นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักใสๆของนายต่างโรงเรียน

โดย Gray fairy

คุณเคยเป็นเหมือนฉันไหม? แน่นอนว่าคุณต้องเคยเป็นแน่ ....คุณต้องเคยแอบรักคนที่มีแฟนอยู่แล้ว ถึงแม้จะรู้ว่ามันผิดและเป็นเรื่องต้องห้าม แต่ใครละจะห้ามหัวใจของคนๆหนึ่งได้ ความรักไม่มีแม้ขอบเขตหรือพรมแดน.

ยอดวิวรวม

108

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


108

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ม.ค. 63 / 00:04 น.
นิยาย ѡͧµҧç¹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

คุณเคยเป็นเหมือนฉันไหม? แน่นอนว่าคุณต้องเคยเป็นแน่


....คุณต้องเคยแอบรักคนที่มีแฟนอยู่แล้ว ถึงแม้จะรู้ว่ามันผิดและเป็นเรื่องต้องห้าม แต่ใครละจะห้ามหัวใจของคนๆหนึ่งได้ 


ความรักไม่มีแม้ขอบเขตหรือพรมแดน....จริงไหมล่ะ





เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ม.ค. 63 / 00:04


 

“แวรรี่!” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลังของฉัน ฉันหันไปมองเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากตามแบบฉบับของฉัน

 

“นี้แก มาแอบมองพี่บาสอีกแล้วเหรอ?” แพต เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันกำลังมองอะไรอยู่

 

“ก็แก พี่เขาน่ารักดีนี้น่า” ฉันพูดพลางจับจ้องไปที่กลุ่มผู้ชายที่กำลังเล่นบาสอยู่ที่สนาม ส่วนแพต ฉันได้ยินยัยนั้นถอนหายใจ ทำไงได้ก็มันดันรักพี่เขาไปแล้วนิน่า

 

อ่อ ลืมไปเลย สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ แวรรี่ ส่วนยัยที่นั่งงอนตุ้มหมองอยู่ข้างๆฉันชื่อ แพต ยัยนี้ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ส่วนสาเหตุที่แพตนั่งงอนฉันอยู่ก็เพราะ แพตไม่ชอบมาโรงยิมของมหาลัยเลยนะสิ เห็นยัยนั้นบอกว่า

 

‘ฉันไม่ชอบกลิ่นเหงื่อ’

 

ก็ตามนั้นแหละ แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งในโรงยิมเป็นเพื่อนฉันอยู่ดี ฉันนะแอบชอบพี่บาสมากๆเลยล่ะ พี่บาสนะเป็นถึงประธานชมรมบาสเก็ตบอลแล้วก็เป็นถึงเดือนของคณะวิศวะและเดือนของมหาลัยด้วยละ ทั่งเก่ง ทั่งหล่อแถมยังนิสัยดี อ๊าย ยิ่งคิดยิ่งเขิน > <

 

“เฮ่ออ ท่าทางจะอาการหนักแล้วนะเธอนะ” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างๆหูของฉัน เฮือก! ฉันรูปหันไปมองที่มาของเสียงอย่างตกใจ 

 

“ไอ้บ้า เจมส์!! ทำบ้าอะไรของนายห่า!!!” เสียงตวาดลั่นของหญิงสาวไม่ทำให้ นายเจมส์ เพื่อนสนิทสุดซี้ของเธอรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่เบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆฉัน พลางยื่นอะไรสักอย่างให้ฉัน

 

“นี้ไรอ่ะ?” ฉันถามพร้อมกับรับมันจากเจมส์ กระดาษ? กระดาษไรอ่ะ เอ๋? นี้มัน? ใบสมัครเข้าค่ายอาสานี้น่า 

 

“เธอต้องไปนะ ค่ายนี้นะเค้าว่ามันสนุกมากๆเลยล่ะ ได้ไปเล่นน้ำตกด้วย แถมวิวก็ยังสวยอีก ฉันละอยากไปวะแต่ไปคนเดียวมันยังไงๆก็เลยเอามาให้พวกแกด้วย” เจมส์อธิบายให้ฉันฟังเมื่อเห็นสีหน้าของฉันที่ตอนนี้คิ้วขมวดจนมันอาจผูกเป็นโบได้แล้วด้วยซ้ำ

 

“ค่ายอาสาเหรอ? ค่ายอะไรอ่ะ” เสียงยัยแพตดังขึ้นพร้อมกับแย่งกระดาษที่ฉันถืออยู่ไปอ่านอย่างรวดเร็ว จะว่าไปแพตก็อยากจะไปค่ายอาสานี้น่า ไม่แปลกที่จะตื่นเต้นขนาดนั้น

 

“โห นี้มันค่าย ช่วยป่า นิน่า -- แวรร์รู้รึเปล่า ไอ้พี่บาสของแกนะก็ไปค่ายนี้ด้วยล่ะ” แพต อ่านรายละเอียดค่ายนั้นอย่างตื่นเต้น แต่ที่ทำให้ฉันเบิกตากว้างคือ...พี่บาสก็ไปค่ายนั้นด้วย..จริงดิ!!!

 

“ฉันจะไปค่ายอาสากับพวกนาย” ฉันโพลงออกเสียงดังจนทั้งสองคนหันมามองฉัน

 

“เฮ่ๆ ที่ฉันชวนแทบตายแกก็ไม่เคยสน พอยัยแพตพูดชื่อรุ่นพี่ปุบแกสนใจทันทีเลยนะ ยัยแวรรี่....” เสียงเย็นๆของชายหนุ่มที่นั่งข้างเธอดังขึ้น น้ำเสียงของเขาดูหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของแพต เหยี่ยวข่าวสาวประจำมหาลัยได้เลยแม้แต่น้อย(ยุ่งเรื่องชาวบ้านสิไม่ว่า...:เจมส์)(ใครยุ่ง(วะ)ค่ะ ก็แค่ทำตามหน้าที่....ก็เท่านั้นเอง:แพต)   

 

“อ่า...เจมส์ หนึ่งในสมาชิกวง K ของมหาลัย หึงสาวน้อยหน้าหวานนามว่า แวรรี่ เพื่อนสนิทของตนเอง เหตุเพราะ เธอแอบชอบรุ่นพี่ของเขา... ” ยังไม่ทันที่แพตจะจดข่าวใหม่ล่าสุด(สำหรับเธอนะ)ลงในสมุดพกของเธอ เสียงของเจมส์ก็ดังขึ้นจนเธอต้องหยุดทันที เพราะ ลางสังหรณ์ของเธอบอกว่า เพื่อนชายของเธอคนนี้กำลัง....จ้องเธออย่างกินเลือดกินเนื้อ!!

 

(  - -*)------(^^; ) ชิ้ง!

 

“มะ ไม่ต้องจ้องฉันขนาดนั้นก็ได้นะ..” เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนจะเก็บสมุดพกของตนเองอย่างว่องไว พลางส่งยิ้มแห้งๆไปให้เจมส์เชิงขอโทษ

 

“เฮ่อ... ทั้งสองคนนี้ทะเลาะกันอีกแระ” เสียงหวานอีกเสียงดังขึ้น ประมาณว่า ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ อย่าลืมกันสิ  หนึ่งหนุ่มหนึ่งสาวหันไปมองเจ้าของเสียงเล็กก่อนจะหัวเราะออกมา เพราะ ตอนนี้เจ้าของเสียงที่ว่ากำลังหน้าบูดบึ้งมองพวกเขาสองคนอยู่

 

“ฮ่าๆ โอ๋ๆ ไม่หัวเราะแระ” เจมส์พยายามอย่างยิ่งที่จะหยุดหัวเราะแต่ว่ายิ่งพยายามก็ยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิมจนสุดท้ายตัวเขาก็ต้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ 

 

(  - -*)-----(^0^;)  (_ _ )(- - )(_ _ )

 

“ฉัน-จะ-ไม่-คุย-กับ-พวก-เธอ-แล้ว” ฉันพูดเสียงเย็นก่อนจะเน้นทุกคำพูดที่พูดไป พลางหันไปมองทั้งสอง ก่อนจะลุกหนีไปทันที

 

“B1 ดูเหมือนว่า แวรรี่จะงอนพวกเราซะแล้วสิ” เจมส์

 

“นั้นสิ B2 เราจะตามเธอไปดีม่ะ?” แพต

 

พวกนี้นิ เล่นบ้าอะไรกัน ฉันคิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะหันหลังกลับไปมองทั้งสองคนที่ตอนนี้มองมาที่เธอ 

 

“อีก 20 นาที จะเริ่มคลาสแรกจะไปม่ะ?”

 

“แน่นอนว่า ไป/ไปดิ” ทั้งสองคนผสานเสียงก่อนจะยักคิ้วกวนๆมาให้ฉัน

 

หึๆ 

 

ฉันยิ้มรับที่มุมปากก่อนจะกลับหลังเดินนำทั้งสองไปที่อาคารเรียนทันที ไม่สนใจเสียงของแพตและเจมส์ที่ร้องบอกให้เธอรอพวกเขา แน่นอนว่าฉัน....ไม่รอพวกเขาแม้แต่น้อย การได้แกล้งทั้งสองคนนะเป็นเรื่องที่สนุกกว่าอะไรซะอีก

 

“แหม่ๆ แวรรี่ ฉันนึกว่าเธอจะเฝ้ารุ่นพี่ที่โรงยิมจนไม่มาเข้าคลาสซะอีก” เสียงเย้ยหยันอันเป็นเอกลักษณ์ของ แม็ตตี้ เพื่อนสาว(?)ของเธอดังขึ้น

 

“ก็ไม่รู้สิ แม็ต ว่าแต่การที่เธอมาที่ตึกคณะแพทย์เนี้ย มารอพบใครเหรอ? เจมส์?” ฉันหันไปพูดกับแม็ตตี้หรืออีกชื่อคือแม็ต ชายหัวใจหญิง หรือเรียกง่ายๆว่า กระเทย(?) ฉันได้ข่าวมาจากยัยแพตว่า แม็ตนะแอบชอบเจมส์อยู่ ดังนั้นยัยนี้เลยคอยมาวนเวียนที่ตึกคณะแพทย์ตลอดเวลาที่ว่าง พร้อมขบวนแฟนคลับของนายเจมส์ ที่ตามมากรี๊ดกร๊าดให้คนอื่นเค้าเสียสมาธิเล่น

 

“แล้วมันเกี่ยวกับหล่อนด้วยเหรอย่ะ!!” เสียงหนึ่งในแฟนคลับของนายเจมส์ดังขึ้น แน่นอนว่าฉันไม่สนใจว่าใครเป็นคนพูดเมื่อกี้ ฉันเดินขึ้นตึกโดยเดินผ่านกลุ่มนั้นอย่างเฉยเมยราวกับว่าตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลย 

 

“ยะ....ยัย...” เสียงกระเทยร่างยักษ์(?)ดังขึ้น ก่อนที่ยัยนั้นจะเดินเข้ามาฉันเสียงๆหนึ่งดังขึ้นจนทำให้พวกนั้นหันไปมองทันทีก่อนจะกรี๊ดขึ้นมา(เหมือนผีโดนข้าวสารเสกใส่เรยแหะ..:แวรรี่)

 

“พวกเธอทำไรกันนะ” เสียงทุ้ม เข้มแสนคุ้นเคยเรียกใบหน้าหวานของฉันให้แดงได้อย่างรวดเร็ว สะ..เสียงนี้มัน เสียงพี่บาสนิ 

 

“ฉันถาม!”

 

“คะ คือว่าพวกเรา...เอ่อ..” เสียงยัยกระเทยเริ่มสั่นๆสงสัยเพราะหาเหตุผลที่จะมาอธิบายไม่ได้สินะ ทั้งๆที่อยู่อีกตึกกลับมาอยู่อีกตึก หึๆ

 

“แล้วน้องนะ!” เสียงเข้มดังขึ้น ฉันสะดุ้งก่อนจะหันไปมองพี่บาสที่ตอนนี้ทั่วตัวเต็มไปด้วยเหงื่อเพราะพี่เค้าเพิ่งกลับมาจากโรงยิมนินะ  ก่อนที่ฉันจะลวนลามพี่เค้าทางสายตาก็ต้องสะดุ้งอีกรอบเพราะสายตาจับผิดที่พี่บาสส่งมาให้นั้นพลานทำให้บรรยากาศรอบๆตัวขนลุกแปลกๆ

 

“น้องนะ ทำไมไม่ไปเข้าคลาส  คลาสปีสองเริ่มเรียนแล้วนิ” พี่บาสถามฉันอย่างจับผิด

 

“คะ..คือว่า แวร..เอ่อ....แวร.. แวรมารอเพื่อนแวรค่ะ พอดีว่าพวกเขาไปทำธุระนะค่ะ” ฉันรีบบอกไปอย่างรวดเร็ว ที่จริงแล้วฉันนะคิดอะไรไม่ออกหรอกนะถ้าไม่เพราะสังเกตเห็นคู่หนุ่มสาว(?)กำลังวิ่งไล่กันอยู่ข้างหลังพี่เขานะน่ะ

 

“อ่ะ! พวกเขามาแล้วละค่ะ ขอตัวก่อนนะคะรุ่นพี่ เจมส์! แพต! เร็วๆ” ฉันชิ่งตัดบทพี่เค้าก่อน ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกเพื่อนรักทั้งสองที่กำลังวิ่งมาอย่าง งงๆ 

 

งง ไรค่า!!

 

“ดะ เดี๋ยว!..”

 

“ขอตัวนะค่า!!!” ฉันโค้งเล็กน้อยก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างด่วนจี๋โดยมีสองเพื่อนรักวิ่งตามมาติดๆ  ไม่สนใจเสียงเรียกของพี่บาสที่ร้องทักขึ้น

 

อ๊ายยยยยยย  ถ้าขืนยังอยู่นะ มีหวังละลายแน่ๆ

 

ฉันคิดพลางวิ่งนำไปที่ห้องเรียนของพวกเรา ก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องๆหนึ่งที่ตอนนี้เปิดประตูค้างไว้ เพื่อนในห้องต่างพูดคุยกัน บางคนกำลังเล่นโทรศัพท์ บางคนอ่านหนังสือ ที่แน่ๆอาจารย์ยังไม่เข้า โชคดีไป

 

“แวรรี่ เมื่อกี้แกรีบหนีอะไรอ่ะ”เสียงแพตดังขึ้นทันทีที่เห็นว่าฉันนั่งที่เรียบร้อยแล้ว ฉันเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาทั้งคู่เล็กน้อยก่อนที่จะรู้สึกว่าหน้าฉันตอนนี้มันเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ

 

“เอ่อ...คือ..ว่า”

 

“หึ ฉันว่าฉันพอเดาออกแล้วนะ แกเจอพี่บาสใช่ป่ะแถมยังได้คุยด้วย  ชิมิ?”  เจมส์ที่ดูเหมือนจะฉลาดขึ้นมาหน่อยให้สมกับหน้าตาของตนเอง เขาพูดขึ้นและดูเหมือนผลตอบรับของคำพูดเขาจะดีไม่ใช่น้อย เพราะ หน้าของหญิงสาวแดงแจ๋ด้วยความเขิน..

 

“นั้นแน่ๆ – มีเขินด้วย” เจมส์พูดแซวเมื่อเห็นใบหน้าของแวรรี่แดงมากขึ้นหนักกว่าเดิม และดูเหมือนเขาจะได้ยินอะไรสักอย่างระเบิดตู้ม ดังอยู่ใกล้ๆ

 

 ************* 50% ****************** 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Gray fairy

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 itachi-kun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 21:03
    มาต่อได้มั้ยคะ
    #1
    0