอาไดอารี่ไปยัดส้วม
เรียบร้อยแล้ว
“หืม?”
คนเขียนเกาหัว
“ดีเหมือนกัน ไม่มีไดอารี่อยู่เนี่ย
ซักวันคงไม่เป็นไร
ไม่สิ
สบายใจด้วย
เย่ ไดอารี่หายไปแล้ว ไชโย”
อ้าว นึกว่าจะเป็นห่วงไดอารี่
ตอนนี้เจ้าไดอารี่หายไปไหนแล้วล่ะ
คนเขียนไม่ได้ทำท่าใส่ใจเลย
ผ่านไปห้านาที
“ไดอารี่หายไปไหนของมันนะ”
ผ่านไปสิบนาที
“ไดอารี่ตกส้วมไปไหนแล้วนะ”
ผ่านไปสิบห้านาที
“ไดอารี่พังรึยังนะ”
ผ่านไปยี่สิบนาที
“ไดอารี่จะมอมแมมขนาดไหนนะ”
ผ่านไปยี่สิบห้านาที
“ไดอารี่เหม็นจนอ้วกแตกรึยังนะ”
ผ่านไปสามสิบนาที
“ไดอารี่ลงทะเลรึยังนะ”
ผ่านไปอีกห้านาที
“ไดอารี่จะโดนปลากินมั้ยนะ”
อีกห้านาที
“ไดอารี่จะเจอปลาปิรันย่ามั้ยนะ”
ผ่านไปอีก...เฮ่ย...พอแล้วเฟ้ย
(หยาบคายจริงๆเลยคนเขียนเนี่ย
อย่าเอตามเชียวนะจ้ะ ไนซ์จัง)
ไดอารี่จะกลับมามั้ย
คอยลุ้นตอนต่อไปนะจ้ะ
ความคิดเห็น
PS. ชีวิตคือการเสี่ยง สิ่งที่อันตรายที่สุดในชีวิตคือการไม่ลองเสี่ยงอะไรเลย