ตอนที่ 5 : AA5]•~• แล้วพี่กั๊กจริงป่ะล่ะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

ผมอมยิ้มกับสิ่งที่อิงค์พิมพ์มา แต่ผมไม่ค่อยอยากให้มาหรอก มาทีไรตกเป็นเป้าสายตาทุกที ผมไม่ชอบเวลามีคนมองอิงค์ แต่เพราะความสวยจนได้รับฉายาว่านางฟ้ามันก็ห้ามยากไง อันที่จริงนานๆอิงค์จะมาหาที่คณะที ส่วนใหญ่มาในวาระสำคัญของผม เพราะงั้นถ้าให้เดาผมก็คิดว่าเพื่อนอิงค์คงติดธุระชัวป้าบ ปกติอิงค์จะทักมาบอกว่าจะกลับก่อนนะ ไม่ก็ไปเที่ยวต่อนะ แต่คราวนี้มาแปลกแฮะ ^•^

"พี่ไอซ์คะ ทำแบบนี้ถูกไหมคะ" แพมน้องรหัสผม ยื่นกระดาษมาให้ผมดู

"เดี๋ยวพี่ดูให้ครับ" ปกติผมจะมีสามสหายติดสอยห้อยตามเสมอ แต่เพราะมันโดนลงโทษอยู่น่ะซิ ตอนเลิกคลาสมันด่าผมซะยับ ด่าได้ด่าไป มันได้อยู่ช่วยอาจารย์ทั้งคืนแน่ งานตัวเองก็ยังไม่เคลีย สาแก่ใจผมนัก ฮึฮึ

"เอ่อ... พี่ไอซ์คะ วันเสาร์หน้าวันเกิดพี่ไอซ์เหรอคะ แพมเห็นในเพจมันบอกน่ะค่ะ"

"อ้อ ครับใช่" ผมตอบแล้วก้มดูต่อ

"ต้องเตรียมของขวัญแล้วซิ แล้วพี่ไอซ์จะจัดงานไหมคะ"

"ยังไม่รู้เลยครับ"

"ถ้าจัดงานพี่ไอซ์ต้องเชิญแพมนะ ไม่งั้นแพมงอนจริงๆด้วย" ผมเงยหน้ามองน้องที่กำลังกระพริบตาปริบๆ อย่างออดอ้อน

"ครับ" ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

"เย้... ว่าแต่... พี่ไอซ์อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมคะ" น้องกำลังโฟกัสงานวันเกิดผมจนลืมงานตัวเองไปแล้ว

"ไม่ครับ ไม่ต้องลำบากนะ"

"ง่ะ งั้น... พี่ไอซ์ชอบอะไรคะ แบบอะไรก็ได้ที่พี่ไอซ์ชอบ" ผมเงยหน้าขึ้นมาอีกรอบ น้องกำลังยิ้มกว้างให้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมมองผ่านเลยข้ามหัวน้องไปก็คือร่างบางของคนบางคนกำลังเดินเข้ามาภายในตึก

"พี่อิงค์" อิงค์ยิ้มกว้างก่อนจะรีบก้าวตรงมา ประเด็นคือไม่ได้เดินมาคนเดียว อิงค์เดินมากับพี่แทนคุณรุ่นพี่คณะผม ก็พอรู้ว่าเป็นเพื่อนกันนะ แต่ทำไมถึงมาด้วยกันได้วะ

"พี่อิงค์มาแล้วไอซ์..."ทักทายผม "ขอบคุณที่เดินมาส่งนะแทน"แล้วหันไปขอบคุณรุ่นพี่

"ยินดีมากครับคุณผู้หญิง ขืนปล่อยให้เดินมาคนเดียวคงโดนพวกหนุ่มๆคณะเราแทะโลมจนพรุนอ่ะดิ งั้นเราไปละ ว่างๆนัดเลี้ยงกันนะ"

"โอเคจ้าโอเค บาย"

"บาย เฮ้ยไอซ์ ดูแลพี่สาวดีๆนะ เดินมานี่ลูกกะตาพวกปีสองหล่นเป็นกอบเป็นกำแล้ว พี่ไปนะ" แล้วรุ่นพี่ก็ส่งยิ้มให้อิงค์อีกครั้งก่อนจะเดินออกไป อิงค์ยิ้มหวานแล้วเดินมานั่งลงข้างๆผม

"เอ่อ... สวัสดีค่ะพี่อิงค์" แพมยกมือไหว้

"ค่ะ หวัดดีค่ะ ทำอะไรกันอยู่เหรอคะ พี่อิงค์มาขัดจังหวะหรือเปล่า" ยิ้มไม่หุบเลยว่ะ ทำไมอารมณ์ดีแปลกๆ

"ไม่เลยครับ กำลังดูข้อสอบกันอยู่" แต่ปกติอิงค์ก็ยิ้มเก่งอยู่แล้วนี่หว่า โว๊ะ! สมงสมองกูไปหมดแล้ว หึงไม่เข้าเรื่อง

"จ้ะ งั้นต่อกันเลย เดี๋ยวพี่อิงค์เล่นเกมส์รอ"

"ทำไมพี่อิงค์ไม่โทรบอกไอซ์ให้ออกไปรับครับ" ไขข้อข้องใจหน่อยเหอะ

"อ้อ พอดีพี่อิงค์เดินมาถึงหน้าตึก ก็เจอแทนกำลังจะกลับพอดี แทนเลยอาสาเดินมาส่งบอกว่ากลัวเดินมาคนเดียวจะโดนแซวน่ะ"ข้ออ้างปะ เดินมาส่งก็แซวอยู่ดีอ่ะ เผลอๆแซวว่าคบกันอีกต่างหาก

"แต่ไอซ์ก็จะเดินออกไปรับอยู่แล้วนี่ครับ" อิงค์เริ่มทำตาโตมองผม คงงงๆว่าทำไมเรื่องแค่นี้ผมต้องบ่น

"เอ่อ... พี่อิงค์คิดว่าไอซ์ก็กำลังยุ่งอยู่ อีกอย่างมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่น่า..." เธอทำแก้มป่องๆเหมือนเด็กมีความผิด "งอนเหรอ" แล้วก็ทำตาปริบๆใส่ ก็เป็นซะอย่างเนี่ย ชอบทำตัวน่ารักใส่ ใครมันจะไปโกรธลงวะ

"ช่างมันเถอะครับ ไอซ์ไม่โกรธหรอก งั้น... เดี๋ยวไอซ์ไปซื้อน้ำให้ พี่อิงค์เดินมาเหนื่อยๆ แพมเอาอะไรไหมครับ"

"เอาอะไรก็ได้ค่ะแล้วแต่พี่ไอซ์" น้องยิ้มบางๆ ผมเลยพยักหน้าแล้วเดินออกไป สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้ความน่ารักของอิงค์อีกตามเคย >,<


Part >> นี่อิงค์ไง<<


ขี้งอนมาก!!! ทำอะไรขัดใจหน่อยก็งอน แต่ข้อดีก็คือง้อง่าย และถึงจะงอนอยู่ก็ใส่ใจฉันอยู่ดี แหละ คิกคิก เด็กคนนี้น่ารักเนอะ><

"น้องแพม มีอะไรให้พี่อิงค์ช่วยไหมคะ" ฉันถามเจ้าของหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังมองไอซ์ไปจนสุดทาง

"แพมรอพี่ไอซ์ดีกว่าค่ะ"น้องตอบตรงดีนะ ฉันเลยได้แต่พยักหน้าก่อนจะหยิบมือถือออกมาเล่นฆ่าเวลา

"พี่อิงค์คะ แพมมีเรื่องอยากถาม แต่...ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นการเสียมารยาทไปไหม"

"ถามมาเถอะค่ะ ถ้าตอบได้พี่จะตอบให้"

"เอ่อ... พี่อิงค์กับพี่แวนดี้เลิกกันแล้วจริงๆเหรอคะ" ถือเป็นคำถามสากลเลยจ้ะน้องจ๋า เพราะพี่โดนถามบ่อยยิ่งกว่าการถามสารทุกข์สุขดิบซะอีก

"ค่ะ เราเลิกกันแล้ว" ฉันก็ตอบตรงๆ

"แล้วตอนนี้พี่อิงค์กำลังคบใครอยู่หรือเปล่าคะ"

"ไม่ค่ะ ไม่ได้คบใคร"

"แล้วพี่ไอซ์ล่ะคะ" เดี๋ยวนะ? ฉันได้แต่กระพริบตาถี่ๆ งงกับทิศทางในการตั้งคำถามของน้องนิดนึง

"ไอซ์? ไอซ์ทำไมเหรอคะ"

"คนในมอลือว่าพี่อิงค์กับพี่ไอซ์อาจจะคบกันอยู่ แพมไม่อยากคิดเองน่ะค่ะ อยากรู้จากปากพี่อิงค์" มันก็จะงงๆหน่อย แต่ในเมื่อน้องถามตรงๆฉันก็จะตอบให้

"เปล่าหรอกค่ะ พี่กับไอซ์แค่สนิทกัน" น้องพยักหน้าขณะมองหน้าฉันเหมือนคิดอะไรอยู่ ฉันยิ้มบางๆเหมือนไม่คิดอะไร (หราาา?) ก่อนจะก้มหน้าเล่นมือถือต่อ

"แต่คนที่ไม่รู้ เขาก็คงคิดว่าเป็นแฟนกันจริงๆนะคะ เพราะพี่อิงค์ตามติดพี่ไอซ์ตลอดเลย ไปไหนก็ไปด้วยตลอด งี้ถ้าพี่ไอซ์อยากมีแฟนขึ้นมาจริงๆก็คงลำบากใจนะคะ" อ้อหอออ! ชัดเลย ชัดแล้วว่าต้องการสื่ออะไร ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเด็กแพมที่กำลังจ้องฉันอย่างไม่ได้เกรงกลัวอะไร แถมทำสายตาท้าทายอีกต่างหาก

"ไม่หรอกค่ะ ไอซ์จะไม่รู้สึกอย่างนั้นแน่ พี่รู้จักไอซ์ดีค่ะ"

"พี่อิงค์เคยถามพี่ไอซ์ไหมคะว่ารู้สึกยังไงที่ต้องปิดโอกาสจากคนรอบข้างเพราะพี่อิงค์" ชัดขึ้นอีกหนึ่งระดับ "แล้วทุกวันนี้ที่พี่ไอซ์ไม่มีแฟน พี่อิงค์ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าไม่ใช่เพราะพี่ไอซ์ไม่อยากมี แต่เพราะพี่อิงค์กั๊กพี่ไอซ์ไว้ต่างหาก" ฉันยิ้มออกมา โถ่ๆๆ เด็กเอ๋ยเด็กน้อย พูดแค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าหมายถึงอะไรอ่ะ

"คนรอบข้างที่น้องหมายถึง หนึ่งในนั้นคือน้องใช่ไหมคะ"

"ค่ะ แพมชอบพี่ไอซ์มาก ชอบตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมโรงเรียนเดียวกัน จนตอนนี้แพมได้มีโอกาสมาเป็นน้องรหัส มีโอกาสใกล้ชิดมากขึ้น แพมขอได้ไหมคะ พี่อิงค์เลิกทำตัวติดกับพี่ไอซ์ได้ไหม" อื้อหือออ! แอบชื่นชมในความตรงไปตรงมาอยู่เหมือนกัน แต่ที่แอบแซะฉันอยู่เนี่ยมันไม่น่ารักเท่าไหร่เลยนะจ๊ะน้องจ๋า

"ในฐานะที่พี่รู้จักไอซ์ดีกว่าน้อง และดีกว่าใครๆพี่อยากให้น้องหัดมองโลกในแง่บวกเหมือนกับไอซ์บ้างนะคะน้องแพม หนูเองเรียนอยู่แค่ปีหนึ่ง ทุกประโยคที่กลั่นออกมาพูดกับพี่ซึ่งอยู่ปีสี่แล้วมันไม่น่าเอ็นดูเลย ก็เข้าใจว่าชอบ แต่น้องจะเอาความรู้สึกชอบใครสักคนมาทำให้น้องดูเป็นเด็กแก่แดดมันก็คงไม่ดีต่อน้องเท่าไหร่ จริงไหมคะ"

"พี่กั๊กจริงปะล่ะ?"กรี๊ดดด ยัยเด็กนี่! สรุปน้องไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดฉันเลยใช่ไหมเนี่ย "ทำมาเป็นพูดดี ถ้าพี่ชอบพี่ไอซ์เหมือนกันก็แค่พูดมาตรงๆ ทำตัวเป็นนางฟ้าแต่จริงๆพี่ก็แม่มดอ่ะ ที่ทิ้งพี่แวนดี้มาคนยังต้องสืบอีกเหรอว่าเพราะอะไร มันก็ชัดอยู่แล้วปะ" ฉันอ้าปากหวอกับสิ่งที่น้องพูด จากไม่น่ารักมันจะกลายเป็นไม่มีมารยาทแล้วอย่างงี้ ให้ตายเหอะ ไอซ์ซวยอะไรถึงได้น้องรหัสแบบนี้เนี่ย โอ้ยยย ตายๆๆ

"รอนานไหมครับ พอดีคนขายไปเข้าห้องน้ำอยู่" เสียงทุ้มของตัวการสุดหล่อทำให้น้องแพมเปลี่ยนสีหน้าได้ในทันทีก่อนจะหันไปยิ้มให้ไอซ์ ในขณะที่ฉันได้แต่ถอนหายใจกรอกตาไปมาปรับอารมณ์ ใจเย็นก่อนอิงค์ ใจเย็นไว้ก๊อนนน

"ไม่นานเลยค่ะ ว้าววว นมเปรี้ยวสตอเบอร์รี่ ของโปรดแพมเลยค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ไอซ์" เด็กแพมเกาะแขนไอซ์เบาๆก่อยจะหยิบขวดนมเปรี้ยวกลิ่นสตอร์เบอร์รี่ออกไปจากถุง

"ขวดนั้นมัน..."

"พี่อิงค์อยากกินรสส้มพอดีเลย" ฉันชิงพูดขึ้นก่อนด้วยรอยยิ้ม ฉันรู้ว่าจริงๆแล้วไอซ์ซื้อมาให้ฉันเนี่ยแหละ มันของโปรดฉันเองอ่ะ แต่ฉันไม่อยากมีปัญหากับนางไง

"ไอซ์ไปซื้อให้ใหม่นะครับ" ไอซ์ก้มลงมาพูด

"พี่อิงค์บอกว่าอยากกินรสส้มไง นั่งลงได้แล้ว เดี๋ยวงานไม่เสร็จนะ" ไอซ์ยอมนั่งลงโดยดี

"มา ไอซ์เปิดให้" แล้วก็แย่งขวดในมือไปเปิด ก่อนจะใช้หลอดแล้วยื่นมาให้ฉันดูด เนี่ย...ขนาดยังไม่แสดงอภินิหารอะไรเลยนะ ก็เพราะมันเป็นนิสัยของไอซ์ไปแล้วน่ะซิ

"อร่อยดีๆ" เขาเลิกคิ้วก่อนจะเอาไปกินบ้าง เด็กกินนมเปรี้ยว ดูดเสร็จก็เงยหน้ามาอมยิ้ม โอ้ยยย น่าเอ็นดูไปอี๊กกก~

"พี่ไอซ์เปิดให้แพมหน่อยซิคะ" เด็กแพมคงทนเห็นไม่ได้อีกต่อไปเลยต้องใช้กลยุทธหมัดเด็ด เอิ่ม! นั่นขวดนมเปรี้ยวดัชมิลนะเธอไม่ใช่ขวดโซดาถึงจะได้เปิดยากเย็นอ่ะ จิ๊! - -"

"ครับ" ไอซ์คว้ามาเปิดให้ หยิบหลอดให้ทุกอย่างเสร็จสรรพก่อนจะยื่นกลับไปให้

"ขอบคุณค่ะ" น้องมันก็หน้าบานไปเลยทีนี้

"งั้นต่อเลยดีกว่าครับเดี๋ยวไม่ทันหกโมง"

"ไม่ทันไม่เป็นไรคะ แพมอยู่ดึกได้"

"พี่มีธุระต่อน่ะครับ"

"พี่ไอซ์จะไปไหนเหรอคะ" เยอะ!

"พาพี่อิงค์ไปกินชาบูครับ" ไอซ์หันไปตอบตรงๆ

"ไปกินชาบูเหรอคะ งื้อออ แพมไม่ได้ไปกินนานแล้วอ่ะ แพมไปด้วยได้ไหมคะ" เด็กแพมทำตาปริบๆ น้องมันรุกจริงจังนะนั่นน่ะ คราวนี้ไอซ์หันมาหาฉัน และ! ฉัน! เข้าใจ! ในมุมของไอซ์ว่าเด็กนี่คือน้องรหัส

"นะคะพี่อิงค์ แพมขอไปด้วย ตั้งแต่เที่ยงแพมยังไม่กินไรเลย" จ้ะ! ได้เลย! กล้าขอก็กล้าให้จ้ะอีหนู

"ได้ซิ ไปหลายๆคนสนุกดี" สนุกกับผี ฉันหันไปยิ้มให้เจ้าไอซ์เขาก็ไม่ได้ดูสบายใจหรอก แต่ทำไงได้ล่ะ

"เย้ๆๆ ขอบคุณนะคะ พี่อิงค์คนสวยใจดี๊ดี งั้นเรารีบทำงานต่อกันค่ะพี่ไอซ์" อ้อหอ!!! อิน้องงง เอาโล่ไปเลยไป๊! ~

.

.

.


#ห้างสรรพสินค้า G @ShabuShabu


Part>>นี่ไอซ์เอง<<

"พี่อิงค์กินผักด้วยนะครับเดี๋ยวท้องผูก"ผมตักผักลวกสุกใส่ชามใบเล็กให้อิงค์ที่กำลังคีบหมูสไลด์เข้าปาก ท่าทางจะหิวจริงๆ มาถึงก็ไม่พูดไม่จาเลย กินอย่างเดียวครับหมูน้อยของผม

"พี่อิงค์เอาแต่เอาสาหร่ายนะ"

"ไม่ได้ครับ ต้องกินทุกอย่างที่ไอซ์ตักให้" คนสวยที่นั่งข้างๆผมหน้าหงิก ทำปากจิ๊ใส่ แต่ก็ก้มหน้าลงกินต่ออยู่ดี ผมยื่นชามเล็กไปวางไว้ให้ "กุ้งครับ" ก่อนจะคีบกุ้งที่แกะเสร็จแล้วใส่ปากให้ อิงค์ก็งับเอาทันที ของชอบอีกอย่างของอิงค์ก็คือกุ้งแก้วชาบูนี่แหละ

"อื้มมม อร่อยยย เอาอีกๆ" ผมได้แต่ยิ้มก่อนจะก้มลงแกะต่อ ทำไมกันนะ? สิ่งเล็กๆน้อยๆที่ผมทำให้อิงค์ล้วนแต่เป็นความสุขได้เสมอเลย

"อันนี้ของไอซ์" อิงค์คีบลูกชิ้นลาวาไข่กุ้งมาจ่อปากผมบ้าง ผมก็งับเอาทันที ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณว่าอร่อย 'อร่อยเพราะคนป้อนอ่ะครับ'

"พี่ไอซ์คะ แพมอยากกินกุ้งบ้างจังค่ะ" น้องรหัสผมที่นั่งอยู่ตรงข้ามยิ้มกว้างทำตาปริบๆ

"เอาของพี่อิงค์ให้แพมก่อนก็ได้" อิงค์พยักพเยิดตรงจานที่ผมกำลังแกะ จริงๆมันก็รู้สึกแปลกๆนะ เพราะปกติผมมักจะมากับอิงค์แค่สองคน แต่ทำไงได้วะ

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแพมรอให้ในนี้สุกก่อนก็ได้ค่ะ" แพมพูดพร้อมกับคีบอย่างอื่นกินก่อน

"งั้น... อ้ามมม" พี่อิงค์พยักหน้าก่อนจะหันมาทางผมแล้วอ้าปากรอกินกุ้ง ผมเป่าให้สองสามทีก่อนจะป้อนเข้าปากเธอ

"กินเยอะๆนะครับจะได้โตทันไอซ์" ผมแซว อิงค์เบะปากล้อเลียนก่อนจะป้อนผมบ้าง

"ไอซ์กินบ้างซิ พี่อิงค์กินจนพุงกางเเล้วเนี่ย อะนี่ อ้ามมม" กางได้เท่านี้เหรอวะ ฮ่าฮ่า ผมชอบโมเม้นแบบนี้นะ เพราะคนอื่นที่มองมายังไงเขาก็คิดว่าเราเป็นแฟนกันแน่ๆอ่ะ แค่นี้ก็เอาครับ

"อะ..." เพล้ง! จู่ๆแพมก็เป็นอะไรไม่รู้

"เป็นอะไรครับแพม"

"น้ำซุปลวกปากอ่ะค่ะ แฮ..." ผมรีบหยิบแก้วน้ำยื่นให้น้องดื่ม พร้อมกับยื่นทิชชู่ให้ หน้าแดงไปหมดเลย

"ทีหลังเป่าก่อนซิครับแพม มา...เดี๋ยวพี่ตักให้" ผมหยิบชามของแพมขึ้นมาก่อนจะจัดการตักให้ ทำไมเด็กๆนี่ชอบไม่ระมัดระวังตัวกันเลย

"แพมชอบกินผักไหม"

"ค่ะ แพมกินได้ทุกอย่างเลยค่ะ" เธอตอบขณะชะเง้อมามองเหมือนเด็กๆ

"เก่งนะเนี่ย ไม่เหมือนพี่อิงค์เลย ไม่ชอบกินผัก ต้องโดนบังคับก่อนถึงจะยอมกิน" ผมหันไปมองอิงค์ แน่นอนเธอทำหน้ายู่ใส่ ก่อนจะทำปากล้อเลียนขมุบขมิบแล้วก้มจิ้มกุ้งเข้าปากสามตัวรวดจนแก้มตุ่ย 'กินเก่งจริง'

"ได้แล้วครับ กุ้งรอแปปนึงนะครับ"

"ขอบคุณค่ะ" น้องรับไป

"พี่อิงค์เอากุ้งอีกไหมครับ" ผมหันไปถามเมื่อเห็นว่ากุ้งที่ผมแกะไว้ให้หมดแล้ว

"ไอซ์แกะให้น้องแพมเถอะ น้องยังไม่ได้กินเลย เดี๋ยวพี่อิงค์แกะเอง" จู่ๆก็ใช้ทัพพีตักกุ้งขึ้นมาใส่จานตัวเอง งอนแน่ๆเลยแบบนี้ ปกติเคยแกะเองที่ไหนกันล่ะ

"เอ่อ แพมแกะเองก็ได้ค่ะ พี่ไอซ์แกะให้พี่อิงค์เถอะค่ะ" น้องพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไรค่ะน้อง พี่อยากลองแกะเองบ้าง เพราะปกติมากินทีไรไอซ์จะคอยทำให้ตลอดเลย" เนี่ย! ยิ้มกว้างขนาดนี้ประชดแน่นอน ส่วนแพมก็ส่งยิ้มเจื่อนๆให้ผม

"พี่อิงค์ครับ..."ผมก้มหน้าต่ำเพื่อมองหน้าสวยๆที่กำลังก้มแกะกุ้งเอง "งอนไอซ์เหรอครับ"

"บ้าซิ พี่อิงค์จะงอนทำไม พี่อิงค์ไม่ใช่ไอซ์นะที่จะขี้งอนอ่ะ พี่อิงค์อยากแกะเองจริงๆ นี่ไง...ได้แล้ว" อิงค์ชูกุ้งที่ตัวเองแกะให้ดู ผมเลยอ้าปากจะกิน แต่อิงค์กลับกินซะเองก่อนจะก้มลงแกะต่อ อ่าาา... ปกติเธอไม่ใช่คนขี้งอน แทบจะไม่เคยงอนผมเลยก็ว่าได้ เอาใจเก่งอ้อนเก่งด้วยซ้ำไป แต่คราวนี้ไม่อ้อน แถมยังทำท่าทางแปลกๆ ซึ่งผมเองก็ไม่กล้าคิดไงว่าเธอหวงผมอยู่ แค่คิดแบบนั้นผมก็ใจสั่นแล้ว

"ได้แล้วครับแพม" ผมยื่นจานให้น้อง

"ว้าววว ขอบคุณนะคะ พี่ไอซ์น่ารักตลอดเลย" น้องปรบมือแปะๆก่อนจะรับไป ส่วนคนข้างๆผมก็ยังคงก้มแกะอยู่อย่างนั้น ผมเลยหยิบกุ้งออกจากมืออิงค์ ก่อนจะหยิบทิชชู่เช็ดมือให้

"เลอะหมดแล้วเห็นไหม เดี๋ยวไอซ์แกะให้เอง...นะครับ"

"พี่อิงค์อิ่มแล้ว" จู่ๆก็พูดเสียงแข็ง พอเห็นผมงง อิงค์ก็เปลี่ยนสีหน้าใหม่ "เอ่อ... พี่อิงค์หมายถึงว่า พี่อิงค์กินจนพุงกางหมดแล้ว ไอซ์กินบ้างซิ มัวเเต่บริการคนอื่น ตัวเองกินไปแค่นิดเดียวเอง"

"พี่อิงค์ต่างหากครับที่กินไปนิดเดียว ปกติพี่อิงค์ชอบมาก อย่างน้อยกุ้งก็ต้องหมดจานนี้"

"เอ่อ... ขอโทษนะคะ คือ... พี่อิงค์ไม่ชอบที่แพมมาด้วยหรือเปล่าคะ ถ้า...เป็นเพราะแพมทำให้พี่อิงค์อารมณ์เสีย แพมขอโทษนะคะพี่อิงค์" แพมทำหน้าซีดๆเหมือนรู้สึกผิด

"แพมรู้ได้ยังไงคะว่าพี่อารมณ์เสีย" พี่อิงค์หมุนตัวกลับไปถามแพม

"ก็... พี่ไอซ์บอกว่าพี่อิงค์กินน้อยกว่าปกติค่ะ" น้องก้มหน้านิดๆ

"โดยปกติแล้วพี่อิงค์เป็นคนอารมณ์ดีค่ะ แต่ถ้าอารมณ์เสียเพราะใครเมื่อไหร่นั่นแปลว่าคนคนนั้นเลวร้ายสำหรับพี่อิงค์มาก แล้วแบบนี้จะให้พี่อิงค์อารมณ์เสียเพราะเด็กน่ารักอย่างน้องแพมได้ยังไงล่ะคะ" พี่อิงค์ยิ้มกว้าง แต่ผมรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันแปลกๆว่ะ "จริงไหมจ๊ะไอซ์ น้องรหัสไอซ์น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ พี่อิงค์จะไปคิดแบบนั้นได้ยังไงกัน" ผมจ้องตาคนที่กำลังยิ้มให้ผม แปลกจริงๆทั้งคำพูดคำจา แบบนี้มันต้องพิสูจน์

"ครับ พี่อิงค์เป็นคนอารมณ์ดี แพมไม่ต้องคิดมากนะ" น้องยิ้มเจื่อนๆก่อนจะก้มลงกินต่อ

"พี่อิงค์ป้อนไอซ์หน่อยซิครับ" ผมหมุนตัวไปหาพลางใช้แขนค้ำบนโต๊ะเท้าคางจ้องหน้าอิงค์

"ไม่เอาอ่ะพี่อิงค์จะคุยงานกับมิวเจน ไอซ์กินเองซิ" นี่ไงล่ะ

"พี่ไอซ์คะ แพมป้อนก็ได้ค่ะ ให้พี่อิงค์คุยงาน" แพมคีบสาหร่ายขึ้นมา

"ไอซ์ไม่ชอบกินสาหร่ายค่ะแพม" อิงค์พูดขึ้น น้องดูหน้าเสียไปเลย

"เป็นเด็กหรือไงต้องให้ป้อน" บ่นนะแต่ก็ยอมใช้ตะเกียบคีบหมูชิ้นเล็กจิ้มน้ำจิ้มแล้วก็ป้อนผม อาการแบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรกันน้าาา

"ไอซ์ยอมเป็นเด็กก็ได้ครับถ้าพี่อิงค์ป้อน" อิงค์จิ๊ปากก่อนจะคีบโน่นนี่นั่นป้อนเรื่อยๆ น่ารักจังวะ แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้าที่เป็นอยู่นี้คืออาการของคน'หึง'น่ะ...

'ผมมีหวังใช่ไหมอิงค์'...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

5 ความคิดเห็น