Justice League : GRAVITA

ตอนที่ 2 : EPISODE 1 : CHAPTER 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

EPISODE 1

 

-THE FALL-

 

✢ ✢ ✢ 

 

คุณเคยรู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่นไหม?

ร่วงไปในความมืดมิด...

ไม่มีแสงไฟ...

ไม่มีใครยื่นมือมาช่วย...

ไม่มีทางออก

 

จมไปในกับความรู้สึกผิดในจิตใจ

ที่ยากที่จะหายไป...

 

 

.

.

.

 

 

CHAPTER 1


 

ตู้ม!!!

เสียงระเบิดดัง ความโกลาหล เสียงกรีดร้อง

ไม่น่าใช่สิ่งแรกที่คุณคงอยากตื่นขึ้นมาได้ยินหรอก...

เกิดอะไรขึ้นกัน!?

เจด ไมเยอร์รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งตื่นนอน เด็กสาวลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาที่ไม่ได้รับแสงนาน เมื่อโดนรังสีดวงอาทิตย์สาดใส่ก็ทำให้เธอตาพร่าเล็กน้อยก่อนเธอจะสามารถลืมตามองรอบข้างได้อย่างชัดเจน

บรรยากาศรอบตัวของเจดไม่ค่อยหน้าดูเท่าไหร่ ท้องฟ้าไม่มีสีฟ้าอย่างเคย เขม่าควันลอยฟุ้งไปทั่ว ไฟจากระเบิดโหมเข้าทำลายอาคารรอบตัว ประชาชนกรีดร้องระงมด้วยความหวาดหวั่น เสียงการต่อสู้ดังระงมไปทุกหนแห่ง สัตว์ประหลาดน่าตาน่าเกลียดเข้าทำลายบ้านเรือน ทำร้ายผู้บริสุทธิ์อย่างสยดสยอง

อะไรกัน!?

เด็กสาวยืนมองอย่างสับสน 

ความทรงจำสุดท้ายของเด็กสาวคือเธอกำลังนั่งดูภาพยนตร์อนิเมชั่นของดีซีอยู่บนเตียงนอนของเธอ ในห้องของเธอ และในบ้านของเธอ...

ข้างหน้าไม่ไกลมีกองทหารกลุ่มหนึ่งพร้อมด้วยรถถังและนายทหารติดอาวุธ พวกเขาดูอ่อนล้าและหวาดกลัวสถานการณ์รอบตัว โดยเฉพาะบางอย่างที่อยู่ด้านหน้าพวกเขา

ฝันรึไงเนี่ย??

เป็นฝันที่เหมือนจริงมากเจด...

 

“ยิง!!!”

เสียงคำสั่งหน้าเกรงขามดึงสติเด็กสาวกลับมาให้อยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน

รถถังและปืนหลากชนิด พร้อมด้วยกำลังพลทหารปักธงอเมริการะดมยิงกระสุนออกมาจากอาวุธของพวกเขา...

 

…ซึ่งเป้าหมายคือเธอ!

 

เจดกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความกลัวจับใจเมื่อยุทโธปกรณ์เหล่านั้นตรงมายังร่างของเธอ

ของร้องล่ะ ฝันแบบนี้ก็จะเหมือนจริงเกินไปแล้วนะ รีบๆตื่นสักทีสิ!

ระเบิดส่งเสียงดังมาก มันทำลายพื้นรอบๆ ตัวเธอ และทำให้เกิดฝุ่นควันมากมาย ความร้อนจากแรงระเบิดแผดเผาผิวหนังของเธอ

แรงกระแทกจากอาวุธควรจะทำให้เธอตื่น หรือไม่ก็ถ้านี่เป็นความจริง เธอก็ควรจะ...ไม่รู้สิ เธออาจจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ

แต่เมื่อเขม่าควันจางหายไป เจดกลับพบว่าตัวเองยังยืนอยู่ได้โดยที่ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย????

นั่นเรียกสายตาหวาดหวั่นของทหารที่มองมาที่เธอให้เพิ่มขึ้น

เด็กสาวสำรวจตัวเองเร็วๆ เผื่อจะเจออะไรที่ทำให้เธอรอดจากอาวุธพวกนั้นได้ แต่สิ่งที่เจดพบกับมีแค่ข้อเท็จจริงที่ว่าเธอตัวเล็กลงกว่าเดิมมาก จากร่างกายแรกแย้มของเด็กสาววัยสิบเจ็ด ตอนนี้น่าจะเหลือเพียงร่างของเด็กสาวอายุเพียงสิบสามสิบสี่เท่านั้น มิหนำซ้ำร่างของเธอสวมเพียงชุดลำลองทั่วไป เสื้อแจ๊กเก็ตยีนส์ทับเสื้อยืดขาว กางเกงยีนส์หลวมโพรก และเธอน่าจะสวมหมวกอยู่ด้วย...น่าจะเป็นไหมพรม

ซึ่งก็ไม่ได้ดูจะสามารถป้องกันเธอได้จากแรงปะทะเหล่านี้ได้...

โอเค...นี่แย่มาก ดูจากรูปการณ์แล้ว ถ้าเธอไม่ได้ฝัน เธอก็คงถูกล่าค่าหัวจากทหารทุกประเทศอยู่เป็นแน่

 

“อย่าคิดจะทำอะไร พวกเราล้อมแกไว้หมดแล้ว”

เสียงน่าเกรงขามของชายคนหนึ่งดังผ่านโทรโข่ง เรียกสายตาของเด็กสาวให้หันไปมองได้ในทันที

 

เธอต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ... 

 

ทหารที่ครอบครองโทรโข่งคือนายพลซามูเอล เลน พ่อของโลอิส เลน นักข่าวที่เป็นแฟนสาวของซุปเปอร์แมน ทั้งทรงผม ใบหน้า และอักษรที่ปักบนอกบ่งบอกว่านั่นคือเขาจริงๆ

เยี่ยม...ทีนี้เธอก็เอาตัวละครจากกการ์ตูนที่เธอชอบมาในความฝันนี้ด้วยรึไง...

 

ความฝันงั้นเหรอ...

 

เจดเพิ่งรู้สึกตัวว่าจิตของเธอพยายามปฏิเสธความคิดที่ว่านี่เป็นเรื่องจริงมาตลอด 

...แต่ทั้งสถานการณ์รอบตัว ทั้งกลิ่นควันที่ขโมงไปทั่ว ทั้งไอร้อนที่แผดเผาอยู่ในอากาศ สร้างความแสบร้อนในปอดของเธอ...

ยากเหลือเกินที่จะเชื่อว่าเป็นความฝัน...

 

ตี๊ด..ตี๊ด...

เมื่อความสับสนค่อยๆ เพิ่มขึ้นจนปริ่มอก เจดก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างด้านหลัง เธอทำเพียงภาวนาให้สิ่งนั้นไม่ใช่ระเบิด

และแล้วสายตาของเด็กสาวก็ไปหยุดอยู่ที่...

 

...มาเธอร์บ็อกซ์?

 

บ้าน่า...มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?

 

ตามที่เธอรู้ มาเธอร์บ็อกซ์เวลาไปปรากฏในที่ไหนๆ มันก็ไม่ค่อยเป็นเรื่องดีสำหรับเหล่าซุปเปอร์ฮีโร่เท่าไหร่ มันเป็นแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ เป็นเอเลี่ยนคอมพิวเตอร์ เป็นสิ่งอันตรายหนักหนา สร้างความปั่นป่วนมาหลายต่อหลายครั้ง

 

และจากที่ตามดีซีมา เธอรู้สึกว่าทุกครั้งที่มีเรื่องของมาเธอร์บ็อกซ์เข้ามาเกี่ยวข้อง ที่นั่นมักจะมีหายนะเกิดขึ้นตามมาเสมอ...

แต่กระนั้นร่างกายของเธอก็หยิบมันขึ้นมาเหมือนถูกลงโปรแกรมไว้ให้เข้าหาพลังงานบริสุทธิ์นี้

และหายนะนั่นก็มาอยู่ในมือเธอแล้ว...เยี่ยมไปเลย เจด ไมเยอร์


 

วางมันลงซะ

อีกเสียงดังขึ้น มันดึงเจดออกจาภวังค์อีกหน 

 

คราวนี้เสียงนั้นเปลี่ยนเป็นใครอีกคนพูด น้ำเสียงมีความน่าขนลุก และน่าเกรงขามกว่าของนายพลเลนหลายเท่าตัว มันส่งความเย็นเฉียบไปที่กระดูกสันหลังของเธอ
 

อย่าให้เราต้องพูดซ้ำ

 

เพียงแต่ความเย็นนั้นไม่ใช่ความน่ากลัว...เรียกได้ว่าเป็นความตื่นเต้นเสียมากกว่า

โดยแทบไม่ต้องหันไปมอง หัวใจของเธอก็เต้นโครมครามอย่างหยุดไม่อยู่ เธอจำเสียงนั้นได้
 

แบทแมน!!!! กรีนแลนเทิร์น!!!
 

เจดแทบกรี๊ด ซุปเปอร์ฮีโร่ในดวงใจของเธอยืนห่างออกไปอยู่ไม่ไกล

 

แบทแมนหรือบรูซ เวย์น พ่อมหาเศรษฐีเพลย์บอยกับกรีนแลนเทิร์น ผู้กล้านักบินอย่างฮาล จอร์แดน

 

คงจะดีถ้าเธอวิ่งไปหาพวกเขาได้และแสดงความติ่งของเธอออกมาให้รู้แล้วรู้รอด 

 

...ติดแต่ว่าทั้งคู่เล็งอาวุธมาที่เธอน่ะสิ

 

“มันไม่ใช่แบบที่คุณคิด!!!” เจดร้องออกไปเมื่อคอเธอหาเสียงอย่างอื่นนอกเหนือจากเสียงกรี๊ดเจอ เสียงของเธอแหลมและเล็กกว่าเก่ามาก อาจจะเพราะเธอเด็กลง ไม่ก็เพราะเธอตื่นเต้น ไม่ก็ทั้งสองอย่าง 

“หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หนูไม่ได้จะทำอะไรทั้งนั้น!!”

เจดพูด พยายามไม่ตระหนกกับสายตาที่จ้องเธอจากทั้งสองฮีโร่

…นี่สินะความรู้สึกของพวกผู้ร้ายที่ถูกจ้องโดยพวกฮีโร่ ความรู้สึกที่เหมือนโดนคุกคามและความรู้สึกที่เหมือนเธอทำความผิดที่ร้ายแรงมากๆไป

 

แต่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด!!!
 

“ไม่งั้นเหรอ” แลนเทิร์นเอ่ยตอบ น้ำเสียงเขาแฝงไปด้วยความโกรธ “เธอคงจะถ่วงเวลาให้ดาร์กไซด์มาโจมตีเราน่ะสิ!”

 

เอ๋...

 

ดาร์กไซด์?

 

ราวกับคำพูดของฮาลเป็นกุญแจ มันปลดล็อกบางอย่างในตัวของเจดทันที

ทันใดนั้นเอง ภาพมากมายก็แล่นเข้ามาในหัวของเด็กสาว ข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเจ้าของร่างคนเดิมไหลทะลักเข้ามาในสมองของเธออย่างไม่ยอมหยุด ทั้งภาพที่เธอรับใช้ดาร์กไซด์ ภาพที่สตาร์แลปถูกทำลายด้วยแผนของเธอ ภาพที่เธอเป็นคนนำพาดูมส์เดย์มายังโลก สร้างความสูญเสียครั้งใหญ่ ทำลายซุปเปอร์แมนผู้เป็นความหวังของมนุษยชาติ ระเบิดเมืองแอตแลนติส วางแผนลอบฆ่าผู้นำชาติต่างๆอย่างเลือดเย็น และเปิดประตูมิตินำพาพาราเดมอนมาบุกโลก บีบให้ทั้งโลกเข้าสู่การเจรจาที่มนุษย์โลกไม่มีทางได้รับประโยชน์เลยแม้แต่น้อย โดยผู้เจรจาคือ...เธอ

สมองของเธอเหมือนกำลังกรีดร้อง ภาพต่างๆนั้นบาดลงไปลึกในสมอง บีบรัดหัวใจเธอ ความทรมาณจากการต้องรับข้อมูลมหาศาลอย่างรวดเร็วทำให้กล้ามเนื้อของเธออ่อนแรง ร่างของเจดทรุดลงกับพื้น อาการปวดศีรษะกำเริบอย่างรุนแรงเหมือนถูกอะไรใหญ่ๆ บีบเอาไว้

ตัวของเจดกระตุก เธอเพิ่งจะได้รับรู้ข้อมูลสำคัญมาก ที่ว่าตอนนี้เธอถูกล่าค่าหัวจากมนุษย์...ไม่สิ จากสิ่งมีชีวิตทั้งโลก....เผลอๆ อาจจะจากทั่วจักรวาลด้วยซ้ำ...

เพราะเจ้าของร่างคนเดิมคืออาชญากรเลือดเย็นระดับจักรวาล...สมุนผู้ภักดีของดาร์กไซด์

 

กราวิต้า

 

ใช่...นั่นเป็นชื่อของเธอในร่างนี้

 

“กราวิต้า” กรีนแลนเทิร์นเอ่ยด้วยเสียงขุ่น เขากดอารมณ์โกรธเอาไว้ตามที่แบทแมนบอก พวกเขามาเจรจา ไม่ใช่มาหาเรื่อง แม้เขาจะตกใจนิดหน่อยที่เด็กคนนั้นทรุดลงกับพื้นอย่างไม่มีสาเหตุ

แต่ถ้ายัยเด็กร้ายนี่ทำอะไรผิดสำแดงล่ะก็...บางทีการจบด้วยกำลังอาจจะมีความเป็นไปได้มากกว่าการพูด

“คุณ...ต้องฟัง...” เจดหอบอย่างหนักเพื่อโกยอากาศเข้าปอดเธอ แรงบีบรัดในหัวยังไม่จบลงง่ายๆ

ทั้งแลนเทิร์นและแบทแมนก็ต่างแปลกใจกับสถานการณ์นี้

เท่าที่รู้มา สมุนดาร์กไซด์คนนี้เลือดเย็นและไม่เคยแพ้ใครไม่ใช่รึไง

แล้วอะไรทำให้เธอไปนอนอยู่ที่พื้นกันนะ?

 

ฮาลหรี่ตามองอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“มอบตัวกับเราซะ บอกดาร์กไซด์ที่แกรักหนักหนาว่าโลกไม่มีวันย้อมแพ้-”

 

บูม!!!

 

ก่อนใครจะได้ทำอะไรต่อ มาเธอร์บ็อกซ์ในมือของเธอก็เปล่งแสงแสบตา มันบิดหมุนและเปลี่ยนรูปร่างของตัวเองเป็นประตูมิติวงกลมขนาดใหญ่

พลังงานรุนแรงที่กระแทกทุกร่างรอบตัวเธอออกไป รวมถึงแบทแมนและกรีนแลนเทิร์นด้วย

 

การเจรจาจบแล้วกราวิต้า... เสียงทุ้มหน้าขยะแขยงดังขึ้นทั่วบริเวณ

 

ดาร์กไซด์..

เจดรู้ดีว่าบางอย่างในตัวเธอกำลังหวาดหวั่น เสียงนั้นทำให้เธอเกร็งและตื่นตัว อะดรีนาลีนสูบฉีด

แต่ก็ดีที่อาการปวดหัวค่อยๆ ทุเลาลงแล้ว

 

ลูกข้า...คำพูดของพวกมนุษย์ไม่สมควรถูกฟังโดยเจ้า 

ไม่ต้องฟังก็รู้ว่าเจ้าโรคจิตระดับจักรวาลกำลังแสยะยิ้ม

แบทแมนกับกรีนแลนเทิร์นพยายามมองหาที่มาของเสียง ซึ่งก็ไม่ใช่ที่ไหนไกล

…ประตูมิตินั่น

 

“ถ้าแกจะสู้ก็ออกมาสู้กันตัวต่อตัวสิ” ฮาลใช้ความกล้าของเขาเอ่ยออกไป เจดมองเขาด้วยความประทับใจ

นั่นทำให้นึกถึงฉากนึงในอนิเมชั่นจัสติสลีก ครั้งที่ดาร์กไซด์เข้าโจมตีโลกครั้งแรกกับสงครามแรกที่ลีกรวมตัวกันสู้กับมหาวายร้าย ที่กรีนแลนเทิร์นต้องเข้าควบคุมทีมแทนแบทแมนที่ไปช่วยซุปเปอร์แม-

 

พวกมดปลวก
 

อา...เธอลืมไปว่าตอนนี้เธอก็อยู่ในสงครามเหมือนกัน

และเสียงของดาร์กไซด์ก็น่ารำคาญใช่ย่อย...

 

“แกอย่าลืมว่าเราเคยล้มแกได้แล้วครั้งนึงนะดาร์กไซด์” ฮาลเอ่ยอย่างไม่ย่อท้อ รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นทำให้เขาดูดีขึ้นอีกหลายเท่าตัว

“และเราจะทำอีก” บรูซจบประโยคอย่างสวยงาม

 

สุดเท่ห์ไปเลยคุณพี่!!! เจดมองด้วยอารมณ์ตื่นเต้นของแฟนเกิร์ล ตอนนี้อาการปวดหัวของเธอหายไปแล้ว

เจดได้ยินเสียงดาร์กไซด์พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

 

แต่พวกแกไม่มี ‘คริปโตเนียน’ นั่นอีกแล้ว ดาร์กไซด์โต้อย่างใจเย็น กองกำลังที่ไม่มีปืนใหญ่เท่ากับความพ่ายแพ้

 

...และนั่นก็ทำให้ฮาลหัวเสียได้อย่างดี

 

เจดกลืนน้ำลายเข้าไปอึกใหญ่

โอเค...อันนี้ความผิดเธอเอง...หมายถึงความผิดกราวิต้าน่ะ...

 

ข้าชักเริ่มเบื่อแล้วสิลูกข้า ดาร์กไซด์วนกลับมาหาเธอราวกับเพิ่งจำได้ว่าเธอมีตวตนอยู่ตรงนี้

 

เจ้ารู้ว่าต้องทำยังไง
 

เธอได้ยินลมหายใจที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะเสียงต่ำๆ ที่ส่งความน่าขนลุกไปทั่วบริเวณ

 

ฆ่าพวกมันให้หมดซะลูกข้า

 

อาญาสิทธิ์ถูกเอ่ยแล้ว... 

 

ถ้าเป็นกราวิต้าตัวจริงที่ไม่ใช่เจด ร่างทุกร่างที่หมอบอย่างหวาดหวั่นอยู่ตรงนี้ด้วยความกลัวคงจะถูกเธอปลิดชีพไปเสียแล้ว

 

แต่ว่า....

 

เจดรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

 

เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่สานต่อเจตนารมณ์ของเจ้าของร่างนี้อีกต่อไป

 

“ขอโทษนะ ท่านพ่อ...” เจดที่ลุกขึ้นมายืนได้แล้วอีกครั้งหันหน้าไปยังประตูมิติที่ถูกเปิดขึ้น 

 

เรื่องพวกนี้ไม่สมควรเกิดขึ้น ในเมื่อเธอได้มีโอกาสได้เจอฮีโร่ที่เธอรักทั้งที ไม่ว่ายังไงเธอต้องพยายามช่วยพวกเขาให้ได้
 

เด็กสาวกำหมัดแน่นก่อนยกมือขึ้นสัมผัสประตูมิติ พลังงานของมันที่เจอกับเธอส่งสายฟ้าไปทั่วบริเวณ
 

“แต่ฉันไม่ใช่กราวิต้า!!!!”

 

เอาล่ะ เป็นไงเป็นกัน!!!


 

 

แบทแมนไม่รู้จะต้องทำสีหน้าอย่างไรเมื่อเห็นอาชญากรระดับจักรวาลหันไปทำตัวปรปักษ์กับเจ้านายของตัวเอง ฉีกทึ้งประตูมิติด้วยพลังที่เขาวิเคราะห์ได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งเป็นทางเดียวที่จะสร้างชัยชนะให้พวกของตัวเองทิ้งเป็นเสี่ยงๆ พร้อมทั้งส่งพลังจากประตูนั้นไปทำลายประตูมิติอื่นๆรอบโลกภายในเวลาอันสั้น ส่งผลให้พาราเดมอนทุกตัวบนโลกหยุดทำงาน และสลายหายไปได้อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

‘ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ พาราเดมอนหยุดทำงานทั่วโลกจริงๆ’

แบร์รี่ อัลเลน หรือเดอะแฟลช ชายที่เร็วที่สุดในโลกเอ่ยอย่างทึ่งๆ ผ่านเครื่องมือสื่อสารในหูของเขา

‘ฉันไปที่อีนเดีย จีน ฮ่องกง ทั้งหมดไม่มีพาราเดมอนเหลือเลย’

 

‘ฉันก็แสกนหาไม่เจอ’ ไซบอร์ก อดีตนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลนามวิคเตอร์ สโตนพูดต่อ ‘เหมือนพวกมันหายไปอย่างไร้ร่องรอย’

 

‘หายไปอย่างกับผี’ ชาแซม เด็กหนุ่มบิลลี่ แบทสันในร่างเวทย์เอ่ย เขามีความพรั่นพรึงในน้ำเสียง

 

‘เกิดอะไรขึ้นบรูซ ฮาล’

 

วันเดอร์วูเมน หรือไดอาน่า พรินซ์ถามเรียกสติทั้งคู่

 

แบทแมนหันหาเพื่อนร่วมสนามรบ กรีนแลนเทิร์นที่อยู่ข้างเขาเองก็ตกใจเช่นกัน ใบหน้าคมใต้หน้ากากก็คงเต็มไปด้วยความสงสัยเช่นเดียวกับเขา

แบทแมนหันกลับไปมองร่างของเด็กสาวที่ฉีกทึ้งประตูมิติอย่างบ้าคลั่ง เด็กคนนี้ดูเหมือนวัยรุ่นปกติทั่วไป เธอเป็นลูกครึ่งเอเชีย ผมสีดำของเธอถูกเก็บไว้ในหมวกไหมพรมสีแดงเลือดนก แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพูเพราะความร้อน ดวงตาสีเทาเบิกกว้างด้วย...

อะไรน่ะ...ความตื่นเต้นรึไง?

บรูซกระพริบตาไล่ความคิดประหลาดๆ ออกไป

ยังไงเด็กคนนี้ก็เป็นอาชญากร...

เขาต้องระวังตัว

 

“ยัยเด็กนี่เพิ่งระเบิดทางชนะเดียวของพวกมันไป” แลนเทิร์นที่เพิ่งหาเสียงตัวเองเจอตอบกลับผ่านเครื่องมือนสื่อสาร

 

“และ...ก็เดินมามอบตัวกับลีกโดยดี”

 

แบทแมนมองร่างเล็กของเด็กสาวอายุไม่น่าเกินสิบห้าที่เดินมาหาเขากับมาเธอร์บ็อกซ์พังๆในมือ แลนเทิร์นได้แต่ใช้มือสีเขียวที่สร้างจากแหวนหยิบมันมา

เด็กสาวยื่นมือสองข้างมาให้เขาใส่กุญแจพร้อมด้วยสีหน้าปั้นยาก ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึก...เสียใจและสับสน?

แบทแมนเงียบ

 

เริ่มยังไงก่อนดีล่ะ...เจดที่เห็นสภาพของฮีโร่ที่เธอชอบดูอิดโรยกว่าครั้งไหนๆ ก็เลี่ยงที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้

นี่เป็นความผิด...กราวิต้า และดาร์กไซด์นั่น...

เธอยังคงสับสนในหลายเรื่องอยู่ แต่ถ้ามัวชักช้า....

 

…เธอเกรงว่าเธออาจจะช่วยพวกเขาไม่ทัน

 

“สวัสดี แบทแมนและกรีนแลนเทิร์น” เธอเอ่ยด้วยเสียงเจือความรู้สึกผิด “ขอโทษสำหรับความวุ่นวายและเสียใจด้วยกับเรื่องที่เกิดขึ้นนะคะ แต่หนูไม่ใช่กราวิต้าที่คุณตามหา...แบบว่าอาจจะเคย แต่ตอนนี้ไม่ใช่ และที่สำคัญคือหนูมีเรื่องต้องคุยกับคุณ...พวกคุณทุกคน”

ประโยคสุดท้ายแววตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและความหวัง

 

แบทแมนเหลือบมองเพื่อนร่วมสนามรบอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี และดูเหมือนว่าเวลาเช่นนี้ ปากเร็วๆ ของฮาลก็ยังช่วยพวกเขาไม่ได้

 

ซุปเปอร์แมนไม่อยู่แล้ว...เขาต้องตัดสินใจ

 

“เราจะพาเธอไปที่ลีก” แบทแมนเอ่ยออกมาในที่สุด ฮาลมองเพื่อร่วมทีมอย่างไม่เชื่อหูตัวเองนัก เขาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างก่อนจะกลืนคำพูดนั้นกลับลงไป

 

“ก็ได้ แต่อย่าคิดตุกติกเชียวล่ะ”

พลันกรงสีเขียวก็ปรากฏขึ้น เจดก้าวเข้าไปอย่างโดยดี ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย

 

เธอรู้สึกว่าเธอต้องแก้ไขเรื่องนี้ให้ถูกต้อง

 

แบทแมนมองเธออย่างพิเคราะห์ก่อนหันไปสื่อสารผ่านทางเครื่องมือสื่อสารในหู

 

“แบทแมนถึงลีก เตรียมห้องขัง เรามีคนต้องไปสอบปากคำด่วน”

 

✢ ✢ ✢ 

 

 มาแล้วๆๆๆ ตอนที่หนึ่ง หมื่นหนึ่งพันกว่าตัวอักษร ตื่นเต้นมากๆ ได้ลงแล้ว555

อยากรู้ว่าการจัดหน้าแบบนี้อ่านกันสะดวกไหมอ่ะ เพราะที่ไรท์พิมพ์ในโปรแกรมกะตอนเอามาลงมันเรียงหน้าไม่เหมือนกัน ไรท์เลยต้องมาจัดใหม่ง่ะ กลัวอ่านไม่รู้เรื่อง คิดเห็นยังไงบอกกันด้วยนะคับ จะได้ปรับปรุงแก้ไข//ยกมือไหว้

สำหรับตอนแรกน้องเจดก็จะงงๆ หน่อยว่าแบบ เอ๊ะะ ฉันมานี่ได้ไงกันนะ ฝันแน่เลย ตื่นสิๆๆ แต่พอดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ น้องก็จะแบบว่า เอ๊า นี่มันเรื่องจริง ซวยแล้วไงล่ะ... อะไรประมาณนี้55

กระซิบว่าจริงๆ แล้ว ตอนแรกกะจะวางพล็อตให้แบทกับแลนเทิร์นปรากฏตัวอีกแบบด้วย แต่กลัวว่าแบบนั้นจะยาวไป เลยให้โผล่มาแบบนี้เลย

ตอนนี้น้องโดนจับไปแล้ว เดี๋ยวต้องมาลุ้นกันว่าตอนต่อไปน้องจะโดนอะไรจากลีกบ้าง มาลุ้นไปกับน้องเจดกันนะคับ

คิดเห็นยังไงก็คอมเม้นต์พูดคุยกันได้นะคับ หรือไม่ก็ฝากกดหัวใจและกดติดตาม เป็นกำลังใจให้กุ๊กไก่และน้องเจดด้วยน้า

 

ปล.ถ้าอยากคุยกันผ่านแพลตฟอร์มทวิตเตอร์ก็ไปได้ที่แอคนี้เลยนะคับ @KookKaiiAmtt มาพูดคุยติชมทวงนิยายกันได้ตามสะดวกน้า หรือคุยกันใน #GRAVITA ก็ได้เลยนะคับบ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #61 NOIR FOX (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 15:02
    โอเคน่าสนใจสุดๆ ไม่นึกว่าจะเจอดาร์คไซด์ตั้งเเต่ Prologue เป็นการเปิดเรื่องที่โกลาหลเเละทำให้รู้อะไรหลายอย่างเกี่ยวกับจักรวาลนี้เลยนี่

    บุรุษเหล็กสิ้นชีพ

    เเอตเเลนติสล่มสลาย

    สงสัยมีเซอร์ไพรส์อีกเเน่ๆ เลน
    #61
    1
    • #61-1 NOIR FOX(จากตอนที่ 2)
      14 มีนาคม 2564 / 15:02
      *เลยยย
      #61-1
  2. #1 ooooocqp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 04:13

    เฮ้ยยย คืออ่านลื่นสนุกมากค่ะเทออ

    ชอบอ่ะพล็อตแบบนี้ชอบมาก
    ติดตามเลยค่ะ

    คือเราอยากทรางตารางลงนิยายของคุณไก่ค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 KookKaii_AmT(จากตอนที่ 2)
      22 กันยายน 2563 / 10:14
      ขอบคุณที่ชอบนะคับ ดีใจมากเลย ฝากติดตามต่อไปด้วยนะคับ>< ปล.ไก่ลงนิยายเรื่องนี้ทุกวันศุกร์ 18.30 เลยคับบ
      #1-1