ผีเสื้อที่คำนึง

ตอนที่ 5 : ตอนที่4​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 ธ.ค. 62

โฮบุชิน​ :นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!!
ถึงแม้ว่าโฮบุชินจะตะโกนถามไปแต่กลับไม่มีใครตอบกลับเธอมาเลย ราวกลับเธอไร้ตัวตนไปแล้ว​ เธอจึงหันหน้าไปหาผู้หญิงที่ชื่อชิโนบุ
อาโอริ​ :คุณชิโนบุคะ​ มีเสาหลักได้รับบาดเจ็บ1คนค่ะ
ชิโนบุ​ : (เสาหลักงั้นหรอ!!)คุณอาโอริและคานาโอะช่วยดูทุกคนไปก่อน​ ฉันจะไปดูอาการเสาหลักก่อนนะคะ
อาโอริ/คานาโอะ​​: เข้าใจแล้วค่ะ!!
ชิโนบุเดินออกไป....
โฮบุชิน: เอ๊ะ!!รอฉัยด้วยสิ

โฮบุชินได้วิ่งตามชิโนบุไปจนโฮบุชินได้รู้ว่าตอนนี้เธอนั้นเปรียบเสมือน​วิญญาณ​ ที่ไม่สามารถมีใครเห็นเธอ​ และ​ ได้ยิน​ มีเพียงแต่เธอที่สามารถเห็นผู้อื่นได้​ โฮบุชินคิดแต่เพียงว่าเรื่องราวทั้งหมดคงเป็นเพียงความฝันเมื่อตื่นขึ้นก็จะหายไป​ ทั้งหมดล้วนแต่ไม่ใช่เรื่องจริง​ แต่โฮบุชินเองก็ยังคงอยากจะรู้เรื่องราวต่อไป
ชิโนบุได้หยุดอยู่ที่ห้องรักษา​อีกห้อง เมื่อชิโนบุเปิดประตูก็ได้พบเสาหลักที่บาดเจ็บอยู่ในห้อง
ชิโนบุ: เอ๊ะ..?? ไม่คิดว่าจะเป็นคุณกิยูนะคะเนี่ย:D(ยิ้มประชด)
กิยู: โควโจว.....
ชิโนบุ: คะ? เจ็บมากรึเปล่าคะ?
ชิโนบุมองไปที่ตัวของกิยูทั้งตัวมีบาดแผลเต็มไปหมด​
กิยู​: ไม่...
ชิโนบุ: เอ๊ะ?? คุณกิยูกลัวโดนฉีดยาหรอคะ:D
กิยู: ฮะ?
ชิโนบุ: ก็คุณกิยูบอกไม่เจ็บทั้งที่แผลเต็มตัวขนาดนี้ ไม่อยากโดนฉีดยาเลยต้องแก้ตัวไม่สมกับเป็นคุณกิยูเลยนะคะ​^^
กิยู​ :¬.¬..
ชิโนบุ: คิกๆ(เธอแอบหัวเราะเล็กน้อยพรางเอามือปิดปาก)​
ชิโนบุ​ : แต่ถึงยังไง​ คุณกิยูก็ต้องโดนฉีดยาค่ะ;D ไม่อย่างงั้นแผลจะหายช้านะคะ
กิยู​ :อืม
ชิโนบุ​ :คุณกิยู~~คำว่า​"อืม" ของคุณกิยูฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ​ ช่วยบอกไห้ดีกว่านี้ได้ไหมคะ​ ว่าไงคะจะให้ฉันฉีดยาให้ไหม
กิยู​ : .....ได้
ชิโนบุ​ : เห้อออ~สงสัยคุณกิยูจะไม่อยากไห้ฉันรักษาไห้​ เดี๋ยวจะไปตามอาโอริมาไห้แทนนะคะ​ (กำลังจะลุกขึ้น)​
กิยู​: เดี๋ยว....
กิยูดึงฮาโอริของชิโนบุ​ ชิโนบุที่ตั้งตัวไม่ทันทำให้เธอล้มไปตามแรงดึงของกิยูที่รับเธอไว้ได้ในท่าที่ชิโนบุนั้งตรงตักกิยุ​ ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงเสียงหายใจเลยทีเดียว​ ทำเอาโฮบุชินที่ได้แต่มองดูหน้าแดงไปเลยพร้อมบิดตัวไปมาด้วยความฟิน
โฮบุชิน​ : ไม่จูบกันเลยละโว้ยยยย​><(ถึงจะเปล่งเสียงออกไปดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยินอยู่ดี)​

ตัดภาพไปที่กิยูและชิโนบุที่ยังคงทำท่าเดิมเพิ่มเติมคือทั้งคู่เริ่มมีใบหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ
ชิโนบุ​ :คุณกิยูปล่อยฉันได้รึยังคะ?
กิยู​ : ... (ยังคงหน้าแดงและเด๋อต่อไป)​
ชิโนบุ​ :คุณ​ โท​ มิ​ โอ​ กะ!! (หญิงสาวเน้นเสียง)​ กรุณาปล่อยฉันได้แล้วค่ะ
กิยูได้ปล่อยมือออกจากชิโนบุ
กิยู​ : ชิโนบุ...
ชิโนบุ​ :คะ?
กิยู​ :ช่วยทำแผลให้ฉันเถอะนะ
ชิโนบุ​ : (เธออึ้งไปชั่วขณะนี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มขอร้องเธอเลย)​ได้สิคะ!:)​
ชิโนบุทำแผลและฉีดยาให้กิยูจนเสร็จเรียบร้อย
กิยู​ : ขอบคุณ
ชิโนบุ​ :เลี้ยงขนมตอบแทนสิคะ(ยิ้มกว้างง)​
กิยู​ :โลภจัง....
ชิโนบุ​ :อะไรนะคะ??
กิยู​ :เปล่า.. ถ้าฉันทำภารกิจอีก3วันเสร็จจะเลี้ยงละกัน
ชิโนบุ​ :ได้เลยค่ะ​ ฉันจะรอนะคะ
กิยู​ :อืม
ชิโนบุเดินไปส่งกิยูที่หน้าประตู​
ชิโนบุ: เชิญค่ะ^^ อย่าลืมทานยาตามที่สั่งด้วยนะคะ
กิยู​ : ชิโนบุฉันีคำถามอยากจะถามเธอ
ชิโนบุ​ :เอาไว้ถามวันไปเลี้ยงขนมนะคะ​ เพื่อเป็นการยืนยันว่าคุณกิยูจะไม่ผิดคำสัญญา​ค่ะ​ :D
กิยู​ : เข้าใจแล้ว
กิยูเดินออกจากหน้าบ้านของชิโนบุไปแล้ว​ โฮบุชินหันหน้าไปทางชิโนบุ​ โฮบุชินมองหน้าของชิโนบุ​ ได้แต่มองและมอง​ จนเธอคิดอะไรบางอย่างได้
โฮบุชิน​ :หรือว่าเราจะคือคุณชิโนบุในชาตินี่อ่ะ!!!!!!!
โฮบุชินเริ่มเรื่องเหตุการณ์​ เธอนึกถึงเรื่องราวทุกอย่าง​ ความรู้สึกที่เหมือนเคยเกิดขึ้นแล้วเวลาที่เธอทำอะไรบางอย่าง​ และ​ ความรู้สึก​ที่ได้เจอคาโอ​
โฮบุชิน​ :คุณคาโอที่เหมือนคุณกิยู​ ฉันที่เหมือนคุณชิโนบุ​ ชัดเจน!! กลับชาติมาเกิดกันแน่นอน​ (โฮบุชินเองที่ดูหนังหรืออ่านนิยายมาไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะมโนได้มากขนาดนี่)​ แล้วทำไมคุณชิโนบุต้องกลับชาติมาเกิดด้วยละ?
โฮบุชิน​นิ่งไปสักพัก​ ก่อนเงยหน้าขึ้นปนเศร้านิดๆ
โฮบุชิน​ :อย่าบอกนะว่า​... ทั้งคู่ไม่ได้รักกันอ่ะ..
โฮบุชิน​ :เฮือกก​(อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกเหมือนรอบตัวเริ่มมืดลงไปเรื่อยๆ)​
ตุ๊บบบ!!
โฮบุชินสดุ้งตื่นมาพบกับตัวเธอที่นอนตกเตียง
โฮบุชิน​ :โอ้ยยยย​ เจ็บบบ​ สุดดดๆ
แม่: โฮบุชิน​ ลูกเป็นอะไร!! (เสียงของผู้เป็นแม่ตะโกนขึ้น)​
โฮบุชิน​ :เปล่าค่ะๆ​ หนูตกเตียงเฉยๆ
แม่​ :โถ่ว รีบเตรียมตัวเถอะวันนี้ไปโรงเรียนวันแรกเลยนะ​ แม่เตรียมอาหารไห้แล้วนะลงไปกินได้เลย
โฮบุชิน​ : แม่ค่ะ...
แม่​ :หืมม??
โฮบุชิน​ :ตอนหนูเกิดมามรอะไรแปลกๆไหมคะ?
แม่​ :ห๊ะ?? ยังไงลูก??
โฮบุชิน​ : แบบว่า.. ยังไงดีละ​ หนูมีอะไรที่ดูพิเศษ​ไหมคะ?
แม่​ :อืม... ตอนลูกเกิดมาลูกตัวเล็กมากๆเลย​ พอโตมาอีกหน่อย​ ร่างกายก็อ่อนแอตัวเล็กสูงก็ยาก​ กินเยอะแต่ก็ไม่อ้วน​ เหนื่อยง่าย​ ชอบล้อคนอื่น​หยอกคนอื่นไปทั่ว
โฮบุชิน​ :แม่นั้นมันไม่ใช่ความพิเศ​ษแล้วนะ-_-
แม่​ :ล้อเล่นน๊าา.. โฮบุชิน​ ลูกเป็นอะไรไปรึเปล่า​ เล่าให้แม่ฟังได้นะ?
โฮบุชิน​ : ช่วงนี้หนูฝันอะไรแปลกๆหนูฝันเห็นว่ามีคนหน้าคล้ายหนู​ ไม่ใช่สิ​ เธอคนนั้นคือหนูเลย​ ทั้งนิสัย​ ทั้งรูปร่างทุกอย่าง​ เป็นไปได้ไหม​ว่าเขาจะเป็นหนูที่กลับชาติมาเกิด
แม่​ :โฮบุชินลูกอ่านนิยายแล้วเก็บไปฝันรึเปล่าลูก=_=?
โฮบุชิน​ :จริงๆนะแม่​ ชื่อของเธอชื่อ​ ชิโนบุ!
เมื่อเธอเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมา ทำเอาแม่หยุดพูดและหันหน้าขึ้นมามองหน้าโฮบุชิน​
แม่​ :ชิ.. โน.. บุ​
โฮบุชิน​ :แม่เป็นอะไรไปคะ?
แม่​ :เปล่าจ้าๆ​ แม่ว่าสายมากแล้วโฮบุชินรีบไปกินข้าวแล้วไปโรงเรียนเถอะนะ
แม่รีบเดินออกจากห้องโฮบุชินปล่อยให้เธอทำหน้าสงสัยไปแบบนั้น​ ในขณะที่เธอเดินลงไปข้างล่าง​ ก็เอาแต่พร่ำทั้งทาง
แม่​ : ชิโนบุ​ ชิโนบุ​ ชิโนบุ​ (หยุดเดิน)​ เป็นเธอจริงๆหรอ.. (เธอพูดพรางมองไปห้องที่ลูกสาวอยู่ชั้นบน)​


จบไปอีก1ตอน​ คุณแม่เก็บความลับอะไรไว้​ ติดตามตอนหน้านะคะ
ขอบคุณ​ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ​ คำผิดบ้างต้องขออภัยด้วยอย่างยิ่งเราจะพยายามพัฒนาต่อไป​นะคะ​















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #5 HM_HAM (@HM_HAM) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 14:18
    มันตัองมีเงื่อนงำ บางสิ่งบางอย่างอยู่แน่ๆ
    #5
    0