วุ่นนักหลงรักเจ้าชายเงือก

“สวัสดีจ้ะ ไดอารี่”
“หน้าบานมาเชียว ไปทำอะไรมาล่ะ”
“อ่านหนังสือนิยายน่ะ
สนุกดี อ่านไม่วางตาทั้งวันเลย
เพิ่งมาเปิดคอมฯก็ตอนเย็นนี่แหล่ะ”
“สนุกขนาดนั้นเชียว”
“อื้อ
หนุกดีนะ หนึ่งหญิงคือลูกครึ่งมนุษย์
หนึ่งชายคือเงือกที่กำความลับ
ซึ่งกำลังรอการเปิดเผย
อ่านแล้วก็หนุกดีเหมือนกัน เป็นความสนุกอีกรูปแบบที่
ต่างจากหนังสือของเลิฟเบอร์รี่ที่ฉันชอบอ่านเป็นประจำอ่ะนะ”
“เหรอ...
ของเลิฟเบอร์รี่เนี่ยเป็นนิยายวัยรุ่นนะ
ปกติเธอไม่ชอบอ่านนี่นา
ใครทำอะไรเธอจนเธอชอบอ่านหนังสือแนวนั้นได้ล่ะ”
“ก็ฉันไปเจอหนังสืออยู่เล่มนึงนี่นา
มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับหมาป่า ฉันก็ชอบ ยังไม่ได้ดูสำนักพิมพ์
พอมาดูอีกทีก็รู้ว่าเป็นของเลิฟเบอร์รี่น่ะ”
“เธอนี่ ถึงจะวัยรุ่นยังไง
ก็ไม่พลาดเรื่องเล้นลับเลยนะ หมาป่าเนี่ย
แล้วเล่มอื่นๆล่ะ”
“ก็เรื่องเจ้าชายเงือกเนี่ย
ฉันชอบเงือกนะ ก็เลยเอามาอ่านน่ะ
แล้วก็เรื่องรักต่างมิติฯของเลิฟเบอร์รี่
มันมีผี ฉันก็ชอบ
(แต่ตามจริงพออยู่คนเดียวทีไร ขนลุกซู่ทุกที)
แล้วก็เรื่อง SENSE OF LOVE
มันอ่านใจคนได้ ก็แปลกดีนะ
แล้วก็ยัยเอ๋อเจอเจ้าชายจอมซ่าส์ มันเป็นมนุษย์ต่างดาว
แล้วก็ มิติรักข้ามภพ
มันมีมังกรดำด้วย แล้วก็มนตร์มรกต
มีมังกรมรกต ฉันชอบมังกรมากๆเลยนะ”
“อื้ม จะว่าไปมันก็ไม่ค่อยแปลกนะที่นิยายจะมีอะไรแบบนี้น่ะ
ไม่ซื้อนิยายทั้งร้านหนังสือไปเลยล่ะ รับรอง
มีเรื่องแบบนี้ทุกเล่มแน่ๆ”
“ไม่ทุกเล่มหรอก เรื่องที่ฉันแต่งยังไม่มีเลย”
หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งเดินมาพูดแล้วก็เดินหายออกไปทันที
“ใครอ่ะ”
“ไม่รู้ดิ
ว่าแต่ เธอเองก็หัวโบราณใช่เล่น
อ่านพวกที่ข้ามภพแบบนี้น่ะ แล้วก็มีการผจญภัยด้วย
โบร้าณ โบราณ”
“เดี๋ยวเถอะ ไปว่านิยายของคนอื่นโบราณ
เดี๋ยวถ้าคนเขียนนิยายเรื่องนั้นมาได้ยินล่ะก็
นายเละแน่ๆ
โดยเฉพาะเรื่องที่นายว่าฉันหัวโบราณ
ตายซะเถอะ!!!”
“อ้าก!!!”
คนเขียนจับไดอารี่ทุ่มลงพื้นและถีบไปหานักเขียนนิยาย
ทุกๆคนที่เขียนเรื่องที่คนเขียนไดอารี่อ่าน