"ไดอารี่ วันนี้ฉันไปเรียนพิเศษมา"
"แล้วไง?"
"ก็ไม่มีอะไรนี่นา
ฉันบอกนายเหรอว่ามีอะไร"
"เปล่า"
"อาทิตย์ก่อนฉันไปติดต่อที่เรียนที่ ecc มา
ติดต่อจะเรียนภาษาญี่ปุ่น
เพราะพ่อฉันจะให้ฉันไปพูดคุยสื่อสารกับคนญี่ปุ่น
เพราะฉันไปที่นั่นบ่อยอ่ะน่ะ
แล้วเจ้าไนซ์....
....ท่านหญิงนีราน่ะ
เค้าก็อยากเรียนด้วย
แต่ที่อีซีซีน่ะ เปิดคอร์สเรียนแค่สองคน เค้าไม่ยอมให้เรียน
ก็เลยต้องไปเลือกเป็นเรียนตัวต่อตัวร้อยชั่วโมง
เพราะเรียนเพิ่มอีกคนจ่ายแค่ร้อยนึง
แล้วค่อยนำมาหารสองอีกทีก็ได้"
"อื้ม...ดีเหมือนกันนะ"
"แต่ว่า...."
"แต่อะไร รึว่าท่านแม่ของท่านหญิงนี่ราจะไม่ให้"
"เปล่าหรอก
มันอยู่ที่ว่า
มันหมดเขตไปแล้วน่ะสิ"
"อ้าว?"
"พ่อของฉันก็เลยบอกให้ไปถาม
มิโฮะ-เซนเซอิ
ซึ่งเป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่นม.ปลายที่โรงเรียนของฉัน
ว่าจะรับสอนมั้ย?
แต่มันก็ลำบากนะ เพราะว่าฉัน...
ไม่รู้ว่าใครคือมิโฮะ-ซังน่ะสิ"
"อ้าว? แล้วเธอจะทำยังไงอ่ะ"
"ก็ต้องลองติดต่อที่อีซีซีอีกที แล้วค่อยถามมิโฮะซังดู
ในกรณีที่หมดเขตแล้วจริงๆอ่ะนะ"
"อื้อ...งั้นรีบๆล่ะ
จะได้มา Speak Japanese กับท่านหญิงนีรา
ให้ฉันฟัง"
"...ถ้าฉันพูดผิด นายก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี"
"....
...."
"วันนี้ฉันไปล่ะนะ
แล้วพบกันใหม่วันฟ้าใส"
"จ้า บาย..."
ความคิดเห็น
อ่า . .โชคดีนะค่ะ
PS. ~ Life ' s like a novel with the ripped out. ~