ตอนที่ 6 : AA6]•~• แกหวงน้องมันอยู่รู้ตัวป่ะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

วันต่อมา


มหาวิทยาลัย GOD


คณะอักษรศาสตร์


Part >>นี่อิงค์ไง<<


"ยัยอิงค์? แกจะพาพวกเราไปไหนเนี่ย ว้ายยย ขอโทษค่ะๆ ยัยบ้านี่จะรีบไปไหนเนี่ย ชนคนอื่นเห็นไหม"

"นั่นดิอิงค์ เป็นไรวะเนี่ย หน้าอย่างตึง แล้วนี่ทำไมแกมาคนเดียว น้องไอซ์ล่ะ" ยัยมิวกับยัยเจนบ่นมาตลอดทางที่โดนฉันลากแขนออกมาจากใต้ตึก และกำลังตรงไปที่ริมสระน้ำข้างตึก เพราะตรงนั้นค่อนข้างปลอดคน

ปึง! มาถึงฉันก็วางกระเป๋าลงบนโต๊ะไม้

"นั่งลง!" แล้วชี้นิ้วให้ยัยสองคนนั่งลง ทั้งคู่เกาหัวแหงกๆ มองหน้ากันงงๆแต่ก็ยอมนั่งและหันหน้ามาตั้งใจฟังฉัน ฉันสูดลมหายใจลึกๆสองสามที เตรียมพ่นไฟเต็มที่สำหรับความเก็บกดนี้ Start!!!

"ฉันไม่ชอบยัยเด็กนั่นเลยสักนิด ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ยัยนั่นน่ะพูดจาไม่มีมารยาทเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน หาว่าฉันกั๊กไอซ์ไม่ให้มีแฟน หาว่าฉันทำตัวติดไอซ์อย่างนั้นอย่างนี้ แต่เวลาอยู่กับไอซ์นางกลับทำตัวใสซื่อไรพิษภัย ออดอ้อนออเซาะเป็นเด็กๆ พี่ไอซ์คะพี่ไอซ์ขา คิดว่ามันน่ารักนักหรือไงกัน แกะกุ้งก็แกะเองไม่ได้ต้องให้ไอซ์แกะให้ เกลียดสุดก็ตอนทำมาเป็นรู้สึกผิดที่ตามฉันกับไอซ์ไปกินชาบู ทั้งที่ในใจคงสะใจเป็นบ้าที่ไอซ์ทำให้ทุกอย่างอ่ะ ทำไมไอซ์ต้องมีน้องรหัสเป็นผู้หญิงด้วยหงุดหงิดโว้ยยย" ฉันพูดจบก็กอดอกอย่างเซ็งๆในขณะที่ยัยสองคนนั้นกำลังอ้าปากค้างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก คิดแล้วมันหงุดหงิดอ่ะ เมื่อคืนกินเสร็จแต่ก็ไม่จบไง ต้องไปส่งบ้านอีก ไอ้เจ้าไอซ์ก็โคตรสุภาพบุรุษ ไม่รู้ซะแล้วว่าภายใต้หน้ากากยัยนั่นน่ะมันนางร้าย!!!

"อิงค์ แกหมายถึงยัยเด็กแพมใช่ไหม" ยัยมิวเอียงหน้าถาม

"เออซิ"

"ก็ฉันบอกแกตั้งแต่วันนั้นแล้วปะ ว่านางน่ะไม่ใสอย่างที่คิด แค่สายตาที่มองน้องไอซ์ก็รู้ได้ยันตับไตไส้พุง"ยัยเจนบอกก่อนจะหรี่ตามองฉัน

"แต่เดี๋ยวนะอิงค์ เรื่องมันผ่านมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วม้ะ ทำไมแกยังเก็บมาเครียดยันเช้าเนี่ย แต่เอ๊ะ! อาการที่แกเป็นอยู่เนี่ย มัน...โอ้" ยัยมิวเอามือปิดปากเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"แกหึงน้องมันอยู่รู้ตัวปะ?" คำพูดยัยเจนทำให้ฉันเปลี่ยนอารมณ์กะทันหัน หึง???

"มะ ไม่หรอกมั้ง ฉันก็แค่..."

"หวง แกหวงน้องไอซ์" ยัยมิวเสริม ฉันเม้มปากแน่น "ที่แกเป็นอยู่เนี่ย หนักแล้วนะอิงค์ แกไม่ชอบที่น้องไอซ์เอาใจคนอื่น ง่ายๆเลยก็คือแกไม่ชอบที่น้องมันเอาสิ่งที่ทำให้แกคนเดียวมาโดยตลอดไปทำกับเด็กนั่น" เออซิ ไม่รู้ทำไมแต่มันหงุดหงิดเวลาเห็นอ่ะ มันขัดใจ!

"แกชอบน้องไอซ์เว้ยอิงค์" ฉันใจเต้นระรัวกับคำพูดยัยมิว ชอบงั้นเหรอ? ฉันชอบไอซ์??

"เหรอ" ฉันพูดเสียงแผ่ว มันสับสนอ่ะ บางทีอาจแค่หวงไง

"เออซิ เอางี้ อีน้องนั่นมันพูดอะไรกับแกบ้าง เล่ามาให้หมด" ยัยมิวเริ่มสอบสวน

"น้องบอกว่าชอบไอซ์"

"โป๊ะเชะ!!" ยัยสองคนพูดพร้อมกันก่อนจะหันไปพยักหน้าใส่กัน

"นี่ ฉันยังพูดไม่จบ"

"แค่นี่ก็ชัดเจนแจ่มแจ้งแถลงไขแล้วจ้าาา เด็กนั่นบอกแกว่าชอบน้องไอซ์ พูดจาเสียมารยาทกดดันให้แกอยู่ห่างน้องไอซ์? แบบนั้นใช่ไหม?" เอิ่มมม ไปอยู่ใต้โต๊ะกันหรือเปล่าเนี่ย ฉันพยักหน้ารับ

"แต่มันอาจจะไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่ไม่ชอบเด็กนั่น ทำตัวไม่น่ารักพูดจาเสียมารยาท ความจริงถ้าชอบไอซ์ก็น่าจะบอกดีๆ เป็นบางคนคงขอให้ฉันช่วยจีบด้วยซ้ำ"

"เหรอ ถ้าอีน้องนั่นมันขอให้แกช่วยจีบน้องไอซ์ให้ แกก็จะช่วยว่างั้น?" ยัยเจนเลิกคิ้วเอาคำตอบ นั่นซินะ ฉันจะช่วยเหรอ? จะช่วยให้ไอซ์มีแฟนเหรอ?

"แกยอมรับเหอะอิงค์ว่าแกยอมไม่ได้ที่เห็นไอซ์ใกล้ชิดผู้หญิงคนอื่นอ่ะ"

"มิว แต่พวกแกสองคนก็ชอบหยอดไอซ์ คลอเคลียไอซ์ ไอซ์เองก็ดูแลพวกแกเหมือนกันเวลาที่เราไปกินข้าวหรือไปเที่ยว ฉันก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยอ่ะ ประเด็นก็คือฉันไม่ชอบเด็กนั่น"

"โอ้ยยย ฉันสองคนเป็นเพื่อนสนิทแกค่ะ รู้ไส้รู้พุงกันถึงไหนแล้ว อีกอย่างก็เป็นพี่สาวอีกสองคนที่ไอซ์มันเคารพมาแต่ไหนแต่ไร หยอดนิดๆหน่อยๆมันเป็นเรื่องปกติตั้งแต่สมัยน้องมันเอาะๆ มันต่างจากอีน้องนั่นที่ประกาศจุดยืนชัดเจนว่าชอบ และถ้ามันกล้าพูดกับแกขนาดนี้ก็แปลว่ามันจะเอาให้ได้ไง" ยัยมิวกรอกตาไปมา

"ที่นี้ก็อยู่ที่แกแล้วอิงค์ แต่...คิดไปคิดมาฉันว่าที่เด็กนั่นพูดมันก็มีส่วนถูกนะ" เอ้ายัยเจน!

"ถูกอะไรเจน ยัยนั่นน่ะไม่เกรงใจฉันเลยสักนิด อย่างน้อยก็ควรจะให้เกียรติในฐานะที่ฉันเป็นรุ่นพี่ ฉันแก่กว่าตั้งสามปีนะ"

"ตัดเรื่องมารยาททิ้งไปเอาไว้ทีหลัง แม่เจนลงสนามแน่ถ้าไม่หยุดหลังจากนี้ ที่ฉันพูดว่าน้องมันพูดถูกก็คือ แกกับน้องไอซ์ตัวติดกันดูแลกันทำทุกอย่างเหมือนคนเป็นแฟนกัน แต่จริงๆคือไม่ใช่ไง"

"ทำไมไม่มีใครเข้าใจว่าฉันสบายใจที่เป็นแบบนี้" จะให้พูดอีกกี่รอบ

"แล้วน้องไอซ์ล่ะ แกเคยถามน้องมันปะ ว่าโอเคกับสิ่งที่เป็นอยู่หรือเปล่า เอาจริงๆเลยนะ คนสองคนมันไม่มีทางรู้สึกได้เท่ากันหรอกอิงค์ แกอย่าเอาความรู้สึกตัวเองมาเป็นมาตรฐานดิ น้องมันก็มีหัวใจมีความรู้สึก บางทีมันอาจคิดว่าตัวเองมีความหวังที่จะได้ครอบครองแก ก็ดูแกทำดิ มันต่างจากแฟนตรงไหน ไปดูหนังกินข้าวป้อนข้าว อยู่ในชีวิตประจำวันของกันและกันโดยปริยายไปแล้วอ่ะ" ฉันหลับตาปัดเป่าความพลุ้งพล่านในสมอง

"แกชอบน้องมันเว้ยอิงค์ แกยอมไม่ได้หรอกถ้าวันหนึ่งต้องเสียน้องมันให้คนอื่นอ่ะ แต่ในสถานะของแกกันน้องไอซ์ในตอนนี้ แกไม่มีสิทธิ์จริงๆนะ ที่เด็กแพมมันหาว่าแกกั๊ก มันก็มีสิทธิ์คิดไง คนทั้งมอเขาก็คิดไปแล้วว่าแกกับน้องเป็นมากกว่าเพื่อนอ่ะ เอางี้ ใช้วิธีของฉัน ทุกอย่างจบเลย" ยัยมิวลุกขึ้นมาลูบไหล่ฉันให้ผ่อนคลาย ก่อนยัยเจนจะลุกมาอีกคนพร้อมฉีกยิ้ม

"เพื่อพิสูจน์ว่าทั้งแกและน้องไอซ์รู้สึกไปในทิศทางเดียวกัน" ยัยเจนยักคิ้ว

"วิธีอะไร"

"จูบ!!" ยัยสองคนพูดขึ้นพร้อมกันเหมือนนัดกันมา

"หาาา"

"ไม่หงไม่หา จริงจัง!"

"จะ จูบเนี่ยนะ"

"เออซิ วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว" ยัยมิวพยักหน้ารัวๆต้อนฉันให้เห็นด้วย

"ใช่ จูบเดียวรู้เรื่องเลย" ยัยเจนสมทบ

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่นะอิงค์ งี้แกก็คลุมเครือต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งถ้าแกยังเลือกที่จะให้เป็นแบบนี้อยู่ล่ะก็ มันจะเป็นการปิดโอกาสตัวเองและน้องมันด้วย แกจะมีชีวิตแบบนี้ตลอดไปไม่ได้นะเว้ย ทุกคนต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ใช่เกาะติดกับใครตลอดไป" ยัยเจนอธิบาย ซึ่งฉันก็ยอมรับว่าพอคิดตามดูแล้วมันก็จริงแหละ ฉันอาจจะสบายใจที่เป็นแบบนี้ แต่ฉันลืมนึกถึงไอซ์ ไม่เคยถามว่าไอซ์ต้องการแบบไหน อยากหลุดพ้น หรือเหนื่อยที่ต้องดูแลฉันแบบนี้หรือเปล่า เดี๋ยวนะ! อยากหลุดพ้นเหรอ?

"แล้วฉันจะรู้ได้ไงอ่ะว่า... แบบ...ถ้าจูบแล้วไอซ์จะเป็นยังไง ถ้าไอซ์ไม่ได้ชอบฉันแบบนั้นอย่างที่สงสัยกันอยู่อ่ะ"

"ก็ฉันถึงบอกไงว่าแกพร้อมแลกหรือเปล่า แลกความรู้สึกอ่ะ" ยัยมิวเลิกคิ้วถามอีกครั้ง

"ถ้าแกจูบแล้วน้องมันจูบตอบก็แปลว่าน้องมันชอบแก แต่ถ้าแกจูบแล้วน้องมันนิ่งหรือผลักแกออกก็แปลว่าที่ผ่านมาน้องมันขี้อ่อยไปงั้น ทำให้พวกฉันเข้าใจว่าชอบแกได้ขนาดนี้ ก็คงแสดงเก่งมากอ่ะ" ยัยเจนยักไหล่

"ไอซ์ไม่ใช่คนแบบนั้นนะ"

"เอ้อ!! แกรู้นิสัยน้องดีนี่หว่า แล้วจะกลัวอะไรอีก แกอาจจะเคยชินกับสิ่งที่น้องมันปฎิบัติต่อแกนะ แต่คนข้างนอกเขาดูออก ชัดจะตาย อิน้องนั่นมันถึงได้กลัวว่าจะมีคู่แข่งเป็นแกไง คิดซิคิดเยอะๆ หน้าตาก็สระสวยทำไมคิดน้อยจังวะ"

"ยัยเจน!" ฉันจิ๊ปากใส่ ได้ทีเอาใหญ่เลย

"ไม่ลองไม่รู้นะยะ น้องไอซ์อ่ะเพอร์เฟ็กแมนที่แท้ทรูมัวเเต่ลังเล หมาคาบไปกลืนลงท้องไม่รู้ด้วยนะ" ยัยมิวทำหน้าล้อเลียน แต่ฉันประสาทจะกินแล้ว ฉันต้องทำแบบนั้นจริงๆเหรอเนี่ย อ๊ากกก~

.

.


คณะสถาปัตถตยกรรม


Part>>นี่ไอซ์เอง<<


"มึงเป็นไรวะไอซ์ หน้าเหมือนคนไม่ได้ขรี้มาตั้งแต่เช้าละ" ไอ้ก้าถามขณะเคี้ยวขนม

"ปกติหน้ามึงก็เหมือนคนปวดขรี้อยู่แล้ว แต่วันนี้ท่าจะไม่ได้ขรี้อย่างที่ไอ้ก้าว่าจริงๆ" ไอ้แซน ขมวดคิ้วมองอย่างนึกสงสัย

"ไอ้สัส กูแดกข้าวอยู่เห็นไหม พูดอยู่ได้..." ไอ้นิมเอ็ดมันสองตัวก่อนจะหันมาหาผม "มึงทะเลาะกับพี่อิงค์เหรอไอซ์" ไม่ถูกแต่ก็เกือบถูก

"ถอนหายใจแบบนี้ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะวะ" เออ แสนรู้จริงๆมึง "มีปัญหาอะไรกันวะ ปกติเห็นรักกันฉันพี่น้องจะตายไป หรือว่าตอนนี้ไม่ใช่พี่น้องแล้ว" ไอ้นิมวางช้อนหันมาหรี่ตามองผมอย่างสงสัย พอๆกับไอ้สองตัวนั้น กูก็อยากเป็นอย่างอื่นไง แต่กำลังหาช่องทางที่เหมาะสมอยู่

"ไม่มีอะไร"

"ไม่มีห่าไรสัส กูเห็นยกมือถือเเนบหูเป็นร้อยๆรอบตั้งแต่เช้า เลิกคลาสมาก็ไม่คุยกับใคร ก้มมองแต่หน้าจอ ดูก็รู้ว่ามึงกำลังโทรหาใครสักคนแล้วเขาไม่รับ และคนนั้นคือพี่อิงค์"

"นิม มึงก็เดาไปเรื่อย บางทีอาจเป็นน้องแพม เห็นเมื่อวานไปเลี้ยงชาบูกัน" ไอ้แซนพูด วันๆพวกแม่งไม่ทำอะไรหรอก เอาแต่สนใจเรื่องผมจริงๆนะ

"เอาฮาเหรอสัส มันตั้งใจไปกับพี่อิงค์ แต่เหตุสุทวิสัยทำให้ต้องพ่วงน้องแพมไปด้วย เชื่อกูกูเรียนมา" เออ เชื่อแม่งเหอะ รู้ดีชิบหาย

"เชี่ยไอซ์มึงก็บอกมาดิ ปล่อยให้พวกกูเดาสุ่มสี่สุ่มแปด กูอยากเสือกเข้าใจไหม" ไอ้ก้ายัดขนมเข้าปากเรื่อยๆแต่ก็ยังพูดไม่หยุด

"เสือกจังวะ"

"ก็มึงเป็นเพื่อนกู ไม่เสือกเรื่องเพื่อน จะให้เสือกเรื่องหมาที่ไหน" ผมได้แต่ถอนหายใจก่อนจะก้มกดมือถืออีกครั้งอย่างไม่สนใจ

"เอ้า เงียบใส่เฉย"

"ปล่อยมันก่อนท่าจะเครียดจริง" ไอ้แซนช่วยปัดความรำคาญให้

"เออ แดกข้าวอีกยี่สิบนาทีต้องขึ้นเรียนอีก กูแม่งขี้เกียดสัสๆ อยากแดกเหล้า" แล้วพวกมันก็คุยเรื่องอื่น แต่มันไม่ลืมหรอก เชื่อดิ ได้จังหวะแม่งก็วกมาถามอีกอ่ะ


LINE

ไอซ์ : พี่อิงค์โกรธอะไรไอซ์หรือเปล่าครับ

ไอซ์ : พี่อิงค์ปิดมือถือตั้งแต่เช้าแล้วนะครับ ไอซ์ติดต่อไม่ได้เลย ไอซ์เป็นห่วงนะครับ

ไอซ์ : ไอซ์ไม่ชอบแบบนี้เลยครับ พี่อิงค์มีอะไรไม่สบายใจบอกไอซ์ได้นะครับ

ไอซ์ : ????

ไอซ์ : ตอนเย็นไอซ์จะไปรอรับหน้าตึกแล้วเราไปกินชาบูกันนะครับ


ไม่ชอบแบบนี้เลยโว้ย!!! ใจจะขาดอยู่แล้วไม่ได้เห็นหน้าไม่ได้ยินเสียง แค่ครึ่งวันไอซ์ก็จะตายแล้วครับอิงค์ - -"


คณะอักษรศาสตร์


พอเลิกคลาสผมก็รีบตรงดิ่งมาที่คณะอักษรเลยทันที ผมร้อนใจ มันแปลกตั้งแต่ที่วันนี้อิงค์ไม่รอผม 'อ้าวไอซ์มารอพี่อิงค์เหรอลูก พี่อิงค์ออกไปแต่เช้าแล้วจ้ะ' 'ไปยังไงครับคุณน้า พี่เจนมารับเหรอครับ' 'เปล่าจ้ะ นั่งแท็กซี่ไป เห็นบอกน้าว่ามีงานด่วนน่ะ'

ประเด็นคือพี่อิงค์มีเรียนสิบโมง แล้วปกติพี่อิงค์ไม่เคยนั่งแท็กซี่มาคนเดียว ที่สำคัญพี่อิงค์ต้องบอกผมก่อนซิ แล้วนี่ปิดมือถือตั้งแต่เช้าเย็นป่านนี้ก็ยังไม่เปิด ผมสงสัยเรื่องเมื่อคืนนะ แต่จะว่าไปตอนที่นั่งรถกลับพี่อิงค์ก็ปกติ ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธหรืออะไรนี่

"อ้าว น้องไอซ์..." เสียงคนเรียกผมที่กำลังยืนอยู่หน้าตึก "มารอใครจ้ะ แหม่ ไม่น่าถามเนอะ ยังไงก็มารออิงค์อยู่แล้ว" น่าจะเป็นรุ่นพี่เพื่อนอิงค์ คุ้นหน้านิดหน่อย

"อ้อครับ มารอพี่อิงค์ ขอโทษนะครับ ว่าแต่พี่อิงค์ออกมาหรือยังครับ" ถือโอกาสถาม

"พี่กำลังจะบอกว่าอิงค์เจนมิวออกไปเมื่อกี้เลยจ้ะ อาจสวนทางกับน้องนะ" หะ ผมเดินมาก็ไม่เห็นใครนี่หว่า

"อ้อครับ ขอบคุณครับ" ผมก้มหัวเชิงขอบคุณให้ พี่เขาพยักหน้าก่อนจะเดินไป อะไรวะเนี่ย ผมเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ พี่อิงค์ทำไมต้องทำให้ผมเป็นห่วงวะ ทำไงดีล่ะวะทีนี้ ผมล้วงเอามือถือออกมาอีกครั้ง เออว่ะ! พี่เจนพี่มิว โอ้ย เชี่ยไอซ์ เบอร์พี่เขาก็มีปะวะ แม่ง!! ซื่อบื้อจังนะมึง ผมบ่นตัวเองในใจก่อนจะกดโทรออกเบอร์พี่เจน

ตู๊ดดด... ตู๊ดดด... ตู๊ดดด... ไม่รับอีก ตู๊ดดด...

"ว่าไงจ๊ะหนุ่มหล่อของพี่เจน"

"พี่เจนครับ อยู่กับพี่อิงค์หรือเปล่าครับ"

"อ๋อยยย น้องจ๋าโทรมาก็ถามหาพี่อิงค์เลยนะ ไม่อยู่หรอกจ้าพี่อิงค์นั่งแท็กซี่กลับเอง"

"หะ แล้วทำไมต้องนั่งแท็กซี่กลับเองครับ ทำไมพี่เจนไม่ไปส่งครับ" ผมเริ่มหงุดหงิดแล้วจริงๆ จริงๆ และ...จริง! จริง!

"ใจเย็นๆค่ะลูก พอดีพี่เจนกับพี่มิวมีธุระด่วนมาก มากจริงๆ แต่พี่อิงค์ของน้องไอซ์ไม่ค่อยสบายตัวเลยรีบกลับก่อน ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ไม่มีอะไรหรอก'

"ครับ แค่นี้นะครับ"

"อะ อ้าว ดะ..." ตู๊ดดด ตู๊ดดด

แล้วไม่สบาย? แต่นั่งแท็กซี่กลับคนเดียว ใจคอจะไม่นึกถึงผมเลยเหรอวะ ผมไม่สำคัญเลยเหรอ อิงค์แม่ง! ผมรีบก้าวออกไปจากตรงนั้น ไม่สนว่าจะมีใครยืนกรี๊ดกราดหรือชื่นชมความหล่อ อารมณ์ไม่ดีเหมือนหน้าตา เข้าใจ๊???


***สรุปตอนนี้คือนางสองคนไม่ได้เจอหน้ากันเลยถูกม้ะ แงงงง อย่าเพิ่งงอเเงกันน้าาา ตอนหน้าและตอนต่อๆไปสัญญาว่าจะคืนความสุขให้รีดทุกคนนะคร้าาา^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น