( got7 ) revenge | bnior , bnyoung

ตอนที่ 20 : revenge 20 (ending)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    23 มี.ค. 60






REVENGE 20




          ร่างบางที่นั่งเหมอลอยอยู่ในรถยนต์คันหรูอย่างเงียบๆ ดวงตากลมโตมองทอดออกไปนอกกระจกรถยนต์ที่ตอนนี้มีมาร์คต้วนเป็นผู้ควบคุมมันอยู่ ทั้งคู่กำลังมุ่งหน้าไปที่สนามบินที่ตอนนี้ผู้เป็นพ่อของเขากำลังรออยู่ที่นั่นแล้ว พาสปอร์ตในมือบางนั้นถูกจินยองกำไว้แน่นจนหงิกงอ ท่ามกลางสายตาของมาร์คที่มองภาพนั้นอย่างเงียบๆโดยที่ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

 

          จินยองทราบดีว่าตอนนี้อิมแจบอมนั้นได้รู้เรื่องที่เขาจะบินกลับแอลเอเป็นที่เรียบร้อย แต่มันกลับไม่มีความหมายอะไรอีกแล้วเพราะอิมแจบอมไม่ได้ฉุดรั้งอะไรเขาไว้เลยสักนิด จินยองไม่โกรธแจบอมเลย กลับเข้าใจว่าความรู้สึกของเขาทั้งคู่มันก็คงเจ็บปวดไม่ต่างกัน สำหรับจินยองแล้วการจากลาคือสิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุด

 

 

          จะแวะที่ไหนก่อนไหม?” มาร์คหันมาถามร่างบางด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความห่วงใย ก่อนจะสังเกตเห็นว่าจินยองไม่ได้สนใจกับคำถามนั้นสักเท่าไหร่

 

          ไม่ครับจินยองตอบออกมาสั้นๆโดยที่สายตากลมนั้นยังคงทอดมองออกไปด้านนอกตามเคย

 

          ไม่กินอะไรหน่อยเหรอ?”

 

          ไปเถอะครับ ผมไม่หิว

 

 

          มาร์คพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะตั้งอกตั้งใจขับรถต่อไป เขาพอจะรู้ว่าตอนนี้จินยองคงไม่มีกระจิตกระใจทำอะไรอีก ตั้งแต่ที่ร่างบางแบกกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาจากบันไดพร้อมกับแบมแบมที่ส่งสายตาอาฆาตเขาตั้งแต่เจอหน้า ดวงตากลมโตที่แดงก่ำนั้นก็ทำให้เขารู้เลยว่าจินยองคงแอบไปร้องไห้มา เขาไม่อยากทำร้ายจิตใจจินยองเลยสักนิด แต่เพราะผู้ใหญ่ที่ตัดสินใจและคิดดีมาแล้วนั้นก็กลับทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้

 

          ไม่นานนักรถยนต์คันหรูก็จอดเทียบลาดจอดรถของสนามบิน ก่อนจะลงไปแทบกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากรถทันที เช่นเดียวกับจินยองที่เงียบไม่พูดไม่จาแต่มือก็หยิบจับข้าวของของตัวเองไป ร่างสูงเดินนำร่างบางออกไปก่อนจะเข้าไปในสนามบินเพื่อไปหาปาร์คซูฮยอกที่มารออยู่ก่อนหน้าแล้ว ร่างบางที่เดินอย่างกับคนไร้วิญญาณก็เดินตามไปอย่างเงียบๆแม้ในใจอยากจะวิ่งหนีซะเต็มทน

 

 

          จินยองลูก.. ”  เมื่อเดินเข้ามาไม่นานนักก็กลับมีเสียงของใครคนหนึ่งเรียกชื่อของจินยองขนเจ้าตัวสะดุ้ง ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองไปทางด้านหน้าเล็กน้อยก่อนจะพบกับผู้เป็นพ่อที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกล เช่นเดียวกับจินยองที่เห็นหน้าของพ่อก็เผยรอยยิ้มทันที

 

          พ่อครับ..ฮึก”  จินยองวิ่งไปกอดพ่อทันทีก่อนจะปล่อยโฮออกมา เขาคิดถึงพ่อและแม่เช่นกัน การได้เจอกันแบบนี้มันทำให้รู้สึกดีไม่ใช่น้อย

 

          ร้องไห้ทำไมหื้ม

 

          ผมคิดถึงพ่อ...

 

          นี่ไง จะได้กลับแล้วนี่ไง ไม่ร้องสิ อายคนอื่นเขาทว่า  คำพูดของผู้เป็นพ่อกลับสะกิดความรู้สึกที่มันหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะคิดถึงมากแค่ไหนแต่การพบกันในเวลานี้มันไม่เหมาะเลยจริงๆ

 

          ผม..ผมยังไม่กลับได้ไหมครับ?” คำถามของจินยองทำให้ปาร์คซูฮยอกเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ จู่ๆจินยองก็มาขอไม่กลับซะอย่างนั้น

 

          ทำไมล่ะ? มีอะไรหรือเปล่าจินยอง?”

 

          ผม..คือผม.. ผมอยากเจอพี่แจบอมก่อน

 

 

          คำตอบของจินยองก็ยิ่งเพิ่มความไม่เข้าใจให้กับผู้เป็นพ่อมากขึ้นไปอีก แต่นั่นก็คงขัดอะไรไม่ได้ถ้าลูกต้องการแบบนั้น สายตาของจินยองมันฉายแววความเศร้าออกมาจนคนเป็นพ่อรู้สึกใจคอไม่ดีและรู้สึกสับสนกับการกระทำของตัวเอง จินยองคงไม่อยากกลับจริงๆหรือกำลังกังวลอะไรอยู่ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เลยจริงๆ เช่นเดียวกับสายตาของมาร์คที่ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบๆโดยที่ไม่แสดงความคิดเห็นใดใดทั้งสิ้น หลังจากนี้ก็รอเพียงระยะเวลาของเครื่องที่จะออกและความหวังของจินยองที่จะรอแจบอมเพียงเท่านั้น แม้ว่ามันจะเหลือไม่อีกกี่นาทีก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

revenge

 













              ความเร็วของรถยนต์ที่วิ่งแล่นสู่ท้องถนนมันไม่ได้ทำให้ทำให้บุคคลที่นั่งอยุ่ในรถเพียงคนเดียวหวาดกลัวแต่อย่างใด แจบอมเหยียบคันเร่งของเครื่องมุ่งตรงไปยังสนามบินทันทีเมื่อได้สั่งให้แดเนียลคนสนิทตรวจสอบไฟท์ให้เสร็จสับ ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสีหน้าที่ดูกังวล รวมทั้งคิ้วเข้มที่ขมวดกันเป็นปมอย่างเห็นได้ชัด 


              แจบอมหอบความหวังทั้งหมดพร้อมกับมุ่งหน้าตรงไปหาจินยองด้วยความรักและความหวังที่จะรั้งคนรักเอาไว้ แม้เปอร์เซ็นที่จะได้คำตอบไปในทางบวกมันจะมีน้อยมากก็ตาม แต่สำหรับเขาในตอนนี้มันไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว เขาจะไม่ยอมให้จินยองจากเขาไปอีก ตลอดระยะเวลา 10 ปีที่เขาผิดพลาดมันเพียงพอสำหรับเขาแล้ว



             รถยนต์คันหรูที่ขับมาด้วยความเร็วจอดเทียบกับลาดจอดรถด้านหน้าของสนามบินก่อนที่ร่างสูงจะเปิดประตูรถและรีบวิ่งออกมาโดยไม่สนอกสนใจกับรถนั่นเลยสักนิด ร่างสูงเร่งฝีเท้าก่อนจะมุ่งไปยังในสนามบินด้านในอย่างรวดเร็ว ร่างสูงกดโทรออกไปยังเบอร์ของคนตัวเล็กก่อนที่จะนำโทรศัพท์แนบกับหู โดยที่สายตายังคงกวาดมองไปรอบๆสนามบินที่แอร์อัดไปด้วยผู้คน



             คิ้วเข้มขมวดกันเป็นปมทันทีเมื่อไม่มีการตอบรับจากคนปลายสายเลยสักครั้งก่อนจะจิ๊ปากเสียงดังอย่างหัวเสีย แจบอมวิ่งไปดูตามเกทต่างๆก่อนจะทอดมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองสลับไปมาอย่างร้อนรน มันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วสำหรับเขา ตอนนี้ทางเดียวที่เขาต้องการคือการรั้งจินยอง แจ่เส้นทางข้างหน้ามันมืดมนจนเขาอยากจะถอดใจให้รู้แล้วรู้รอด




             "จ..จินยอง!! จินยองเดี๋ยว จินยอง!! โธ่เว๊ย!!"



             แต่ทว่า สายตาเจ้ากรรมกลับสอดส่องจนเจอร่างบางที่กำลังหิ้วกระเป๋าตามหลังผู้เป็นพ่ออย่างเงียบๆโดยที่มีผู้ชายตัวสูงที่อิมแจบอมไม่คุ้นหน้าเดินประกบหลังก่อนจะเดินเข้าเกทไป ร่างสูงวิ่งกรูฝ่าผู้คนอย่างไร้มารยาทมุ่งหน้าไปที่เกทนั้นทันที แต่ก็ต้องหัวเสียเมื่อเสียงเรียกของเขาไม่ได้ทำให้จินยองหันมามองเลยสักนิดก่อนที่จะหายเข้าไปในเกทจนลับสายตา


             แจบอมขยุ้มผมตัวเองจนฟูฟ่องด้วยความผิดหวัง เขาผิดเองที่มาช้าไป หากเขามาเร็วกว่านี้เพียงเสี้ยววินาทีเขาคงยื้อจินยองเอาไว้ได้ การรู้ตัวช้ามันไม่ได้มีอะไรดีเลยสักนิด ร่างสูงเดินมาที่เก้าอี้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างไร้ความหมาย ความรู้สึกที่แน่นหน่วงภายในใจกลับทำให้เขาหมดแรงไปหมด มือหนากำโทรศัพท์แน่นด้วยแววตาที่แดงก่ำและสั่นเครือ เขาโกรธตัวเองที่สุด แม้จะร่ำลาหรือฟังเสียงเขายังทำไม่ได้เลย 













            วันนี้เป็นวันแรกที่แจบอมอู้งานจากการดูแลคลับ โดยที่วันนี้ก็ได้กลับมาบ้านอีกเช่นกัน คนใจแข็งอย่างอิมแจบอมกลับต้องมารู้สึกโหยหาและเสียใจได้มากขนาดนี้เพราะปาร์คจินยอง ร่างสูงเดินเข้าบ้านมาด้วยสภาพที่ไม่น่ามองเท่าไหร่นัก เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปล่อยชายรุ่งริ่ง พร้อมกับสูทที่ใส่ไปเมื่อเช้าก็ถูกหิ้วกลับมาอย่างไร้ราคา ก่อนจะเดินดิ่งมานั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์ที่โซฟากลางห้องโถงทันที




            "พี่แจบอม.. พี่จินยองไปแล้วใช่ไหม?" น้ำเสียงแผ่วเบาของน้องชายตัวแสบทำให้ร่างสูงเบนสายตาไปมองเล็กน้อย ใบหน้าของแบมแบมบ่งบอกความรู้สึกเช่นเดียวกับเขา ความรู้สึกที่ห่อเหี่ยวและสิ้นหวังไม่แพ้กัน


            "อื้ม ไปแล้ว.."


            "ไม่เป็นไรนะพี่แจบอม พี่จินยองบอกว่าจะกลับมา พี่ต้องรอนะ" แบมแบมจับมือพี่ชายไว้ทันที น้ำเสียงอ่อนโยนของแบมแบมมันไม่ได้ทำให้แจบอมรู้สึกดีขึ้นมาเลย ยิ่งเขาได้ยินว่าจินยองจะกลับมา เขาก็ยิ่งเจ็บปวดเข้าไปใหญ่ ซึ่งเขาก็พอจะรู้ได้ว่ามันคงไม่มีทางเป็นเช่นนั้น..


             "พี่จะรอ.."











revenge













1 เดือนต่อมา






            ระยะเวลาที่ผ่านมามันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากจริงๆของคนๆหนึ่งที่ต้องหอบความหวังลมๆแล้งๆ อิมแจบอมมุ่งมั่นกับการทำงานจนไม่ได้กลับบ้านกลับช่องเลยสักวัน ตอนกลางวันทำงานที่บริษัทส่วนกลางคืนก็เข้าคลับจนไม่มีเวลา เหตุเพราะการที่ต้องทำตัวเองให้ยุ่งอยู่ทุกวันเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านถึงเรื่องจินยอง


             อิมแจบอมยังคงติดต่อหาจินยองอยู่บ้างในช่วงแรกๆ ทั้งเวลาที่ต่างกันลิบลับกลับเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงสำหรับเขามาก ทั้งแจบอมเองที่ไม่มีเวลา บวกกับจินยองที่มุ่งมั่นอยู่กับบริษัทที่แอลเอ ช่วงสองสัปดาห์หลังๆมานี้แจบอมกับจินยองไม่ได้ติดต่อกันเลย ความห่างมันกลับทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก


             เช่นเดียวกับวันนี้ที่อิมแจบอมต้องมานั่งอ้างว้างอยู่ในคลับตามเคย โซนวีไอพีมุมห่างจากผู้คนก็ตกเป็นของแจบอมเจ้าของของมันเองไปโดยสิ้นเชิง มือหนากระดกแก้วเหช้าเข้าปากอบ่างต่อเนื่องจนไม่หยุดพัก จนพนักงานที่พบเห็นต่างก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นทันที เช่นเดียวกับแดเนียลที่เห็นเข้านายตัวเองปล่อยตัวได้ถึงขนาดนี้



             "พอเถอะครับคุณแจบอม หนักไปแล้ว" แดเนียลยกมือขึ้นห้ามปรามเจ้านายก่อนจะถือวิสาสะหยิบแก้วเหล้านั้นออกจากมือของแจบอมอย่างไม่เกรงกลัว


            "กล้าขัดฉันเหรอแดเนียล"


            "ขอโทษนะครับที่ผมทำแบบนั้น แต่ผมเป็นห่วงจริงๆนะครับ"


            "ช่างมันเถอะ"



              แจบอมยกมือเล็กน้อยก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น เขาเองไม่สบายใจเลยท่ขาดการติดต่อจากจินยองไปแบบนี้ และดูทีท่าว่าจินยองจะไม่สนใจอะไรเขาเลยด้วยซ้ำ ผิดจากเขาที่ส่งข้อความแชทจากแอปพลิเคชั่นไปหาแต่ก็ไม่มีการตอบกลับมา และที่น่าเจ็บใจที่สุดคือการที่ฝ่ายตรงข้ามอ่านแต่ไม่ตอบ ซึ่งมันเป็นอะไรที่เขาไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก



            "พี่แจบอมๆๆ รู้เรื่องพี่จินยองหรือยัง?"



              ทว่า เสียงเจื้อแจ้วจากใครคนหนึ่งที่เขารู้จักดีดังขึ้น สายตาของแจบอมเบนไปทอดมองบุคคลที่วิ่งหน้าตั้งตื่นตระหนกตกใจมาทางเขาทันที แจบอมที่เห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วสงสัยก่อนจะค่อยยืดตัวนั่งในท่าทีสบายและเขยิบให้แบมแบมนั่งข้างๆ



             "มีอะไรแบมแบม?" ร่างสูงเลิกคิ้วก่อนจะจ้องมองใบหน้าของน้องชายที่กำลังเหย่เกด้วยความเหนื่อยหอบ


             "คืองี้...ผะ..ผม" แบมแบมพูดด้วยลมหายใจที่ขาดท้องทำนอง มือบางที่กำมือถืออยู่ก็พลางสั่นระริกด้วยความเหนื่อย


            "ใจเย็นๆสิ ค่อยๆเล่า"


            "คือพี่จินยองน่ะ..แต่งงานแล้ว"


            "ห้ะ? ไปเอามาจากไหน?"


           "ก็เพื่อนของพี่จินยองที่ชื่อยูคยอมน่ะบอกมา ผมก็ฟังไม่ชัดด้วยสิเสียงมันขาดๆหายๆ เห็นบอกว่าอะไรๆจินยองแต่งงานนี่แหละ แต่ผมว่าน่าจะเป็นพี่จินยองนี่แหละแต่งงาน"



           "แน่ใจเหรอแบมแบมว่าไม่ได้ฟังผิด"


           "ผมว่าแน่ใจนะ คิดดูสิ พี่จินยองไม่ติดต่อพี่มาเป็นอาทิตย์แล้วนะ เอ้อ..เห็นบอกว่าพรุ่งนี้พี่จินยองจะกลับมาที่นี่ด้วยหละ ผมว่าต้องมาฮันนีมูนกันแน่ๆ ทำไมพี่จินยองถึงทำกับพี่แจบอมแบบนี้นะ.."




           เหตุผลของแบมแบมที่มีมูลเคล้ากลับทำให้แจบอมใจแป้วทันที ยิ่งได้ยินและได้ฟังเหตุผลมันกลับเข้ากันประจวบเหมาะ มือหนากำหมัดแน่วด้วยความโกรธที่กำลังทะลุทะลวงเข้ามาให้ความรู้สึกที่ร้อนระอุ หากว่าเรื่องนี้เป็นจริงขึ้นมานั่นก็แสดงว่าเขากลายเป็นคนโง่ขึ้นมาทันที


           ร่างสูงหน้าตึงขึ้นมาทันทีก่อนจะคว้าแก้วเหล้ากระดกเข้าปากอย่างไม่สนใจใคร ตอนนี้หัวร้อนไปหมดจนไม่มีคำพูดใดใดหลุดออกมาสักคำ แบมแบมที่นั่งข้างๆก็สนใจแต่โทรศัพท์พร้อมกลับใบหน้าที่คิ้วขมวดกันเป็นปม แจบอมรู้ว่าแบมแบมติดต่อกับยูคยอมอยู่บ้างในฐานะพี่ชายน้องชายเพราะต้องการข่าวของจินยอง ซึ่งคิมยูยอมก็ได้ไปๆมาๆอยู่ที่แอลเอบ่อยๆในตอนนี้ 





















            ร่างสูงที่นอนหลับจากพิษแอลกอฮอล์ที่ทำให้เขานอนหลับใหลจนเสียงานเสียการไปหนึ่งวัน เวลาบ่ายๆของอีกวันแบบนี้ควรเป็นเวลาที่แจบอมต้องนั่งตรวจเอกสารไม่ก็จัดการประชุมอะไรสักอย่างแล้ว แต่นี่ไม่ใช่เลย แจบอมเสียงานเสียการเพราะข่าวที่แบมแบมเอามาบอกเขาเมื่อคืน ร่างสูงพลิกตัวเล็กน้อยก่อนจะยันตัวเล็กลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย มือหนาทุบไปที่หัวของตัวเองเพื่อให้ได้สติก่อนจะสะบัดมันไปมา ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการกับร่างกายของตัวเองให้เสร็จสับ


            แจบอมเดินลงไปด้านล่างของคลับก่อนจะถูกสายตาของพนักงานที่กำลังตระเตรียมข้าวของในคลับนั้นมองอย่างแปลกๆ ร่างสูงที่เห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจส่งกลับไปจนคนอื่นๆต้องหลบสายตาและแยกย้ายกันไปทำงาน แจบอมส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะจิ๊ปากไม่พอใจเมื่อตัวเองกำลังถูกเป็นขี้ปากของคนอื่นๆแบบนี้



          "มีอะไรกัน.." แจบอมพึมพัมกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรนัก สำหรับเขาแล้ววันนี้เป็นวันที่ไม่ดีเอาซะเลย


          "พี่แจบอม.." 



           ทว่า เสียงหวานๆของใครบางคนดังขึ้นโดยที่คำนั้นกลายเป็นชื่อเขา ฝีเท้าของแจบอมชะงักเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองด้านหน้าที่เป็นต้นทางของเสียง แต่ทว่า ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขานิ่งไปสักพัก ภาพของคนตัวเล็กที่ยืนยิ้มแป้นอย่างน่ารักตรงหน้ามันกลับทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก 



          "จินยอง.."


           "ผมคิดถึงพี่แจบอมนะ คิดถึงมากๆเลย.." ร่างบางพุ่งเข้ามากอดแจบอมอย่างรวดเร็ว ความแรงที่พุ่งตรงมาทำให้แจบอมเซเล็กน้อย มือหนาที่ค่อยๆยกขึ้นมาหวังจะกอดคนตัวเล็กกลับก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคำพูดของแบมแบมมันลอยมาในโสตประสาทอีกครั้ง


           "จินยอง..ปล่อยเถอะมันดูไม่ดี" แจบอมเอ่ยขึ้นน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแม้จะอยากกอดอยากหอมมากแค่ไหนแต่ตอนนี้เขาคงไม่สามารถทำมันได้ดังเดิม


          "......" ร่างบางผละกอดออกมาก่อนจะมองหน้าแจบอมอย่างไม่เข้าใจ 


          "พี่ไปตรวจคลับก่อนนะ.."





          แจบอมเดินออกไปอย่างรวดเร็วจนจินยองสับสนไปหมด นี่เป็นวันแรกที่เขากลับมาพร้อมกับหอบความคิดถึงมาด้วย แต่กลับกลายเป็นว่าแจบอมไม่สนใจเขาเลยสักนิดแถมยังเมินเขาไปอีก จินยองมองตามหลังไวๆของแจบอมที่เดินดิ่งไปทางด้านหลังของคลับ ก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วเป็นปมพร้อมกับทบทวนว่าทำอะไรผิดหรือเปล่า..


          ร่างบางเดินมายังโซนประจำที่เมื่อครั้งหนึ่งเขาเคยทำงานที่นี่ และแน่นอนว่าโซนนี้จะมีเพื่อนคุ้นเคยอยู่เช่นเดิม เมื่อมาถึงโซนบาร์เทนเดอร์ก็เรียกสายตาจากพนักงานบริเวณนั้นได้อย่างดี มันไม่ใช่แค่แจบอมที่ถูกมองเป็นสายตาเดียวแต่จินยองก็เช่นกัน



          "ไง กลับมาสักทีนะจินยอง" หนุ่มใส่แว่นหน้าตาดีเอ่ยทักทายร่างบางเล็กน้อย ก่อนที่จินยองจะเขย่งเท้าขึ้นนั่งที่เก้าอี้บาร์ตัวสูงอย่างเคยชิน


           "อือ นี่ พี่แจบอมเป็นอะไรอ่ะ?" จินยองขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่งสายตมไปให้เพื่อนๆที่เดินเรียงรายกันเข้ามาตรงหน้าของเขาจนครบสามคน


           "กล้าถามเนอะ เพราะนายนั่นแหละ" วอนพิลชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยจนร่างบางไม่สบายใจว่าตัวเองทำอะไรผิด


          "เพราะฉัน? ฉันทำอะไร นี่ฉันเพิ่งกลับมาจากแอลเอนะ"


          "ก็นายนั่นแหละที่หักหลังคุณแจบอม เขาอุตส่าห์รอนาย แต่นาย..แม่ง!" จอร์นนี่เสริมทับก่อนจะสบถเสียงจนจินยองตกใจ เขเองก็ไม่รู้ว่าทำอะไรผิดไปเหมือนกัน


          "เดี๋ยวๆ เอาเนื้อได้ไหม? ฉันทำอะไร?" ร่างบางยกมือห้ามปราบยกใหญ่ก่อนจะถามออกไปอีกครั้งเพื่อให้ได้คำตอบที่ชัดเจน


          "นายไปแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไงว่ะจินยอง นายแม่งใจร้าย"


          "ตะ..แต่งงาน?" ทว่า คำตอบของจอร์นนี่กลับทำให้เขาแทบเป็นลมล้มพับ คำตอบที่ไม่ได้อยู่ในหัวของจินยองเลยว่าจะมีคนคิดอะไรแบบนี้กับเขาให้ขุ่นเคืองใจ


          "เออ ทำได้ไงว่ะ?"


           "จะบ้าเหรอ ฉันจะไปแต่งกับใคร บ้า!!"


            "อ้าว แล้วไหนคุณแบมแบมบอกว่านายแต่งงาน?" วอนพิลถามอีกครั้งก่อนจะเลิกคิ้วเป็นปม ทุกคนในที่นี้ก็เช่นกันเขาสับสนไปหมดว่าอะไรคือเรื่องจริงหรือไม่จริง


           "ฉันไม่ได้แต่ง แต่เพื่อนฉันแต่ง!"


          "ห้ะ??/ห้ะ??" บรรดาเพื่อนทั้งสามสบถเสียงออกมาอย่างดังลั่นคลับ ความจริงเปิดเผยออกมาแล้วว่าสิ่งที่แบมแบมพูดนั้นคือการเข้าใจผิด


          "เพื่อนฉัน ไม่ใช่ฉัน ประสาทกันไปหมดแล้ว!"


           "อิผี...."






           จินยองถอนหายใจดังเฮือกก่อนจะส่ายหัวเบาๆ เขาแอบผิดหวังในตัวของแจบอมเล็กน้อยที่เลือกที่จะฟังคนอื่นมากกว่าเขา และที่สำคัญแจบอมกลับไม่เชื่อใจเขาเลยสักนิดเดียว ทั้งที่วันนี้มันควรจะเป็นวันที่เขามีความสุขมากที่สุดแต่กลับเป็นวันที่เขาต้องมาหัวเสียเพราะความเข้าใจผิดของอิมแจบอม ซึ่งมันไม่สมควรเลยสักนิด ไม่ควรเลย..


















          เวลาดึกๆแบบนี้ผู้คนก็ต่างหลั่งใหลเข้ามาในคลับ เช่นเดียวกับจินยองที่ได้กลับที่พักไปก่อนจะออกมาที่คลับอีกครั้งเพื่อเคลียร์เรื่องทั้งหมดให้แจบอมเข้าใจ โดยที่ไม่ลืมที่จะสั่งให้มาร์คต้วนมากลับเขาด้วยเพื่อเป็นพยานในเรื่องนี้ เมื่อจินยองเข้ามาในคลับก็ต้องพบกลับผู้คนที่แน่นและเบียดเสียดกันจนดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร จินยองจับมือของมาร์คให้เดินเข้ามาด้วยกันหวังจะไปโซนวีไอพีที่อิมแจบอมจะอยู่โซนนั้นทุกๆคืนที่เข้ามาทำงาน



          "แบมแบม.." ทว่า ระหว่างที่เขาเดินเข้ามาก็ต้องพบกับแบมแบมที่กำลังยืนคุยอยู่กับการ์ดของคลับ พร้อมกับกระดาษสีขาวในมือที่กำบังจดอะไรบางอย่าง


          "พี่จินยอง.."


          "แจบอมอยู่ที่โซนวีไอพีหรือเปล่า?" จินยองถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง ท่าทางจริงจังของจินยองแบบนี้แบมแบมไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง


          "เอ่อ..คือ.. พะ..พี่จินยองเดี๋ยวครับ!" ทว่า จินยองไม่รอคำตอบใดใดจากแบมแบมเลย ก่อนจะเดินดุ่มเข้าไปในโซนวีไอพีทันที แบมแบมหน้าเสียเล็กน้อยเพราะตอนนี้แจบอมกำลังสังสรรค์กับหุ้นส่วนอยู่ โดยที่การสังสรรค์แบบนั้นก็ต้องมีสาวสวยมาคลอเคลียเป็นธรรมดา


          "หยุดเลยไอ้ตัวแสบ ไอ้ตัวก่อเรื่อง!" แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ตัวเองกลับถูกชายที่มากับจินยองนั้นดึงแขนเอาไว้ซะก่อน


          "ค..คุณมาร์ค ปะ..ปล่อยนะ ห้ามพี่จินยองก่อน พี่จินยองงงงง!!"









          ร่างบางเดินฝ่าวงล้อมของผู้คนมากมายก่อนจะเข้ามายังโซนวีไอพีโซฟาสีแดงกำมะหยีที่ตั้งอยู่เรียงราย จินยองเดินไปยังมุมเดิมที่แจบอมมักจะมาตรวจงานและนั่งดื่มเล็กๆน้อยๆกับผู้คนเป็นประจำ การ์ดชุดดำที่ยืนประชิดตัวด้านหน้าเต็มไปหมดก่อนที่จินยองจะชะงักเมื่อเห็นการ์ดถึงห้าหกคนยืนคุมอยู่ แขกที่มาหาแจบอมคงจะสำคัญมากเลยทีเดียว


          จินยองค่อยๆแทรกตัวช้าๆก่อนจะมาหยุดอยู่ด้านข้างของบริเวณโซนนั้น จินยองเดินทอดน่องเบาๆเพื่อที่จะสอดส่องสายตาเป็นการสอดแนมเล็กน้อย แต่ทว่า ช่องแคบมันทำให้เขาเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนกับสิ่งที่สายตากำลังสะท้อนเงาของชายคนหนึ่งที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมกับหญิงสาวที่นั่งนัวเนียอยู่ข้างๆจนทำให้เขาหัวร้อนขึ้นมาทันที มือหนาที่โอบไหล่สาวคนนั้นพร้อมกับไหล่กว้างที่ให้หญิงสาวซบอย่างคลอเคลียจนน่าหมั่นไส้




          "ไอ้พี่แจบอม!!"


          "จะ..จินยอง!" 



          ร่างบางพุ่งตรงไปที่โซฟาทันทีโดยที่มีการ์ดที่เห็นการกระทำฉุกละหุกแบบนั้นก็เข้ามากลั้นตัวของจินยองอย่างรวดเร็ว จินยองปัดแขนขการ์ดให้ออกไปอย่างรวดเร็วด้วยแรงที่มีมากพอในเวลาที่เขาโมโห สายตาแข็งกร้าวของจินยองถูกส่งไปให้แจบอมและหญิงสาวนั่งดริ้งค์ผู้นั้นอย่างน่ากลัว จนหญิงสาวต้องเขยิบออกห่างจากตัวแจบอมอย่างรวดเร็ว




          "เดี๋ยวนี้ทำอะไรไม่เกรงใจกันแล้วใช่ไหม? จะประชดกันแบบนี้ใช่ไหม?" ร่างบางไม่สนใจว่าใครจะเป็นแขกคนสำคัญของแจบอมทั้งนั้น ไม่สนใจแม้กระทั่งสายตาของคนที่มองในบริเวณนั้นเลยสักนิด


          "จินยอง จินยองเดี๋ยว.. แดเนียลฉันฝากทีนะ"










           แจบอมลุกขึ้นทันทีก่อนจะฝากฝังงานไว้ให้กับแดเนียลที่มองภาพนั้นอย่างเงียบๆ ร่างสูงวิ่งตามจินยองที่เดินดุ่มมาทางหน้าห้องน้ำที่ไร้ผู้คนที่สัญจรวุ่นวาย แจบอมคว้าแขนของอีกคนก่อนจะดึงรั้งเอาไว้ให้ร่างบางหันกลับมาคุยกับเขาให้รู้เรื่องทันที สีหน้าและแววตาของร่างบางมันแดงก่ำไปด้วยความโกรธและความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด


            "จินยอง เดี๋ยวก่อน"


           "จะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมายุ่ง!" ร่างบางสะบัดแขนออกอย่างแรงจนมือหนานั้นหลุดออกจากการพันธนาการทันที


          "จินยองโกรธพี่เรื่องอะไรอ่ะ? จินยองเองก็แต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ?" ร่างสูงเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยสีหน้าที่จริงจัง ยิ่งเห็นจินยองมีสีหน้าที่เจ็บปวดแบบนี้เขาก็ยิ่งไม่สบายใจ


           "แต่งงานเหรอ? พี่เห็นผมเป็นคนยังไงว่ะ? ฮึก.. ผมกลับมาหาพี่เพราะคิดถึง แต่พี่แม่งไปฟังคนอื่นมากกว่าฟังผมงั้นเหรอ? กี่ครั้งแล้วอ่ะที่พี่ทำแบบนี้..ฮึก.."


           "จินยองไม่ได้แต่งงานเหรอ..?" แจบอมไม่สนใจอะไรนอกจากคำตอบที่ชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาจับจ้องหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังมีน้ำตาไหลอาบแก้มเล็กน้อย


          "ผมจะไปแต่งกับใครว่ะ? ไหนพูดดิ?" 


          "นี่จินยองยังไม่ได้แต่งงานจริงๆใช่ไหม? จริงดิ โอ๊ยยย ฮ่าๆๆ" ทว่า ร่างสูงดึงร่างบางมากอดด้วยความดีใจอย่างลืมตัว สีหน้าของแจบอมเต็มไปด้วยความสุขอย่างปฏิเสธไม่ได้


           "ปะ..ปล่อยผมนะ พี่แจบอม ปล่อย!" จินยองดันร่างของแจบอมให้ออกจากตัวเองทันที ตอนนี้เขาหงุดหงิดมากที่แจบอมตบหัวแล้วลูบหลังกันแบบนี้


           "จินยองอา พี่ขอโทษนะ พี่ขอโทษ" น้ำเสียงแผ่วเบาของแจบอมที่แสดงถึงความรู้สึกผิดกลับไม่ได้ทำให้จินยองรู้สึกใจอ่อนเลยสักนิด


          "พี่แม่งนิสัยเสีย ไม่ต้องมาจับ ไม่ต้องมากอดอะไรทั้งนั้น ทีตอนที่ผมกอดพี่ บอกคิดถึง พี่กลับเมิน.. ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่ไปเลย!"


          "จินยองไม่เอาน่า พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว นะๆ.."


          "ผมผิดหวังอ่ะ พี่ไม่เชื่อใจผมเลย"


          "ก็จินยองขาดการติดต่อไปแบบนั้น พอได้ยินแบบนั้นพี่ก็เลย.."


          "ผมงานเยอะพี่ก็รู้ เวลาก็ไม่ตรงกัน พี่งี่เง่าอ่ะ"


          "จินยองอา พี่ผิดไปแล้วนะ ขอโทษๆ"


          "ไปดิ ไปกอดดิผู้หญิงคนนั้นอ่ะ จะไปเอากับใครก็ไป จะกี่คนก็เชิญ"


          "จริงเหรอ..อนุญาตเหรอ?" ใบหน้าของแจบอมแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย สีหน้าและแววตามันยียวนจนร่างบางรู้สึกหงุดหงิด


          "ตาม สบาย" ร่างบางเน้นคำชัดเจนก่อนจะเบนใบหน้าไปทางอื่นด้วยความน้อยใจ


          "พี่จะเอากับคนนี้ อนุญาตแล้วนะ" ทว่า ร่างสูงกลับชี้นิ้วมาที่เขาก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะจูบริมฝีปากบางนั่นอย่างหนักหน่วงโดยที่ไม่ให้คนตัวเล็กตั้งตัวเลยสักนิด


           "อื้อ..ไม่ใช่นะ พะ..พี่แจบอม อื้อออ.. พี่แจบอม ไม่เอา อ๊ะ.."







CUT

link in bio

@macmyn9







            ร่างสูงที่คร่อมตัวของจินยองอยู่โดยที่ร่างกายยังคงขยับไปมาอย่างเนื่องๆช้าๆ มือหนาบีบเอวบางเบาๆเมื่อสะโพกของคนด้านล่างเด้งส่วนจังหวะของเขาอย่างช้าๆ เหงื่อตามใบหน้าและลำคอของจินยองในตอนนี้มันช่างเย้ายวนอารมณ์เขาซะเหลือเกิน แจบอมโน้มตัวลงจูบบริเวณลำคอขาวก่อนจะเม้มทำรอยไปเรื่อยอย่างน่าหมั่นเขี้ยว เช่นเดียวกับจินยองที่เงยคอขึ้นเพื่อให้แจบอมทำอะไรตามใจได้สะดว




           "อื้อออ พี่จะ..แจบอม..อ๊าา.."



           เสียงครางกระเส่าของร่างบางกลับปลุกปั้นอารมณ์ให้แจบอมเพิ่มมากขึ้นไปอีก ลิ้นร้อนก้มต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงยอดอกขาวเนียนของร่างบางก่อนเลียวนไปมาพร้อมกับขบกัดมันเบาๆ โดนที่แท่งร้อนนั้นยังค้างอยู่ในร่างกายของอีกคน



           "จ..จินยอง อ๊าา.. พี่รักจินยองนะ อื้มม.."


           "ผะ..ผมก็รัก..อ๊ะ.. ผะ..ผมรักพี่นะ.."




          สำหรับแจบอมแล้วความรักของเขามันออกมาจากความรู้สึกโดยแท้จริง เขาไม่เคยยอมให้ใครมาตะหวาดแบบนี้เลยสักครั้งและเขาก็ไม่เคยให้ใครมาเถียงอะไรเขาเลย มีเพียงปาร์คจินยองเท่านั้นที่เขายอม เขาเสียหน้าเพระจินยอง เขายอมทุกอย่างที่จะให้จินยองพอใจ สำหรับเขาแล้วจินยองคือสิ่งเดียวที่เขาอบากจะปกป้องและดูแลแบบนี้ไปตลอด จินยองที่ทุกอย่างสำหรับเขาจริงๆ..























          "มาวุ่นวายอะไรตรงนี้?"



          เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งที่มายืนกอดอกอยู่ด้านหลังกลับทำให้ร่างเล็กสะดุ้งโหย่งทันที แบมแบมหันกลับไปมองบุคคลที่มาขัดจังหวะการสอดแนมระหว่างบทรักเร้าร้อนของแจบอมและจินยองอยู่หน้าประตูมาสักพัก แม้เสียงด้านในจะไม่ค่อยได้ยินอะไรสักเท่าไหร่แต่แบมแบมก็คงไม่ละความพยายามง่ายๆ


           แบมแบมเห็นแจบอมเดินประคองจินยองออกมาจากที่ใดสักทีด้วยท่าทางของจินยองนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อและท่าทางที่อ่อนปวกเปียกไปหมด เด็กแสบเดินตามออกมาอย่างห่างๆพร้อมกลับตามมายังที่ชั้นสามที่แจบอมประคองร่างของจินยองขึ้นมาก่อนจะเข้าไปให้ห้องนอนทั้งคู่ โดยที่แบมแบมเองก็คงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้ผ่านไปง่ายๆแน่  คนตัวเล็กเอาหน้าและหูแนบกับประตูห้องทันทีก่อนจะยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ก่อนที่จะมีคนมาขัดจังหวะเขาเข้าซะก่อน




          "ค..คุณมาร์ค"


          "ว่าไง มายืนทำอะไร?" มาร์คยืนกอดอกก่อนจะกระตุกคิ้วอย่างสงสัย ท่าทางลับๆล่อๆของแบมแบมที่เขาเห็นมาตั้งแต่อยู่ด้านล่างก็อดที่จะทำให้เขาสงสับไปไม่ได้ ตัวการที่ทำให้คนทะเลาะกันเพราะการฟังที่คลาดเคลื่อนของแบมแบมมันทำให้เขาไม่ไว้ใจเด็กคนนี้เอาซะเลย


         "ยุ่ง!" คนตัวเล็กชักสีหน้าใส่เล็กน้องอย่างหงุดหงิด ก่อนจะส่งสายตาค้อนหมับไปให้ร่างสูงที่ยืนเก๊กหล่ออยู่ด้านหน้า


         "นายน่ะสิยุ่ง ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลยนะ.." มาร์คต้วนส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นจนทำให้คนตรงหน้าหัวร้อนหนักกว่าเดิมกับท่าทางกวนประสาทของเขา


         "ถ้ายังไม่หยุดพูด ผมจะสั่งการ์ดมาลากคุณออกไปนะ" 


         "เอาสิ ลากเลยยยย กลัวจนตัวสั่น"


         "หึ" แบมแบมเดินออกไปจากบริเวณนี้ทันทีก่อนจะเดินไปที่บันไดหวังจะลงไปด้านล่างของคลับ


         "จะไปไหนอ่ะ ไม่เรียกการ์ดแล้วเหรอ?" แต่ทว่า กลับถูกมือหนาคว้าชายเสื้อเชิ้ตตัวบางเอาไว้อย่างแรง 


          "คุณมาร์คอย่าดึง อ๊ะ.."





           แควกกกกก....!!!!






            ทว่า กระดุมเสื้อของแบมแบมกับหลุดออกพร้อมกับชายเสื้อที่ขาดออกเล็กน้อย เสื้อที่ถูกรั้งอย่างแรงกลับทำให้กระดุมปริจนหลุดออกมาอย่างง่ายดายจนเผยอกขาวเนียนทันที มือบางปิดแผ่นอกนั่นด้วยมือเปล่าด้วยความตกใจก่อนจะหันหน้าไปแว๊ดใส่มาร์คทันทีโดยไม่รอช้า



           "ผมบอกว่า อย่าดึง!! ไอ้บ้าเอ้ย!!"


           "ใครจะไปรู้ว่าเสื้อมันจะบอบบางขนาดนี้ว่ะ ฮ่าๆๆๆ" ร่างสูงยืนหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นความเด๋อด๋าของมนุษย์ตรงหน้า แม้จะสงสารบ้างก็ตามแต่ความสะใจมีมากกว่า


            "ฮึก ผมจะฟ้องพี่แจบอม จะฟ้องพี่จินยอง" 


           "ฮ่าๆๆๆ ขำชิบหาย ขาวนะเราอ่ะ ฮ่าๆๆ" มาร์คยังคงหัวเราะรัวตามเคย แต่สำหรับแบมแบมตอนนี้คือความอับอายขายขี้หน้า ก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดไปอยากรวดเร็วเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนด้านล่างแทน





          "ทะลึ่ง! ฮึก.. คุณป้าครับ ช่วยผมด้วยยย!!.."















__ending__


__จบแล้วฮับ ขอบพระคุณมากๆค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ

ขอบคุณที่ให้กำลังใจไรท์มาตลอด


ฝากติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะคะ

ไรท์ยังคงทำฟิคออกมาอยู่เรื่อยๆ

แต่ก็หวังว่าฟีดแบคมันจะออกมาดีเสมอ


ฝากติดตามเรื่องใหม่ด้วยน้า..


hashtag : ฟิคเบิร์นบน

แนวนิยาย : ดราม่า


ขอฝากไว้ให้อ่านนิดนึง

ติดแท็กด้วยนะถ้าสะดวก

ใครตามมาจากทวิตเตอร์ก็กรุณาค่ะ

ได้โปรดฮึก... ส่องทุกครั้งที่มีเวลานะเบ้บ







รวบน

hashtag : รวบน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

365 ความคิดเห็น

  1. #351 deeda_clear (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 06:48
    แจบอมงี่เง่าจริงๆเลย จินยองน่าจะไปกิ๊กกับคนอื่นก่อนค่อยมาดีกับแจบอม
    #351
    0
  2. #346 Q&Paradise (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:26
    กีดดดดดด คุณอิมแจบอมร้ายนี่หว่าาาาา เขิงอ้ะะะะ
    #346
    0
  3. #331 StarryNigh't (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 04:38
    อยากให้มีภาคต่อของ มาร์คแลม เลยค่ะ ฮืออออน้องน่ารักกกกกกก
    #331
    0
  4. #318 MayBJN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 21:41
    <3 ชอบบบบบฟิคนี้จังเลยยยยย
    #318
    0
  5. #309 Harukim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 01:04
    น้องแบมน่ารักที่สุดเลยอาาาา พี่แจบอมก็คงจะจัหนัดจัดเต็มกับน้องจาหายคิดถึงเลยใช่มั้ยล่า ชอบเรื่องนี้มากๆเลยขอบคุณนะคะที่แต่งจนจบ สู้ๆในผลงานเรื่องต่อๆไปน้า~
    #309
    0
  6. #287 Tunpp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 19:07
    ในที่สุดก็ผ่านไปด้วยดียยยย์ ^^ เข้าใจกันแล้ววว55555555 ส่วนแบม ขอขำในความเด๋อด๋า555555555555 อะไรจะน่าเอ็นดูปานนั้นนน พี่มาร์คก็ไม่น่าแกล้งน้องเลยยย55555555555
    #287
    0
  7. #279 Saniya (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 02:36
    ตลก ทั้งๆที่ควรจะสงสารแบม แต่กลับขำแทน พี่ขอโทษ เรากับพี่มาร์คนี่กัดกันตลอดเวลา 5555555
    พี่แจบอมอบอุ่นมาก ถึงจะชอบโง่ในหลายๆครั้งก็เถอะ คนบ้า บ้าเอ้ย ไม่ฟังน้องเลย ฟังแต่คนอื่น น่าจะโดนงอนนานกว่านี้ แต่เอาเถอะ เห็นแก่ความกลัวเมียของพี่ จะยกนยองให้ละกัน
    ตามอ่านฟิคไรต์มาตลอด ชอบๆๆๆๆ เคยบอกว่าชอบยังไง ก็ยังยืนยันคำเดิมว่าชอบอย่างนั้น มันอิ่มมากเลย ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคดีๆ ให้เราอ่านอย่างมีความสุข
    #279
    0
  8. #271 ปัญจรัตน์ เจริญสุข (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 19:41
    มีภาคของแบมไหม55555
    #271
    0
  9. #264 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 15:07
    จบแล้ววนุ้งแบมนี่น้าา18+ชอบไปแอบฟัง55555555
    #264
    0
  10. #262 apple2542541 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:36
    จบเเล้ววสนุกมากกเลยยย
    เริ่มเรื่องงเเอบเครียดด
    เเต่พอหลังๆ น่ารักกกสนุกมากก
    ตอนจบยิ่งสนุกกก ขอบคุณไรท์ที่เเต่งสนุกนะคะ
    #262
    0
  11. #261 Thinker_Bell (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:20
    จบแย้ววว ขอสเปเป็นมาร์คแบมจะดีต่อใจเรามากกกก5555
    #261
    0
  12. #259 ibezem (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 10:53
    จบเเล้ววว TT อยากได้ตอนพิเศษค่ะไรท์ ว้อนมาก ๆ 5555 ขอบคุณที่เขียนฟิคสนุกเเบบนี้นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า ~
    #259
    0
  13. #258 May Alissara (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 02:52
    งื้อออ จบเเล้วเเต่ยังไม่เคยอ่านเลย555 จะมาตามอ่านทีหลังเเบบไม่ต้องกังวลตอนจบค่ะ;-;
    #258
    0
  14. #257 Kat_2213 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 02:26
    คุณป้าครับ...ช่วยน้องแบมที555555555555555
    เอาสิ...ไรท์อัพตอนนี่ก้อ่านตอนนี้ไง555555...เอาจิงๆคือนี่เป็นคนพอดีไม่เป็นนะ55 ถ้านิยายไม่น่ารักไปเลยก้ต้องดิบไปเลยถึงจะอ่าน5555555555555 อันนี้อยู่กลางๆนะแต่ชอบๆอ่าน...เพิ่งมาไล่อ่านวันนี้ทั้งวันทั้งเรื่องเลย555
    ....เพิ่งตาม555555
    #257
    0