magical of T ka night

โดย Kunkunwide

เล่าตำนานและเรื่องราวของชายผู้ที่แข็งแกร่งที่ในตอนที่เขาอ่อนแอที่สุด

ยอดวิวรวม

10

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


10

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ย. 64 / 16:15 น.
นิยาย magical of T ka night


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นี้คือภาคแยกจาก magical of school จะอธิบายถึงตัวละครในอนาคตและอธิบายความเป็นมาของโรงเรียน
โดยเนื้อเรื่องเน้นไปที่ทีคาไนท์ โดย เรื่องทุกอย่างมาจากปากของ ทีคาไนท์ และการบอกเล่าถึงที่มาของเกราะว่าจริงๆแล้วมันถูกสร้างขึ้นโดยคนที่หักหลังเขาหรือมันเป็นอย่างอื่น

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ย. 64 / 16:15


มันเป็นเรื่องเมื่อตอนที่ข้ายังเป็นเด็กเรื่องราวของข้ามีแต่การผนึกและก็ผนึกและก็ผนึกข้ามีอายุขัยจริงๆแค่ 500ปีแต่เพราะตัวข้ามักจะถูกผนึกข้าจึง รอดมาได้ถึงพันปี เรื่องราว มาเป็นมาว่าตัวข้าที่ยังเป็นเด็กนั้นเกิดในตระกูลที่ไม่ร่ำรวยมากนักพ่อข้าเป็นทหารตอนนั้นเรารบกับมังกร ข้าก็ฝันอยากเป็นอัศวินแต่ตัวข้านั้นไม่ได้เก่งหรือทรงพลังข้ามักจะถูกพวกเจ้าถิ่นไล่แกล้ง  ณ ป่าแห้งๆใกล้ๆตัวเมือง ข้ากำลังวิ่งพวกนักเลงนั้นวิ่งสุดชีวิตที่ข้าต้องออกมาเพราะข้าทำมาเก็บสมุนไพรไปให้พ่อมดข้าวิ่งจนไปถึงต้นไม้ต้นใหญ่มีสมุนไพรที่ข้าต้องเก็บนั้นคือ ผลแอปเปิ้ลสีมรกดต้องรอ10ปีถึงจะออกผลได้

“ทีคา ลงมาแล้วเราจะเหลือแรงให้แกเอาสมุนไพรกับบ้าน” เจ้าอ้วนพูด

“ขึ้นมาสิไอสถุ* อ้วนก็อ้วนยังมาไล่ข้าอีก” ข้าพูด ข้าเสื้อสีน้ำเงินเก๋ากางเกงขายาวสีน้ำตาลใส่หมวกเกราะอัศวิน

“ได้ พวกแกขึ้นไปจับมัน”เจ้าอ้วนพูด

“ได้เลยลูกพี่” ลูกน้องของพวกมันพูด

ลูกน้องของไออ้วนเสื้อน้ำตาลค่อยปีนขึ้นไอสองตัวนี้ตัวเท่าๆข้าผมสั้นใส่เสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้นรองเท้าหนัง
ข้าเตรียมรอพวกมันขึ้นและคนแรกก็มาถึงข้าเอาเชือกแขวนคอมันและถีบส่งส่วนอีกที่อยู่ข้างหลังข้าเอากิ้งไม้แทงตามันกิ้งไม้นั้นมีเวทมนตร์รักษาตาไม่บอดแต่น่าจะเจ็บและถีบส่ง เจ้าตัวอ้วนนั้นยังไม่เห็นสภาพลูกน้องของมัน
ข้าไม่ได้กะจะฆ่าลูกน้องของมันแต่ฆ่าจะฝั่งศพไอจ่าฝูงนี้ต่างหาก ข้าลงมาและกวนตีนมันด้วยการยิ้มและทำหน้างงๆบอกเลยข้าไม่ถนัดเรื่องนี้เลย

“เดี๋ยวเจ้าโดนแน่น” หมอนั้นพูดและเดินเข้ามา

“เข้ามาดิไออ้วน” ข้ากางแขนและพูดกวนมัน

และเจ้าอ้วนนั้นก็เหยียบกับดักพื้นตรงนั้นทรุดลงข้าไม่รอช้ากลบดินทันทีฝั่งเจ้าอ้วนทั้งเป็นถ้าข้าไม่ทำแบบนี้ข้าคงไม่มีทางได้โตแน่นๆเจ้าอ้วนนี้แกล้งข้าขัดขาข้าทุกเรื่องจนข้าทนไม่ไหวข้าไปตัดเชือกให้ลูกน้องของมันและเดินจากไป


“โหคุณโหดจังเจ้าเล่ห์ขนาดนี้มาเป็นอัศวินได้ไง”  ฟันพูด

“ฟังให้จบสิข้านะใช้เหลี่ยมแค่กับพวกไม่มีเกียรติเท่านั้นแหละ”  ข้าพูดและทำหน้าหงุดหงิด

“ไปหยิบสมุดมาหน่อยสิข้าจะได้เล่าเรื่องว่าข้าเป็นอัศวินได้ไง”  ข้าพูดและชี้


ต่อจากวันนั้น2สัปดาห์ไม่มีใครพบศพเจ้าอ้วนนั้นข้าเลยวางใจไปสมัครเป็นทหารคนรับสมัครก็ไม่ใช้ใครเป็นแม่ทัพที่ปลดประจำการแล้วเขายังคงใส่เกราะหนามเหล็กที่เรียวยาวเหมือนหนวดมังกรประดับตามหัวและแขนและตราสัญลักษณ์
รูปมังกรน้ำ เขาเคยมีฉายาว่าแส้มังกรน้ำเพราะเขาใช้แค่แส้ถล่มกองทัพทางน้ำของศัตรูมังกรน้ำ เป็นมังกรน้ำที่ไม่เคยเจอมันเป็นสีเขียวตรงหัวเหมือนมีงอนแหลมสีทอง พวกมันมีสีทองด้วยพวกมันแปลงร่างเป็นมนุษย์แต่ก็แยกออกได้ไม่ยากเพราะมันเป็นได้แค่ชาวเอเชีย แล้วก็มีตัวหนึ่งที่มี7หัวเป็นตัวที่ทำให้แม่ทัพ ปางตายมันพูดได้ด้วยจริงๆก็ได้ทุกตัวนั้นแหละ
ในขณะที่ท่านแม่ทัพกำลังจะใช้แส้สู้ต่อยกสุดท้าย ก็มีนกขนแดงมีส่วนที่คล้ายคนอยู่บ้าง  
นั้นเป็นตำนานของเขา ข้าก็มันฟังมันไปพร้อมกับเขียนชื่อของข้าเป็นหยิบดาบไม้ไปแนะนำตัวเพื่อฝึกซ้อม


“เดี๋ยวค่ะ ไอมังกรนั้นมันคือนาค”  ฟันพูดและเอาลูกแก้วเทพมาร่ายมนตร์ให้ฉันดู

“แปลกดีงั้นมาฟังต่อล่ะกันเพราะฉันก็เคยสู้อยู่เหมือนกัน” ข้าพูด


หลังจากนั้น5ปีข้าก็อายุสิบห้าได้เป็นนักรบมือดีข้างกษัตริย์ แต่ด้วยความเลือดร้อนและข้าจึงได้เผลอปลดปล่อยพลังที่ฝึกมาและที่มีมาอย่างช้านาน ข้านั้นได้ฆ่าศัตรูทั้งกองทัพตายเรียบด้วยดาบเดียวรวมถึงกองทัพเพื่อนตายของข้าด้วยถึงองค์ราชาจะให้อภัยข้าและมอบตำแหน่งแม่ทัพให้แต่ข้าก็ไม่เคยดีใจกับมันเลยข้าเลยไม่เคยสู้กับมนุษย์ข้าไล่ฆ่าเหล่ามังกรร้ายและหามังกรที่รู้มากพอจะให้คำตอบของพลังของข้าได้แม้เหตุที่ข้าสงสัยเพราะพลังของข้านั้นไม่มีเวทมนตร์เจือปนแม้สักนิดมันเลยดูผิดธรรมชาติจนข้าต้องหาคำตอบให้ได้ต้องไปหาพ่อมดทุกวันเพื่อขอคำปรึกษาและแล้ววันหหหหหนึ่งพ่อมดที่สงสารข้าเลยให้ข้าไปหาอาวุธเทพมณีอนันสีเขียวมรกตข้าจึงได้ออกตามหามันและพบว่ามันอยู่กลับพยานาค ใช่ไหมที่เจ้านั้นแหละข้าไล่สังหารพวกนาคตายไปเป็นจำนวนมากและได้ชิงมณีกลับมาทำเป็นเกราะที่ข้าใส่อยู่แต่พ่อมดหลอกข้า
เขายิงสายฟ้าใส่ข้าทันทีที่มณีอยู่ในมือของเขาแต่ตัวข้าแข็งแกร่งเกินกว่าที่จะเจ็บแล้วพ่อมดใช้พลังทุกไฟ น้ำ แสง มืด
จนเขาใส่พลังจิตผลักฉันกระเด็นฉันทุบพื้นแตกเป็นรอยแยกลึกไปถึงลาวาฉันกระโดดชักดาบและฟันด้วยความรุนแรงทำให้เกินคลื่นลมตัดแขนพ่อมดไปและปราสาทหินนั่นจนขาด พ่อมดล้มลงก่อนจะสิ้นใจลงฉันหยิบมณีและเดินจากไปแต่พ่อมดจอมเจ้าเล่ห์ยังไม่ตายเขาใช้พลังเวทย์ยิงใส่ฉันฉันสบโอกาศพุ่งไปด้วยความเร็วเหนือความรู้สึกจับมือของพ่อมดร่ายคถาสร้างเกราะให้ฉันจากเวทมนตร์และมณีแต่ซ้ำร้ายฉันประมาทพ่อมดเปลี่ยนไม้คถาของเขามาเป็นไม้พันรอบตัวด้วยเวทมนตร์ผนึกฉันมา500ปีเอาไว้ในหลุมที่ฉันสร้าง


“ไม่มีเวทมนตร์เจือปนจะเป็นไปได้ยังไงกันค่ะ” ฟันถาม

“นั้นสิ” ปันพูด

“ข้าก็ไม่รู้แต่ข้าจำได้ว่าตอนที่ไปปราบพวกเทพพวกนั้นบอกว่าข้านั้นเป็นกายของมนุษย์บริสุทธิ์ที่เหลือเพียงหนึ่งเดียว”


เมื่อข้าถูกปลดผนึกโดยคินชาวเผ่าเวหาที่มาช่วนข้าเขาพาข้ากลับยังหมู่บนสวรรค์พวกเขาไม่ใช้เทวดาเพราะพวกเขามีกายเนื้อพวกเขาต้อนรับข้าอย่างดีพร้อมขอร้องให้ข้าฝึกพวกเขาให้เป็นนักรบเพราะพวกเขาไม่มีนักรบมา1000ปีได้แล้วเมื่อได้รับรู้ถึงความงทรงพลังในตัวข้าพวกเขาจึงได้หาทางนำข้าออกมาข้าฝึกพวกเขาจนข้าอายุ27ปีพวกเขากลายเป็นสุดยอดนักรบไร้พ่ายต่อให้ไม่มีปีกพวกเขาก็สู้คนทั้งกองทัพได้หลังจากนั้นพวกเขาได้มอบอาวุธเทพให้แก่ข้าดาบเทพเจ้าปละได้ปรับแต่งชุดเกราะให้ข้าด้วยการหลอมมันผสมสมกับเหล็กกล้าจากสวรรค์จนเกราะที่ข้าใส่หลอมรวมกับมณีจนกลายเป็นอาวุธเทพ ให้ได้กระโดดขึ้นไปบนฟ้าและใช้ดาบเทพหวากท้องฟ้าจนเขาได้ยังสวรรค์จริงๆได้ข้าได้ไปหาเทพทุกองค์และถามเกี่ยวกับพลังของข้าไม่มีเทพองค์ใดรู้คำตอบและยังดูถูกฆ่าข้าเลยสังหารพวกเทพทั้งหมดและโยนเศษวิญญาณไปในกองไฟเพื่อให้พวกเทพฟื้นมาตอบคำถามข้าและวิธีนี้มันก็ได้ผลพวกเทพตอบตามที่ข้าพูดเอาไว้ พวกเทพหวาดกลัวข้าจากเหตุการนั้นและได้ถีบส่งข้าไปผนึกไว้ในประเทศของเจ้าและด้วยก้อนผนึกที่หุ้มตัวข้าไม่สามารถเข้ามาในตัวข้าที่ไม่เป็นเวทย์ได้จึงได้แพร่ออกเป็นป่าที่โรงเรียนของเจ้าจนเวนด้าเข้ามาเจอ และเขาก็ผนึกข้าอีกที จบ


“แค่นี้หรอมันควรจะมีปริศนาอย่างอื่นอีกสิ” ฟันถามและทำหน้าไม่พอใจ

“เอาไว้ผญจนภัยไปข้าจะเล่าให้ลึกกว่านี้นะเด็กน้อย” ข้าพูด

“โถ่ก็ได้ฉันจะรอ” ฟันพูดและกอดอก

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น