The Killer Gear ว้ากเกอร์หน้าใสป่วนหัวใจยัยปีหนึ่ง (นิยายเซ็ทพี่ว๊ากหล่อบอกต่อด้วย)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 งานเฟรชชี่เชียร์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    6 ต.ค. 58








               วันนี้พี่ๆนัดมาซ้อมรอบสุดท้ายก่อนเข้าพิธีเปิดที่แสตนด์   เพราะปกติงานเริ่มประมาณสิบโมง 
 แต่พี่เขานัดมาก่อนเวลา ตอนเก้าโมงเช้า



                พอซ้อมนัดแนะกันเรียบร้อยแล้ว  เขาก็ให้เรานั่งรออยู่บนนั้นก่อน  เพราะประธานนักศึกษาจะให้เดินขบวนรอบ
มหาลัยตอนพิธีเปิด  ฉันก็นั่งคุยกับยัยปลาทูไปเรื่อยเปื่อย



โอ๊ย  ตื่นเต้นจังเลย  กลัวตัวเองทำพลาดอ่ะ  -..-!



"ปีหนึ่ง  ก้มลงไป!"


"ก้มลงไป!"


อยู่ๆพี่รามก็เข้ามาว้าก  ปกติมันจะเป็นพี่ลิขิตนี่นา  



"ผมไม่ขอให้คุณกดดันตัวเองว่าจะต้องได้ที่  1 นะ  มันไม่จำเป็นหรอก
แต่สิ่งที่ผมจะขอ  คือ  อยากให้พวกคุณทำให้ดีที่สุด  ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง
ขอให้พวกคุณทำให้เต็มที่  ลูกวิศวะทำได้อยู่แล้ว"



พอพูดแค่นั้นเขาก็ลงไปยืนด้านหน้าแสตนด์ที่มีพวกพี่ว้ากยืนอยู่ก่อนแล้ว



แหม  เป็นการให้กำลังใจที่ฮาร์ดคอมากเลย




            ขณะที่ฉันกำลังมองนายนั่นพูดคุยกับพวกพี่ลิขิต  อยู่ๆเขาก็หันมาสบตาฉันพอดี  แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ
เพราะไอ้พี่รามเมินหน้าหนีทันที



อะไรวะ  เมินฉันทำไม?




             ผิดปกติมากๆเลย  ปกติถ้านายนั่นเจอฉันถ้าไม่กวนประสาทก็จะอ่อยฉัน   แปลกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
ถึงฉันจะไม่ได้ชอบเขา   แต่ฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาทำท่าทางเหมือนงอนฉันเลย



เดี้ยวนะ  งอนหรอ  ไม่มั้ง  ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันนี่  จะมางอนฉันเรื่องอะไร




แต่ช่างเหอะ   ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่  การแต่งกายฉันก็ถูกระเบียบ  เจอรุ่นพี่ฉันก็ยกมือไหว้
ในเมื่อฉันไม่ผิด  ฉันจะแคร์ทำไมล่ะ




นายเมินฉันได้  ฉันก็เมินนายได้


ไอ้รามเกรียนใจตุ๊ด  บุ๊ยยยยย!!!




Ramasoon'Talks



        ผมรู้ตัวเองแหล่ะ  ว่าผมอารมณไม่ดี   แต่ก็ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร  มันเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
หลังจากทีผมออกจากมหาลัย  ผมก็ตรงไปผับทันที  มันเป็นผับนั่งชิว  ปกติถึงผมจะรักการเที่ยวแต่ผมก็ไม่เคยซัดเหล้าเพียว
คนเดียวถึง  3 ขวด  อย่างมากสุดก็สองแก้ว   ไม่ใช่ว่าผมคออ่อนอะไรหรอก  ผมไม่ชอบให้ตัวเองเมานอกบ้านอ่ะ
ถ้าอยากเมาจริงๆผมจะชวนพวกนี้ไปตั้งวงกินที่บ้าน  มันปลอดภัยกว่าการต้องขับรถเวลาเมา




           สาเหตุที่ดื่มก็ไม่รู้ดิ   เซ็งๆมั้ง  มันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก  คือที่ผมเป็นเล่นเอาไอ้พวกนี้งงกันเป็นแถบ 
 ก็อย่างที่บอก ถ้าออกมาข้างนอก  ผมจะไม่ค่อยดื่ม  ผมจึงเป็นคนที่เมาน้อยที่สุดในกลุ่ม



           เมื่อกี้ก็เหมือนกัน  ปกติเรื่องการเปิดว้าก  ซึ่งก็คือการเริ่มว้ากน้องครั้งแรก  มันจะต้องเป็นหน้าที่ของไอ้ลิขิต
แต่ผมกลับไปพูดเองซะนี่  



เพราะอะไรน่ะหรอ  ก็ผมอยากเห็นหน้าใครบางคนอ่ะดิ



ใช่  ยัยหน้าง่วง




           แต่พอเธอมองมาจริงๆ  ผมกลับไม่อยากมองหน้าเธอมาซะงั้น   เห็นหน้าเธอทีไร  หน้าไอ้เตวิชที่อยู่นิติฯก็ลอย
มาให้หงุดหงิดทุกที




           ครับ  ผมรู้จักมัน  เราเข้ามาพร้อมกัน   ผมกับมันโดนรับน้องเหมือนกัน  และผมกับมันก็อยู่ชมรมเดียวกัน
ผมก็ไม่ใช่ไม่ชอบมันนะ  ผมคุยกับมันถูกคอมาก  





แต่เริ่มเกลียดขี้หน้ามันก็ตอนที่มันทำท่าทางเหมือนจะจีบยัยหน้าง่วงอย่างงั้นแหล่ะ  ไม่ชอบว่ะ





           หลังจากที่ผมยืนถกเถียงกับตัวเองอยู่นานว่าจะเข้าไปทักดีมั้ย  เคยได้อ่อย  ได้แกล้ง  พอไม่ได้ทำแล้ว
มันเหมือนจะขาดใจเลย  นี่ผมเป็นบ้าอะไรวะ




"อะไรของมึงครับ  ไอ้คุณราม  กูเห็นฮึดฮัดๆ อยู่นานละ  ปวดขี้อ่อ"
ไอ้ลิขิตมันเดินเข้ามาทักผมด้วยคำพูดที่กวนตี-นมาก พร้อมด้วยยักคิ้วหนึ่งที



"อย่าเอาความรู้สึกตัวเองมาโยนให้คนอื่น  ปวดขี้ก็บอกมา"  

เล่นกับรามสูรคนนี้



กวนมาก็เกรียนกลับครับผม   หึๆ




"พ่องดิ  สรุปเป็นไรวะ" มันถามขึ้นมาอีกครั้ง




"ไม่รู้ว่ะ"



"แต่กูรู้"  หื้มมมม?  มันบอกว่ามันรู้  มันรู้ได้ไงวะ  ขนาดตัวผมเอง ยังไม่รู้เลย


"รู้เชี่ยไร ขนาดตัวกูเองยังไม่รู้เลยว่ากูเป็นไร"



"ก็มึงแม่งโง่ ชอบน้องเขาจนหึงออกนอกหน้าขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก กระจอกว่ะ"

แล้วมันก็หัวเราะเยาะผม หึ รู้ดีชิบเป๋ง! สมแล้วที่เป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยม


มันพูดถูกทุกอย่าง ผมชอบถุงนอน ถ้าไม่ชอบก็คงไม่คิดหาวิธีอ่อยน้องเขา
ทุกครั้งที่มีโอกาสหรอก



คือแบบผมขี้อ่อยก็จริง แต่ผมไม่ชอบอ่อยไปทั่ว ถ้าคนไหนไม่ชอบผมก็จะนิ่งๆอ่ะ


"มึงอย่าดราม่ามาก คู่แข่งมึงรอเหยียบเพียบครับผม เลิกงอน เลิกหึง
 แล้วทำในสิ่งที่มึงอยากทำเถอะ เดี้ยวจะหาว่าหล่อไม่เตือน ฮ่าๆ"

พอพูดเสร็จก็เดินหัวเราะออกไปหาไอ้เปรมกับไอ้ต่อ


คำพูดมันทำให้ผมคิดได้เลยอ่ะ


ยัยนั่นน่ารัก คนน่าจะชอบเยอะ


แต่ผมไม่ยอมหรอก


คนนี้ไอ้รามจอง!!!!



Ramasoon End.



Thoongnon  'Talks.



             คณะเราแข่งเป็นอันดับที่สาม เด็กปีหนึ่งดูตื่นเต้นกันมาก แต่พอหันไปดูรุ่นพี่
พวกเขาคงตื่นเต้นกว่าเราเยอะ เพราะพวกเขาทุ่มเทกันมาก ฉันได้ยินมาว่าทุกคืนหลังซ้อม
พวกพี่ทุกคนจะต้องอยู่ทำฉากและอุปกรณ์จนถึงตีสองทุกวัน แล้วไหนจะการบ้านพี่เขาอีกอ่ะ


ฉันล่ะนับถือหัวใจพวกพี่ๆทุกคนเลย

           เพราะฉะนั้นเราจะพลาดไม่ได้   พอตอนแข่งพวกเราทุกคนจึงตั้งใจทำเต็มที่  และผลออกมา
เป็นตามที่หวัง พวกเราได้ที่หนึ่ง ประเภทพร้อมเพียงสามัคคี ส่วนประเภทสนุกสนานได้คณะรัฐศาสตร์



"ขอบคุณที่ตั้งใจทำมันออกมาอย่างดีที่สุดนะครับ ขอบคุณมากจริงๆ
รางวัลนี้คือ รางวัลของน้องๆทุกคนครับ" 


เย้ๆ

เฮ้ๆๆๆ วู้วๆ


            สิ้นเสียงพี่ลิขิต เด็กปีหนึ่งก็ต่างโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ บางคนถึงกับกลั้น
น้ำตาไว้ไม่อยู่ มันตื่นตันจริงๆ พวกเราซ้อมกันอย่างหนักตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา
พอเห็นความสำเร็จแล้ว มันก็หายเหนื่อยจริงๆ

"เอ้า เงียบได้แล้วครับ พี่จะแจ้งอีกเรื่องนึงคือ วันเสาร์-อาทิตย์นี้เราจะมีการรับน้องกัน
ขอให้น้องๆเตรียมของใช้ส่วนตัวให้พร้อม ในวันเสาร์ใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงขายาวสีดำ
มาพร้อมกันใต้ตึกสิบตอนเจ็ดโมงเช้านะครับ"


"..."


"แล้วก็อีกเรื่อง กฏนะครับ ห้ามชู้สาว ห้ามการพนัน ห้ามดื่มของมึนเมา
ห้ามพกพาบุหรี่ และที่สำคัญ ห้ามออกนอกมหาลัยโดยไม่ได้อนุญาต 
ด้วยครับ รับทราบ?!"


"ทราบค่ะ/ครับ"


"งั้นแยกย้ายกลับบ้านได้ครับ"


          วันนี้ปลาทูมีธุระเลยไปส่งฉันไม่ได้อ่ะดิ ฉันรีบเดินมาหน้า ม. หลังจากเช็คชื่อเสร็จ 
เพราะมันใกล้ค่ำแล้ว ทางที่จะไปหน้า ม.ค่อนข้างไกลเหมือนกัน กว่าจะถึงก็ต้องผ่านสนามบาส
กับสนามฟุตบอลก่อน แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ถึง ฉันก็รีบเดินอย่างเดียวเลย
ยอมรับตามตรงนะว่าฉันน่ะ ขี้ขลาดตาขาวกับเรื่องเหนือธรรมชาติมาก ทำไงได้ก็คนมันกลัวนี่หว่า


สวบ สวบ สวบ


           เสียงฝีเท้าเดินตามหลังฉันมาไม่ห่างนัก และดูเหมือนว่าจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันไม่กล้าหันกลับไปมองอ่ะ
จะเป็นผีหรือคนก็น่ากลัวพอๆกันนั่นแหล่ะ 


วิ่งสิคะ จะรออะไร!!!


ตึก ตัก ตึก ตัก


และพอฉันออกวิ่ง มันก็วิ่งตามฉัน พ่อแก้วแม่แก้วจ๋า ช่วยหนูด้วย
หนูไม่เคยฆ่าสัตว์ หนูไม่เบียดเบียนใคร

อย่าทำหนู!!!


ม่ายยยย หนูจะไม่ทน. งื้อออ อย่าตามมาดิโว้ยยย



และ



หมับ!


กรี๊ดดดดดดดดดดดดด





-------------------------------------------------------


ใครหว่า แอบตามถุงนอน โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย?

ติดตามต่อนะ ขอกำลังใจหน่อยได้มั้ย อิอิ


อยู่ๆระบบมันก็รวน อัพเองยังแต่งไม่เสร็จ 
ดีนะบันทึกไว้ ไม่งั้นหาย

ตอนนี้สมบูรณ์แล้ว ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ

รักคนอ่านนะรู้ป่าว ฝันดีค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #849 YulSica (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:02
    อิพี่รามขี้หึงว่ะ
    #849
    0
  2. #32 bunnysky_jp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 10:18
    อิรามรึป่าว
    #32
    0
  3. #31 นางฟ้าดาวตก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 03:34
    พี่รามป่าวเนี้ย
    #31
    0
  4. #30 นางฟ้าดาวตก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 03:33
    พี่รามป่าวเนี้ย
    #30
    0
  5. #29 แก้ม สโรชา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 16:00
    มาอัพด่วนค่ะอยากอ่านแล้วหนุกมากๆเลยค่ะรออยุนะค่ะ
    #29
    0
  6. #28 nathnicha2546 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 13:11
    รอยุนะค่ะนิยายสนุกมากแต่งดีมากๆเลยค่ะ!!
    #28
    0