หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    28 เม.ย. 62



Phyche Part


"เธอ..." 


"เฮ้ย ทำไมไม่ขึ้นมาวะ" เสียงใครอีกคนหนึ่งดังขึ้น ฉันที่ตอนนี้ตัวแข็งไปแล้วไม่กล้ามองขึ้นไปเลยว่าใครเป็นเจ้าของเสียง


"ให้ทาย กูเจอใคร" คนถูกชนตะโกนถามกลับไป


"ใครวะ...เธอ!!" ฉันได้ยินเสียงหัวเราะจากคนตรงหน้าฉันด้วย ฉันควรจะรีบปลีกตัวไปจากตรงนี้ด่วนเลย 


"ขอตัวนะคะ" ฉันก้มหน้าตั้งใจจะเดินหนีไป แต่...


"เดี๋ยวสิไซคีน้อย เธอทำงานที่นี่หรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็น แต่จะว่าไปพอถอดแว่นแล้วจำแทบไม่ได้เลยนะ เห็นด้วยปะวะดิศ" ใช่คุณเดาไม่ผิด คนที่ฉันชนคือคลีน เวรกรรมอะไรกันเนี่ย!! 


"เออจริง จำแทบไม่ได้เลย" ดิศกับคลีนยืนพิจารณาฉันอยู่สักพัก 


"เอาไงดี ขึ้นไปนั่งเล่นกับพวกเราข้างบนมั้ย" คลีนเสนอความคิดขึ้นมา ฉันส่ายหน้ารัวเลย คำว่า 'พวกเรา' ของคลีนทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองขึ้นไป เฮ้ออออ... แล้วนี่ฉันจะมองหาใครอีกคนทำไมกันนะ!!


"ไม่ได้ ข้างบนฉันขึ้นไม่ได้น่ะ" ฉันตอบออกไปและมันสมเหตุสมผลที่สุด เรดแฟรี่จะขึ้นไวท์โซนได้ยังไง ถ้าพวกเขาไม่ได้...


"ไม่เป็นไร เดี๋ยวจัดการให้ รอแปบ" ดิศพูดขึ้นมา อย่าบอกนะว่าพวกเขาจะ...


"นั่นไง ๆ " คลีนโบกมือไปทางซ้ายของฉัน ไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น


"ว่าไง" เสียงนี้มัน!!


"ตะ...ควีน!!" เกือบไป เกือบเผลอเรียกชื่อเฉย ๆ แล้ว ฉันไม่อยากให้สมาชิกรู้ว่าฉันสนิทกับต้นหญ้า เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว 


"ต้นหญ้า ถ้าจะให้ไซคีขึ้นไวท์โซน ต้องใช้กี่แต้ม" ว้ายยยย!! นั่นไง คุณคลีนคะ ลงทุนไปมั้ย แต้มละหมื่นเลยนะ!!


"ไซคี เป็นเรดแฟรี่" ต้นหญ้าทวนระดับแฟรี่ของฉัน ฉันหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือให้ต้นหญ้า 


"รู้แล้ว ตกลงใช้กี่แต้ม" คลีนเร่ง และนี่คือต้นหญ้า ผู้หญิงที่เหตุผลล้านแปดเอาชนะไม่ได้


"สำหรับไซคี ใช้ 100 แต้มเพื่อขึ้นไวท์โซน" ต้นหญ้าตอบชัดเจน พร้อมรอยยิ้มที่ใครเห็นต้องละลาย แต่ตอนนี้เพื่อนใหม่ทั้งสองคนของฉันทำหน้าราวกับจะลงไปชักซะอย่างนั้น


"100 แต้ม!!" คลีนทวนเสียงหลง แหงล่ะ มันต้องมากไปอยู่แล้ว เพราะนี่ไม่ใช่การซื้อตำแหน่งไวท์แฟรี่ มันเป็นเพียงแค่การซื้อใบผ่านทางขึ้นไวท์โซนเท่านั้น และส่วนมากจะอยู่ที่10-20แต้ม 


"โหดร้ายจัง... แค่อยากจะพาเพื่อนไปนั่งคุยด้วยเท่านั้นเองน๊า"เพิ่งรู้ว่าดิศก็มีมุมมุ้งมิ้งแบบนี้ด้วย แต่ประโยคนี้ของดิศนี่สิ เล่นเอาฉันแทบอยากมุดดินหนี ต้นหญ้าปรายตามองฉันและเป็นอันรู้กันว่าฉันต้องมีคำอธิบายดี ๆ ให้เธอสำหรับเพื่อนใหม่ของฉันที่ฉันยังไม่มีโอกาสได้แนะนำให้ต้นหญ้ารู้จัก


"เพื่อน!?" ต้นหญ้าทวนคำพูดของดิศ ก่อนจะตามมาด้วยประโยคที่ทำให้สองหนุ่มคอตก "แฟรี่ไม่มีเพื่อนหรอกย่ะ" ต้นหญ้าค้อนดิศน้อย ๆ  "ไซคีไปทำงานต่อเถอะ" ฉันพยักหน้าและเดินหนีมาทันที โดยไม่ต้องรอให้ต้นหญ้าพูดซ้ำ



Klean  Part


"อ้าววว...ไซคีไปซะแล้ว" ผมอดเสียดายไม่ได้ ว่าจะเซอร์ไพรส์เพื่อนรักอีกคนซะหน่อย "ต้นหญ้า ทำไมไซคีใช้แต้มเยอะขนาดนั้น ปกติเรดแฟรี่ขึ้นไวท์โซน แค่10-20แต้มเองไม่ใช่หรอ" ผมอดสงสัยไม่ได้ ลำพังแค่ 10-20แต้ม ก็แทบไม่มีใครยอมเสียแต้มแล้ว แต่นี่ 100แต้ม ผมว่ามากไปนะสำหรับแฟรี่ธรรมดาๆน่ะ


"เพราะไซคีไม่อยากขึ้นไปนั่งกับพวกนายน่ะ" คำตอบของต้นหญ้าทำเอาผมงงไปเลย


"ทำไมไม่อยากขึ้นล่ะ" ดิศถาม มันเองก็คงสงสัยเหมือนผม


"ไม่รู้เหมือนกัน" ต้นหญ้าทำตาใสตอบพวกผม


"-_-" นี่คือหน้าผมกับไอ้ดิศตอนนี้ครับ


"โอ๋ ๆ ขึ้นไปนั่งคุยข้างบนมั้ย" ต้นหญ้ายิ้มหวานใส่พวกผมเหมือนทุกที ตบหัวแล้วลูบหลังนี่ถนัดนัก


"อย่าบอกไอ้เดย์นะ ว่าเราเจอใคร จะเอาไว้เซอร์ไพรส์วันหลัง" อยู่ดี ๆ ผมก็นึกสนุกอยากแกล้งเพื่อนรักขึ้นมา และดูเหมือนว่าอีกสองคนจะเห็นด้วย ทั้งคู่พยักหน้าให้ผม แต่เอ๊ะ!! ผมเห็นรอยยิ้มแปลกๆของต้นหญ้าแว๊บนึงนะ หรือผมจะคิดไปเอง


"พวกนายรู้จักไซคีได้ยังไง" ต้นหญ้าเปิดประเด็นทันที ที่เท้าแตะไวท์โซน 


"เรียนคณะเดียวกันน่ะ" ไอ้ดิศตอบ จะว่าพวกผมสนิทกับไซคีรึก็เปล่า เพิ่งเจอกันวันนี้วันแรกเนี่ยแหละ


"อ้าว เดย์" ต้นหญ้าทักแล้วเดินไปนั่งแหมะลงตรงข้ามกับเดย์ สองคนนี้นี่ยังไง ทำราวกับไม่รู้จักกันไปได้


"..." และก็เหมือนเคย ...เงียบแบบนี้นั่นแหละไอ้เดย์ มันไม่ค่อยชอบพูด ผมไม่รู้ว่าสาว ๆ หลงคลั่งไคล้มันที่ตรงไหน 


"เฮ้ย!! สั่งอะไรกินก่อนมั้ย" ดิศมันหันไปถามไอ้เดย์น่ะครับ มันเล่นกระดกเหล้าแทนน้ำแบบนั้น ไม่รู้อารมณ์ไหน


"ไม่หิว" เออดี ผมกับไอ้ดิศน่ะ เป็นห่วงมันจะต๊าย(เสียงสูงเพื่อ!?) 


"อารมณ์ไหนวะ อกหักหรือไง" นี่ล่ะผม ชอบกวนมันประจำ มันไม่เคยโกรธหรอกครับ มีรำคาญบ้างบางครั้ง แกล้งมันน่ะสนุกจะตายไป


"...เปล่า" เออเอากับมันสิ ถ้ามีผู้หญิงคนไหนทำให้มันพูดเยอะๆได้ ผมยินดียกเพื่อนคนนี้ให้เลย




Psyche Part


ตี 3...


"ยังไง อธิบายมา" พอฉันปิดประตูรถเสร็จต้นหญ้าก็เปิดประเด็นทันที ไม่รอให้พักหายใจหายคอบ้างเลย


รถสปอร์ตสีแดงเคลื่อนตัวออกจากหน้าไนท์คลับด้วยความเร็วที่บ่งบอกอารมณ์เจ้าของรถ ต้นหญ้าไม่ใช่คนขับรถเร็ว แต่ถ้าหงุดหงิดจะเป็นแบบนี้ทุกที ตอนนี้ตีสามกว่า ๆ แล้ว ไนท์คลับปิดไปแล้ว ฉันกับต้นหญ้ากำลังจะกลับคอนโด และถนนช่างโล่งเป็นใจให้ต้นหญ้าระบายอารมณ์จริง ๆ T^T


"วันนี้ที่คณะ รุ่นพี่ให้จับคู่บัดดี้ทำกิจกรรมน่ะ..."ฉันเริ่มต้นอธิบาย และเล่าต่อไปเรื่อย ๆ ความเร็วรถค่อย ๆ ลดลง จนกลับมาใช้ความเร็วปกติแบบที่ฉันคุ้นเคย 


"อ้อ" ต้นหญ้าพยักหน้าสนับสนุนเสียงร้องของเธอ นี่เธอเข้าใจจริง ๆ ใช่ปะเนี่ย "ถ้างั้นก็แล้วไป นึกว่ามีเรื่องปิดบังกัน" รู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่าแอบทำความผิดเลยอะ


"จะมีได้ไงล่ะ นอกจากต้นหญ้า ฉันก็ไม่มีเพื่อนที่ไหนนี่นา" ฉันพูดเสียงเบา ตอนนี้เรากำลังรอลิฟเพื่อขึ้นไปชั้น35


คอนโดของต้นหญ้ามีสองห้องนอน สองห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ห้องครัวเล็ก ๆ ระเบียงในห้องนอนและส่วนของห้องนั่งเล่นเองก็มีระเบียงแยก ในหนึ่งชั้นมีห้องคอนโดเพียง4ห้องเท่านั้น 


ต้นหญ้ายกห้องนอนทางซ้ายที่เธอไม่ได้ใช้ให้ฉัน ห้องนอนฉันกับต้นหญ้าอยู่ตรงข้ามกัน มีห้องนั่งเล่นคั้นตรงกลาง ภายในห้องแต่ละห้องได้รับการตกแต่งไว้ด้วยเฟอร์นิเจอร์อำนวยความสะดวกครบครัน  


"นี่ ไซคี" เสียงต้นหญ้าเรียกฉันตอนตี 4 


"ว่าไง" ฉันตะโกนตอบกลับไปก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูให้เธอเข้ามา


"นอนยัง" ท่าทางของต้นหญ้าดูลังเล มีอะไรหรือเปล่านะ


"กำลังจะนอน เข้ามาสิ" ต้นหญ้าอมยิ้มอีกแล้ว 


"วินเทอร์" ต้นหญ้าเลิกคิ้วมองหน้าฉัน 


"-_-!?" บอกเลยว่างง วินเทอร์!? ฤดูหนาว!? 


"เอียงคอมองแบบนั้นแปลว่าจำไม่ได้สินะ  วินเทอร์เป็นสมาชิก V.I.P. ของคลับ วันนี้เขานั่งอยู่เรดโซน" ฉันพยักหน้า เริ่มคุ้น ๆ 


"แล้ววินเทอร์มีอะไรตอนตี 4 หรอ"ต้นหญ้าหลุดหัวเราะออกมาจนได้


"เดี๋ยวคอหักพอดี"เธอแซวฉันอีกแล้ว ก็มันไม่รู้ตัวนี่นาว่าเผลอเอียงคอมองน่ะ เลยไม่รู้จะแก้ยังไงดี "วินเทอร์ถามถึงเธอน่ะ เพราะเธอปฏิเสธเขา"ท่าทางต้นหญ้าเริ่มจริงจัง และฉันนึกออกแล้วล่ะว่าวินเทอร์คือใคร


"ผิดหรอ" ฉันถาม 


"ไม่ผิดหรอก แค่จะมาเตือนน่ะ วินเทอร์เรียนคณะเดียวกับเธอ" 


"0_0!!" โลกกลมไปนะ


"บางทีวันนี้เธออาจเจอกับเขาแล้วก็ได้นะ ตอนรับน้องน่ะ แต่ที่เขาจำเธอไม่ได้คงเป็นเพราะเธอแต่งหน้าแต่งตัวเป็นแฟรี่ ไม่ได้ใส่แว่นกับชุดปอนๆดูเชยๆเหมือนตอนอยู่ในมหาลัย" ฉันพยักหน้าและคิดตาม ก็จริงที่ต้นหญ้าเป็นคนเลือกชุดนักศึกษา จัดการซื้อแว่นหน้าตาแปลกๆให้ใส่ แล้วก็ทำผมให้ทุกวัน ขนาดตัวฉันเองตอนที่เห็นตัวเองครั้งแรกในกระจกใส่ชุดลิตเติ้ลแฟรี่ ก็ยังอดทึ่งไม่ได้เลยล่ะ" ที่จะเตือนคือพวกวินเทอร์กับพวกเดย์ไม่ถูกกันเท่าไร ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายแล้วล่ะ และเธอที่ปฏิเสธเขา ก็ดันเป็นเพื่อนกับเดย์ซะด้วยนี่สิ" ต้นหญ้าทำเสียงจริงจัง แต่ทำไมตอนท้ายๆต้องเน้นตรงคำว่าเพื่อนแล้วทำหน้าล้อเลียนฉันด้วยนะ นี่เธอคิดอะไรไปถึงไหนแล้วเนี่ย


"อื้อ จะระวังตัวนะ" ฉันพยักหน้ารัว ๆ รับปาก


"และอีกเรื่อง เลิกทำงานที่คาเฟ่เถอะ เวลาพักผ่อนจะไม่พอนะ บอกแล้วไงว่าเงินไม่ต้องหาหรอก ฉันมีให้เธอช่วยใช้เยอะเลย หรือถ้าไม่สบายใจจะยืมก็ได้นะ เรียนจบเมื่อไรค่อยคืนถ้าเธอไม่อยากรับเปล่า ๆน่ะ" ต้นหญ้าพูดเรื่องนี้อีกแล้ว เธอดีกับฉันมาก ต้นหญ้าเคยบอกว่าอยากมีน้องสาว และเธออยากให้ฉันเป็นน้องสาวของเธอ เราอายุห่างกัน 4 ปี ต้นหญ้าเรียนจบแล้ว แต่เธอไม่ให้ฉันเรียกพี่น่ะ เธอกลัวว่ามันจะทำให้เราไม่สนิทกัน


"เอาไว้จะคิดดูนะ" ต้นหญ้าถอนหายใจให้กับความดื้อของฉัน


"งั้นฝันดีละกันนะ" ต้นหญ้าลุกขึ้นจากเตียง หันมายิ้มเหมือนให้กำลังใจฉันก่อนจะปิดประตู ฉันปิดไฟและหลับไปในเวลาอันรวดเร็ว


...


...


...


"ไซคี แว่นไปไหน เอาแว่นมาใส่เดี๋ยวนี้นะ!!" ต้นหญ้าเสียงดังแต่เช้าเลย


"อยู่ในกระเป๋าน่ะ" ฉันตอบแล้วหยิบมันชูให้เธอดู ตอนนี้แปดโมงครึ่ง ต้นหญ้ากำลังทอดไข่ดาวและไส้กรอกเป็นอาหารเช้าให้ฉัน เธอทำแบบนี้ทุกวันแหละ รู้สึกเหมือนเธอเป็นแม่ในฝันฉันเลย 


"คิดอะไรน่ะ เหม่อแต่เช้าเชียว วันนี้จะรอดมั้ยนะ" เธอแทบจะร้องออกมาเป็นเพลง ร่าเริงอะไรขนาดนี้ ฉันสิยังง่วงอยู่เลย


"เปล่า ไม่มีอะไร ไม่ใส่แว่นได้มั้ย มันเกะกะ" ฉันขอเธอแบบนี้ทุกครั้งที่จะออกนอกบ้าน ต้นหญ้าเป็นคนเลือกเสื้อผ้าให้ฉัน แต่ละชุดไม่เชย ก็ซีด...เก่า แก่ด้วยนะบางตัวน่ะ เธอบอกว่าจนกว่าฉันจะมีใครมาคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ฉันควรจะแต่งตัวแบบนี้ไปก่อน


"ไม่ได้ ใส่แบบนี้แหละ เธอไม่รู้หรอกว่าโลกมันโหดร้ายขนาดไหน ทำตัวเป็นยัยเฉิ่มเชยน่ะดีแล้ว" ต้นหญ้าผลักหัวฉันเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ 


"อื้อ" แล้วฉันก็ต้องยอมใส่แว่นประหลาด ๆ อันนี้ทุกที


"ขอบคุณนะ" ฉันบอกต้นหญ้าก่อนที่จะลงจากรถ เธออาสาที่จะขับรถมาส่งฉันที่มหาวิทยาลัย และถึงแม้ฉันจะปฏิเสธอย่างจริงจัง เธอก็ยังยืนยันที่จะมาอยู่ดี ฉันเกรงใจเธอน่ะ แทนที่จะเอาเวลาไปพักผ่อน


"อื้อ เจอกันที่คลับนะ" ^ ^


ฉันเดินไปที่สนามหน้าคณะ จุดที่รุ่นพี่นัดรวมตัวทำกิจกรรมรับน้องในวันนี้ คนอื่น ๆ มากันบ้างแล้ว หลายคนหันมามองฉัน รู้สึกเป็นตัวประหลาดยังไงไม่รู้


"ไซคีน้อยย!!~" โอ๊ยยย! อยากจะมุดดินหนีจัง 


"-_-" ฉันเดินไปหาคลีน ที่โบกมือเรียกฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย ฉันก็อายเป็นนะ!!


"ใส่แว่นทำไมน่ะ เธอไม่ได้สายตาสั้นใช่มั้ย" ดิศถามฉันทันทีเมื่อฉันเดินไปถึง เขารู้ได้ไงกันนะ!?


"เอ่อ..."  ตอบไงดี ไม่อยากเล่าเรื่องต้นหญ้าเลย


"ไม่ต้องตอบหรอก" เสียงนิ่ง ๆ ของบัดดี้ฉันเอง ฮีโร่ชัด ๆ


"อ้าว ไอ้เดย์" คลีนประท้วง แต่ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ที่อาจทำให้เราสี่คนกลายเป็นจุดสนใจไปมากกว่านี้


"รวมครับ!!!" เสียงดังราวฟ้าผ่า จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ธีร์ พี่ว๊ากเจ้าเก่านั่นเอง ทุกคนเข้าแถวรวมตามคำสั่ง


"เราจะเริ่มกิจกรรมด้วยการแจกสมุดล่าลายเซ็นต์ วันนี้วันอังคารให้ส่งสมุดวันศุกร์ ใครได้ลายเซ็นต์รุ่นพี่ไม่ถึง 20 ลายเซ็นต์ เรามีรางวัลพิเศษให้นะครับ" ฉันสังเกตเห็นมีรุ่นพี่ยืนถือสมุดอยู่ด้านหลังพี่ธีร์ด้วย "ภายในสมุดจะมีคำใบ้ของพี่รหัสอยู่ ใน 20 ลายเซ็นต์ต้องมีลายเซ็นต์ของพี่รหัสอยู่ในนั้นด้วย ถ้าเข้าใจแล้วลุกขึ้นครับ แล้วออกมารับสมุดด้านหน้า ใครรับสมุดเป็นคนสุดท้าย มีรางวัลครับ" 


หลังจากเสียงบ้าพลังของพี่ธีร์จบลง มหกรรมการรับสมุดก็เริ่มขึ้น...วุ่นวายยุ่งเหยิงมาก!! แทบจะเหยียบกันอยู่แล้ว เห็นแบบนี้แล้วไม่กล้าเข้าไปเลย ได้เป็นคนสุดท้ายแน่ ๆ ขอไว้อาลัยให้ตัวเองสักสามวิ


"และสมุดเล่มสุดท้ายอยู่ในมือพี่แล้วครับ ผู้โชคดีคือ..."เว้นทำไม ใจจะวายแล้วเนี่ย ฮืออออ!! ฉันแน่ ๆ "น้องคิตตี้ครับ ออกมาข้างหน้าเลยครับ ที่เหลือนั่งลง" ทุกคนทยอยนั่งลง และฉันได้แต่ยืนอ้าปากค้าง รู้สึกตัวอีกทีก็มีแรงดึงจากใครสักคนลากให้นั่ง


"ของเธอ" นี่มันสมุดล่าลายเซ็นต์นี่นา มีชื่อฉันด้วย ฉันหันไปและพบว่าคนที่ยื่นสมุดให้ฉันคือเดย์ 


"^ ^" ฉันยิ้มขอบคุณเขา


"-///-" แดดร้อนหรอ ทำไมเดย์หน้าแดงล่ะ ฉันไม่รู้ว่าเขาหยิบมาให้ตอนไหน  ถามดีมั้ยนะ "ไม่ใช่ฉันหรอก ไอ้คลีนน่ะ" เดย์พูดขึ้นมาเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอย่างนั้นล่ะ ฉันตั้งใจจะหันไปหาคลีนเพื่อบอกขอบคุณเขาแต่เดย์จับมือฉันซะก่อน


"อะไรหรอ!?" หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว


"บอกขอบคุณก็พอนะ แล้วนอกจากฉัน ห้ามยิ้มแบบนั้นให้ใครอีก" ยิ้มแบบไหน!? ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ฉันก็พยักหน้ารับ 


"คลีน ขอบคุณนะ"ฉันยกสมุดขึ้นมาโชว์ให้ดู คลีนพยักหน้าให้ฉันแล้วหันไปสนใจคิตตี้ต่อ


คิตตี้เป็นสาวร่างใหญ่ยักษ์หนัก 180 กิโล(เว่อไปย่ะ ไม่ขนาดนั้น!! ) เธอกำลังเต้นอย่างสุดเหวี่ยงแบบไม่เกรงใจรูปร่างตัวเองเลยสักนิด ช่างน่าทึ่งมาก!! เพื่อน ๆตบมือและร้องเพลงอย่างเมามันส์สุดๆเลย เรียกว่าไม่มีใครยอมใครล่ะงานนี้ ฉันเองก็พลอยสนุกไปด้วยจนเผลอหัวเราะออกมา


"ไซคี ถ้าเธอยังไม่หยุดหัวเราะ เธอเจอดีแน่" ดิศสะกิดบอกฉัน เขาพยักหน้าไปทางเดย์ที่ตอนนี้กำลังจ้องฉันอยู่ด้วยสายตาดุๆ


"ขอโทษ" ไม่รู้ว่าผิดอะไร แต่คิดว่าควรจะขอโทษน่ะ 


กิจกรรมวันนี้ค่อนข้างสบาย ๆ แค่ให้พวกเราทำความรู้จักกัน แล้วนอกนั้นก็ปล่อยให้พวกเราไปตามล่าหาลายเซ็นต์รุ่นพี่ ฉันถูกคลีนลากไปด้วย และตอนนี้ลายเซ็นต์ฉันครบ 20 แล้วล่ะ การมาล่าลายเซ็นต์กับพวกเขาช่วยได้มาก เราแทบไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เดย์ยื่นสมุดให้พี่ ๆ เขาก็เซ็นต์แล้วอ่ะ คนอื่น ๆ สิ ทั้งเต้น ตะโกน วิ่ง สารพัดเลยล่ะกว่าจะได้มากัน


"อุ๊ย...!!" ระหว่างที่ฉันกำลังเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก็ซุมซ่ามไปชนกับใครบางคนเข้าตอนเลี้ยวที่หัวมุมตึก


"ไซคี!!" เสียงเดย์ร้องเรียกฉัน เขาดึงฉันลุกขึ้นและยืนบังฉันเอาไว้


"โทษที ไม่ทันเห็นว่ะ" เสียงใครอีกคนดังขึ้น


"..." เดย์ไม่ได้ตอบอะไรออกไปเลย แต่ความเงียบของเดย์ทำเอาบรรยากาศน่าอึดอัดแปลกๆ ฉันที่อยากรู้อยากเห็นก็พยายามจะเบี่ยงตัวเพื่อดูว่าฉันชนเข้ากับใคร แต่ก็ถูกดิศคว้าแขนไว้ซะก่อน เขาส่ายหน้าน้อยๆ เหมือนจะบอกฉันว่า 'อย่า'


"อ้าวๆ สาวน้อยบัดดี้ของนายไม่คิดจะขอโทษหน่อยหรอ" เสียงคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ


"ไอ้แมท อย่าหาเรื่อง" ดิศพูดเสียงต่ำ เขาขยับขึ้นไปยืนข้างๆเดย์ แต่... แมท!? ชื่อคุ้นจัง


"นั่นดิ อยากมีเรื่องว่ะ" เสียงใครอีกคนดังขึ้น แล้วนี่ฉันจะมีโอกาสได้เห็นหน้าอีกฝ่ายมั้ยเนี่ย


"ไอ้เรย์!!" คราวนี้เป็นคลีน เขากดเสียงต่ำเรียกออกไปเป็นเชิงเตือนอีกฝ่าย ฉันเผลอเอามือกำเสื้อด้านหลังของเดย์โดยไม่รู้ตัว


"หึ!!" เพียงแค่เสียงเดย์คนเดียว ทุกอย่างรอบๆตัวฉันก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เขาเอื้อมมือมาด้านหลัง คว้ามือฉันที่กำเสื้อเขาเอาไว้ "ไปกันเถอะ" เดย์หันมาบอกฉัน ใจเต้นแรงกับความอ่อนโยนของเขา เดย์ออกเท้าเดินผ่านผู้ชายสามคนที่หลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ และเพราะแบบนั้น ฉันถึงได้เห็นหน้าคนที่ฉันชนเข้าเมื่อกี้ ...วินเทอร์!!


"..."


"เป็นอะไร" อยู่ๆเดย์ก็หยุดเดิน เขาถามฉันหลังจากเราเดินห่างพวกนั้นมาสักพัก


"เปล่า คือ..." ฉันก็ไม่รู้จะบอกเขายังไง ฉันกังวลกลัววินเทอร์จะจำฉันได้ 


"ไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมาก" เหมือนเดย์จะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ แค่คำพูดไม่กี่คำของเขาก็สามารถปัดเป่าความกังวลออกจากใจฉันไปจนหมด


"อือ..." ฉันตอบออกไปเสียงแผ่ว ก่อนที่เดย์จะออกเท้าเดินอีกครั้ง โดยมีฉันตามมาติดๆ เพราะอะไรน่ะหรอ ก็พ่อคุณยังไม่ยอมปล่อยมือฉันเลยน่ะสิ


...


...


...


"ใครกันนะ..." ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งเหม่อ รอข้าวมาเสริฟ ใช่แล้วล่ะ สามหนุ่มอาสาไปซื้อข้าวซื้อน้ำให้ บอกให้ฉันนั่งจองโต๊ะน่ะ เราสี่คนตกลงกันว่าจะมาแวะพักที่โรงอาหารก่อนค่อยไปต่อ 


"อะไร??" 


"เดย์!!" ยอมรับว่าตกใจ ก็คนกำลังเหม่อนี่นา


"ถามหาใคร??" เดย์นั่งหันข้างมาจ้องหน้าฉัน เรานั่งข้างกันน่ะ และฉันรู้สึกนะที่ถูกมองจากคนรอบ ๆ ตัว


"เอ่อ... พี่รหัสน่ะ ฉันยังไม่รู้เลยว่าเป็นใคร" 


"คำใบ้ว่าไง" เดย์ยื่นหน้ามาใกล้ ๆ เพื่อขอดูด้วย หน้าผากเราแทบจะชนกันอยู่แล้ว ไอ้หัวใจนี่ก็จะเต้นแรงไปไหนไม่รู้ แทบจะกระโดดออกมาจากอกแล้วเนี่ย


"มันเขียนว่า 'ฉันเอง' แค่นี้อ่ะ" ฉันส่งสมุดให้เดย์ดู เขาจะได้เลิกยื่นหน้ามาใกล้ ๆ สักที 


"พี่ธีร์" อยู่ดี ๆ ก็เรียกพี่ธีร์  อะไรของเขา


"???"


"พี่รหัสไง...ของเธอ ยัยโก๊ะเอ๊ย"เดย์ตีหน้าผากฉันเบาๆ 


"เฮ้ย ๆ เบา ๆ หน่อยครับเพื่อน" คลีนวางข้าวลง ส่วนดิศเขาถือน้ำมาให้พวกเราครบทุกคนเลย


"นั่นสิ เบา ๆ หน่อย" ดิศอีกคน อะไรเบาหรอ!?


"พี่รหัสของไซคี คือพี่ธีร์?" คลีนแบมือขอสมุดฉันจากเดย์ "เออ เข้าใจเขียนคำใบ้ว่ะ" 


"ไหนดูดิ๊" ดิศขอดูบ้าง แล้วก็พยักหน้าตามเหมือนเห็นด้วย


"งั้นกินข้าวเสร็จค่อยไปเอาลายเซ็นต์แล้วกัน" ดิศบอกและเหมือนเดย์กับคลีนจะเห็นด้วยพวกเขาพยักหน้ารับ ส่วนฉันน่ะเริ่มกินข้าวไปตั้งแต่พวกเขามานั่งพร้อมกันแล้ว 


"ไซคีน้อย ฉันยังไม่มีเบอร์เธอเลย ขอเบอร์หน่อยสิ" หลังจากทุกคนจัดการอาหารกลางวันของตัวเองเรียบร้อย พวกเราก็นั่งย่อยกันไม่ลุกไปไหน 


"ฉันไม่มีเบอร์หรอกคลีน" ฉันคิดว่าพวกเขาควรรู้นะว่าฉันไม่มีโทรศัพท์ก็เลยบอกไปตรง ๆ ก็ฉันไม่จำเป็นต้องใช้อ่ะ ไม่มีใครให้ฉันต้องโทรหาสักหน่อย


"อ้าวววว!!" คลีนอ้าปากค้างนานไปนะ และดิศคงรู้ว่าฉันคิดอะไร เขาเลยเอามือตบเข้าที่คางของบัดดี้"โอ๊ย...!! ไอ้ดิศ ตบมาได้เกือบกัดลิ้นตัวเองแหนะ" คลีนประท้วงแถมค้อนให้อีกด้วย ตลกจัง!!


"เฮ้ออออ!!" เดย์ถอนหายใจเหมือนเหนื่อยอะไรสักอย่าง แถมยังมองฉันดุ ๆ ด้วย


"เฮ้ย ๆ ไปกันเถอะ" คลีนลุกขึ้นพร้อมกับดิศฉันเลยได้จังหวะรีบลุกตาม เดย์ส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วลุกตามมาด้วยอีกคน อะไรของเขานะ!!


"บอกแล้วว่าอย่าหัวเราะแบบนั้น" ดิศสะกิดบอกฉัน 


"แบบไหน?? ฉันหัวเราะตอนไหนหรอ" ฉันกระซิบถามกลัวคนที่ตอนนี้เดินนำอยู่จะได้ยิน แต่ดิศถึงกับส่ายหน้าเลยล่ะกับคำถามของฉันเนี่ย ก็ไม่รู้ตัวนี่นา


"ตอนที่เรานั่งเล่นกันเมื่อกี้ไงไซคีน้อย เธอหัวเราะออกมา ฉันว่าก็น่ารักดีนะ" คลีนกระซิบตอบ ก่อนจะพูดเสียงดังในประโยคถัดมา"แต่คนขี้หวงแถวนี้เค้าคงไม่ชอบเท่าไรน่ะ!!~" พูดจบก็หันไปยักคิ้วกับดิศ อะไรกันสองคนนี้


"เฮ้ยเดย์ พี่รหัสมึง ใครวะ" ระหว่างที่เราสี่คนกำลังเดินตามหาตัวพี่ธีร์ คลีนก็ถามขึ้นมา ในบรรดาเราสี่คนมีเดย์คนเดียวที่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นพี่รหัส ส่วนของฉันน่ะ แค่ขอลายเซ็นต์พี่ธีร์ได้ก็น่าจะเรียบร้อย 


"ดิว" เดย์ตอบนิ่ง ๆ ตามสไตล์นั่นละ แต่คลีนเนี่ยสิ...


"เฮ้ย ไอ้เดย์" 0_0 คลีนร้องเสียงหลงเลย ทำไมนะ?? มีอะไรที่ฉันไม่รู้อีกแล้วหรอ


"ใครหรอ??" ฉันหันไปถามเดย์ที่เดินข้าง ๆ ฉัน จริง ๆ ต้องบอกว่าฉันมาเดินข้าง ๆ เดย์มากกว่า 'หึ!!' แต่เดย์ไม่ตอบ เขาแค่หัวเราะออกมา ฉันเลยหันไปหาคลีนที่เดินตามหลังมากับดิศ และเพราะทำแบบนั้น ฉันเลยกำลังเดินถอยหลัง 


"ระวัง!!"



-------------------------------------------------
รีไรท์เนื้อหาบางส่วนนะคะ
ขอบคุณที่ยังติดตามกัน
รัก
LemonPeach
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #566 Princess@My id (@My-Princess123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:39
    อะไรคือหวงตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะเดย์ใจบางงงงงเขิน><
    #566
    0
  2. #236 411nidtop (@nongnunid) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:16
    เดย์น่ารักจังเลยยยยย
    #236
    0
  3. #231 papui (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:02
    ถึงพ่อแม่และครอบครัวจะไม่สนใจแต่ดูท่าว่าจะมีคนเข้ามาทำหน้าที่แทน

    ต้นหญ้าเป็นทั้งพี่สาวและแม่

    เดย์เป็นเพื่อนชายคนสนิท+แฟน+พ่อ+องครักษ์+ทุกอย่าง

    ดิษและคลีนเป็นเพื่อนผู้น่ารัก

    ชักอิจฉาตาร้อนแล้วซิไซคีน้อยยยยยยย
    #231
    0
  4. #184 Pailin Ruengburop (@pailin26) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 13:33
    ชอบเลย
    #184
    0
  5. #2 onsiri1856 (@onsiri1856) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 23:31
    สนุกมากรอตอนต่อไป
    #2
    0