คัดลอกลิงก์เเล้ว

My Partner เพราะเธอคือความสุข

โดย _chlorine_

เพราะเธอคือความสุขของฉัน ฉันจะปกป้องเธอเอง

ยอดวิวรวม

86

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


86

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 พ.ย. 60 / 19:45 น.
นิยาย My Partner ͤͤآ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
          "Xayah" สาวสวยพราวเสน่ห์หน้าตาของเธอสวยและเป็นจุดเด่น มีดวงตาสีส้มที่เป็นประกายตัดกันกับผมสีม่วงแดง เธอเป็นนักปล้นสาวที่มี "ขนนกสีม่วง" เป็นอาวุธคู่กาย ถึงแม้ขนนกของเธออาจจะดูธรรมดา แต่มันกลับสามารถฉีกเนื้อของศัตรูให้แยกออกจากกันได้อย่างง่ายดาย เธอมีความว่องไวและความแม่นยำในการปาขนนกมาก นั่นทำให้เธอเป็นที่กล่าวขานกันในฐานะนักปล้นที่เกรี้ยวกราด

"อย่าประมาทขนนกของฉันเด็ดขาด"


          "ราคาน" หนุ่มผู้รักในความบันเทิงและเสียงเพลง เขาคือคู่หู (คู่รัก) ของซาย่า เขามีความรักที่มั่นคงและซื่อสัตย์ต่อซาย่ามาก คอยร่วมเดินทางไปกับซาย่าในสถานที่ต่างๆ 

"ฉันจะเดินทางไปกับเธอในทุกๆ ที่ ซาย่า"








เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ย. 60 / 19:45





          "ว่าไงที่รัก เราจะบุกเข้าไปเลยมั้ย" เสียงของราคานดังขึ้นข้างๆ หูของซาย่า หลังจากที่เมื่อคืนทั้งสองวางแผนที่จะบุกเข้าไปชิงหน้ากาก 'Blood Moon' ที่คนต่างกล่าวว่า ผู้ใดเป็นผู้ครอบครองและสวมหน้ากากนั้นจะมีพลังที่แข็งแกร่งขึ้น 
          
          "ดูจากจำนวนคนที่เฝ้าอยู่ เราน่าจะจัดการได้ง่ายๆ" ซาย่าพูดขึ้นก่อนจะยกขนนกที่เป็นอาวุธประจำตัวขึ้นมา เธอมองมันด้วยความชื่นชมและภาคภูมิใจ ก่อนจะยิ้มขึ้นและเริ่มเดินออกจากที่ซ่อนไปเผชิญหน้ากับศัตรู เมื่อพวกมันเห็นซาย่าและราคานปรากฏตัวขึ้น ก็เตรียมตัวที่จะรับมือกับทั้งสองคนในทันที ฝ่ายนู้นมีจำนวนคนเกือบสิบคน และมีอาวุธติดตัวอยู่ทุกคน ดูจากท่าทางแล้วคงจะมีฝีมือที่ชำนาญพอสมควร ซาย่าพิจารณาก่อนจะเริ่มปาขนนกของเธอออกไปแทงศัตรูแต่ละคน และฝ่ายศัตรูก็เริ่มที่จะโจมตีเธอกลับ ราคานช่วยซาย่าด้วยกันร่ายวงเวทย์ขึ้นเป็นเกราะป้องกันซาย่าและตัวของเขาเอง ขนนกของซาย่ากรีดผิวหนังบริเวญลำคอของศัตรูเพื่อจบชีวิตพวกมัน การต่อสู้เกิดขึ้นเพียงไม่นาน บนทุ่งโล่งที่เป็นสนามรบเมื่อสักครู่ก็มีศพกระจัดกระจายและมีเลือดนองไปทั่วบริเวณ 

          "ไปกันต่อเถอะราคาน ของล้ำค่ายังรอเราอยู่ข้างใน" ซาย่าพูดก่อนจะเริ่มเดินนำราคานไป ในความคิดของซาย่าตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวก็คือ เธอต้องเป็นผู้ครอบครองหน้ากาก Blood Moon นั้นให้ได้ ซาย่าหยุดมองประตูทางเข้าอาคารที่สร้างจากไม้ ถึงมันผุพังไปตามกาลเวลาแต่กลับดูมีความแข็งแรง ซาย่าเอื้อมมือไปสัมผัสประตูและเริ่มออกแรงผลักมันออก

          "ซาย่า ไม่คิดว่ามันแปลกหรอ? ทำไมเราถึงผ่านเข้ามาได้ง่ายขนาดนี้" ราคานถามขึ้นมาขณะที่มองเข้าไปในอาคารที่เก่าแก่ ภายในตัวอาคารมีรูปแขวนอยู่ตามผนังและมีฝุ่นเกาะอยู่ทั่ว ชั้นล่างเป็นเพียงห้องโถงธรรมดาเหมือนกับอาคารเก่าๆ ทั่วไป 

          "มันคงจะอยู่ที่ชั้นสองสินะ" ซาย่ามองไปที่บันไดไม้ที่เริ่มผุพัง อันที่จริงเธอได้ยินสิ่งที่ราคานพูดแต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจมัน เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอต้องได้หน้ากาก Blood Moon มา 

          "งั้นเราจะขึ้นไปเลยมั้ย?" ราคานหันมามองใบหน้าของซาย่า ใบหน้าที่เขาแสนจะหลงใหล ก่อนจะยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขที่เขาได้อยู่เคียงข้างเธอมาจนถึงวันนี้ เขาคิดอยู่เสมอว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะรักเพียงเธอ จะอยู่เคียงข้างเธอ และปกป้องเธอตลอดไป 

          "ไปกันเถอะ ราคาน" ซาย่ายิ้มให้ราคานก่อนจะก้าวเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของอาคาร ราคานมองตามแผ่นหลังของซาย่าก่อนจะเริ่มวิ่งตามไป 

          ชั้นสองของอาคารมีห้องอยู่เพียงไม่กี่ห้อง แต่มีอยู่เพียงห้องเดียวที่มีแสงสีแดงส่องผ่านประตูออกมา ทั้งสองรับรู้ได้ในทันทีว่าห้องนั้นเป็นห้องที่เก็บหน้ากาก Blood Moon เอาไว้ ซาย่าไม่รอช้า เธอเดินตรงไปที่ห้องนั้นในทันที เธอหยุดอยู่ที่หน้าประตูก่อนจะหันมายิ้มให้ราคาน แน่นอนว่าราคานก็ยิ้มให้เธอเช่นกัน ซาย่าเอื้อมมือไปจับประตูช้าๆ ก่อนจะเริ่มลูบไปตามรอยไม้ เธอรับรู้ได้ถึงพลังที่อยู่หลังประตูบานนี้ มันเป็นพลังที่มีอนุภาคมหาศาลแบบที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้น เธอตื่นเต้นที่จะได้ครอบครองมัน แต่เมื่อเธอเปิดประตูออก กลับมีลูกกระสุนปริศนาพุ่งออกมา เธอดีดตัวหลบแต่ดูเหมือนมันจะช้าเกินไป เพราะลูกกระสุนนั้นพุ่งเข้ามาที่ต้นแขนของเธอ ราคานรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของซาย่าทันที แขนของซาย่ามีเลือดออก สีหน้าของเธอแสดงว่าเธอไม่ชอบใจนักที่ตัวเองต้องมาบาดเจ็บแบบนี้

          "คู่หูนักขโมยซาย่าและราคาน เป็นเกียรติยิ่งนักที่ได้พบ ถึงแม้ว่าครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็เถอะ" เสียงของอีกฝ่ายดังขึ้น ซาย่าและราคานหันไปมองตามเสียงก็ปรากฎร่างปริศนาสามคน ทั้งสามคนสวมชุดคลุมสีดำและสวมหน้ากากปิดใบหน้าและมีลูกไฟลอยอยู่รอบตัว ราคานยิ่งกังวลมากขึ้น เพราะอาการบาดเจ็บบริเวณต้นแขนของซาย่ามันอาจจะส่งผลกระทบต่อการต่อสู้ของเธอ 

          "ดูจะมั่นใจจังเลยนะ ว่าจะสู้ขนนกอันเฉียบขมของฉันได้" ซาย่าชูขนนกของเธอก่อนจะมองไปที่อีกฝ่าย

          "ก็ไม่ได้มั่นใจอะไรหรอก แต่ไม่เคยมีใครเอาชนะเราได้" หนึ่งในร่างปริศนาพูดขึ้น ก่อนที่จะเริ่มถอดหน้ากากออกทีละคน คนที่ยืนอยู่ทางขวาสุดเป็นผู้หญิงที่มีผมประบ่า ตาของเธอเป็นสีทองประกายซึ่งตัดกับผมสีน้ำเงินแกมม่วงของเธอ คนที่ยืนอยู่ทางด้านขวาเป็นสาวสวยที่มีผมสีแดงสลวยและมีบาดแผลบนใบหน้าของเธอ ส่วนคนที่ยืนอยู่ตรงกลางนั้นมีรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายแกมโรคจิตและในมือกำลังควงปืนอาวุธคู่กายของเขา 

          "ซาย่าเราควรจะถอยกลับไปตั้งหลักก่อน" ราคานกระซิบบอกซาย่าด้วยความเป็นห่วง เพราะถ้าหากไม่เคยมีใครโค่นบุคคลปริศนาทั้งห้าคนได้จริงๆ นั่นก็แสดงว่าฝีมือของทางนั้นน่าจะมีความเชี่ยวชาญและชำนาญมาก ถ้าหากเขาและซาย่าพลาดนั่นก็อาจจะทำให้เขาและซาย่าต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี้ และสังเวยให้แก่หน้ากาก Blood Moon 

          "ไม่ราคาน! ยังไงฉันก็ต้องได้หน้ากากบ้านั่นมา" ซาย่าพูดอย่างมุ่งมั่น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ต้องได้หน้ากาก Blood Moon  มันจะต้องตกเป็นของเธอ หน้ากากที่มีพลังมหาศาลซ่อนอยู่ 

          "แต่ถ้าเราพลาดขึ้น...." ราคานยังพูดไม่จบ สาวผมแดงก็เขวี้ยงมีดมาที่พื้นตรงหน้าของซาย่า สีหน้าของอีกฝ่ายดูจะไม่สบอารมณ์กับซาย่านัก และแน่นอนว่าการกระทำของหล่อนก็ทำให้ซาย่าเริ่มไม่สบอารมณ์แล้วเช่นกัน ราคานเริ่มร่ายเวทย์เพื่อสร้างเกราะขึ้น ในขณะที่ซาย่าหยิบขนนกและปาใส่ชาวหนุ่มที่ถือปืน ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะเริ่มต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสียงปืนดังก้องไปทั้งอาคารสลับกับเสียงขนนก และเสียงมีด ซาย่าและราคานเริ่มเสียเปรียบ เนื่องจากอาการบาดเจ็บของซาย่าที่ดูเหมือนจะเริ่มสร้างความเจ็บปวดให้เจ้าตัว ราคานเองก็เริ่มอ่อนแรงจากการร่ายเวทย์

          "ซาย่าเราควรจะถอยกลับ" ราคานพูดขึ้นนั่นทำให้ซาย่าเกิดพลาดท่า โดนมีดปักเข้าที่หัวไหล่ ตอนนี้สภาพบริเวณที่เป็นสนามต่อสู้เละจนแทบไม่เหลือความเป็นห้อง ผนังมีแต่รูรอยกระสุนและรอยมีดปักและบางส่วนก็พังจนสามารถเดินผ่านไปยังอีกห้องได้อย่างสบายๆ 

          "ให้ตายสิ" ซาย่าสบถบอกมา ราคานมองตาซาย่าอย่างรู้ใจ เขาจะเริ่มใช้ท่าไม้ตายของเขา นั่นก็คือการร่ายเวทย์และทำให้ศัตรูไร้สติควบคุมตัวเพียงชั่วครู่ 

          "เราต้องทำได้แน่ ซาย่าที่รัก" พูดจบราคานก็ร่ายเวทย์และวิ่งเข้าหาศัตรูเพื่อทำให้อีกฝ่ายโดนเวทย์มนต์เข้าครอบงำจิตใจ เมื่อศัตรูถูกราคานโจมตีและใช้ท่าไม้ตายเล่นงานก็ทำให้พวกนั้นพลาดท่าให้กับขนนกของซาย่า ศัตรูทั้งสามล้มลงอย่างง่ายดาย 

          "ต้องแบบนี้สิราคาน" ซาย่าพูดก่อนจะรีบประคองตัวเข้าไปยังแท่นที่หน้ากาก Blood Moon วางอยู่ แต่ทันใดนั้น สาวผมแดงที่จะต้องตายไปแล้วกลับพยุงตัวขึ้นมาก่อนที่จะปามีดมาทางซาย่า ราคานวิ่งเข้าผลักสาวผมแดงให้ผมลงและใช้ขนนกของซาย่าที่ปักอยู่ที่พื้นแทงเธอจนตาย แต่ราคานเองก็โดนมีดแทงเข้าเช่นกัน ซาย่าที่เห็นเหตุการทั้งหมดรีบวิ่งเข้ามาหาราคานในทันที ราคานที่ดูเหมือนจะรู้ชะตากกรรมของตนเองได้แต่ยิ้มให้กลับซาย่าผู้หญิงคนเดียวที่เป็นที่รักของเขา

          "รีบเอาหน้ากากนั่นและหนีไปเถอะ ซาย่า... ฉันคิดว่าฉันคงจะไปผจญภัยกับเธอต่อไม่ไหวแล้วล่ะที่รัก" ราคานยังพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนต่อซาย่า เขารักเธอมากจริงๆ เขาคิดมาโดยตลอดว่าขอแค่ให้ได้อยู่เคียงข้างเธอ ต่อสู้เคียงข้างเธอ คอยปกป้องเธอ และได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของซาย่าเพียงเท่านี้เขาก็ดีใจแล้ว 

          "เธอต้องไปกับฉันสิราคาน เธอบอกว่าจะเดินทางไปผจญภัยกับฉันในทุกๆ ที่ไม่ใช่เหรอ" ซาย่าพูดออกมาทั้งน้ำตา เธอยอมรับว่าการที่มีราคานอยู่ข้างๆ มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัย ราคานมักทำให้เธอยิ้มเสมอ ไม่ว่าจะด้วยการเล่นมุขตลกการเต้นรำ ตลอดเวลาที่เธออยู่กับราคานมันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและสนุกจริงๆ 

          "ขอ..โทษนะซาย่า ฉันคงไปกับเธอไม่ได้จริงๆ แย่จัง...ฉันอยากไปในทุกๆ ที่กับเธอนะ ซาย่า ฉันรักเธอมากนะ" ราคานพูดพร้อมกับลูบใบหน้าของซาย่า ใบหน้าของเธอมันมีเสน่ห์ที่สุดสำหรับเขา 'ฉันรักเธอนะซาย่า' ราคานคิดในใจและเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของซาย่า

          "ฉันอยากเห็นเธอยิ้มจัง ซาย่ารอยยิ้มของเธอน่ะ ฉันชอบมันนะ" ซาย่ามองเช็ดน้ำตาของเธอก่อนที่จะยิ้มให้กับราคาน ราคานมองรอยยิ้มนั้นอย่างหลงใหล ไม่ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหนรอยยิ้มของซาย่าก็ยังคงสวยงามเสมอ 

          "ขอบคุณนะซาย่า ฉัน..รักเธอ" ราคานพูดก่อนที่เขาจะหมดลมหายใจ 

          "ราคาน ไม่นะราคาน ฟื้นขึ้นมาสิ" ซาย่าร้องไห้และเริ่มตะโกนร้องเรียกชื่อราคาน เธอหวังให้สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความฝัน เธอต้องการให้ราคานอยู่กับเธอ อยู่ข้างๆเธอและไปผจญภัยด้วยกัน

          "ซาย่าดูนี่สิ ดอกกุหลาบนี้ฉันเก็บเองเลยนะ" ซาย่านึกถึงเสียงของราคานตอนที่เขาเก็บดอกกุหลาบมาให้เธอ รอยยิ้มของราคานที่ส่งมาให้เธอ ภาพวันเก่าๆ เริ่มฉายเข้ามาในความคิดของซาย่า ไม่ว่าเธอจะลำบากแค่ไหน เธอก็มีราคานคอยอยู่ดูแลมาตลอดแต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว... 

          ซาย่าตัดสินใจวางขนนกไว้ข้างๆกายของราคาน และนับจากนี้เธอจะใช้ชีวิตของเธอเพื่อเขา 


"เธอคือความสุขของชีวิตฉันนะซาย่า ฉันรักเธอ" นี่คือคำที่ราคานเคยพูดกับเธอ




-------------------------------------
THE END


ผลงานอื่นๆ ของ _chlorine_

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 kasi the god
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 20:21

    เหอะๆๆๆๆ it is me dio :3 หลินแอบมาทำไรที่นี่เนี่ย ไม่ถึกว่าจะแต่งนิยายด้วย ไม่เป็นไร เดี๋ยวช่วยแชร์ ในเฟส และ โปรโหมด ให้เยอะๆ อิอิ ZA WARUDO

    #3
    2
    • #3-1 kasi the god
      24 ธันวาคม 2561 / 20:27
      *นึก

      #3-1
    • 24 ธันวาคม 2561 / 20:37
      อย่าทำร้ายน้องง ;-;
      #3-2
  2. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 17:48
    ฮืออออ ต้องขอชมไรท์เลยค่ะว่าภาษาสวยจริงๆ เนื้อเรื่องถือว่าโอเค โฮฮ ทำไมมันเศร้าจัง สงสารทั้งคู่เลย อีกคนทำยอมเสียสละ อีกคนก็ต้องอยู่อย่างเจ็บปวดที่ไม่มีคนจ้างๆแล้ว มันน่าใจหายนะคะ ถ้าคิดในมุมของซาย่าแล้ว แถมเขายังทำตานเพื่อเราด้วยย หน่วงมากค่ะ หน่วงสุดๆ สู้ๆนะคะ หวังว่าจะได้ติดตามอ่านเรื่องอื่น:)
    #2
    1
  3. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 17:29
    แงงง คำโปรยเนื่องภาษาถือว่าสวยมากเลยค่ะ;////;
    #1
    0