ไปชื่นชมความสำเร็จของฉัน...

"ไดอารี่จ๋า...พรุ่งนี้ฉันจะไปรอชื่นชมความสำเร็จของฉันนะ"
"เรื่องอะไรเหรอ?"
"วันนี้ฉันขึ้นไปสอนเพื่อนๆตีฉิ่งกันน่ะ จะได้ได้คะแนนกันเยอะๆหน่อย
ฉันเล่นสอนเกือบหมดทั้งห้องเลย มีบางคนนะ
ที่ยังตีเพี้ยนๆบ้าง แต่ก็โอเค
ดีเหมือนกัน บางคนก็ดีตอนแรกๆ แต่ไปเสียเอาตอนท้ายๆ"
"ความสำเร็จที่ว่าก็คือ สอนเพื่อนตีฉิ่งเหรอ?"
"เปล่า...ฉันหมายถึง
ความสำเร็จที่เพื่อนคนที่ฉันสอนน่ะ สามารถตีได้คะแนนดีๆ
ไม่แพ้ห้องอื่นๆ
แต่ดูๆแล้ว ไม่แพ้แน่นอน
เพราะฉันลองไปดูห้องอื่นๆตีน่ะ มันฟังเพี้ยนๆ
บางคนก็ไม่กังวานเลย
แต่ห้องฉันเจ๋งสุดๆ"
"หลงตัวเองอีกแล้ว"
"ใครว่าล่ะยะ?
ฉันหลงห้องตัวเองต่างหาก
เจ้าไดอารี่จอมบื้อ จอมซื่อบื้อ บ้าบอ
ห้องฉันเก่งจริงๆเลยนะเนี่ย ตีเพราะพริ้ง ถึงจะมีบางคนที่ไม่ดีอ่ะนะ"
"ฉันบ่นไม่เลิกอีกเหรอ
แล้วมีการมาว่าฉันบื้ออีก ไอ้คนเขียนจอมโวยวาย ขี้บ่น"
"ว่าไงนะ?"
"ก็ทีเธอยังว่าฉันเลย"
"ฉันว่านายได้ แต่นาย ไม่มีทางเด็ดขาด...
แก...ตาย...."

นี่คือสีหน้าของไดอารี่(แล้วไดอารี่มีสีหน้าด้วยเหรอ?)
จากนั้น เป็นอะไรต่อไปคงไม่ต้องบอกนะคะ
..............