ผีเสื้อที่คำนึง

ตอนที่ 4 : ตอนที่3​ ไม่ใช่...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 พ.ย. 62

สึริมะ​ :ระวังค่ะ!!

สึริมะตะโกนด้วยเสียงที่ดัง​ แต่ทว่าสิ่งที่สึริมะเห็นกลับเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มารับโฮบุชินไว้

ชายที่สีหน้าไร้อารมณ์​ แต่กับหล่อและเท่​ ผิวขาว​ แต่กลับไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลย

โฮบุชิน​ : คุณกิยู!! (จำไม่ผิดแน่​ ผู้ชายที่หน้าหล่อเหลาแสนเย็นชา​ นายคือ​ กิยู!!)

? : ห๊ะ?... (ตอบด้วยเสียงที่เบามาก)​

โฮบุชิน​ : คุณกิยู​นี่เอง

? :พูดอะไรของเธอ? (ชายหนุ่มรีบปล่อยมือที่พึ่งจะช่วยเธอมาตะกี้)​

โฮบุชิน​ : (คุณกิยูจำเราไม่ได้หรอ...)​ เปล่าค่ะ​ ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้(ยิ้ม)​

? :ซุ่มซ่าม​.... (พูดเบามากก)​

โฮบุชิน​ :อะไรนะคะ!??

? :เห้ออ

โฮบุชิน: ว่าแต่คุณกิยู... เอ๊ะ​ ไม่ใช่สิ​ เอ่อ.. คุณ

? :...คาโอ

โฮบุชิน​ :(กว่าจะยอมบอกชื่อ)​ขอบคุณอีกครั้งนะคะ​ เอาไว้วันหลังจะตอบแทนนะคะ

คาโอ​ :ฉันไม่ต้องการ​(เดินออกไป)​

โฮบุชิน​ :อะไรของเค้ากัน

สึริมะ​ : คุณโฮบุชิน​เป็นอะไรไหมคะ

โฮบุชิน​ :ไม่เป็นไรเลยค่ะ​ ฉันต้องกลับแล้ว​ ลาก่อนนะคะ

สึริมะ​ :ค่ะ

ในระหว่างทางกลับบ้านโฮบุชินก็เอาแต่คิดเรื่องของคาโอ​ ทำให้เธอหงุดหงิดอย่างหน้าแปลกใจ​ คิ้วทั้งสองลง​ แต่ยังคงยิ้มแย้มและเดินต่อไป

โฮบุชิน​ :(ฉันจำผิดคนจริงๆหรอ​ แต่คนที่ฉันฝันก็คือคุณคาโอ​ หน้าก็คล้าย​ บุคลิกก็คล้าย​ ชอบอยู่แบบโดดเดี่ยวอีก​ แต่กลับไม่ใช่คุณกิยู​ หรือเราจริงจังกับฝันมากเกินไปกันนะ)​

โฮุชินเอาแต่เดินจนไม่ได้มอง​ทางข้างหน้าเลย​ เธอเอาแต่ก้มหน้าและหงุดหงิดไปมา​ จนเดินชนกับร่างใหญ่ของใครบางคนเข้า ทำเอาโฮบุชิถึง​กลับล้มเจ็บก้นกันเลยทีเดียว

โฮบุชิน​ : ขอโทษด้วยนะคะ​(อุตส่าห์​จะไม่ล้มแล้วเชียวT^T)​

? :ไม่เป็นไรครับ​ ว่าแต่คุณไม่เป็นอะไรนะครับ

ชายหนุ่มยื่นมือให้ชิโนบุจับมือลุกขึ้น​ ชายหนุ่มผู้มีผมสีทอง​ และตาสีรุ้งของเค้า​ หน้าตาเรียกได้ว่าหล่อแบบสาวพากรี๊ด

? :ผมนี่ไม่ได้เรื่องเลยทำผู้หญิงตัวเล็กแบบคุณล้ม​ คงจะเจ็บมาก

โฮบุชิน​ :(เกือบเท่แล้ว​-_-*)​ไม่เป็นไรค่ะ​ ฉันไม่ดูทางเองเลยชนผู้ชายตัวใหญ่แบบคุณ

? :อันที่จริงผมไม่ตัวใหญ่เลยนะครับ​ ผมว่าอาจจะเป็นเพราะคุณตัวเล็กมากกว่านะ

โฮบุชิน​ :พอดีฉันร่างกายไม่แข็งแร​งน่ะค่ะ(หญิงสาวยิ้มให้ผู้ชายคนตรงหน้า)​

? :(นั้นรอยยิ้มหรอ...หึ งดงามมาก​ รอยยิ้มที่ดูเจ็บปวด)​งั้นหรอครับแบบนี้ก็แย่สิครับ

โฮบุชิน:ไม่หรอกค่ะถึงฉันจะอ่อนแอแบบนี้แต่ฉันว่องไวกว่าที่คิดนะคะ(ทำไมเรารู้สึกไม่ถูกกับนายคนนี้เลยนะ​ แตกต่างจากคุณคาโอเลย​ รายนั้นเราก็ไม่ถูกชะตาด้วยแต่คนนี้กลับหนักและหน่วง​กว่าที่คิด)​

? :ฉันชื่อโดมะ​ เธอจะไม่แนะนำตัวหน่อยหรือ?

โฮบุชิน​ : ฉันชื่อโฮบุชินค่ะ​

โดมะ​ : เป็นชื่อที่เพราะจังเลย​ มีความหมายว่าอะไรหรอ?

โฮบุชิน​ ​:ไม่จำเป็นที่จะต้องบอกค่ะ​ ฉันต้องไปแล้วลาก่อนค่ะ

โดมะ: ครับ​ ลาก่อนครับโฮบุชิน(เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจดีนะ)​

โฮบุชินเดินกลับมาถึงบ้านอย่างเหนื่อยล้า​ เธอพร้อมที่จะนอนได้เลยเมื่อหัวถึงหมอน​

โฮบุชิน​ :แม่คะ​ หนูกลับมาแล้ว!

แม่​ :โฮบุชินเป็นไงบ้างลูก​ มานั่งพักก่อนเร็ว

โฮบุชิน: มีแต่คนแปลกๆทั้งนั้นเลยค่ะแม่

แม่: งั้นหรอ​

โฮบุชิน​ :หนูขอตัวอาบน้ำ​ แล้วเข้านอนเลยนะคะ​ วันนี้ไม่กินข้าวนะคะ

แม่: โอเครจ๊ะ​ เห้อ​~แบบนี้ไงถึงตัวเล็กจะขึ้นมหาลัยแล้วแท้ๆยังสูง151อยู่เลย

หลังจากที่โฮบุชินอาบน้ำเสร็จ​ เธอรีบทิ้งตัวลงที่นอนทันที​

โฮบุชิน:เห้ออ​ วันนี้เหนื่อยจังเลย​ นอนแล้วดีกว่า

นี่เรากำลังฝันอะไรอีกแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

โฮบุชิน

.

.

ตื่น

สิ

.

ขอ

ร้อง

ละ

.

.

โฮ

บุ

ชิน

.

.

โฮบุชินตกใจอย่างมากเมื่อยามที่ตาของเธอได้ลืมตาขึ้นเธอกลับอยู่ในที่มืดมิดแต่มีร่างหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอ​ ทำเอาโฮบุชินถึงกับใจสั่นกันเลยทีเดียว

โฮบุชิน​ :นี่... ธ.. เธอ?? (ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม​ คนที่ฉันกำล้งเห็นคือ​ ฉันเองงั้นหรอ!! ขยับร่างกายไม่ได้อีกด้วย)​

จากภาพที่มืดมิดเริ่มหายไปกลายเป็นโฮบุชินได้มาอยู่อีกทีหนึ่ง​ คฤหาสน์​หลังใหญ่​ แต่เธอก็ยังคงขยับตัวไม่ได้​

โฮบุชิน:นี่มัน​ คล้ายกับบ้านของเราเลย

มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาและผ่านตัวของโฮบุชินไปคล้ายกับวิญญาณ​

? :คุณชิโนบุค่ะ​ คุณชิโนบุ!! มีคนได้รับบาดเจ็บเพิ่มค่ะ​ ทำไงดีคะ

โฮบุชินหันไปมองร่างหญิงสาวที่กำลังนั่งหันหลังให้กับเธอและจดบางอย่างอยู่

โฮบุชิน:(ชิโนบุอีกแล้วหรอ​ เธอคือใครกัน)​

ผู้หญิงที่ถูกกล่าวขานลุกขึ้นมากจากเก้าอี้และหันหน้ามาตอบ​พร้อมรอยยิ้ม

ชิโนบุ:ใจเย็นก่อนนะคะ​ อาโอริไปช่วยคนอื่นๆเดี๋ยวฉันจัดของเสร็จจะรีบตามไป

.

.

โฮบุชินยิ่งตกใจไปกันใหญ่เมื่อได้เห็นหน้าของชิโนบุนี่มันคือฉันหนิ

.

.

.

.

.

ช่วงคุยกับไรท์​

ตัวละครจะแนะนำตอนทุกคนออกมากันครบแล้วนะคะ

ขอบคุณทุกคนที่อ่านค่ะ

ผิดพลาดประการใดไรท์ขออภัยด้วยนะคะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #4 HM_HAM (@HM_HAM) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 10:09

    โอ้ยยยยยยย!!!! สนุกมากเลยค่ะ
    #4
    0