มิตรภาพ

"หวัดดีคนเขียน
ช่วงนี้อากาศเย็น รักษาสุขภาพดีๆล่ะ"
"ฮัดชิ่ว...
มาเตือนอะไรเอาป่านนี้
ฉันเป็นหวัดแล้วย่ะ"
"หัวข้อเรื่องนี้เป็นมิตรภาพ คงชอบล่ะสิ"
"เปล่า"
"อ้าว แล้วทำไมล่ะ"
"ฉันไม่ชอบการที่มีมิตรภาพต่างหาก
ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย
เวลามีก็ต้องคอยดูแลเอาใจใส่
ไม่ให้เกิดรอยร้าว
มันลำบากมากๆเลยนะ"
"ที่พูดแบบนี้ แสดงว่าเคยเกิดรอยร้าวมาแล้วล่ะสิ"
"...."
"การมีมิตรภาพเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งนะ
ไม่มีแล้วใครจะคอยช่วยเหลือเธอยามทุกข์ยาก
แล้วใครจะคอยเป็นเพื่อนเธอยามเหงาล่ะ"
"แล้ว-จา-ทาม-มาย-ล่ะ
มันไม่เห็นจะมีประโยชน์เลย
ใช่ประโยชน์เล็กน้อยก็ไม่ค่อยได้เลยซักนิด
ฉันชอบการที่อยู่ตัวคนเดียวมากกว่า
มันมีอิสระเสรีกว่าเยอะ
ไม่มีใครมาเป็นภาระ
ไม่มีมิตรภาพ....ยังดีกว่าเยอะเลย
ฉันเกลียดการที่มีคนอยู่มากมาย เยอะๆ
เรียนก็มีคนได้คะแนนเยอะกว่า แล้วมันจะทำให้เรา
เสียกำลังใจไปมาก
คนเยอะๆไม่เห็นจะดีเลย"
"เธอนี่ก็แปลกคน
คนส่วนใหญ่พยายามที่จะค้นหาคำว่า
มิตรภาพ
ที่ขาดหายไป
แต่เธอนี่น้า.........."
"คนเราจะแตกต่างกันบ้าง ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย
ฉันชอบงู แต่ทุกคนเกลียดงู
ฉันเกลียดเด็ก แต่ทุกคนรักเด็ก
ฉันไม่ชอบมิตรภาพ แต่ทุกคนชอบ
ไม่เห้นจะเป็นไรเลย"
"อืม....
แต่ฉันว่ามันออกจะต่างในด้านที่ไม่ควร
และไม่เหมือนคนอื่นมากเกินไป
ยังไงก็ไม่รู้นะ"
"ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า การอยู่คนเดียว
เป็นอะไรด้วยตัวคนเดียว
เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉัน
ฉันอยากเป็นอะไรตัวคนเดียว
ไม่ชอบที่จะอยู่ร่วมกับผู้อื่น"
"เธอเคยโดนมาแล้วใช่มะ?"
"....."
คนเขียนนั่งก้มหน้า แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
สิ่งที่คนเขียนเกลียดที่สุดคือ
การที่ความหวังใกล้อยู่แค่เอื้อม แต่ก็ดันมาเกิดรอยร้าว
เพียงแค่ไม่กี่ก้าวก็จะถึงเส้นชัยแล้ว....