Identity V "เอกลักษณ์ทั้ง 5"

ตอนที่ 1 : เอกลักษณ์ที่ 1 : ศพ ( Lucky guy feat . Joker ) *Complete* 200%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    27 พ.ย. 61



[ Credit : KAT(ธีรภาดา คำถนอม) ]

เขาคือชายผู้ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย  ทุกวันนี้การมีอยู่ของเขายังคงเป็นปริศนา  ไม่มีใครรู้ชื่อที่แท้จริงของเขา  และประวัติความเป็นมาเลยแม้แต่น้อย   เขา ถูกส่งตัวเข้ามาอยู่ในโลกของผู้ล่าและผู้ถูกล่า  เกมส์อันตรายที่ไม่มีวันหนีพ้น  เล่น  และ ตาย  วนเวียนอยู่อย่างนั้นราวกับนรก

" นายลัคกี้! "

เขาเป็นบุคคลไร้นามในความคิดของคนอื่น  ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจหากผู้คนที่นี่จะเรียกเขาว่านายลัคกี้

" มีอะไรหรอไนบ์? "

คนที่เรียกเขาก็คือ ไนบ์  หรือ  นาอิบ  ซุบีดาร์  เป็น Mercenary หรือทหารรับจ้าง  ความสามารถหลักๆ ของเขาไม่เหมาะที่จะไปซ่อมเครื่องถอดรหัส  มันเหมาะที่จะไปวิ่งล่อฮันเตอร์  ซื้อเวลาให้เพื่อนร่วมทีมทำการถอดรหัสให้มากที่สุด   และเขายังเป็นคนที่มีความอดทนสูง  เมื่อโดนฮันเตอร์ตีนั้น จะทำให้เขาวิ่งเร็วขึ้น 2 วิ  และจะยังไม่บาดเจ็บในทันที   เป็นเซอร์ไววอลคนเดียสในเกมส์ ที่ฮันเตอร์ต้องตีถึง  3  ครั้งถึงจะลงไปนอนกับพื้น

นับว่าเป็นคนที่อึดกว่า Forward หรือ วิลเลี่ยม แต่ความเร็วในการข้ามไม้นั้น  ของวิลเลี่ยมค่อนข้างเร็วกว่าของไนบ์

" มัวแต่เหม่ออะไรอยู่  อีกไม่นานจะได้เวลาเริ่มเกมส์แล้วนะ! "

ไนบ์เรียกสติเพื่อนร่วมทีมที่มัวแต่นั่งเหม่อลอย  ลัคกี้ยิ้มเจื่อนเพียงเล็กน้อยก่อนจะมองสำรวจเพื่อนร่วมทีมที่เหลือ  Doctor เอมิลี่  ไดเยอร์  หมอสาวที่ใส่ชุดเหมือนพยาบาลกำลังนั่งเช็คเข็มของเธอ โดยการเคาะนิ้วลงไปที่เข็ม แล้วมองน้ำยาสีแดงข้นก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

Theif ครีเชอร์  เพียร์สัน  โจรเพียงคนเดียวที่ถูกดึงเข้ามาในโลกแห่งความโหดร้ายนี้  เขามีนิสัยที่ชอบลักเล็กขโมยน้อยตามภาษาโจร  แต่ลัคกี้นั้นมีความรู้สึกว่าเขาก็เป็นคนใจดี  ล่ะมั้ง?

สกิลติดตัวของเขาจะส่งผลให้เพื่อนร่วมทีมเกิดสกิลเช็คบ่อยขึ้น  เรื่องนี้เขาไม่มีปัญหาเท่าไหร่นัก เพราะแถบสกิลเช็คของเขาค่อนข้างกว้าง  หากเกิดขึ้นบ่อยๆ การกดโดนช่องสีเหลืองเล็กๆนั่นก็มีโอกาสที่จะทำให้เขาปั่นไฟได้เร็วขึ้น  และอีกความสามารถที่ส่งผลต่อเพื่อนร่วมทีมอีกอย่างก็คือ  การเปิดหีบสมบัติเร็วขึ้น 100%  อันนี้เป็นอะไรที่ลัคกี้ชอบสุดๆ  การเปิดกล่องเร็วนั้น ทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลามากนัก  บางทีค้นๆ ยังไม่เสร็จ  ฮันเตอร์มาโผล่ด้านหลังโดน Terror Shock ก็มี....



3



2



1



เพล้งงงงงงงง!!!!!!

ไอคอนประหลาดได้แตกออกเหมือนกระจก  ก่อนที่แมพจะค่อยๆ ปรากฎขึ้นมา  พร้อมกับแผงไอค่อนต่างๆ ที่มีเพียงเซอร์ไววอลเท่านั้นที่จะเห็นมัน  แต่ของฮันเตอร์ก็มีเช่นกัน

Sacred Heart Hospital

" แมพโรงพยาบาลนี่เอง..... "

ลัคกี้มองสำรวจรอบๆตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก  ตอนนี้เขาถูกสุ่มให้เกิดข้างๆ โรงพยาบาลร้าง ใกล้กับทางเข้าโรงพยาบาลพอดี  และห่างเขาไปอีกหน่อยก็คือไนบ์ที่ดันไปเกิดข้างเก้าอี้หรรษาพอดี  ดูเหมือนเจ้าตัวจะทำหน้าเหม็นเบื่อที่ได้เกิดใกล้เก้าอี้หรรษาอีกครั้ง

ไนบ์วิ่งเข้ามาหาเขาที่กำลังยืนมองอยู่

" นายจะเข้าไปซ่อมเครื่องถอดรหัสในโรงพยาบาลใช่ไหม? "

" ใช่ "

" งั้นเดี๋ยวฉันจะวิ่งหาฮันเตอร์แถวๆนี้ให้ "

เป็นการแบ่งหน้าที่อย่างลงตัว  ไนบ์ชอบที่จะเข้าไปยั่วประสาทฮันเตอร์มากกว่าการปั่นไฟ  ลัคกี้ไม่ค่อยรู้สาเหตุของการณ์ปั่นไฟที่เชื่องช้าของเขาซักเท่าไหร่นัก  แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็ได้แต่อวยพรอยู่ในใจ ขอให้เขาไม่ได้รับบาดเจ็บจากการเสี่ยงตายเพื่อซื้อเวลาให้เพื่อนๆปั่นไฟหรอกนะ

ตึก ตึก ตึก ตึก...

ชายหนุ่มผมทองเดินเข้าไปในตัวโรงพยาบาล  เพราะในตัวโรงพยาบาลจะมีเครื่องปั่นไฟอยู่ 1 เครื่องเสมอ  และมันไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่เขาจะต้องวิ่ง  เพราะการวิ่งนั้นจะทำให้เกิดรอยเท้าได้  หากไนบ์หาฮันเตอร์ไม่เจอ ฮันเตอร์เดินมาสำรวจตรงทางเข้าแล้วพบรอยเท้าของเขา  มันไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

ถามว่าเขาจู๊กได้ไหม?  ก็ได้นะ  เพราะตัวเขานั้นมีความสามารถที่ค่อนข้างจะกลางๆ  ไม่ได้ดีแต่ก็ไม่ได้แย่  ความเร็วในการซ่อมเครื่องถอดรหัสก็กลางๆ  ความเร็วในการข้ามสิ่งกีดขวางก็กลางๆ  เวลาเพื่อนร่วมทีมได้รับบาดเจ็บหรือถูกนั่งเก้าอี้ประหาร  ก็ไม่มีผลในการปั่นเครื่องถอดรหัสของเขาเลยแม้แต่น้อย

ตึก ตึก ตึก ตึก....

อาาาาาา...ห้องใต้ดินในโรงพยาบาลไม่ได้เปิดหรอกหรอเนี่ย  แต่ไม่เป็นไร ด้านนอกนั้นเขาเห็นออร่าสีเขียวของกล่องอยู่  ลัคกี้เลือกที่จะเดินขึ้นไปชั้นสองเพราะในห้องนี้ไม่มีเครื่องปั่นไฟ

" ไว้ไปหาของที่นั่นก็ได้... "

ลัคกี้เดินขึ้นมายังชั้นสอง  ตรงเข้าหาเครื่องถอดรหัสที่ไม่ส่งเสียงใดๆ  สองมือของเขาเริ่มทำการแกะ กด งัด ทำทุกวิธีเพื่อให้เกทความสำเร็จมันเพิ่มขึ้น

[ The hunter is near me! ]

ไนบ์ส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีมรู้  ตอนนี้ฮันเตอร์อยู่กับเขาแล้วเรียบร้อย  ลัคกี้ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะเร่งซ่อมเครื่องถอดรหัสในทันที  แต่เขาก็ไม่จดจ่อจนเกินไป  เขาต้องหันไปสำรวจรอบตัวบ้างเป็นระยะๆ

" อะ! "

สิ่งของที่ไม่น่าใช่พวกขยะหรือของตกแต่งในแมพตั้งอยู่ข้างๆ หลุมที่สามารถกระโดดลงไปชั้นแรกได้  ดวงตาเบิกโพลง พร้อมกับความกังวลที่เริ่มไหลเข้ามา

" โจ๊กเกอร์ "

เขารู้แล้วว่าฮันเตอร์ในตานี้เป็นใคร  และแน่นอน เขาเกลียดฮันเตอร์ตัวนี้มากๆ  ทั้งเกลียดทั้งกลัว

เขารู้สึกไม่ชอบความกลางๆของตัวเองก็ตอนนี้ละ  แต่ก็ได้แต่คิด ในตอนนี้เขาควรรีบปั่นเครื่องนี้ให้เสร็จซะ!

กึก!

เสียงสัญญาณบางอย่างดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างของเสาสัญญาณเครื่องถอดรหัส  ลัคกี้รีบออกมาจากเครื่องในทันทีเพราะเมื่อซ่อมเสร็จ มันจะบอกตำแหน่งของตัวเองให้ฮันเตอร์รู้  ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เสี่ยงมากๆ

กึงๆๆๆๆๆๆๆ!!!!

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมกับเสียงร้องของไนบ์  แถบคูลดาวน์ความเจ็บปวดปรากฎขึ้นในทันที ออร่าของฮันเตอร์นั้นไม่ได้อยู่แถวๆบ้านหลังเล็ก ซึ่งนับว่าเป็นโชคของเขา  ลัคกี้ไม่รอช้ารีบวิ่งไปยังบ้านเล็กในทันที  โชคดีที่เครื่องถอดรหัสในนี้ถูกปั่นเสร็จไปแล้ว

เหลืออีก 3 เครื่อง...

เขารีบตรงดิ่งลงไปยังห้องใต้ดินในทันที  ออร่าสีเขียวของหีบสมบัติลอยเด่นมาแต่ไกล  แต่สิ่งที่เขาจะมาดูเป็นอย่างแรกนั้นไม่ใช่กล่อง....

ตรงกำแพงที่ว่างเปล่าริมบันได  มีผ้าสีขาวผืนใหญ่ที่กำลังห่ออะไรบางอย่างไว้และถูกแขวนลงมาจากเพดาน  สองเท้าของเขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาเจ้าสิ่งนั้นก่อนจะใช้มือของตนลูบไปบนเนื้อผ้าเก่าๆอย่างแผ่วเบา

รอยยิ้มอ่อนของชายหนุ่มค่อยๆ ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้า  พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนค่อยๆ  ไหลลงอาบแก้มทั่งสอง  สองมือของเขาค่อยๆ ประคองส่วนที่น่าจะเป็นส่วนหัวของศพไว้  ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา  และเนิ่นนาน....

" ........ "

ทุกๆอย่างตกอยู่ในความเงียบ  ดวงตาของเขานั้นช่างเศร้าสร้อย  ความสัมพันธ์บางอย่างของเขากับเจ้าสิ่งนี้ที่อยู่ในห้องใต้ดินนั้นไม่มีใครรู้  เขาเลือกที่จะเก็บงำสิ่งนี้ไว้เพียงคนเดียว ด้วยการตัดสินใจของเขาเอง

พรึ่บ!!

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก  มองไอคอนของไนบ์ที่ตอนนี้ถูกจับนั่งเก้าอี้แล้วเรียบร้อย  แต่ที่แย่ไปกว่านั้น โจ๊กเกอร์เอาเปิร์คหมายหัวมาด้วย  และคนที่ถูกหมายหัวไว้ก็คือ.....

ตัวเขาเอง.....

นั่นทำให้ชายหนุ่มได้สติ  ออร่าของโจ๊กเกอร์หายไปแล้ว  มันต้องพุ่งมาหาเขาที่อยู่อีกฝากของแมพอย่างไม่ต้องสงสัย  ลัคกี้รีบพุ่งเข้าไปเปิดกล่องสมบัติในทันที  และสิ่งที่เขาได้มานั้นค่อนข้างน่าพึงพอใจ

ปืนของเจ๊มาร์ธา...  

ตึกตัก  ตึกตัก  ตึกตัก!!!

ในที่สุดช่วงเวลาที่เลวร้ายก็ได้เริ่มขึ้น  ณ ตอนนี้ห้องใต้ดินไม่ใช่ที่ปลอดภัยอย่างแน่นอน  ลัคกี้รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว  แต่มันก็สายไปเสียแล้ว....

โจ๊กเกอร์ได้ยืนดักรอเขาอยู่ตรงทางขึ้น  ในมือของเขามีจรวดที่ถูกใส่ไอเทมแล้วเป็นอย่างดี  ตอนนี้ทางเลือกของลัคกี้มีอยู่สองทาง

1. ยอมเสียปืน และวิ่งออกทางหน้าต่าง
2. ยอมเจ็บหนึ่งครั้ง  หนีออกหน้าต่าง  เก็บกระสุนไว้ช่วยไนบ์

แน่นอน  ลัคกี้เลือกที่จะยอมโดนตีไป 1 ครั้ง

ผลั๊วะ!!!!!!

" อ๊า!!! "

ฮันเตอร์ทุกคนจะมีดีเลย์หลังจากตีเซอร์ไวเวิลได้สำเร็จ  เป็นการเปิดช่องว่างให้ผู้ถูกล่าทิ้งระยะจากฮันเตอร์ได้ช่วงเวลาหนึ่ง

" อะ..อือ..... "

ความเจ็บปวดจากการถูกฮันเตอร์ตีทำให้เขาวิ่งลำบาก  มิหนำซ้ำหัวใจของเขายังเต้นถี่ระรัว  พอหันหลังกลับไปเขาก็พบกับโจ๊กเกอร์ที่กำลังเดินตามเขาอยู่  ลัคกี้เลือกที่จะวิ่งเข้าไปในซากกำแพง  1 ในจุดจู๊กยอดนิยมทั้งหมดในแมพ  เขาเหลือบดูเวลาในการนั่งเก้าอี้ของไนบ์  อีกไม่นานมันก็จะถึงครึ่งหลอดแล้ว

" แฮก..แฮก.... "

ลัคกี้ใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีในการวิ่งวนไปวนมา  ข้ามหน้าต่างสลับกับใช้ท่า  72  หลอกตาฮันเตอร์  แต่ทว่าโจ๊กเกอร์กลับรู้ทัน  ทำเอาเขาเกือบโดนฟาดไปหลายรอบ

" เดี๋ยวนี้จู๊กเก่งขึ้นเยอะเลยนะ...พ่อคนโชคดีของฉัน "

" อึก..อะ..อือ.... "

ลัคกี้รู้สึกสะเอียนกับคำว่า ของฉัน ที่โจ๊กเกอร์พูดออกมา  ชายหนุ่มรีบวิ่งมาตรงแผ่นไม้ก่อนจะล้มใส่ฮันเตอร์ทันที ทำให้โจ๊กเกอร์ติดสถานะมึนงง มันพยายามสะบัดหัวไปมา และคำรามอย่างน่ากลัว

" หึหึ...จะโชคดีได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว.... "

โจ๊กเกอร์พูดขึ้นก่อนจะทำลายแผ่นไม้อย่างใจเย็น  ลัคกี้เหลือบมองไอคอนของไนบ์ก็พบว่าเขาถูกช่วย และได้รับการรักษาจากเอมิลี่แล้วเรียบร้อย  และเขาก็ส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีมในทันที

[ The hunter is near me! ]

ตอนนี้เครื่องปั่นไฟเหลือเพียงเครื่องเดียว  พร้อมกับร่างกายที่เริ่มอ่อนล้าเต็มทนของชายหนุ่มที่มีนามว่า  ลัคกี้ กาย 





" ฉันคิดว่าเขาคงถ่วงเวลาไว้ได้อีกไม่นาน! "

เอมิลี่เอ่ยขึ้น  ตอนนี้ทั้งสามคนกำลังช่วยกันซ่อมเครื่องถอดรหัสเครื่องสุดท้ายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้  ซึ่งใช้เวลาไม่นาน เครื่องถอดรหัสเครื่องสุดท้ายก็ซ่อมเสร็จพอดี

อ๊ออออออออดดดดดดดดดดดดด!!!!!!

" อ๊าาาาาาาากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!! "

เสียงของลัคกี้กายดังพร้อมกับเสียงออดของประตู  ไนบ์อาสาที่จะวิ่งไปช่วยลัคกี้เอง  และอีกสองคนแบ่งหน้าที่กัน นั่นก็คือแยกกันไปเปิดประตูของแต่ละฝั่ง  เพื่อเวลาหนีจะได้หนีได้สะดวกขึ้น

" ระวังตัวด้วยนะไนบ์! "

" อืม! "

ฟุ่บบบบบบ!!!!!

ไนบ์รีบใช้สนับแขนของเขาแดชไปทางที่ลัคกี้ถูกจับนั่งเก้าอี้อย่างรวดเร็ว  มันค่อนข้างลำบาก เมื่อตำแหน่งที่เขาถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้ประหารนั้นอยู่ในห้องใต้ดิน!

[ It's not safe! get away from me! ]

ข้อความที่สองที่ลัคกี้ส่งสัญญาณมาทำให้ไนบ์กัดฟันแน่น  ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงทางลงไปยังห้องใต้ดิน  ครีเชอร์เปิดประตูฝั่งนี้สำเร็จแล้ว และกำลังยืนรอพวกเขาอยู่ตรงทางออก  ดูเหมือนว่าเอมิลี่ก็เปิดประตูได้แล้วเช่นกัน

" อย่าลงมานะ!!!! "

ไนบ์ได้ยินเสียงตะโกนของลัคกี้ดังออกมาจากห้องใต้ดิน  ตอนนี้เขาได้ตัดสินใจแล้ว  สองขากระโดดลงไปยังห้องใต้ดินโดยไม่มีความลังเล

" เขามี No one !!!! "

ผลั๊วะ!!!!!

แต่มันก็ช้าเกินไปเสียแล้ว....

แถบดีเลย์ความเจ็บปวดของไนบ์ขึ้นเต็มหลอด  สีเหลืองๆนั้นกำลังพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว  โจ๊กเกอร์ทำท่าจะยกจรวดขึ้นมาตีซ้ำ ในจังหวะนั้นทุกๆอย่างดูสโลว์ไปหมด  ไนบ์เห็นลัคกี้พยายามตะโกนบอกให้เขาหนีไปพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลปริ่ม

น้ำตา?

นั่นทำให้ไนบ์ตัดสินใจอย่างเฉียบขาด  ใช้สนับแขนอันสุดท้ายของตนเองในการแดชหลบการโจมตีของโจ๊กเกอร์ได้อย่างฉิวเฉียด  และไม่หันกลับมามองข้างหลังอีก

เมื่อลัคกี้เห็นว่าเพื่อนของตนหนีออกไปกันจนหมดแล้ว  ในขณะที่จรวดกำลังจะบิน โจ๊กเกอร์ได้พุ่งเข้ามาคว้าตัวของเขา และกระชากออกมาอย่างรวดเร็ว   ส่งผลให้ตามลำแขนของลัคกี้ถูกลวดบาดจนเนื้อเปิด  เลือดสาดกระเซ็นอย่างน่าสยดสยอง

" อะ..อ๊าาาา!!!! อึก!! อะ..!!! "

ความเจ็บปวดเหลือคณานับทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถลุกขึ้นได้  ร่างกายมันเจ็บแสบทรมานไปหมด  เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด โดยมีโจ๊กเกอร์ยืนมองด้วยความชอบใจ

เกมส์จบแล้ว  ไอคอนทุกอย่างหายไป หัวใจกลับมาเต้นแบบปกติ หัวใจไม่กลายเป็นสีม่วง   ไม่มีเงื่อนไขใดๆในเกม  No one ของโจ๊กเกอร์หายไปในทันที

ขลุกขลักๆๆ!!

อีกคนหนึ่งกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่  ลัคกี้ไม่สามารถมองเห็นได้  มันพร่าเลือนไปหมด เห็นแค่เงาลางๆ เหมือนคนกำลังถอดชุดอะไรบางอย่างที่ใหญ่และท่าจะหนัก  เพราะเสียงที่เจ้าตัวโยนชุดลงพื้นดังโครมนั่นแหละ

" อาาาา...อึดอัดชะมัด  งี้ค่อยสบายตัวหน่อย.... "

เขาเห็นอีกฝ่ายกำลังใช้ความสูงของตัวเองในการนำสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของลัคกี้ลงมาอย่างง่ายดาย  สิ่งนี้ที่เขาแอบเอามันมาซ่อนไว้ในห้องใต้ดิน

" ไอ้หมอนี่มันมีดีอะไรกันนักกันหนานะ.... "

โจ๊กเกอร์คำรามเสียงต่ำ พลางใช้นิ้วปาดคราบเลือดบนแก้มของลัคกี้ออก  เลือดสดๆ ของลัคกี้ที่ติดอยู่ตรงปลายนิ้วของฆาตกรอำมหิตค่อยๆ ถูกกลืนกินโดยลิ้นของอีกฝ่าย

ตอนนี้เขาไม่ควรที่จะอยู่กับโจ๊กเกอร์สองต่อสอง  แต่.....

" ฉันว่าฉันต้องทำลายทิ้งซะแล้ว...ไอศพเนี่ย... "

" อย่านะ!!! "

สิ่งของสำคัญเพียงหนึ่งเดียวที่เขาอยากจะเก็บมันไว้  เขาลงทุนนำมันมาซ่อนไว้ในห้องใต้ดินในแมพโรงพยาบาลร้าง  เผื่อไม่ให้คนอื่นๆ ติดใจกับกลิ่นอับแปลกๆ  ในห้องของเขา

" หึ! "

แควกกกกก!!!!!

ผ้าสีขาวถูกฉีกออกอย่างไม่ใยดี  สิ่งที่อยู่ข้างในคือฝ้ายที่ห่อซากบางอย่างที่ดูเหมือนจะแห้งไปแล้ว  ส่วนที่เป็นกระโหลกค่อยๆ  ตกลงมาจนเกิดเสียงก้องไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน

ตุบ! แกร๊บ!!!

" อะ........ "

ดวงตาของชายหนุ่มเบิกโพลง  โครงกระดูกในนั้นค่อยๆ ร่วงลงมาทีละชิ้นๆ  ก่อนจะถูกขาเทียมของโจ๊กเกอร์เหยียบจนแตกเป็นชิ้นๆ

" หึ! ก็แค่ศพโง่ๆ!!!  ทำเป็นหวงนักหวงหนา! "



มันไม่ใช่......



นั่นไม่ใช่ศพโง่ๆนะ!



" มันไม่ใช่ศพ!!  เขาไม่ใช่ศพที่ดูโง่ๆ!!! "

ลัคกี้ตะเบ็งสุดเสียงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม  แต่โจ๊กเกอร์นั้นไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย  ขาข้างที่เป็นขาเทียมเงื้อขึ้นสูง  ชิ้นสุดท้ายที่เขาจะทำลายนั่นก็คือ....

" แต่เขาเป็นพี่ชายของฉัน!!!!!!! "

แกร๊บบบบบบ!!!!!

ทุกๆอย่างตกอยู่ในความเงียบ  ราวกับภาพสโลว์  กระโหลกได้แตกกระจายเป็นชิ้นๆ  ใช่แล้ว  สิ่งสำคัญที่ลัคกี้ไม่เคยบอกใครเลย ว่าเขามีพี่ชาย  และเขาได้เอาศพของพี่ชายมาเก็บไว้ในแมพนี้....

ซึ่งคนที่ฆ่าพี่ชายของเขา  ก็เป็นคนๆ เดียวกับคนที่กำลังทำลายโครงกระดูกศพชิ้นสุดท้ายของพี่ชาย...

โจ๊กเกอร์ค่อยๆ  หันมามองลัคกี้ที่ตอนนี้ช็อคค้างไปแล้ว  ดวงตานั้นมองซากหัวกระโหลกด้วยความว่างเปล่า  นอนนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

เขารู้ตัวแล้ว  ว่าตัวเองได้ทำความผิดอันใหญ่หลวง  ความผิดต่อคนที่เขา  แอบรัก  มานานแสนนาน...

" ลัคกี้...ฉัน...... "



" พอใจรึยัง...... "

เสียงของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงราบเรียบราวกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีชีวา  โจ๊กเกอร์มองดวงตาของลัคกี้ที่มีแต่ความว่างเปล่า

" ผมถามว่าพอใจรึยัง!!!!! "

ชายหนุ่มตวาดดังลั่นทำเอาโจ๊ดเกอร์แอบสะดุ้ง  สองแขนเล็กที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกลวดบาดลึกจนเลือดไหลนองเต็มพื้นห้องใต้ดินค่อยๆ  หยัดร่างของตัวเองขึ้นมาในสภาพสะบักสะบอม  การฝืนร่างกายของลัคกี้ทำให้แผลตามแขนเริ่มฉีกขาด  โจ๊กเกอร์เบิกตาโพลง พยายามจะเข้ามาประคองลัคกี้

" อย่ามายุ่งกับผม!!!!!!! "

ตอนนี้ลัคกี้กายไม่เหลืออะไรแล้ว  ของสำคัญเพียงหนึ่งเดียวได้ถูกทำลายจนย่อยยับ  พี่ชายที่เขารัก  พี่ชายที่เขาแคร์มากที่สุด  พี่ชายร่วมสายเลือด  พี่อันโนน บอย (Unknow Boy)

ถึงแม้ชื่อจะไม่ค่อยดี  แต่ลัคกี้ก็รักเขามากๆ  เพราะหลังจากที่สูญเสียพ่อกับแม่ไปในวัยเด็ก  ก็มีเพียงพี่อันเท่านั้นที่คอยดูแลในทุกๆ เรื่องให้เขา  ยอมลำบาก อดๆอยากๆ เพื่อให้เขาอยู่สบาย.....

แม้กระทั่งหลังจากที่โดนพาตัวเข้ามาในเกมส์บ้าๆ  แห่งนี้  พี่อันก็ยังคงปกป้องเขาอยู่เสมอ  จนกระทั่งวาระสุดท้าย.....

พี่อันได้ถูกฆาตกรคนนั้นสังหารอย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าต่อตาเขาในเกมส์  พี่ถูกมันทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง ทั้งทุบทั้งตี  เอาจรวดทุบจนเนื้อแตก ใส้ทะลัก  ทุบจนร่างกายบิดบวมผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง.....

' หนีไปปปปปปปป!! '

ขนาดเหลือแต่จิตวิญญาณ  พี่อันได้ใช้พลังเฮือกสุดท้าย  ผลักเขาออกไปจากประตูอันเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียวโดยไม่ลังเล

หลังจากที่เหตุการณ์จบลง  เขาได้กลับไปที่แมพ Arms factory อีกครั้ง  ศพของพี่อันยังอยู่  คราวนี้มันขึ้นอึดมากเป็นเพราะผ่านมาหลายชั่วโมงจนจะเป็นวันแล้ว ร่างกายเลยเริ่มเน่า   แต่ลัคกี้นั้นไม่คิดรังเกียจเลยแม้แต่น้อย  ใช้สองมือเปล่าๆ ของตนเองอุ้มศพที่เริ่มเน่าอืดและเริ่มส่งกลิ่นขึ้นมาอย่างไม่รังเกียจ

ลัคกี้บรรจงห่อผ้าอย่างดีเสร็จสรรพ  ตัดสินใจว่าจะพาศพนี้ไปซ่อนอีกแมพ  ซึ่งเป็นแมพที่จะสุ่มเจอบ่อยสุด

" ละ..ลัคกี้? "

ร่างนั้นยืนนิ่งไม่ตอบสนองต่อเสียงของโจ๊กเกอร์   เขากำลังจะเข้าไปตรวจดู แต่ลัคกี้ก็สลบไป น่าจะมาจากการเสียเลือดเป็นจำนวนมาก










" อาาาาาา....ตอนนี้ใจผมพังไปหมดเลย...... "

พูดพลางมองวิสัยทัศรอบๆ  ที่ตอนนี้น่าจะเป็นห้องพักในคฤหาสน์

" ฮะๆ..ฮะๆๆๆๆๆ "

ท่ามกลางความสงสัยของเพื่อนๆ   ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลัคกี้กายหลังจากที่จบเกมส์นั้น  คนที่พาลัคกี้มาหาเอมิลี่ก็คือฮันเตอร์  ทำเอาผู้รอดชีวิตต่างพากันตื่นอกตกใจกันทั้งคฤหาสน์....







ในอดีต  เขาคือ 1 ในผู้ล่าอันดับแรกๆ ที่ถูกเชิญเข้ามาร่วมเล่นเกมส์นี้ โดยผู้หญิงกึ่งวิหคสีทองปริศนา  ณ ที่นั่น ทำให้เขารู้จักฮันเตอร์ที่น่าจะมีอายุคราวๆเดียวกันกับเขาอยู่ 1-2 คนโดยประมาณ

แจ๊ค เดอะ ริปเปอร์  ฆาตกรแห่งสายหมอก  และ เฮลล์ เอ็มเบอร์  ผู้ถูกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ทรยศตนเอง

เขายังจำในตอนที่เขายังเป็นนักล่าฝึกหัดได้ดี  สองคนนี้ช่วยสอนทริคต่างๆ ในการล่าเหยื่อ  และคำแนะนำอีกมากมายที่ทำให้เขากลายเป็นฮันเตอร์อันดับต้นๆ ที่มีฝีมือในการล่าโหดพอตัว   ก้าวแรกที่เขาเริ่มล่า  ถึงแม้จะเก็บได้ไม่หมด แต่เขาก็พยายามพัฒนาฝีมือของตนเอง....

เหล่าผู้รอดชีวิตในตอนนั้นก็มีเพียงแค่หยิบมือพอๆ กับฮันเตอร์   ดังนั้น เขาจึงจำข้อมูลทุกๆอย่างของพวกมันได้อย่างรวดเร็ว  ความสามารถ ข้อเสีย และวิธีการแก้ทางของแต่ละคน...

แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เขารู้สึกสนใจมากที่สุด  ผู้ใช้โค้ดเนมว่า  Lucky Guy [ ชายผู้มีโชค ]

ชายผู้นี้ไม่มีอะไรเลยแม้กระทั่งข้อมูลของตนเอง  สิ่งที่เขารู้มีเพียงสกิลเบสิกพื้นฐานของเซอร์ไวเวิล นั่นก็คือจะพุ่งตัวไปข้างหน้าเร็วขึ้นเมื่อถูกตี  

แค่นั้น......

ในตอนนั้นเขารู้สึกกระตือรือร้นที่จะเจอคนๆนี้ อยากรู้ว่าเขาจะมีดวงมากพอที่จะพาทีมรอด หรือเอาตัวรอดเพียงคนเดียวได้หรือไม่  ช่างเป็นอะไรที่ท้าทายสำหรับเขาในตอนนั้นซะเหลือเกิน...

กาลเวลาได้ล่วงเลยผ่านไป  ไวโอเล็ตต้าก็ได้เข้ามาเล่นเกมส์นี้เช่นกัน  เธอเป็นฮันเตอร์อีกคนหนึ่งที่อยู่ในอันดับแรกๆ   และเซอร์ไวเวิลอย่างนักผจญภัย  เคิร์ท แฟรงค์  และอีก 2-3 คน แต่ถึงกระนั้นแล้ว เขาก็ยังไม่เจอลัคกี้ กาย ซักที...

(* ข้อมูลนี้ไรท์อ้างอิงจาก Identity V เซิร์ฟเบต้าที่ยังไม่มีการปรับใหม่ในก่อนหน้านั้น  ตอนนั้นไม่มีเก้าอี้ แต่จะผูกคอแทน ลีโอไม่ได้ใช้ฉลามเป็นอาวุธ โจ๊กเกอร์ใช้เลื่อย  และแจ๊คเถื่อนดิบกว่านี้นะคะ )

" แจ๊ค...นายเคยเจอเจ้าเด็กโชคดีนั่นบ้างมะ?? "

เขาหันไปถามเพื่อนนักล่าที่กำลังสร้างสรรค์ภาพวาดที่ดูแล้วเหมือนเป็นภาพการก่อคดีของเจ้าตัวในอดีต  แจ๊คละสายตาจากภาพวาด หันมามองโจ๊คเกอร์ด้วยความสงสัย

" อยู่มานานแล้ว..ยังไม่เจอเจ้านั่นอีกหรอ?? "

แจ๊คค่อนข้างประหลาดใจอยู่พอสมควร  ตอนเขาเข้ามาใหม่ๆ แปบเดียวก็เจอครบทุกคนแล้ว  และรู้จุดอ่อนของแต่ละคนแล้วด้วย

" เออ...ขนาดเซอร์เข้ามาใหม่ฉันก็ยังไม่เจอมันเลย...เจอแต่เซอร์ใหม่เป็นว่าเล่น....... "

โจ๊คเกอร์พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย  แจ๊คหัวเราะหึๆในลำคอเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา..

" เด็กที่ไม่มีอะไรเลย..น่าแปลกใจนะ..ที่เขามีบางสิ่งบางอย่างที่สามารถดึงดูดน้องใหม่อย่างนายได้นะโจ๊คเกอร์.... "

แจ๊คเป็นนักล่าที่ไม่ค่อยสนใจเซอร์ไวเวิลอยู่แล้ว  ยิ่งชายที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากดวงยิ่งไม่ต้องพูดถึง  เจอตอนไหนก็เก็บตอนนั้น  เขาชอบที่จะล่าเหยื่อและปล่อยให้ช่วยกัน   แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้ใครหนีรอดออกไปได้ทุกราย  ทุกๆคนถูกนั่งเก้าอี้ และส่งกลับคฤหาสน์หมด

" ............ "

โจ๊คเกอร์เลือกที่จะเงียบ  เขาก็บอกไม่ถูกว่าอะไรทำให้เขารู้สึกสนใจเหยื่อคนนี้  แต่พอได้เห็นรูปโปรไฟล์ของเจ้าตัวแล้ว มันก็ทำให้เขาอยากเจอซักครั้ง  คงเพราะความอยากรู้อยากเห็นล่ะมั้ง....

และทุกๆอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ  ตอนนี้ไวโอเล็ตต้ายังคงออกล่าอยู่   เนื่องจากในนี้มีเซอร์ไวเวิลและฮันเตอร์ไม่กี่คน  ผู้อยู่เบื้องหลังจึงออกกฎมาว่าให้ฮันเตอร์เล่นทีละคน  อย่าเล่นพร้อมกันเพราะจำนวนเซอร์ไม่พอ....

' ยังไงตาต่อไปก็ขอให้เจอ..... '

โจ๊คเกอร์ทำได้แค่ภาวนาในใจ  หรือจะเป็นเพราะว่าเขาออกบ่อยเกินไปจนอีกฝ่ายไม่กล้าลงเล่นกันนะ?  แต่ก็คงไม่เกี่ยว เพราะไวโอเล็ตต้าก็ออกบ่อยพอๆกับเขาเช่นกัน  เธอยังบอกอยู่เลยว่าผู้ชายที่พกดวงมา จู๊คค่อนข้างเก่งพอสมควร  บางครั้งก็ทำให้เธอหัวร้อนได้ก็มี....

' ทีไวโอเล็ตต้าเข้ามาใหม่ได้ไม่นาน...ก็เจอกับเจ้าหมอนั่นซะแล้ว.... '





หลังจากวันนั้นผ่านไป  โจ๊คเกอร์ได้หยุดออกล่าชั่วคราว    เขาลองวางแผนทิ้งระยะห่างในการล่า และให้ลีโอกับแจ๊คออกแทนไปก่อน  เผื่อว่าตาต่อไปพอลงสนามแล้ว จะเจอกับชายคนนั้นก็เป็นได้....

" ฮืมมมมมม~~ "

เสียงเปิดประตูดังขึ้น  เป็นสัญญาณบ่งบอกได้ว่าใครบางคนกลับมาจากการล่าแล้ว  ซึ่งคนๆนั้นก็คือแจ๊ค เนื้อตัวของเขามีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่นิดหน่อย  คงเจออะไรสนุกๆมา หรือไม่ก็ทรมานเหยื่อเล่น   แลดูเขาอารมณ์ดีสุดๆ

" เป็นเหยื่อที่เสียงครางน่าฟังซะจริง~ "

โจ๊คเกอร์อ้าปากค้างอยู่ภายใต้หน้ากาก  เขาได้ยินสิ่งที่แจ๊คพูดออกมาอย่างชัดเจน ถึงแม้เจ้าตัวจะพูดเบาสุดๆแล้วก็ตาม  มันทำให้โจ๊คเกอร์รู้สึกจนลุกแปลกๆ   จึงลุกขึ้นมาเพื่อออกไปล่าต่อจากแจ๊ค  เป็นการหนีบรรยากาศที่น่าขนลุกนี่ด้วย....



และแล้วคำขอของเขาก็เป็นจริง......

ตรงที่นั่งรอฝั่งผู้รอดชีวิตมีชายผมทองในชุดเสื้อยืดพื้นๆ  ใบหน้าหวานน่ารักถูกปิดทับด้วยกรอบแว่นสีดำที่มิได้บดบังความหวานของหน้าเลยแม้แต่น้อย  อากัปกิริยาในการนั่งรอค่อนข้างบ่งบอกถึงความแสบสันได้ดี  มีการยักคิ้วแลบลิ้นมาทางที่นั่งของผู้ล่า  ถึงแม้เจ้าตัวจะมองไม่เห็นผู้ล่าแต่ก็ยังกล้าที่จะทำ....

เป็นเหยื่อที่น่าสนใจ  และน่าจะแสบพอตัว......



3


2


1



เพล้งงงงงงง!!!!!!



เกมส์ได้เริ่มต้นขึ้น  ที่นี่คือแมพโรงงานผลิตอาวุธที่ถูกไฟไหม้ และถูกปล่อยให้กลายเป็นโรงงานร้าง  โชคดีที่โจ๊คเกอร์เอาสกิลปิดหน้าต่างชั่วคราวมาด้วย  เพราะตรงโรงงานมันเป็นที่จู๊คอินฟินิตี้ที่พวกเซอร์ชอบมาที่สุด....

" อยู่ไหนน้าาาา~~~ "

ในระหว่างที่เขาเดินหาเหยื่อ. เขาก็เก็บชิ้นส่วนต่างๆ ขึ้นมาประกอบเป็นจรวดเพิ่มประสิทธิภาพในการโจมตีของตัวเอง  แต่แล้วในขณะที่เขากำลังประกอบอยู่  สกิลหูก็ทำงาน เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเหยื่ออยู่แถวนี้!!

" โฮ้ยยยยยย!!!!!!  โว้ยยยย!!! ไอ้อ้วนนนน!!!!!! "

เดี๋ยวนะ!?

.
.
.

50%

.
.
.


เขาหันไปตามเสียงโหวกเหวกจากทางด้านหลัง  ร่างเล็กผอมกำลังโบกไม้โบกมือ ตะโกนสุดเสียงพลางแลบลิ้นปลิ้นตาเสียจนน่าหมันไส้

เป็นการเรียกร้องความสนใจแบบโครตชัดเจน ขนาดที่เด็กอนุบาลมันยังดูออก!!

" หึหึหึหึ.... "

โจ๊กเกอร์แสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก  ก่อนจะพุ่งตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว  ส่วนอีกฝ่ายฉีกยิ้มกว้าง  เขาไม่ทันได้สังเกตุสิ่งที่อยู่ในมือของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย...

ปังงงงงง!!!!!

เขม่าควันสีแดงสดฟุ้งกระจายไปทั่ว  ปกปิดวิสัยทัศน์ของสไมล์ลี่ย์เฟซจนไม่สามารถมองเห็นได้ชั่วคราว  เขาพยายามสะบัดไปมาเพื่อไล่ความมึนงงออกไป  พอหายสตั้นท์  เขาก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังยืนโบกไม้โบกมือผ่านหน้าต่างในบ้านหลังเล็ก

และในมือก็มีปืนพลุอยู่อีก 1 กระบอก.....

ยังดีที่เขาเอาสกิลปิดหน้าต่างมา  โจ๊กเกอร์จึงไม่ลังเลที่จะพุ่งไป และปีนข้ามหน้าต่างอย่างรวดเร็ว  เขารู้แกวนักจู๊ค การเอาสกิลปิดหน้าต่างควบคู่กับ No one เป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว....

" โอ้..ชิท!! "

เขาแอบได้ยินชายผมทองอุทานออกมาเบาๆ  เมื่อตนเองวิ่งอ้อมไปแล้วพบว่าหน้าต่างถูกปิด  ในขณะที่โจ๊กเกอร์กำลังจะง้างจรวดขึ้นมา  เขาก็ถูกยิงโดยปืนพลุอีกครั้ง...

ปังงงงงงงง!!!!

" แต๊งค์นะเจ๊!! " 

ไอ้สาวปืนโตนี่เอง.....

" ลัคกี้! นายไปช่วยเอมิลี่ถอดรหัสซะ...เรื่องจู๊กเดี๋ยวฉันจัดการเอง!!! "

ตะโกนกันต่อหน้าต่อตาคิดว่าเขาหูหนวกรึไง!?  เขาแค่มองไม่เห็นชั่วคราวว้อย!!

" ฮึ่ยยยยยย!!!! "

สไมล์ลี่ย์เฟซไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย  เขารีบพุ่งตัวตามรอยเท้าอีกรอยที่แฉลบออกไปอีกข้าง  ถึงแม้จะเห็นเพียงเสี้ยววิก่อนที่มันจะหายไป เขาก็เดาได้ไม่ยากว่านั่นคือรอยเท้าของคนที่เขาหมายหัวไว้

" หึ! ติดกับแล้วล่ะไอ้โง่!!! "

ปังงงงงง!!!!

ชายหนุ่มนิรนามปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับยิงปืนอัดหน้าเขาอีกดอก   โจ๊กเกอร์รู้สึกว่าตานี้เขาจะดวงดีจนเกินไป...

ดีจนได้ชิมรสดินปืนสำหรับจุดพลุไป 3 ดอก...

เขายอมรับเลยว่าตอนนี้รู้สึกหัวร้อนแบบสุดๆ  เหยื่อก็สลายตัวกันไปอย่างรวดเร็วราวกับฝุ่น  เหลือเพียงกลิ่นดินปืนจางๆ และความหัวร้อนที่ยังคงอยู่กับเขา

อ๊ออออออออดดดดดดดดดดด!!!!!!

" แม่งเอ้ย!!! "

สไมล์ลี่ย์เฟซวิ่งไปยังประตูที่ใกล้ที่สุด  แต่ทว่าเปิร์คหูของเขาไม่ทำงาน  เขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้เทเลพอร์ตไปยังประตูอีกฝั่งที่อยู่ไกลกว่า  ตอนนี้ No one ของเขากำลังทำงาน  น่าจะพอพลิกเกมส์ได้บ้าง   อย่างน้อยก็น่าจะเสมอ....

วูบบบบบบบ!!!!!

" อะปะจะเห้!!!!!!!! "

เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นพร้อมกับเหยื่อที่วิ่งหนีกันไปคนละทิศละทางราวกับผึ้งแตกรัง   แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเดิน  เสียงปืนยิงพลุก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ปังงงงงงงงงงงงง!!!!!

แม่เจ้าโว้ยยยยยยย!!!!!!

ตามมาด้วยเสียงกดรหัสประตูอย่างอาจหาญ  และประตูฝั่งนี้ได้ถูกเปิดจนได้   ไอคอนของแต่ละคนเปลี่ยนเป็นวิ่งออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว  เหลือลัคกี้กับชายปริศนาที่ยังคงยืนแช่อยู่หน้าประตู  เมื่อโจ๊คเกอร์หายสตั้นท์  เขาจึงไม่ลังเลที่จะฟาด

ผลัวะะะ!!!!

" อุ๊กกกกกก!!!! "

แต่ทว่าชายคนนั้นกลับพุ่งเข้ามารับดาเมจแทนลัคกี้  ก่อนที่ทั้งสองจะกระเด็นออกนอกประตูไป  แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาเยาะเย้ยเขา

พ่ายแพ้หมดรูป......

หลังจากนั้นเขาได้ถูกส่งกลับไปยังคฤหาสน์  ดูเหมือนว่านักล่าคนอื่นๆ จะฉงนใจไม่น้อย แต่ละคนทำจมูกฟุดฟิด ราวกับสุนัขโดยเฉพาะไวโอเล็ตต้า  ก่อนที่ทุกคนจะยิ้มกริ่มออกมา...

" ชิมดินปืนไปกี่นัดจ๊ะ!? พ่อโจ๊กเกอร์ ฮ่าๆๆๆๆๆ! "

" ไม่มากหรอก..แค่ 4 นัด.... "

โจ๊กเกอร์บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเดินเข้าห้องของตนเอง  ปล่อยให้ฮันเตอร์ที้เหลือนั่งอ้าปากค้างต่อไป

" เต็มที่ของฉันแค่ 2 นัดเองนะ...ถ้าไม่เจอตี้ปืน..... "

เบน หรือ Game Keeper พูดออกมาเบาๆ  เป็นเขาคงหัวร้อนแย่  คงไม่จับเจ้าพวกนั้นนั่งเก้าอี้หรอก เขาคงปล่อยให้แห้งตาย หรือฆ่าทิ้งเอา ให้ผู้อยู่เบื้องหลังชุบชีวิตมันเองก็แล้วกัน....

หลังจากนั้นที่สไมล์ลี่ย์เฟซ กลับมาถึงห้องของตนเอง   เขาได้ถอดชุดมาสคอตตัวตลกอ้วนๆออกอย่างรวดเร็ว  เหลือเพียงชายหนุ่มรูปงามสมส่วน นัยน์ตาสีออกไปทางส้มๆเหลืองๆ  ผมสีแดงแบบธรรมชาติ  เขาใส่เพียงกางเกงขาสั้นเปลือยท่อนบนเท่านั้น

แต่บางสิ่งที่ยังบ่งบอกว่าเขาคือสไมล์ลี่ย์ เฟซ นั่นก็คือขาข้างหนึ่งที่หายไปและถูกแทนที่ด้วยขาเทียม  บอกได้เลยว่าถ้าหากแจ๊คคิดจะซ่อนความลับไว้เพียงแคาใต้หน้ากาก  แต่โจ๊กเกอร์อย่างเขาไม่เอาอะไรมาปิดหน้าอย่างเดียวหรอก...

ปิดทั้งตัวเลยง่ายกว่า.....

เขาโยนมาสคอตทิ้งไว้ข้างเตียง  ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำส่วนตัวเพื่อชำระร่างกาย รู้สึกว่ากลิ่นดินปืนมันจะแทรกซึมเข้ามาในชุดด้วย  ทำให้เนื้อของเขามีกลิ่นมันติดอยู่นิดหน่อย

" ไอ้เจ้าบ้านั่น..... "

ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับธุระส่วนตัว  ในหัวของเขาก็นึกถึงภาพชายผมทองน่าตาน่ารัก และนิสัยที่โครตจะแสบคนนั้น  เขารู้สึกว่าการที่อีกฝ่ายยิงปืนอัดใส่หน้าเขาไม่ได้ทำให้เขาโกรธอีกฝ่ายลงเลย  แต่กลับกัน ชายปริศนาคนนั้นที่ข้อมูลก็ไม่มีพอกันๆ  กลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย

การออกตัวปกป้องโดยการยิงกระสุนอัดใส่หน้าเขา  และออกตัวรับความเจ็บปวดแทนด้วยความเต็มใจนั่น  มันทำให้เขารู้สึกว่าคนๆนี้น่าจะมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกัน  ไม่มากก็น้อย...

ก่อนที่เขาจะคิดอะไรไปมากกว่านี้  เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนของลีโอที่ดังออกมาจากนอกห้อง  โจ๊กเกอร์ตะโกนกลับไปก่อนจะรีบออกจากห้องน้ำและหาเสื้อผ้าใา่ให้เรียบร้อย

" มาแล้วโว้ยๆ "

เขาตะโกนใส่อีกฝ่ายกลับ  ก่อนจะเปิดประตู   รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นลีโอนำเซอร์ไวเวิลที่มีนามว่าเอมิลี่มาด้วย  ดูเหมือนเธอจะหวาดกลัวมาก กลัวจนเขาได้ยินหัวใจของเธอเต้นถี่ระรัวราวกับกลองชุด

" แล้วนี่แก....? "

" ก็เห็นโดนเซอร์ไวเวิลยิงปืนอัดหน้ากลับมาสี่นัด  ก็เลยชวนเธอให้มาเช็คร่างกายให้แกหน่อย...ว่าแต่แกนี่ก็ใช่ย่อยน้าาา..ซิกส์แพคแน่นเชียว~ "

ลักพาตัวมาอ่ะดิไม่ว่า -_-

" ฮือ.... "

หมอสาวถึงกับน้ำตาตก  ยามเมื่อถูกดันให้เข้าไปอยู่ในห้องฆาตกรแบบสองต่อสอง  แถมอีกฝ่ายยังเป็นสไมล์ลี่ย์เฟซ  ฝีมือของเขานั้นโหดรองลงมาจากเดอะ ริปเปอร์

" .......... "

ดวงตาสีส้มทองพิจารนาสาวร่างเล็กด้วยสายตาเรียบนิ่ง  ตัวเธอเล็กกว่าลัคกี้มาก  สูงแค่อกของเขาเห็นจะได้  และเขาชอบตอนเวลาที่เหยื่อกำลังสั่นกลัว  มันดูเหมือนลูกนกตัวน้อยๆ ที่สามารถฆ่าให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องการที่จะฆ่า.....

" จะทำอะไรก็ทำ...ฉันไม่ได้ว่างตลอดนะคุณหมอ..... "

โจ๊กเกอร์กล่าวเสียงเรียบ  เอมิลี่จึงลดอาการสั่นกลัวลง  ก่อนจะค่อยๆเข้าไปตรวจเช็คอาการของโจ๊กเกอร์แบบละเอียด  พบว่าที่บริเวณหลังและท้องมีรอยฟกช้ำนิดหน่อย. อาจจะมาจากแรงดันของปืนที่กระแทกใส่เข้าอย่างจัง

" ข..ขอโทษแทน.....พวกเขาด้วยนะคะ "

เอมิลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก  โจ๊กเกอร์เหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงหึเบาๆในลำคอ  แต่แล้วเขาก็นึกอะไรบางอย่างได้

" เธอรู้จักลัคกี้ใช่ไหม? "

" อ่ะ...ใช่ค่ะ..... "

ถึงแม้จะสงสัยว่าทำไมเจ้าตัวถึงถาม  แต่เธอก็มีตัวเลือกไม่มากนัก  หากเชาถามอะไรเธอก็คงต้องตอบไปตามความเป็นจริง  เธอไม่พิศวาสมนความตายและการชุบชีวิตอันแสนทรมานหรอกนะ....

" เขา..เป็นคนยังไง?? "

คำถามที่ออกมาจากปากของสไมล์ลี่ย์เฟซทำให้เอมิลี่เกิดความสงสัย  เธอทำหน้ามึนงงอยู่ครู่หนึ่ง. ก่อนจะเล่านิสัยของลัคกี้ที่เธอรู้ตักให้เขาฟัง

" เอ่อ...เขาเป็นคนร่าเริง.....เข้ากับทุกคนได้ง่ายๆ เป็นคนที่สบายๆ ไม่คิดอะไรมาก   และเขาค่อนข้างที่จะ...ชอบยุแหย่ฮันเตอร์คนอื่นๆอยู่บ่อยครั้ง  แต่เดอะริปเปอร์นั้นเขาไม่ค่อยกล้าแหย่ซักเท่าไหร่..... "

ช่างเป็นเซอร์ไวเวิลที่แสบจริงๆ....

" แล้ว...เขาได้มีความเกี่ยวข้องกับคนอื่นอีกหรือปล่าว? "

คำถามนี้เป็นคำถามที่ทำให้เอมิลี่ถึงกับหยุดชะงักไป  เธอไม่แน่ใจในสิ่งที่เธอเห็น  เธอไม่มั่นใจว่าลัคกี้จะมีความสัมพันธ์กับอันโนนบอย (Unknow Boy)   แบบไหนกันแน่   เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อยู่เบื้องหลังถึงไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลพื้นๆ ของสองคนนี้ออกมา

" ฉันไม่แน่ใจ...คุณอันโนนกับลัคกี้นั่นน่าจะมีความสัมพันธ์บางอย่าง  ผู้อยู่เบื้องหลังไม่ยอมเปิดเผยรายละเอียดของพวกเขาเลยแม้แต่คำเดียว  พวกเขาทั้งสองเป็นบุคคลลึกลับ และถ้าจำไม่ผิด เอ็มม่าเคยบอกว่าตอนที่เธอเดินเข้ามาในคฤหาสน์. เซอร์ไวเวิลในตอนนั้นน้อยจนน่าตกใจ...... "

เอมิลี่หยุดพักหายใจ. ก่อนจะกล่าวในสิ่งที่เธอรับรู้มาทั้งหมดในนักล่าผู้น่าหวั่นเกรงตรงหน้าฟัง  และภาวนาในใจว่าอย่าให้เขาสังหารเธอทิ้ง  และปล่อยเธอกลับไปยังที่ๆ เธอควรจะอยู่ดีกว่า

" เซอร์ไวเวิลในตอนนั้นมีเพียงแค่สี่คน  อันโนนบอย  ลัคกี้ กาย   นักมายากลเซอร์เวส  และคุณทนาย เฟรดดี้ ไรลี่ย์  แต่ข้อมูลได้เปิดเผยไว้เพียงแค่สองคนเท่านั้น..... "

นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่เอมิลี่รู้  เธอแอบสังเกตุสีหน้าของโจ๊กเกอร์ไร้ซึ่งหน้ากากปกปิด  เธอยอมรับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นเขาในสภาพไร้ซึ่งชุดมาสคอตตัวตลกตัวอ้วนๆนั่น  เธอเคยเข้ามารักษาเขาหลายครั้งแล้ว  เพราะฝั่งฮันเตอร์มีเพียงเครื่องมือปฐมพยาบางแบบกะโหลกกะลา  มันไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บหรือแผลสาหัสได้

อันที่จริงแล้ว ถึงแม้เธอจะกลัวสไมล์ลี่ย์ เฟซ. แต่ลึกๆลงไปในจิตใจ กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เอมิลี่รับรู้ได้ว่ามันคืออะไร  แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยปากบอกหรือปรึกษาใคร  จึงเลือกที่จะเก็บมันไว้เงียบๆ......





หลังจากวันนั้น  เฮลล์เอ็มเบอร์ได้พาเอมิลี่กลับไปยังโซนของผู้รอดชีวิตหลังจากทำการรักษาเสร็จ  และได้ฝากวิธีดูแลเบื้องต้นไว้กับเดอะริปเปอร์ที่ดูจะละเอียดอ่อนในด้านนี้มากกว่าฮันเตอร์คนอื่นๆ   หลังจากนั้นเป็นเวลานานะอสมควรที่เหล่าเซอร์ไวเวิลไม่เจอสไมล์ลี่ย์เฟซเลย....

แต่ก็ไม่นานนักหรอก

ต้องรู้นะ ว่าฮันเตอร์มีการฟื้นตัวได้รวดเร็วกว่าเซอร์ไวเวิล  หากเขาได้รับการปฐมพยาบาลที่ถูกต้อง  การฟื้นตัวจากบาดแผลหรืออาการบาดเจ็บทั้งหลายก็ไม่มีปัญหาอะไร  พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็กลับมาแข็งแกร่งเหมือนเดิม  โดยเฉพาะเดอะริปเปอร์  เขาแข็งแกร่งกว่าฮันเตอร์คนอื่นๆ เสียอีก

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา  โจ๊กเกอร์ได้กลับเข้ามาในสนามอีกครั้งด้วยร่างกายที่เพรียบพร้อม  เขาหักนิ้วของตัวเองและโยกคอไปมา  เป็นการยืดผ่อยคลายกล้ามเนื้อเล็กน้อยพอหอมปากหอมคอ  ดวงตาสีส้มทองจ้องมองไปยังที่นั่งของเหล่าผู้รอดชีวิตที่ตอนนี้มีสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าพวกเขาพร้อมที่จะลงสนามแล้ว



3



2



1




เพล้งงงงงงงงงงงงงง!!!!!!



ในตาแรกของเขา  คนที่เขาเจอมีลัคกี้ อันโนนบอย เซอร์เวส และเอ็มม่า...

อ่า  โชคร้ายของเขาที่ดันลืมเอาสกิลซ่อมเก้าอี้มาด้วย  งานนี้เก้าอี้คงหมดแมพอีกแหง   และเขาต้องมาคอยนั่งปล่อยให้เซอร์ไวเวิลแห้งตายอีก  และมันจะมีโอกาสแพ้มากยิ่งขึ้น  หากหนึ่งในสี่หรือทั้งหมดมีเปิร์คลุกเองได้ เกมส์ก็จะพลิกในทันที

สกิลที่เขาเอามาก็คือการป้องกันสถานะทุกอย่างที่ทำให้ฮันเตอร์สตั้นท์

น่าหงุดหงิดสุดๆ....

สนามในคราวนี้เป็นโรงพยาบาลร้าง  สองสถานที่แรกที่เขาควรเข้าไปเช็คคือบ้านหลังเล็กที่อยู่ใกล้กับประตูทางออก  และในตัวโรงพยาบาลร้างที่มักจะมีเครื่องถอดรหัสอยู่เสมอ  ไม่ชั้นบนก็ชั้นล่าง....

และในขณะที่เขากำลังจะไปเช็คบริเวณบ้านเล็ก  จู่ๆ เปิร์คหูของเขาก็แจ้งเตือนขึ้นมา บ่งบอกได้ว่ามีเหยื่อกำลังหลบซ่อนตัวอยู่แถวนี้  สองขาหยุดเดินในทันที ก่อนจะเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

กุกกัก...กุกกัก...

เพียงครู่เดียวเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนใครบางคนกำลังทำลายอะไรบางอย่าง  ซึ่งอะไรบางอย่างที่ว่านั่นก็คงไม่พ้นเก้าอี้จรวด!  ดูเหมือนว่าคนที่เขาต้องรีบเก็บเป็นอันดับต้นๆ เลยก็คือแม่สาวชาวสวนตัวแสบ

ตื้ดดดดดด!!!!

นั่นไง!!

เสียงแจ้งเตือนเวลาเก้าอี้ถูกทำลายดังขึ้น  สไมล์ลี่ย์เฟซไม่รอช้า  เขาเดินเข้าไปดักหน้าเหยื่อด้วยความรวดเร็ว  เอ็มม่าที่ถูกดักหน้านั้นไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว  กลับกัน เธอยังคงยิ้มร่าเริง  และลงไปนอนเล่นบนพื้นดินด้วยความกวนประสาท ทำเอานักล่าหนุ่มอยากจะเอาจรวดในมือทุบให้หัวแตก

ปั่ก!!!!!!!

แต่น่าเสียดายที่เขาโจมตีวืดโดนแผ่นไม้ที่พับลงมาได้จังหวะอย่างพอดิบพอดี  เอ็มม่าอยู่ฝั่งตรงข้าม แลบลิ้นปลิ้นตาใส่อย่างกวนประสาท  โจ๊กเกอร์สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อและเส้นเลือดที่เริ่มจะเกร็งและปูดนูนขึ้นมา

ถ้าไม่คิดว่าเป็นลูกแท้ๆของเฮลล์เอ็มเบอร์นะ  เขาฆ่าไม่เลี้ยงแน่   เด็กอะไร แสบซนอย่างกับลิง ทำนักล่าปวดหัวได้ไม่เว้นแต่ละวัน  ถอนเก้าอี้เก่ง  เกจสกิลเช็คก็กว้างจนเกือบเต็มแถบ  และเธอจงใจกดพลาดอยู่บ่อยครั้งเพื่อเรียกฮันเตอร์มากวนประสาทเล่น!!

โครมมมม!!!

โจ๊กเกอร์ใช้เท้าของเขาพังไม้กระดานอย่างรวดเร็ว สายตาของเขานั้นไม่ได้ละออกจากตัวเอ็มม่าเลยแม้แต่วินาทีเดียว  เขาสวมใส่อุปกรณ์ต่างๆ ก่อนจะพุ่งไปอย่างรวดเร็ว

ปังงงง!!!

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าถึงตัวแม่สาวชาวสวน  ปืนพลุได้ถูกยิงใส่หน้าเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว  ความปวดหัวและความมึนงงแล่นจี๊ดๆ จนไม่สามารถขยับไปไหนได้  นักล่าตัวตลกคำรามออกมาอย่างหัวเสีย และพยายามสะบัดหัวของตัวเองอย่างรุนแรงเพื่อไล่ความมึนออกไป

" เฮ้! เฮ้!! "

เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นด้านหลังเขา  เป็นเสียงของเซอร์ไวเวิลคนเมื่อครู่นี้ที่กล้ายิงปืนพลุอัดใส่หน้าเขาเต็มๆ  ดวงตาคมสีส้มอำพันตวัดมองไปทางเสียงเรียกอย่างรวดเร็ว ก็พบกับชายผู้มากับดวง ที่กำลังกวักมือเรียกเขาเหมือนกวักมือเรียกสุนัข!!

" เฮ้ยๆ!  ไอ้อ้วน!!..ทางนี้ดีกว่าน่าาา~~ "

เขาจะไม่โกรธมากไปกว่านี้ ถ้าอีกฝ่ายไม่เรียกเขาว่า ไอ้อ้วน!   ทั้งๆที่ร่างกายของเขาสมส่วนและกำยำแท้ๆ  

" หึ! อยากลองดีนักใช่ไหมพ่อหนุ่มดวงดี...หึหึหึหึ!!!!

หากกล้าที่จะท้าทายเขา  เขาก็พร้อมที่จะสำแดงฤทธิ์ความโหดเหี้ยมให้อีกฝ่ายดูแบบเต็มที่   โจ๊กเกอร์ประกอบอะไหล่อย่างชำนาญ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเหยื่อที่กำลังยกยิ้มกรุ่มกริ่มโดยที่เขาไม่ทันได้สังเกตุ

" GET DUNKED ON !!!!! "

เปรี้ยงงงงง!!!!!

กระสุนปืนยิงพลุอีกนัดยิงใส่หน้าของเขาอีกรอบ  ควันสีแดงลอยฟุ้งจนน่าหงุดหงิด  เสียงฝีเท้าสองคู่เริ่มห่างไกลออกไป  พร้อมกับเขม่าควันที่ค่อยๆ จางลง เหลือเพียงแต่ความเงียบงันและความว่างเปล่า  เปิร์คหูไม่ทำงาน   และเขาต้องมานั่งหาเหยื่อใหม่อีกรอบ....



ความหงุดหงิดเข้าครอบงำโจ๊กเกอร์เต็มรูปแบบ  ทุกย่างก้าวที่เขาเดินนั้น เหล่าบรรดาเซอร์ไวเวิลที่เดินอยู่ต่างสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของเขา  และไม่กล้าที่จะออกไปเผชิญหน้าหรือทำการใดๆ  พวกเขาได้แต่หาที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ  ปาดเหงื่ออันแสนเย็นเยียบและคอยแอบดูว่าเขาออกไปไกลรึยัง

" ทำไมมันกดดันขนาดนี้ฟระ!!? "

ลัคกี้กระซิบกับอันโนนบอยอยู่หลังแผ่นไม้ที่พับลงมา  โชคดีที่นักล่ายังไม่เห็นว่าตรงนี้มีแผ่นไม้พับอยู่  จึงวิ่งผ่านไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น

" ไม่รู้สิ...สงสัยคงโกรธที่ล่าไม่ได้ล่ะมั้ง? "

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!

ทันใดนั้น  เสียงของเซอร์เวสก็ดังขึ้น พร้อมกับไอคอนของเขาเปลี่ยนเป็นสีเหลือง  บ่งบอกได้ว่าเขาถูกพบตัวแล้ว และกำลังถูกโจมตี!!

" แย่แล้ว! เซอร์เวสกำลังถูกโจมตี!!!! "

ลัคกี้เบิกตาโพลงด้วยความตื่นกลัว  เขาหันไปมองอันโนนบอยที่มีเหงื่อหลายเม็ดผุดขึ้นมาบนหน้า  เขายื่นมือไปจับมือของลัคกี้ก่อนจะออกแรงบีบเบาๆ  ดวงตาของเขาเริ่มมีประกายบางสิ่งบางอย่าง...

" ในขณะที่คุณนักมายากลกำลังถ่วงเวลาให้  เราต้องรีบถอดรหัสให้เร็วที่สุด! "

พูดจบ ทั้งสองก็ออกมาจากที่ซ่อน และวิ่งเข้าไปซ่อมเครื่องถอดรหัสที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยความรวดเร็ว. ตอนนี้เครื่องพึ่งจะถูกซ่อมไปแค่ 2 เครื่องเท่านั้น พอให้ทางลับปรากฎได้

แกร๊กๆๆๆ..ปังงงๆๆๆ ปึงๆๆๆ!!!!

เสียงเคาะ กด ทุบ ตี ดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน สองมือสองแรงของพวกเขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เครื่องสามารถใช้การได้ และปล่อยคลื่นรหัสออกมา  ไม่นานนัก ยอดเสาที่ไม่มีไฟติด กลับมีไฟดวงน้อยๆ สีขาวสว่างขึ้นมา...

พรึ่บบบบ!! แกร๊ก!

เหลือเครื่องถอดรหัสอีก 1 เครื่อง!!

อ๊ากกกกกกกกกกก!!!

ในขณะที่พวกเขากำลังดีใจอยู่  เสียงของเซอร์เวสดังขึ้นอีกรอบพร้อมกับไอคอนที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในลักษณะหมอบลงไปบนพื้น  เขาไม่ได้ถูกนักล่าผูกกับลูกโป่ง  คงเป็นเพราะว่าเก้าอี้จรวดบริเวณนั้นอาจจะถูกรื้อหมดแล้วก็ได้

แก๊งงงงงงง!!! ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!!

เสียงฝ่าเท้าหนักแน่นกำลังพุ่งตรงมายังทั้งสองที่ยังไม่ทันออกห่างจากเครื่องถอดรหัส  ร่างของนักล่าเริ่มชัดเจนในสายตาของพวกเขา  และพวกเขาทั้งสองก็ถูกเห็นโดยนักล่าแล้วเรียบร้อย

ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!!

ใบหน้าภายใต้หน้ากากตัวตลกกำลังบิดเบี้ยวด้วยความขุ่นเคือง  คนที่เขาเล็งคืออันโนนบอย ไม่ใช่ลัคกี้   ในแมทช์นี้หากเป็นไปได้  เขาอยากจะเก็บทุกๆคนให้หมด และอยู่กับลัคกี้เพียงสองต่อสองเท่านั้น

" ระวัง!! "

เมื่อลัคกี้เห็นว่านักล่าไม่ได้พุ่งมาทางตนจึงหันไปเอ่ยเตือนอีกคน  แต่ดูท่าว่ามันต้องไม่ทันแน่ๆ เขาจึงตัดสินใจที่จะวิ่งเข้าไปคว้าเอวของอีกฝ่ายแล้วอุ้มขึ้นมา  กระโจนข้ามแผ่นไม้ที่ถูกพับอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลด้วยความชำนาญ

' ทำไมต้องช่วยมัน!!? '

โจ๊กเกอร์กรีดร้องในใจด้วยความเคืองโกรธ  เดิมทีก็หงุดหงิดอยู่แล้ว พอเห็นฉากช่วยเหลือกันของทั้งสองมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด หงุดหงิดจนลืมดูแถบของเซอร์เวสที่กลับมาเป็นปรกติ เพราะได้เอ็มม่าช่วยไว้ และ.....

อ๊อดดดดดดดดดดดดด!!!!

เสียงแจ้งเตือนว่าประตูทางออกพร้อมใข้งานดังขึ้น  เมื่อนั้น ดวงตาของโจ๊กเกอร์พลันปรากฎออร่าสีแดงอันตรายขึ้นมา  พวกเขาทั้งสองรับรู้ได้ถึงลางไม่ดีที่กำลังมาเยือน  เปิร์คโนวันของนักล่าเริ่มทำงานแล้ว!!

" หึหึหึหึหึ!!!! "

ผลัวะ!!!!

อ๊าาาาาา!!!!!

แรงทุบมหาศาลทำให้ร่างของอันโนนบอยที่เอาตัวเข้าปกป้องลัคกี้ถึงกับทรุดลงไป  ลัคกี้เบิกตาโพลงด้วยความตกใจกลัว  ในตอนนี้เขาไม่สามารถวิ่งได้ ความกลัวบางอย่างมันกำลังกดดันจิตใจของเขาให้อ่อนแอลง  ดวงตาสีเข้มมองนักล่า สลับกับอันโนนบอยที่หัวมีแต่เลือดสีแดงไหลอาบ!

" หึหึหึ!! ไม่ซ่าแล้วหรือพ่อหนุ่มผู้โชคดี?? หึหึหึหึหึหึ!!!! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!!! "

โจ๊กเกอร์หัวเราะออกมาด้วยความบ้าคลั่ง  ก่อนจะง้างจรวดขึ้นและพุ่งมาทางลัคกี้ที่กำลังถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว  เปิร์คโนวันยังคงอยู่ มันเปล่งออร่าสีแดงฉานราวกับเลือดจนน่าขนลุก!

[ You go first! ]

เอ็มม่าได้ส่งสัญญาณมาจากประตูฝั่งบ้านหลังเล็กที่อยู่คนละฝากกับทั้งสอง  แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยามเมื่อทั้งสองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก!!!

ผลัวะะะ!!!!

อ๊ากกกก!!!!

ลัคกี้กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  ร่างของเขาทรุดลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับกองเลือดที่ทะลักออกมาจากปาก  เขาถูกโจมตีเข้าที่ท้อง ทำให้รู้สึกจุกและเจ็บแบบเจียนตาย  เป็นจังหวะที่เอ็มม่ากับเซอร์เวสวิ่งมาช่วยพอดี

เซอร์เวสเข้าไปช่วยดึงอันโนนบอยขึ้นมา  ส่วนเอ็มม่าพยายามเรียกร้องความสนใจจากฮันเตอร์ ซึ่งมันก็ได้ผล! โจ๊กเกอร์ปล่อยให้ลัคกี้นอนจุกอยู่บนพื้น ก่อนจะหันไปล่าเอ็มม่าต่อด้วยความโกรธเคือง  อันโนนบอยที่ลุกขึ้นมาได้ รีบวิ่งเข้ามาหาลัคกี้และพยายามดึงเขาขึ้นมา

" อดทนไว้นะลัคกี้! คุณเซอร์เวสกำลังเปิดประตูให้!  เราต้องรอดไปด้วยกัน!!! "

ชายหนุ่มพูดออกมาพลางพยายามดึงลัคกี้ให้ลุกขึ้นมา  ตอนนี้ทั้งสองตกอยู่ในสภาพที่ตามเนื้อตัวมีแต่เลือดของตัวเองและเลือดของอีกฝ่าย  เสียงของเอ็มม่าดังขึ้นพร้อมกับไอคอนที่เปลี่ยนเป็นนั่งลงไปกับพื้น

แกร๊งงงงง!!! ตึกกกกกๆๆๆๆๆ!!!!

เสียงวิ่งของสไมล์ลี่ย์เฟซดังขึ้นเรื่อยๆ  คาดว่าเอ็มม่าน่าจะล่อให้ออกไปห่างๆ ได้พอสมควร ยังพอมีเวลาให้พวกเขาช่วยเหลือกัน และเปิดประตูฝั่งนี้ได้สำเร็จ

" เร็วเข้า!! มันกำลังมา!!!! "

เซอร์เวสตะโกนบอกเมื่อเขาเลือกยืนในจุดที่เซฟสุดๆแล้ว  อันโนนบอยพยุงลัคกี้ขึ้นมา  แต่เมื่อเห็นออร่าสีแดงๆ ที่สว่างวาบมาแต่ไกล  เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่คนอื่นๆ ไม่เคยทำกันมาก่อน

ฝุบบบ!!

สองแขนช้อนร่างบางขึ้นมา  ถึงแม้จะเจ็บหนักกว่าอีกฝ่าย แต่เขาก็ต้องกัดฟัน อดกลั้นเอาไว้  และรีบสปริ้นท์ตัวเองเข้าไปในประตูให้เร็วที่สุด

ผลัวะะะะะะะ!!!

นับว่ายังเป็นโชคดีกึ่งโชคร้าย  เขาถูกจรวดของโจ๊กเกอร์ทุบไปที่หลังเต็มแรง  แรงมากจนได้ยินเสียงกระดูกดังกร๊อบ  เลือดสีแดงสดกระอักออกมาทางปากและจมูก  ร่างสองร่างกระเด็นเข้าประตูไป ซึ่งออกเขตจากแผนที่นี้พอดี

ฮึ่ยยยยยยยยยยยยย!!!!

ในขณะที่ร่างทั้งสองร่างกำลังจะหายไป  กลับมีใครบางคนจ้องแบบไม่วางตา ด้วยอารมณ์โกรธที่พุ่งถึงขีดสุด.. .



เขาไม่พอใจอันโนนบอยเป็นอย่างมาก!



และต้องการที่จะกำจัดเขาไปให้พ้นๆทางซะ!!!





' นั่นสินะ...ของเก่าก็ควรทิ้งมันไปได้แล้ว~ '

ณ วันนั้น....เขาได้เข้าไปขออะไรบางอย่างกับผู้อยู่เบื้องหลัง ภายในโถงภาพมายา

' เธอจะได้สิทธิ์นั้น....เดี๋ยวนี้.... '

สิทธิ์ที่ว่านั่นก็คือ  ทำการสังหารอันโนนบอยออกไปจากเกมส์นี้เสีย!












[ ไม่แน่นะ  อาจจะมีเซอร์ไววอลกลายพันธุ์เป็นฮันเตอร์หรือฆาตกรในอนาคตก็ได้.... ]



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #75 Miki006 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 10:03
    ทำไมขำกับคำว่า อีอ้วน //555555
    #75
    0
  2. #58 Kp666 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 00:38

    สงสารน้องเด๋อ!!!!//อินี่อินจัดน้ำตาคลอเบ้าเลยQ-Q

    #58
    0
  3. #18 KAT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 14:02

    เนื้อเรื่องสนุกดีนะ​ ภาษาที่ใช้ก็เข้าใจได้ง่ายๆ​ ชอบที่เรื่องราวมันเจ็บปวด​ อ่านแล้วรู้สึกจุกเหมือนกัน(สงสัยอินจัด)​แล้วอีกย่างคืออยากให้เนื้อเรื่องลักกี้มีต่อนะถ้าเป็นไปได้

    ปล.ชอบเนื่องนี้นะ​ ติดตามอยู่

    #18
    1
  4. #13 ApJam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:01

    สสนุกมากค่ะ บรรยายได้เห็นภาพหมดติดตามค่ะ

    #13
    0
  5. #12 N'SleepZZZ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 00:12

    ชอบแนวนี้จัง แอบสมน้ำหน้าโจ๊กเกอร์เบาๆ

    #12
    0
  6. #7 blackheart- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:18

    แงงงงงงงงงงงงง ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ รอค่ะ /////////


    #7
    0
  7. #6 methaweeunpradit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:09

    ยังไงก็สู้ๆนะไรท์มาอัปไวๆนะค่ะชอบนิยายที่ไรท์แต่งหมดเลยค่ะ

    #6
    0
  8. #5 methaweeunpradit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:07

    รู้สึกว่าตอนแรกไม่คิดไรแต่พอดูดีๆนี้มันคนที่เราติดตามฟิควันพีซเมียผมเป็นแวมไพนี้นาโอโหกว่าจะอัปทีนี้น่าจะนานเลยทั้งฟิคเกมนี้กับฟิควันพีซปกติก็นานทีจะอัปนี้2เรื่องเลยรอกันแบบขาดใจแน่งานนี้โหดร้ายแห่งการอ่านฟิคนิยายมาแล้วไม่นะร้องไห้แปบต้องรอนานแค่ไหนกัน




    #5
    0
  9. #4 methaweeunpradit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 16:12

    มาต่อไวๆยะค่ะไรท์เตอร์

    #4
    0
  10. #3 methaweeunpradit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 15:42

    ฟฟิคนี้จะเป็น All Lucky guy ม้ายน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    #3
    0
  11. #1 NORHT_Wind (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 09:33
    น้องงงงงงง ฮือออออออออ
    #1
    0