หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    28 เม.ย. 62




"ระวัง!!" ฉันตกใจเสียงคลีนมากกว่าจะทันได้ระวัง 


ตุ๊บ!!!


ฉันหันกลับมาก็พบด้านหลังมือของเดย์ที่คว้าลูกบอลเอาไว้ได้ก่อนที่มันจะกระแทกเข้าที่หัวของฉัน บรรยากาศดูน่าอึดอัดไปเลยเมื่อเดย์โยนลูกบอลขึ้นลงในมือแบบนั้น สายตาดุ ๆ มองตรงไปยังสนามฟุตบอล ฉันมองตามและเห็นใครบางคนกำลังวิ่งมาทางนี้ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ฉันก็พบว่าเป็นคนคนเดียวกับที่เรากำลังตามหา


"ไง หากูอยู่ใช่มั้ย" พี่ธีร์ยักคิ้วให้เดย์ แต่ที่น่าตกใจคือลูกบอลในมือเดย์ถูกปาใส่หน้าพี่ธีร์ ดีที่พี่เขารับทัน


"โอ๊ย!! ปามาซะแรงเลย" พี่ธีร์(แกล้ง?)โวยวาย


"อย่าเล่นแบบนี้อีก" เดย์ดูน่ากลัวมากเลย   "ไซคี เอาสมุดให้พี่ธีร์เซ็นต์" เขาหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงปกติผิดจากที่พูดกับพี่ธีร์ฉันเลยพยักหน้ารับ รู้สึกกลัวเขาน้อยลง แต่พอจะเดินไปยื่นสมุดให้พี่ธีร์ เดย์ก็คว้าสมุดไว้แล้วยื่นต่อให้คลีนแทน


"น้องรหัสกูนะเดย์ มึงจะไม่ให้กูรับน้องหน่อยหรอ" พี่ธีร์ทำหน้าล้อเลียน 


"ผมว่าลูกบอลนี่ก็น่าจะมากเกินไปแล้ว" เดย์ยิ้มให้พี่ธีร์ รอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้แววตาดุ ๆ ของเดย์เปลี่ยนไป แต่เอ๊ะ!! ลูกบอล!? รับน้อง!? หรือว่าพี่ธีร์ตั้งใจเตะมาที่ฉัน!!


"เออ พอก็พอ ยังไงไซคีก็น้องรหัสกู รับน้องอีกทีเมื่อไรก็ได้" ฉันรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที แต่พี่ธีร์ทำเพียงแค่ยักไหล่ ราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย


"หึ" นี่เสียงเดย์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้นที่มุมปาก สองคนนี้มองหน้ากันเหมือนจะพุ่งเข้าใส่กันได้ตลอดเวลาเลยล่ะ


"วิ้ววววว!~" อยู่ดีๆ คลีนก็ผิวปากขึ้นมา ฉันหันไปมองแล้วเห็นทั้งดิศและคลีนยืนยิ้มอยู่  ยิ้มอะไรกันเนี่ย!! "อ้าวเฮ้ย!!" คลีนร้องออกมาทันทีที่ดิศคว้าสมุดล่าลายเซ็นต์ของฉันไปจากมือเขา 


"เล่นเบาๆครับพี่ อย่าให้เพื่อนผมหงุดหงิดจะดีมาก" ดิศยื่นสมุดล่าลายเซ็นต์ให้พี่ธีร์ พี่เขาพยักหน้าแล้วเซ็นต์ให้ 


"งั้นกูไปเตะบอลต่อ เจอกันคืนนี้ที่สนาม" พี่ธีร์โบกมือแล้ววิ่งกลับไป เมื่อกี้อะไรน่ะ สนาม!?


"พี่เขาอยากลองของน่ะ อย่าสนใจเลยไซคีน้อย เรื่องที่น่าสนใจกว่าคือพี่รหัสไอ้เดย์มัน" คลีนพูดกับฉัน แต่สายตามองไปที่เดย์


"เอาไงวะ จะไปเอาลายเซ็นต์หรือไม่เอา" คราวนี้เป็นดิศ ดูเหมือนทั้งคู่จะกังวลอะไรสักอย่าง


"เอา" เดย์ตอบแล้วเดินต่อ 


"รู้หรอวะ ว่าเขาอยู่ไหน" ดิศถามขึ้นมาหลังจากเราเดินกันมาได้สักพัก


"รู้" 


"ที่ไหน!!?" นี่เสียงคลีนกับดิศแต่เดย์ไม่ตอบ เขาเดินไปเรื่อย ๆ เหมือนพาฉันเดินเล่นมากกว่า ตลอดทางเขาจะชี้บอกฉันว่าตึกอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง ฉันก็ตั้งใจฟังอยู่หรอกนะ แต่บอกตรงๆว่าจำไม่ได้สักตึก > <!


...


...


...


"ดิว" พอเลี้ยวหัวมุมตึกคณะนิเทศศาสตร์ ก็เจอผู้หญิงสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างตึก 


"อ้าว มาแล้วหรอ"พอได้ยินเสียงเดย์ผู้หญิงผมสั้น ๆ ก็หันมา ผู้หญิงคนนี้มั้งพี่รหัสของเดย์ แต่แปลกจังพี่เขามาทำอะไรที่นี่ คณะเราอยู่อีกฝั่งเลยนี่นา พี่ดิวลุกขึ้นมา เธอแทรกตัวระหว่างฉันกับเดย์แล้วเอามือคล้องแขนลากเดย์ไปที่โต๊ะ


"นั่งกับดิวสิ" พี่ดิวยิ้มหวานแล้วดึงให้เดย์นั่งลงข้าง ๆ นี่พี่เค้าไม่รู้สึกถึงบรรยากาศแปลก ๆ รอบตัวเดย์เลยหรอ หรือฉันรู้สึกไปเองคนเดียว


"เซ็นต์ซะ" นอกจากเดย์จะไม่นั่งแล้ว ยังยื่นสมุดไปตรงหน้าพี่ดิวด้วย 


"นั่งก่อน ดิวถึงจะเซ็นต์ให้" พี่ดิวเชิดหน้าขึ้นน้อย ๆ เธอดูน่ารักจัง >.<


"งั้นก็ไม่ต้องเซ็นต์" นี่เสียงดิศน่ะ


"เออ ไปเถอะ" คลีนด้วยอีกคน แต่เดย์เนี่ยสิ เขาเดินนำไปแล้วล่ะ


"เดี๋ยวสิเดย์ เซ็นต์ก็ได้"พี่ดิวเดินมาจับมือเดย์ข้างที่ถือสมุดเล่มเล็กเจ้าปัญหา แล้วบรรจงเซ็นต์อย่างเชื่องช้า ฉันสงสัยจังพี่เขาเซ็นต์ถูกที่ได้ไง เอาแต่มองเดย์ไม่ได้มองตรงที่เซ็นต์ด้วยซ้ำ


"โอ๊ย จะเซ็นต์อีกนานมั้ย" เป็นเสียงใครไม่ได้นอกจากคลีน เงียบไม่ได้นานจริง ๆ พี่ดิวตวัดสายตาดุดันที่ไม่เหมาะกับหน้าตาน่ารักของพี่เขาไปที่คลีน


"อ๊ะ!!" เพราะมัวแต่มองคลีน เลยไม่ทันเห็นว่าเดย์คว้าสมุดมาจากมือพี่ดิวแล้ว คลีนกับดิศหัวเราะอย่างสะใจ ส่วนพี่ดิวตอนนี้กรี๊ดใหญ่เลย


นี่มันเรื่องอะไรกันนะ พวกเขาสองคน...เดย์กับพี่ดิว...เขาเป็นอะไรกัน แล้วทำไมเดย์ไม่เรียกพี่ดิวว่าพี่ล่ะ  ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกอีกแล้ว ฉันไม่รู้อะไรเลยสินะ  (._.)


"ไปเถอะไซคี" เดย์จูงมือฉันที่ยืนรออยู่ให้ตามเขาไป ถึงแม้การกระทำนั้นจะทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะ แต่มันไม่ได้ทำให้ฉันหยุดคิดฟุ้งซ่านเลยสักนิด


"เป็นอะไรไซคีน้อย อยากรู้อะไรถามเลย ทำหน้าเป็นหมาหงอยอยู่นั่นล่ะ" คลีนถามฉันทันทีที่เราเดินมาถึงหน้าคณะ เดย์เลือกโต๊ะที่ห่างจากทางเข้าคณะมากที่สุด ดิศวางน้ำและขนมลงกลางโต๊ะ ฉันมองของพวกนั้น นี่เขาแวะซื้อตอนไหนกันล่ะ??


"ตอนที่เธอกำลังเหม่อนั่นล่ะ" เหมือนดิศจะรู้ว่าฉันคิดอะไร


"นี่ฉันดูง่ายขนาดนั้นเลยหรอ" ว้ายยย!! ฉันเผลอคิดเสียงดังอ่ะ T^T เดย์เอามือวางลงบนหัวฉัน แล้วบังคับให้หันหน้าไปหาเขา เรานั่งข้างกันอีกครั้งเหมือนตอนที่อยู่ในโรงอาหาร


"ตกลงจะถามเรื่องไหนก่อน" เขาดูใจดีมากเลย ไม่เหมือนเดย์คนก่อนหน้านี้ตอนที่เจอกับพี่ธีร์


"เรื่องพี่ธีร์ พี่เค้าจงใจเตะมาใช่มั้ย" ฉันหลบสายตาเดย์ เขามองฉันแบบนี้รู้สึกแปลก ๆ


"ก็คงใช่...เตะเก่งซะด้วยสิ เข้าเป้าเลยนี่นา" ดิศตอบแทน เขาดูหงุดหงิดเล็กน้อยที่ต้องพูดถึง


"พี่ธีร์ไม่ชอบฉันหรอ"


"ไม่ใช่ไซคีน้อยหรอกที่เขาไม่ชอบน่ะ แต่เป็นไอ้เดย์ต่างหาก พี่ธีร์กับเดย์มีปัญหากันเรื่องผู้หญิง และผู้หญิงคนนั้น คือ ดิว"


"พี่ดิวน่ะหรอ!?" นี่ก็อีกเรื่องที่ฉันอยากจะถาม


"ใช่ เรื่องมันยาว ให้เดย์เล่าดีกว่า" คลีนยิ้มกวนแล้วหันไปทางเดย์


"เอ่อ ไม่เป็นไรก็ได้" ฉันรีบปฏิเสธ เพราะเดย์ละสายตาจากฉันไปมองคลีนแทนแล้ว


"เฮ้ออออ!!" เดย์ถอนหายใจแล้วเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมด 


...พี่ดิวกับพี่ธีร์เป็นรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกับเดย์ คลีนและดิศ เดย์กับพี่ธีร์ชอบอะไรเหมือนกันทำให้พวกเขาเจอกันบ่อย ๆ เตะบอล แข่งรถ และอีกหลาย ๆ อย่าง แต่แล้วพี่ดิวก็ทำให้พี่ธีร์เข้าใจเดย์ผิด พี่ดิวบอกเลิกพี่ธีร์แล้วคอยตามเดย์ตลอด ถึงแม้ว่าเดย์จะไม่เคยสนใจพี่ดิวเลย แต่เขาก็ไม่เคยพยายามอธิบายให้พี่ธีร์ฟังเหมือนกัน พี่ธีร์เชื่อมาตลอดว่าเดย์จงใจแย่งพี่ดิวไปจากเขา... พอฟังแบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองดูละครกับป้ามิ้มอยู่เลย ผิดตรงที่พี่ดิวไม่น่าจะใช่นางเอก 


"ผู้หญิงร้ายกาจแบบนั้น ไม่มีค่าพอให้ใครแย่งหรอก" คลีนพูดเสียงต่ำ เขาดูน่ากลัวเป็นคนละคนกับคลีนที่ฉันรู้จัก


"อยากรู้อะไรอีกมั้ย" เดย์ดึงความสนใจของฉันจากคลีน ฉันคิดตาม และ...


"ไม่มีแล้ว" ฉันตอบเสียงเบา รู้สึกเขินยังไงไม่รู้ เดย์จ้องหน้าฉันเหมือนเขาจะแกล้งฉันอย่างนั้นล่ะ


"เฮ้ย เลิกมองแบบนั้นสักที ไซคีน้อยเป็นเพื่อนกูเหมือนกันนะ กูก็หวงนะ"คลีนกลับมาเป็นคนเดิมที่ฉันคุ้นเคยอีกครั้ง และเพราะน้ำเสียงล้อเลียนของเขา เดย์เลยถอนหายใจแล้วเลิกนั่งมองหน้าฉัน "ตกลงคืนนี้มึงไปสนามใช่มั้ย กูจะได้บอกเด็ก ๆ เตรียมตัว" เดย์พยักหน้าให้คลีน สนามอะไรอีกล่ะเนี่ย "ไปมั้ย ไซคีน้อย" คลีนหันมาถามฉัน


"ไปไม่ได้หรอก ฉัน..." เกือบเผลอหลุดปากแหนะ เดย์น่าจะยังไม่รู้ว่าฉันทำงานที่ไนท์คลับ แต่เพราะฉันหยุดพูดไปแบบนั้น เดย์เลยหันมาสนใจฉันอีกครั้ง


"..." เงียบ!! เดย์ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่การทำแบบนั้นทำให้ฉันรู้สึกว่าต้องพูดอะไรสักอย่าง


"ทำงานน่ะ" ก็ทำงานจริง ๆ นะ และเดย์ก็รู้ว่าฉันทำงานที่คาเฟ่น้ำหวานด้วย


"อือ" เดย์พยักหน้ารับ แต่คลีนเนี่ยสิ 


"มึงรู้ว่าไซคีน้อยทำงานด้วยหรอ" คลีนถามเสียงดัง ดีที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนที่คณะ เพราะมหาวิทยาลัยยังไม่เปิดเรียน แค่เปิดให้มาทำกิจกรรมรับน้อง


"อือ" เดย์ตอบ แล้วมองหน้าคลีนเหมือนจะถามว่า 'แล้วมึงล่ะ รู้ได้ไง?'


"คือกูบังเอิญ..." คลีนกำลังจะบอกเดย์เรื่องไนท์คลับแน่ ๆ


"เจอกันที่คาเฟ่น้ำหวานน่ะ" ฉันรีบพูดและดิศกับคลีนทำหน้าเหวออยู่สักพัก โชคดีที่เดย์ไม่ทันเห็นสีหน้าประหลาดใจของพวกเขา


"ใช่ บังเอิญเจอไซคีน้อยที่คาเฟ่น่ะ" คลีนสนับสนุนคำพูดฉันทันที


พวกเรากลับมารวมตัวกับทุกคนอีกครั้ง พี่ธีร์แจ้งกำหนดการของวันพรุ่งนี้แล้วปล่อยพวกเรากลับบ้าน กิจกรรมวันนี้แทบไม่มีอะไรเลย ทุกคนยังดูสดใสกันอยู่เลย ไม่เหมือนเมื่อวานที่บางคนแทบจะคลานกันกลับบ้านเลยล่ะ 


"ไปไหน ไซคี" เดย์เรียกฉันไว้ตอนที่ฉันกำลังจะเดินแยกไป บอกตรง ๆ ว่าไม่ชินเลยกับการมีเพื่อนเนี่ย เพราะปกติแล้วฉันต้องทำอะไรตัวคนเดียวตลอด


"เอ่อ..." 


"ไปขึ้นรถ" เดย์ไม่รอให้ฉันตอบ เขาจูงมือฉันเดินไปด้วยกัน ตามหลังมาด้วยดิศกับคลีน พวกเขาอมยิ้มแล้วมองหน้าฉัน


"คืนนี้กี่โมง" เดย์หันไปถามคลีน ก่อนจะเปิดประตูรถ ฉันเลยค้างรอฟังคำตอบของคลีนด้วย


"สี่ทุ่มครึ่งเป็นไง" เดย์พยักหน้า แล้วเปิดประตู ฉันเลยทำตามแล้วเขาก็ขับรถออกมาก่อนตามด้วยรถของคลีนกับดิศ


"เดี๋ยวไซคี" เดย์เรียฉันไว้ก่อนที่ฉันจะเปิดประตู "ทำงานเสร็จรีบกลับบ้านนะ อย่าไปไหนต่อ" ฉันพยักหน้ารับ ทำงานเสร็จฉันก็ต้องกลับกับต้นหญ้าอยู่แล้ว


"ไปนะ" เดย์พยักหน้า เขาดูพอใจคำตอบของฉัน


"พี่หวาน สวัสดีค่ะ" พี่หวานเงยหน้าขึ้นมารับไหว้ฉัน


"อ้าวไซคี วันนี้เลิกเร็วหรอมาไวจัง" ฉันพยักหน้ารัวให้พี่หวาน


"ไปแต่งตัวนะคะ" 


"ไม่เป็นไรหรอกพักก่อนก็ได้ ลูกค้ายังไม่เยอะมากน่ะ" 


"ไม่เป็นไรคะพี่ ไซคีไม่มีอะไรจะทำอยูแล้ว" ^ ^ ฉันยิ้มให้พี่หวาน แล้วเดินเข้ามาเปลี่ยนชุด


"อ้าวไซคี มาไวจัง" จินนี่น่ะ เธอกำลังจะเดินสวนฉันออกไป


"^ ^" ไม่รู้จะพูดอะไรฉันเลยยิ้มแทน รู้สึกว่าชีวิตง่ายขึ้น แค่ยิ้ม...ทั้งเราและคนที่เรายิ้มให้ก็รู้สึกดีได้


" [^///^]" จินนี่ยิ้มตอบฉันแล้วเดินออกไป


"นั่นไง ฉันบอกแล้วว่ายัยนี่หน้าคุ้น ๆ " 


"ไหน!? อ้อ นั่นเอง หึ!! นักเรียนทุนทำซ่า" เสียงผู้หญิงสองคนตอบโต้กันดังพอจะเรียกความสนใจจากฉัน ฉันเลยหันไปมอง  คุณต้องไม่เชื่อแน่ว่าฉันเจอใคร


"นี่เธอ มารับออเดอร์ที" พี่ดิวชี้หน้าฉัน ฉันเลยเดินไปรับออเดอร์


"รับอะไรดีคะ" ฉันถามตามหน้าที่นั่นแหละ


"ขอคิดก่อนไม่ได้หรือไง เร่งอยู่ได้" 


"..." ฉันเร่งตอนไหนนะ ก็พี่เขาเรียกเองนี่นา


"..." คือพี่ดิวคิดนานมาก ลูกค้าเริ่มเยอะแล้วด้วย เอาไงดีนะ 


"เอ่อ...ถ้ายังไงเลือกได้แล้วเรียกนะคะ" ฉันตัดสินใจบอกไปในที่สุด แต่...


ปังงงง!!!


"นี่ รอนิดรอหน่อยไม่ได้รึไง!!" พี่ดิวเอาเมนูตบโต๊ะเสียงดังแล้วตวาดใส่ฉัน


"เดี๋ยวก่อนค่ะ มีอะไรกันรึเปล่าคะ" พี่หวานน่ะ เธอดึงฉันมาหลบหลังเธอ


"ก็นังนี่น่ะสิ ฉันแค่ดูเมนูเองเร่งฉันอยู่ได้" พี่ดิวน่ากลัวมาก ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ


"แต่ฉันเห็นคุณเลือกมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ" พี่หวานดูเหมือนจะไม่ยอมเหมือนกัน เพราะฉันแท้ ๆ เลย


"ก็แล้วฉันเลือกไม่ได้หรอ" พี่ดิวเชิดหน้า


"ได้ค่ะ ถ้าเมนูสองหน้าในมือคุณมันเยอะมากจนคุณดูไม่หมด พร้อมเมื่อไรค่อยเรียกนะคะ" ฉันเองก็เพิ่งรู้ว่าพี่หวานก็ดุเป็นเหมือนกัน แต่ใช่ว่าพี่ดิวจะยอมง่าย ๆ นะ


"เดี๋ยวก่อน!! นังนี่เสียมารยาทกับฉัน คุณต้องไล่มันออก" 


"ฉันไม่ไล่ใครออกเพราะยืนรอรับออเดอร์ลูกค้านานเกินไปหรอกนะคะ" นั่นไง!! เป็นเรื่องแน่ ๆ ไซคีเอ้ยยย...แกไปทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจตอนไหนกันนะ


"นี่แก!!!" ฉันคิดว่าพี่ดิวต้องอารมณ์เสียสุด ๆ เพราะตอนนี้เธอยืนชี้หน้าพี่หวานแล้วล่ะ


"อะไรหรอคะ" พี่หวานยิ้ม สำหรับฉันมันดูเป็นการท้าทายยังไงไม่รู้


"กรี๊ดดดดด!! แกเจอดีแน่"ถ้าพี่ดิวเคยสวย ฉันว่าตอนนี้พี่เขาไม่สวยแล้วล่ะ หลังจากเสียงกรี๊ดนั่นน่ะนะ ส่วนเพื่อนพี่ดิวตอนนี้ลุกขึ้นมายืนข้างพี่ดิวแล้วล่ะ หลังจากที่นั่งเงียบอยู่นาน ตอนนี้ลูกค้าคนอื่น ๆ ในร้านกำลังมองพวกเราอยู่


"ถ้าไม่อายจะยืนกรี๊ดต่อไปก็ได้นะคะ" ฉันว่าพี่หวานใจเย็นมาก ๆนะ ถ้าเป็นต้นหญ้าเธอคงเรียกการ์ดสักคนในรัศมีสายตามาลากออกไปจากร้านแล้วล่ะ


"แกได้ปิดร้านแน่!! ไป...กลับ!!" พี่ดิวสะบัดหน้า...หันหลังจะเดินออกจากร้าน


"เดี๋ยวค่ะ" เสียงฉันเองแหละ


"ทำไม!! เกิดกลัวขึ้นมารึไง" พี่ดิวหันมายิ้มเยาะใส่ฉัน


"ฉันออกก็ได้ค่ะพี่หวาน" ฉันหันไปหาพี่หวาน


"ไม่มีทาง" พี่หวานพูดเสียงดังฟังชัดมาก


"นี่แก!!" พี่ดิวอีกแล้ว วิญญาณร้ายเข้าสิงหรอ


"พอเถอะค่ะ ฉันจะออกจริง ๆ อย่ามาวุ่นวายกับพี่หวานอีกก็พอ" ฉันหันกลับไปหาพี่ดิว


"ทำให้ได้อย่างที่พูด ถ้าฉันเจอแกที่นี่อีก ฉัน..." พี่ดิวยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็พูดแทรกขึ้น


"พอเถอะค่ะ ฉันไม่อยากมีปัญหา พี่กลับไปเถอะ ทุกคนมองกันใหญ่แล้ว" พี่ดิวคงเพิ่งจะรู้ตัว เธอรีบสะบัดหน้าแล้วออกจากร้านไปทันที


"ไซคี พี่ไม่ให้ลาออกนะ" พี่หวานลากฉันมาหลังร้าน


"คือ ไซคีตั้งใจจะออกอยู่แล้วค่ะ ช่วงนี้กิจกรรมเยอะน่ะค่ะ" พี่หวานมองหน้าฉันแล้วขมวดคิ้ว


"พี่ไม่เชื่อ แต่เอาเถอะ ถ้าไซคียังทำงานอยู่ แม่นั่นก็คงมาหาเรื่องอีก" พี่หวานถอนหายใจ "เอางี้ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็กลับมาทำงานแล้วกัน พี่ไม่รู้หรอกว่าไซคีไปมีปัญหากับคนแบบนั้นได้ยังไงและพี่จะไม่ถามด้วย" พี่หวานถอนหายใจอีกครั้ง ฉันเองก็รู้สึกผิดนะที่ทำให้พี่หวานไม่สบายใจ


"ขอบคุณค่ะพี่หวาน" ^ ^ จริง ๆ นะ ต่อให้พี่หวานถามฉันก็ตอบไม่ได้หรอก ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าไปทำอะไรพี่ดิวตอนไหน


...


...


...


"กลับนะคะพี่หวาน" ฉันอยู่ช่วยงานจนร้านปิด


"พี่คงคิดถึงไซคีแย่เลย" พี่หวานทำหน้าเศร้า


"อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิคะ" ฉันรู้สึกผิดจัง เพิ่งมาทำงานได้อาทิตย์เดียวเองแท้ ๆ


"ถ้ารู้สึกผิด ก็แวะมากินไอศครีมที่ร้านบ้างก็พอ" พี่หวานยิ้มให้ฉัน 


"ค่ะ" ^ ^


ฉันออกมาจากคาเฟ่ตอนสามทุ่มยังไม่ครึ่งดีด้วยซ้ำ รู้สึกใจหายยังไงไม่รู้ ถึงจะมาทำงานไม่นานแต่ทุกคนก็ดูแลฉันอย่างดี ต่างจากตอนอยู่ที่บ้าน ฉันอยู่มาเป็นสิบปี แต่กลับไม่รู้สึกอะไรกับที่บ้านเท่าที่นี่เลย


...


...


...


"ไซคี" เสียงต้นหญ้าน่ะ 


"มีอะไรรึเปล่า" วันนี้มาแปลก มารอรับฉันที่หน้าคลับทำไมนะ


"เปล่า เดินออกมาพอดีแล้วเห็นเธอน่ะ" ฉันพยักหน้ารับ ถึงแม้คำอธิบายของต้นหญ้าจะฟังไม่ขึ้นก็ตาม ต้นหญ้าน่ะไม่ค่อยออกมาเดินเล่นหน้าคลับหรอกนะ


"ต้นหญ้า!! ไซคีจะมากี่โมง" ต้นหญ้าหยุดเดินและมองไปที่คนถาม มาหาฉันหรอ? เพราะต้นหญ้ายืนบังเอาไว้ ฉันเลยต้องชะโงกหน้าไปดู และ...


"ยังไม่มาหรอก ทำไมวันนี้วินมาเร็วจัง" วินเทอร์!!  ถึงจะมั่นใจมาก ว่าเขาไม่มีทางคิดว่าฉันคือคนที่เขากำลังตามหา แต่เขาอาจจำฉันได้ เพราะเราเพิ่งเดินชนกันเมื่อตอนกลางวันนี่เอง


"ว่าง เลยแวะมาหาอะไรดื่ม" เขาตอบแต่ไม่ได้มองต้นหญ้าเลย เขามองผ่านไปเหมือนกำลังหาใครอยู่ และเขาก็ไม่ได้สนใจจะมองฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย


"เฮ้ออออ!!!" ฉันถอนหายใจออกมาหลังจากที่เราเดินห่างจากวินเทอร์มาอยู่ในระยะที่เขาจะไม่มีทางได้ยิน


"เป็นอะไร เกร็งทำไม เขาจำเธอไม่ได้หรอก" ฉันพยักหน้ารับ


"คือ..." ฉันหยุดเดิน และตัดสินใจเล่าเรื่องตอนกลางวันให้ต้นหญ้าฟัง พอฉันเล่าจบ ต้นหญ้าก็จับฉันหมุนไปมา


"เธอไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย" ต้นหญ้าขมวดคิ้ว เธอจะไม่กังวลเรื่องที่วินเทอร์อาจจะจำฉันได้หน่อยหรอ


"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้เจ็บตรงไหน" ฉันตอบ ในใจยังอดกังวลเรื่องวินเทอร์ไม่ได้ และเหมือนว่าต้นหญ้าจะสังเกตเห็นท่าทางของฉัน


"โธ่ ไซคี อย่าคิดมากเลย เขาไม่ทันสังเกตเห็นเธอหรอก" ต้นหญ้าออกเท้าเดินอีกครั้ง และลากฉันให้เดินตามเธอไปด้วย "ขนาดเขาพูดกับฉันสายตายังไม่ได้มองมาที่ฉันด้วยซ้ำ" ต้นหญ้าหัวเราะออกมา คงนึกขำท่าทางของวินเทอร์ พอรู้แบบนี้แล้วฉันก็สบายใจ


...


...


...


"ไซคี เธอรู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไงถ้าเจอวินเทอร์" ต้นหญ้าถามขึ้นมา เธอกำลังทำผมให้ฉันอยู่ในห้องแต่งตัว...ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ


"อือ"


"แปลว่า รู้ใช่มั้ย" ตอนนี้ต้นหญ้าทำผมฉันเสร็จแล้วล่ะ


"อือ" 


"ยังไง" เธอมองฉันแล้วเท้าเอว ท่านี้คุ้น ๆ 


"เอ่อ..."


"นี่ ไซคี ฉันยืนอยู่ตรงนี้ เธอจะมองเพดานทำไม คิดอะไรนอกเรื่องใช่มั้ย" นึกออกแล้ว!! ท่าเท้าเอวนี่แปลว่ากำลังจะเริ่มโมโหแล้วล่ะ 


"อือ" ฉันพยักหน้ารัวเลย


"นี่ ฟังที่พูดรึเปล่า พยักหน้าใหญ่เลย ฉันถามอะไรเธอห๊ะ!!" นั่นไง โมโหแล้ว เฮ้ยยยย!! โมโหแล้วอ่ะ!!


"ฟังสิ อยู่ให้ห่าง ๆ ไว้ใช่มั้ย วินเทอร์น่ะ"


"ดีมาก" ต้นหญ้าเปลี่ยนมากอดอกแล้วยิ้มให้ฉัน เฮ้อออออ!! 


"กลับขึ้นไปได้แล้ว" ฉันพูดเสียงเบา


"นี่ไล่ฉันหรอ!?" ฉันรู้นะว่าต้นหญ้าพูดเล่น ก็เธอยืนอมยิ้มกอดอกมองฉันน่ะสิ ฉันเลยสะบัดหน้างอนซะเลย "เฮ้ยยย!! งอนเป็นด้วย" พูดจบก็หัวเราะขำฉันใหญ่เลย


"ไปได้แล้ว ไปเลย...ไปเลย!!" ฉันดันหลังต้นหญ้าให้ออกไปจากห้อง แล้วกลับเข้ามาเก็บของนิดหน่อยก่อนจะออกไปด้านนอก ขืนอยู่นานต้องได้ยินเสียงนางร้ายในละครแน่ๆ


...


...


...


"ไซคี" วินเทอร์น่ะเขาโบกมือเรียกฉัน แต่ฉันว่าฉันทำเป็นไม่เห็นน่าจะดีกว่า ไม่อยากโดนต้นหญ้าดุ


"นี่ เขาเรียกน่ะเดินหนีทำไม" จิวน่ะ เรดแฟรี่เหมือนฉัน แต่เขาไม่ค่อยชอบฉันหรอก 


"อ๋อ ไม่ได้ยินน่ะ" ฉันโกหก...ฉันเกลียดคนโกหก!! เพราะนายวินเทอร์คนเดียวเลย


"หรอออออ!!" จิวจะลากเสียงทำไมเนี่ย...น่าหงุดหงิดจัง ฉันรู้สึกไม่ชอบใจ เลยเดินหนีมาซะเลย แต่จิวไม่หยุดก่อกวนฉัน เธอยังคงเดินตาม "นี่ ฉันบอกว่าเขาเรียกเธอ ได้ยินแล้วก็เดินไปหาสิ" ทำไมฉันถึงรู้สึกอยากกระโจนใส่ผู้หญิงคนนี้จังนะ


"ไม่!!" ฉันหยุดเดินแล้วหันไปเผชิญหน้ากับจิว "ถ้าเธอไม่เลิกยุ่งกับฉัน..." ฉันเงียบไปสักพัก จิวมองหน้าฉันเหมือนจะถามว่า 'แล้วจะทำไม' "พรุ่งนี้เธอเตรียมตัวไปเยี่ยมบลูโซนแบบไม่มีกำหนดกลับมาเรดโซนเลย...ดีมะ!?" ฉันยิ้ม และรอยยิ้มคราวนี้คงไม่น่ามองเท่าไรเพราะจิวเบะปากใส่ฉัน เธอดูไม่พอใจเอามาก ๆ เลยล่ะ แต่เธอมาวุ่นวายกับฉันก่อนเองนะ


"..." จิวไม่พูดอะไรอีก เธอเดินชนไหล่ฉันไป


แปะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เสียงตบมือรัวเหมือนงานประกาศรางวัลดังขึ้นข้างหลังฉัน อะไรอีกนะ...คราวนี้ใครอีกล่ะ!!


"ต้นหญ้า!!" ฉันหันไปเจอต้นหญ้ายืนยิ้มอยู่


"ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้...เลยเดินตามมาน่ะ แล้วฉันก็ได้เห็นอะไรดีๆด้วย" ต้นหญ้าอมยิ้ม


"ฉันไม่ชอบเลย..." ฉันพูดเสียงเบา รู้สึกสับสนกับทุกอย่างรอบ ๆ ตัว มันดูเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับฉัน ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เพื่อน และอีกหลาย ๆ อย่าง

  

"ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ถ้าเธออึดอัดที่ฉันคอยตาม..." ต้นหญ้ารีบพูด เธอดูตกใจ สงสัยคงเข้าใจความหมายของฉันผิดไปแน่ๆ


"ไม่ใช่ ฉันหมายถึง ฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นแบบนี้" ฉันรีบอธิบายก่อนที่ต้นหญ้าจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ "ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แค่คิดว่า ถ้าทำแบบนั้นจิวจะเลิกยุ่งกับฉัน" 


"เธอทำฉันตกใจหมดเลย นึกว่าเธอรำคาญฉันซะอีก" ต้นหญ้าสะบัดหน้าเหมือนจะงอนแต่ก็ดูเหมือนเธอโล่งใจไปด้วย "แต่ไซคี สิ่งที่เธอทำน่ะถูกแล้วนะ อย่าคิดมาก แล้วอีกอย่าง ฉันจะทำแบบนั้นจริง ๆ ถ้าเมื่อกี้จิวไม่เลิกกวนประสาทเธอ" ต้นหญ้า...เธอหายงอนไวมากเลยนะ!!


"ไม่ได้นะ" ต้นหญ้าหัวเราะออกมา ฉันรู้ว่าเธอพูดจริง และจะทำแบบนั้นจริง ๆ 


"ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ว่าแต่เธอไม่เป็นไรนะ"


"ฉันสับสนมากเลยต้นหญ้า" ฉันตัดสินใจบอกออกไปตรง ๆ เพราะคนที่จะเข้าใจฉันตอนนี้คงมีแค่ต้นหญ้าเนี่ยละ


"กลับมั้ย กลับก่อนเวลาบ้างก็ได้" ต้นหญ้าดูเป็นกังวล ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงฉัน ท่าทางฉันตอนนี้คงทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น


"ไม่เป็นไร ฉันขออยู่คนเดียวสักพัก" ต้นหญ้าพยักหน้าแล้วเดินจากไป แต่ฉันรู้ว่าเธอกำลังจะไปตามการ์ดมาคอยดูแลฉันแทน ต้นหญ้าทำแบบนี้มานานแล้วล่ะ 


"ไซคี!!!!"


"...!!!"





-------------------------------------------------
สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #639 Supatra_ja (@Supatra_ja) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:40
    คือไม่ได้จะอะไรมากมายนะ แต่ว่านางเอกนี่น่ารำคานมาก มีแต่ปัญหาเข้ามาถาโถม แล้วไม่เห็นจะเก่งขึ้นสักทีต้องมีคนตามช่วยตลอด อ่อนแอเด็กน้อยมาก
    #639
    1
    • #639-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 4)
      27 เมษายน 2562 / 21:42
      ขอบคุณค่ะ ถ้าไม่ใช่แนวที่อ่าน ผ่านได้เลยนะคะ
      #639-1
  2. #605 mochi mochi narek (@mewnarek-2507) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:59
    ชอบอ่า ต้นหญ้าน่ารักกับไซคีมากๆเลย
    #605
    1
    • #605-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 4)
      22 เมษายน 2562 / 00:45
      ขอบคุณคร๊าาา
      #605-1
  3. #519 LK's lookkate (@kate2911) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 13:21
    รออยู่นะค่ะคิดถึงมากกกก
    #519
    0
  4. #10 Poey Ja (@minror8990) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 21:09
    รอนร้า
    #10
    0
  5. #7 onsiri1856 (@onsiri1856) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 18:03
    รอๆค่ะ
    #7
    0
  6. #6 onsiri1856 (@onsiri1856) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 18:02
    อยากอ่านแล้ว
    #6
    0
  7. #5 0890880192 (@0890880192) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:54
    อัพไวๆน้าา
    #5
    0
  8. #4 Rain_paty (@Rain_paty) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:29
    รอน้าาา
    #4
    0
  9. #3 Jennyaa (@jenny-bhzzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:08
    มาต่อเร็วๆน้าาาาาา
    #3
    0