หนึ่งคำใน "นิยาม"

ตอนที่ 7 : เนื้อเรื่อง 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ก.ย. 59

นิยาย  หนึ่งคำใน “นิยาม”

ตอนที่ 5 เด็กดื้อ


พลอยพชรรู้ตัวดีว่าทุกคนมองมาที่เธอ

พลอยพชร: น้องไม่เดินนะพี่ศา

พลอยพชรเดินหนีเข้าไปในห้องแต่งตัว  ทุกคนพากันเดินตามมา

นริศรา: ไม่มีใครช่วยเราได้แล้วนะน้อง  เดินเถอะนะ

ภาคิน: นั่นสิน้องพลอย  ยังใงก็ถือว่าช่วยคุณลุง

พลอยพชร: แต่..

อัศวิน: ป๊อดนี่นา

พลอยพชร: นายว่าใคร

อัศวิน: ก็ว่าคนขี้ขลาดแถวนี้ใงครับ

พลอยพชรมองหน้าอัศวินแบบแค้นๆ

พลอยพชร: ได้  พี่จ๋า  พี่แต่งตัวให้น้องหน่อยนะ  น้องจะเดินแบบ

นริศราดีใจมากมองหน้าภาคิน  ทั้งคู่พากันยิ้ม

พลอยพชรกับอัศวินก็จ้องตากันแบบไม่กระพริบ

พลอยพชรแต่งตัวเสร็จเธอเดินออกมา  ทำให้ทุกคนมองและอึ้งมาก  โดยเฉพาะอัศวิน 

แล้วขณะที่พลอยพชรเดินออกมาด้วยเธอไม่ค่อยใส่ส้นสูง  เละสะดุด  โชคดีที่อัศวินรับได้ทัน  ทั้งคู่จ้องหน้ากันพลอยพชรรีบผลักอัศวินออก

อัศวิน: ซุ่มซ่ามจริงๆ

พลอยพชรมองหน้าอัศวินแบบโมโห

ภาคิน: พลอยสวยมากเลยนะวันนี้

นริศราหน้าเศร้าๆเมื่อภาคินชมพลอยพชร

ขณะนั้นปีเตอร์ก็เดินเข้ามา

ปีเตอร์: โห  วันนี้พลอยสวยมากเลยนะ  เหมือนเจ้าหญิงเลย

พลอยพชร: เว่อละ

ถึงเวลาเดินแบบทั้ง 2 คู่ พากันไปสแตนบาย

นริศรากับภาคินเดินมาก่อน  ทั้งคู่เดินแบบในชุดสีขาว  และเครื่องเพชรที่บ่งบอกถึงความอ่อนโยน อ่อนหวาน  ดูดี

พลอยพชรและอัศวินเดินมาคู่หลัง  ทั้งคู่มาในชุดสีดำและเครื่องเพชรที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวเอง  ดูดีและมีความน่าค้นหา

อัศวินโอบเอวพอยพชรเพื่อให้นักข่าวถ่ายรูป

พลอยพชร: ปล่อยมือนายออกไปเดี๋ยวนี้

อัศวิน: อยู่เฉยๆเถอะน่าคุณ  กล้าๆหน่อยดิ

ทุกคนในงานมองทั้งคู่เป็นตาเดียว  ทั้งคู่เหมาะสมกันมาก

พองานจบทุกคนต่างพากันชมว่าทุกคนดูดีมาก  ทุกคนขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า  พอเปลี่ยนเสร็จก็ออกไปรอที่ร็อบบี้  ชุดของพลอยพชรเปลี่ยนยากสุดจึงออกมาที่หลัง  ในขณะที่เธอใส่รองเท้า  เธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มอย่างแรง  ทำให้เธอล้มลง

พลอยพชร: โอ๊ย!!!!

อัศวินเข้ามาเห็นพอดี

อัศวิน: คุณเป็นอะไรรึป่าว

พลอยพชร: ในรองเท้าชั้น

อัศวินจะถอดรองเท้าของพลอยพชรออก

พลอยพชร: คุณทำไรอ่ะ

อัศวิน: อยู่เฉยๆเหอะน่า

อัศวินถอดรองเท้าของพลอยพชรออก  พบว่ามีแก้วแหลมๆอยู่ในรองเม้าของเธอ  เท้าของพลอยพชรเลือดออก อัศวินเอาผ้าเช็ดหน้าของเขาพันให้เธอ  พลอยพชรมองอัศวินแล้วยิ้ม  เพราะไม่เคยเห็นเขาอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อน

อัศวิน: เดินไหวรึป่าว

พลอยพชร: ไหวสิ  แค่นี้เอง

พลอยพชรพยายามลุกแต่ก็ต้องล้มลงอีก 

อัศวิน: แล้วบอกว่าไหว

พลอยพชร: ก็ไหวใง  ไหว

อัศวินอุ้มพลอยพชรขึ้นมา

พลอยพชร: นี่นายย

อัศวิน: อยู่เฉยๆ  เด็กดื้อ

พลอยพชร: ชั้นไม่ใช่เด็กละนะ

พลอยพชรบ่นไปแต่อัศวินไม่สนใจ

อัศวินอุ้มพลอยพชรออกไปที่ล็อบบี้  ปีเตอร์เห็นเอามือทำท่าเหมือนจะอุ้มพลอยพชรต่อเอง  แต่อัศวินก็อุ้มเธอเลยเขาไปเลย

นริศรา: น้องเป็นอะไร

อัศวินเล่าให้ฟังว่ามีเศษแก้ว

ภาคิน: รีบพาน้องกับบ้านกันดีกว่า  เดินไหวมั๊ย

พลอยพชร: เอ่อ

อัศวิน: ไม่ไหวหรอกครับ  ผมอุ้มไปส่ง

นริศราและภาคินรีบไปเอารถ

พิม: ศาดูแลน้องด้วยนะลูก  พ่อกับแม่ต้องอยู่ทางนี้ก่อน

อัศวินอุ้มพลอยพชรและหันไปบอกปีเตอร์ “นายกับบ้านไปเถอะคันดูและคุณพลอยพชรมีเยอะละ” แล้วก็อุ้มพลอยพชรไป  ระหว่างที่อุ้มไปเขาก็หัวเราะ

พลอยพชร: นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย 

อํศวิน: แฟนคุณคงจะขาดใจนะ  ที่เห็นผมอุ้มคุณเนี่ย

พลอยพชร: แฟนชั้น  ใคร???  ปีเตอร์ไม่ใช่แฟนชั้น  ชั้นยังไม่มีแฟน

อัศวินเอาหน้าเข้าไปใกล้พลอยพชร

 อัศวิน: งั้นผมก็จีบคุณได้อ่ะดิ

พลอยพชรอึ้งไป

พลอยพชร: ทะลึ่งละ

ภาคินกับนริศราเอารถมาพอดี  อัศวินอุ้มพลอยพชรไปนั่งบนรถ  แล้วโน้มหน้าเข้าหา

อัศวิน: ไว้เจอกันใหม่นะ เด็กดื้อ  ไว้ผมจะมาจีบคุณ

พลอยพชรทำหน้าจะพูดอะไรอัศวินรีบปิดประตูรถ

พลอยพชร: คนบ้าอะไร เอะอะก็โน้มหน้าเข้าหา

นริศรากับภาคินแอบเหลือบมองแล้วหันมาอมยิ้ม

 

ปุยนุ่น  มณีมันตรา

นิยายเรื่องนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิงและชื่นชอบในตัวนักแสดงเท่านั้น

มิได้มีเจตนาจะพาดพิงหรือทำให้ผู้อื่นเสียหายแต่อย่างใด

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 มิ้น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 21:21
    ต่อค่ะ
    #4
    0
  2. #3 Faii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 22:35
    แต่งต่อเปล่าค่ะ รออยู่น้ะ ??
    #3
    0
  3. #2 Bua1818 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 14:02
    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ????
    #2
    0