YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 21 : TOUCH THE SKYE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 ต.ค. 58


          นภัทรพาหญิงสาวมาถึงยังจุดมุ่งหมาย วิวทิวทัศน์ที่ประจักษ์ตรงหน้านั้นเต็มไปด้วยหาดทรายสีทองส่องประกายสวยงามเมื่อต้องแสงสุริเยนทร์ยามสาย คลื่นที่ซัดสาดกระทบโขดหินและเสียงน้ำกระเซ็นซ่านราวกับกำลังกู่ร้องต้อนรับผู้มาเยือนอย่างยินดี ความทรงจำในวัยเยาว์ของวิชญาณีกลับคืนมาอีกครั้งเมื่อเท้าสัมผัสกับพื้นดินถิ่นกำเนิด...........ภูเก็ต 
          วิชญาณีสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะผ่อนออกมาทีละน้อย นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้กลับมาเยือนที่นี่ นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นแบบนี้ ชายหนุ่มปล่อยให้หญิงสาวยืนซึมซับบรรยากาศรอบข้างอยู่นานก่อนจะค่อยๆกุมมือเธออย่างอ่อนโยนแล้วพาหญิงสาวเดินเข้าไปยังบ้านพักตากอากาศของเขา บ้านสไตล์อเมริกันรูปทรงกระทัดรัดตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ไม้พุ่มที่ปลูกเรียงรายอยู่รอบๆสนามหญ้าทำให้บ้านดูน่าอยู่ยิ่งขึ้นแม้จะมีเศษใบไม้กองอยู่กระปิดกระปอย เนื่องจากนภัทรไม่ได้มาที่นี่บ่อยนักจึงต้องฝากป้าสายหยุดดูแลแทน หญิงวัยกลางรีบกุลีกุจอเข้ามาช่วยยกของเมื่อเห็นทั้งสองเดินมาหยุดอยู่ตรงรั้วบ้าน
"คุณกัน เดี๋ยวป้าช่วยถือนะคะ" เธอพูดอย่างรู้งานก่อนจะเดินนำทั้งสองเข้ามาในตัวบ้านที่เปิดประตูรอไว้ สายหยุดได้รับคำสั่งจากนภัทรราวหนึ่งอาทิตย์ว่าเขาจะมาที่นี่ เธอจึงจัดแจงทำความสะอาดเฟอนิเจอร์ทุกอย่างเอี่ยมกริบราวกับซื้อมาใหม่ วิชญาณีสอดส่องมองดูบรรยากาศภายในบ้านที่ถูกตกแต่งด้วยของตกแต่งนำเข้าหลากหลาย
"เธอชอบไหม?" นภัทรถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวมองแจกันใบงามอย่างสนอกสนใจ วิชญาณีไม่ตอบอะไรเธอได้แต่ยิ้มให้เขาเท่านั้น
"ฉันมีอะไรจะให้เธอดูด้วย มานี่สิ" ชายหนุ่มกุมมือเธอก่อนจะพาวิ่งไปที่สวนอีกฝั่งที่เชื่อมต่อกับทางเดินหน้าบ้าน ร่างสูงโปร่งหยุดอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ที่มีชิงช้าห้อยอยู่ สิ่งที่วิชญาณีเห็นคือหาดทราย ผืนทะเลและดวงอาทิตย์ที่ตัดกันอย่างสวยงามราวกับภาพวาด
"มานั่งตรงนี้สิ" นภัทรมองไปยังชิงช้าเป็นเชิงบอกให้เธอนั่งตรงนั้น เมื่อหญิงสาวทิ้งตัวลงบนแผ่นกระดานแล้วชายหนุ่มจึงเดินอ้อมไปด้านหลังก่อนจะกระซิบข้างใบหูเธออย่างแผ่วเบา "เธออยากบินได้ไหม?" ได้ยินอย่างนั้นวิชญาณีจึงหลุดขำออกมาเล็กน้อย
"อยากสิ ถ้าฉันมีปีกแบบนกก็คงดี ฉันจะบินไปหาดวงอาทิตย์"
"ฉันจะพาเธอไปเอง" ชายหนุ่มพูดก่อนจะเหวี่ยงร่างงามแล้วปล่อยให้โยกไปตามแรงของชิงช้า แววตาคมมองไปยังแสงทองตรงหน้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆความรู้สึกในตอนนี้เหมือนหลุดออกจากพันธนาการทุกอย่างราวกับเธอบินได้จริงๆ ใบหน้างามเผยรอยยิ้มบางๆออกมาอย่างมีความสุข ...ฉันอยากจะหยุดเวลาเอาไว้แค่ตรงนี้เหลือเกิน.....

          เวลาผ่านเลยไปราวเกือบชั่วโมงทั้งสองจึงพากันกลับเข้ามาในบ้าน ป้าสายหยุดยกข้าวปลาอาหารนานาชนิดวางไว้บนโต๊ะตัวงามที่พาดยาวอยู่ในมุมรับประทานอาหารเล็กๆที่มีเก้าอี้วางไว้ 4-5 ตัว
"คุณกันคุณแก้มมาพอดีเลย ป้าเพิ่งทำอาหารกลางวันเสร็จกำลังร้อนๆเลยค่ะ" หญิงวัยกลางคนพูดพลางวางกับข้าวถ้วยใหญ่ไว้กลางโต๊ะ นภัทรเลื่อนเก้าอี้ให้ศรีภรรยาก่อนจะเดินไปนั่งลงอีกฝั่งนึง "หืม หอมจังเลยครับป้าสายหยุด" 
"วันนี้ป้าทำอาหารที่คุณกันชอบด้วยนะส่วนคุณแก้มป้าเดาใจไม่ถูกว่าคุณชอบทานอาหารแบบไหน ป้าเลยทำไข่เจียวเผื่อไว้ให้" หญิงวัยกลางคนตอบอย่างเป็นมิตรพลางตักข้าวใส่จานให้หญิงสาว
"แก้มทานอะไรก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ" วิชญาณีพูดแล้วยิ้มหวานให้กับสายหยุดก่อนจะมองอาหารที่วางอยู่มากมาย
"เธอลองทานนี่ดูสิ" นภัทรตักแกงไตปลาให้หญิงสาว "ฉันชอบมากนะ แต่ก็ไม่ค่อยได้ทานหรอกเพราะแม่บ้านที่กรุงเทพก็ไม่มีใครทำแกงไตปลาสู้ป้าสายหยุดได้เลยสักคน" ชายหนุ่มพูดก่อนจะหันไปอ้อนหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สายหยุดได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะชอบใจวิชญาณีมองภาพตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินต่อไปด้วยดี และหลังจากที่รับประทานอาหารกันเสร็จแล้ววิชญาณีจึงรวบช้อนก่อนจะเก็บถ้วยจานตรงหน้าแต่โดนสายหยุดห้ามไว้เสียก่อน 
"คุณแก้มไม่ต้องทำหรอกค่ะ เดี๋ยวป้าเก็บเอง"
"ไม่เอาค่ะป้า แก้มจะช่วย" หญิงสาวยังยืนยันที่จะทำต่อ "แค่นี้ก็รบกวนป้ามากพอแล้วนะคะ"
"มันเป็นหน้าที่ของป้านี่คะ คุณท่านเขาจ้างป้ามาดูแลทำความสะอาดที่นี่ดังนั้นป้าจะไม่ปล่อยให้คุณแก้มทำแน่นอนเพราะป้าไม่อยากได้เงินฟรี :)"
เมื่อได้ดังนั้นวิชญาณีจึงปล่อยให้หญิงวัยกลางคนเคลียร์พื้นที่ตรงหน้านี้ต่อ "คุณกันพาคุณแก้มไปพักผ่อนกันก่อนดีกว่าค่ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ"
"งั้นผมฝากป้าด้วยนะครับ" นภัทรตอบก่อนจะหันไปพูดกับหญิงสาว "เราเอาของขึ้นไปเก็บด้านบนกันดีกว่า"
          ชายหนุ่มเดินนำวิชญาณีขึ้นมาที่ห้องนอนถึงแม้บ้านจะมีขนาดกระทัดรัดแต่ภายในห้องกลับกว้างใหญ่ไม่น้อย สองมือเรียวที่หอบของมาอย่างพะรุงพะรังวางกระเป๋าใบงามลงบนพื้นก่อนจะจัดแจงข้าวของเครื่องใช้ออกมาวางที่โต๊ะเครื่องแป้ง เมื่อนภัทรเห็นหญิงสาวกำลังตั้งอกตั้งใจจัดของมือซุกซนก็อดไม่ได้ที่จะโอบเอวเธอจากด้านหลัง "ปล่อย" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วิชญาณีปฏิเสธอ้อมกอดของเขาแต่ชายหนุ่มก็หาได้สนใจไม่ เขากลับชินชากับมันไปเสียแล้ว
"กอดนิดกอดหน่อยไม่ได้หรือไง" 
"................"
"ทำมากกว่ากอดก็ได้" คนเจ้าเล่ห์เผยรอยยิ้มออกมาพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจมูกของเขาจะเชยชมแก้มนวลอย่างอ่อนโยน "หอมจัง :)"
"คนเจ้าเล่ห์" วิชญาณีบ่ายเบี่ยงที่จะต่อร้อต่อเถียงกับเขาจึงคว้าเสื้อผ้าในกระเป๋าออกมา "ปล่อยได้แล้ว ฉันจะจัดของ" วิชญาณีไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ เธอเดินออกจากอ้อมแขนเขาแล้วตรงไปยังตู้เสื้อผ้าทันที
"ใจร้าย!" นภัทรทำทีง้องอนหญิงสาวก่อนจะตรงรี่ไปหาอย่างไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มจับหมับเาที่แขนของเธอก่อนจะจับร่างงามเหวี่ยงลงบนเตียงนุ่ม
"ว้าย!" เสียงหวานร้องขึ้ด้วยความตกใจ ก่อนจะจิกมองร่างสูงโปร่งที่กำลังคร่อมตัวเธออยู่ "นี่นาย ถ้ายังไม่เลิกแกล้งฉันอีกนะ ฉันจะ.."
"จะ..อะไร?" ชายหนุ่มพวดสวนขึ้นก่อนจะเลื่อนใบหน้าคมเข้ามาใกล้ทำให้ปลายจมูกของเขาและเธอสัมผัสกันอย่างบางเบา แววตาอันเจ้าเล่ห์ยังคงประจักษ์แก่ดวงตาคู่สวย วิชญาณีทำทีจะดันแผงอกหนาออกไปแต่แรงของผู้ที่อยู่ตรงหน้ากลับกดลงมาหนักกว่าเดิม "เธอติดโทษฉันไว้หนึ่งครั้ง เรื่องที่ขังฉันไว้ในห้องน้ำ" นภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ช่วยไมได้นายอยากแกล้งฉันก่อน....ถือว่าหายกัน" 
"ง่ายไปหรือเปล่า เธอต้องไถ่โทษฉัน"
วิชญาณีได้ยินดังนั้นจึงถอยหายใจเล็กน้อย "แล้วจะให้ฉันทำอะไร" นภัทรเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้งราวกับพอใจในคำถามของเธอ แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มก็เริ่มเดินเกมส์ต่อ....

"อุ้ย!" เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองอยู่ในสภาพนี้ "ป้าสายหยุดขอโทษค่ะ ป้าแค่จะมาถามว่าขาดเหลืออะไรอีกไหม...ไม่นึกว่าคุณคุณจะ..."
"เอ่อ มันไม่ใช่อย่างที่ป้าคิดนะคะ" วิชญาณีดันแผงอกของนภะทรออกก่อนจะพูดพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ "หนูแค่.."
"งั้นเดี๋ยวป้าลงไปก่อนก็แล้วกัน เชิญตามสบายค่ะ" สายหยุดรีบวิ่งลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงหันมาตีไหล่ชายหนุ่มเบาๆ 
"เห็นไหมป้าเข้าใจผิดแล้วเนี่ย.....ถอยไปเลยนะถ้าไม่อยากโดนดี" วิชญาณีพูดพลางทำท่าจะหยิกแขนของเขา
"อ้า! โอเคๆพอแล้วก็ได้ แต่อย่าให้มีโอกาสอีกนะ" ชายหนุ่มพูดอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะชายตามองเรือนร่างงามอย่างเสียดาย เพราะเขาไม่ทันมองว่าประตูบานใหญ่เปิดกว้างอยู่แท้ๆ "นายไปอาบน้ำไป ฉันจะจัดของต่อ" หญิงสาวพูดพลางจับเสื้อตัวงามเเขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า
"เธอ.."
"ไม่ต้องมาบอกให้อาบน้ำให้ด้วย ครั้งก่อนนายทำแสบมาก"
"ก็.."
"ไม่ว่านายจะมาไม้ไหน ฉันก็ไม่ยอมหลงกลนายอีกแล้ว...เข้าใจไหมคะคุณกัน~" น้ำเสียงยั่วยุของเธอนั้นน่าหมั่นไส้ไม่น้อย คนเจ้าเล่ห์มองร่างงามที่ยืนหันหลังอยู่อย่างมีเลศนัย .....งั้นก็ตามฉันให้ทันก็แล้วกัน....


          


          







mx -xine

__________________________________________________________________________________________________

เอาแล้ว~ เปิดสังเวียนจะไฝว้กันอีกแล้ว #ทีมน้า vs #ทีมเจ้ ft. #ทีมสายหยุด5555 ใครจะอยู่ใครจะไปติดตามกันต่อน้า~

-Mr.Bromine-  #ทีมกันแก้ม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #61 Sitanan1 (@sitanan123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 23:29
    โอ๊ย~สุดจะบรรยาย
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #61
    0
  2. #60 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 21:27
    แอร๊ยยยยยยยยย ชอบตรงที่ไรท์เดินเรื่องได้สนุกมากกกก น้าคะ รีบๆหาจังหวะเลยค่าาา อย่าปล่อยให้เจ้หลุดรอดนะ 5555555 มาต่อเร็วๆนะคะ ^
    #60
    0
  3. #59 kanda (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 18:23
    สนุกมากมาตอ่เร็วนะค่ะ



    #59
    0