นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ My/boku no hero academia ] || Hell Factory PROJECT || [ DEMO ]

โดย Karen_zaza

ชีวิตของเขาได้พังทลายลง เพียงเพราะผู้ชายคนนั้นเพียงคนเดียว เท่านั้นยังไม่พอ เขาถูกส่งให้ไปตายในโรงงานนรกแห่งหนึ่ง แต่แน่ใจหรือว่าเขาตายจริง?

ยอดวิวรวม

1,023

ยอดวิวเดือนนี้

34

ยอดวิวรวม


1,023

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


69
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 พ.ค. 63 / 23:34 น.
นิยาย [ My/boku no hero academia ] || Hell Factory PROJECT || [ DEMO ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ชีวิตของเขาได้พังทลายลง เพียงเพราะผู้ชายคนนั้นเพียงคนเดียว

เท่านั้นยังไม่พอ เขาถูกส่งให้ไปตายในโรงงานนรกแห่งหนึ่ง แต่แน่ใจหรือว่าเขาตายจริง?

ดาบคู่ใจในมือนั้น เพียงตวัดเบาๆ ก็ทำให้เนื้อเยื่อขาดออกจากกันได้อย่างง่ายดาย

________

"Hell factory"
สถาบันกึ่งโรงงานนรก  ผู้ผลิตความโหดเหี้ยมในรูปแบบที่ไม่เหมือนใคร

.
.
.

"ชิน ชิไอ"
คือชื่อของผู้ชายคนนั้นที่ทำให้ชีวิตของผมต้องพังทลาย  พร้อมกับส่งผมไปตายในสถานที่ ที่เรียกว่าโรงงานนรก

.
.
.

"แต่ขอโทษทีว่ะ ที่ไม่ตาย...เหมือนได้เกิดใหม่พร้อมกับความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสเลยว่ะ :)"



Hell factory

นอกจากจะเป็นโรงงานนรกแล้ว  ยังเปิดเป็นสถาบันการเรียนการสอนที่ลึกลับ ไม่มีใครรู้ถึงข้อมูลวงใน หรือแม้แต่การสอดแนมก็ไม่สามารถเข้าแทรกแซงหรือทำได้โดยง่าย  ดังนั้น จึงเป็นเหตุให้โรงงานนี้ถูกตัดสินว่าเป็นโรงงานอันตรายที่ยังไม่สามารถสาวถึงตัวการใดๆ ทั้งสิ้นได้

______

"ผมถูกริบพลัง  ผมถูกไล่ออก ผมถูกทุกคนเกลียดชัง"

"แต่วันนี้ผมกลับมาอีกครั้ง กลับมาในฐานะผู้ทำลาย  จะทำลายทุกอย่างที่มีให้หายไปไม่เหลือแม้แต่เส้นลมหายใจของพวกแก"

คมดาบที่ตวัดแกว่งไปมาด้วยแรงแค้นแรงอาฆาต  ตัวเขาถูกส่งกลับเข้ามาในสถาบันยูเอย์อีกครั้งในฐานะสปายตัวอันตรายที่สุด   เพียงล่อลวงนักเรียนอาทิตย์ละ 10 คน  เท่านี้ก็ทำให้ยูเอย์หัวหมุนกับการหายตัวอย่างเป็รปริศนาของเหล่าบรรดานักเรียน

"ถ้าชื่อเสียงของพวกคุณถูกทำลาย  ใครเล่าจะเชื่อถือให้ลูกมาเข้าเรียน จริงไหม?"

ดวงเนตรคมเฉี่ยวสีเขียวเข้มจ้องมองความวุ่นวายในเงามืด  พลันภาพอดีตความฉิบหายของตนเองฉายซ้อนทับกับความวุ่นวายตรงหน้า

"เอาเถอะ  คนที่หายไปน่ะ ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนักหรอก...แค่ถูกส่งให้ไปตายแบบผม แต่เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมา...."

และมันก็เป็นไปตามคำพูดของเด็กหนุ่มจริงๆ  เหล่านักเรียนที่หายตัวไป ต่างเดินกลับเข้ามาในรั้วยูเอย์เหมือนเดิม ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขา ยกเว้นเสียแต่แววตาที่ดูเฉี่ยวและโหดเหี้ยมกว่าเดิม....

โหดเหี้ยม

ก้าวร้าว

ไม่สนโลก

ใช้กำลัง

ฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า

เดินหน้าฟันแหลก

"นี่แหละคือผลงานจากโรงงานนรกนั่น  ผลิตสิ่งมีชีวิตที่เลือดเย็นออกมาให้ฆ่าฟันคนได้อย่างไร้ความปราณี"

.
.
.
.
.

"คุณชิน ผมจะส่งคุณไปตายในที่ๆ คุณส่งผมไป...โอเคนะ?"

เดินหน้าฆ่าแหลก แหกโค้งศีลธรรม  รอยเลือดย่ำเป็นทางยาว นำพาให้ผู้ติดตามด้วยความอยากรู้ พบเจอกับจุดจบ  เสียงเครื่องจักรทำงานส่งเสียงอื้ออึงฟังดูน่ากลัว  ใช่  เพราะเครื่องจักรพวกนั้น  จะบดและผลิตความโหดเหี้ยมออกมาสู่โลกภายนอก

_______

ดาร์กแฟนตาซี  แนวเดินหน้าฟันแหลก Slasher

_______

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 พ.ค. 63 / 23:34


Midoriya Izuku

"เขากลับมาอีกครั้งพร้อมกับดาบคาตานะที่ชอบถือพาดไหล่อยู่ตลอดเวลา และแววตาเฉี่ยวคม ที่แทบไม่หลงเหลือถึงความสดใสเฉกเช่นในอดีต"

 

.

.

.

.

.

 

เขาถูกค้นกระเป๋า ก็พบกับซองบุหรี่ที่ถูกยัดใส่ไว้ในนั้นโดยที่ตัวเขาไม่รู้เรื่อง ครั้นจะพูดแก้ตัว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะหลักฐานนั้นแน่นหนาเกินกว่าที่เขาจะทำอะไรได้ นอกเสียจากก้มหน้ายอมรับผิดในสิ่งที่ไม่ได้ก่อ

 

เขาเพียงแค่เดินผ่าน แต่ทว่าเพื่อนคนนี้กลับตกบันไดไปเฉยๆ เสียงอย่างนั้น ในขณะที่ตัวเขากำลังคิดอะไรเพลินๆ รู้ตัวอีกทีก็โดนป้ายความผิดว่าทำร้ายร่างกายเพื่อนร่วมชั้นไปเสียแล้ว

 

หลังจากการเปลี่ยนชุดในห้องเปลี่ยนชุดเสร็จ อาจารย์ประจำชั้นที่ตนเคารพก็เรียกไปคุยในห้องพักครู เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า ทำไมในโทรศัพท์ของเขาถึงได้มีรูปกางเกงใน และรูปแอบถ่ายในห้องแต่งตัวของผู้หญิงได้ ทั้งๆที่เขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่น้อย....

 

"ถ้าหากเธอยังทำนิสัยแย่ๆ แบบนี้อีก...ฉันสั่งพักการเรียนเธอจริงๆ แน่มิโดริยะ!!"

 

นี่คือคำพูดของเหล่าอาจารย์ที่มองเขาด้วยสายตาผิดหวัง แม้กระทั่งออลไมท์เองก็ยังมองแบบนั้น ตัวเขาพยายามที่จะพูดแก้ไขถึงความเข้าใจผิด และความเป็นจริงที่ว่าเขาไม่ได้ทำ แต่ถูกใส่ร้าย กลับกลายเป็นว่ายิ่งโดนเทศน์หนักกว่าเดิม พร้อมถูกเปลี่ยนเป็นสั่งกักบริเวณโดยอาจารย์ประจำชั้น 1 สัปดาห์เต็มที่หอนอน...

 

เขาไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงได้ไม่สนใจคำพูดของเขา ทุกคนล้วนหันไปให้ความสนใจกับเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นที่ย้ายเข้ามากลางคัน เพื่อนร่วมชั้นชายหน้าหวานผู้กลายเป็นที่รักของทุกคน แทนที่ตัวเขาที่ถูกเขี่ยตกลงมาอย่างไม่ใยดี

 

จากที่มีเพื่อนอยู่เคียงข้างกายก็เริ่มตีตัวออกห่าง จากที่มีคนรักรายล้อมก็เริ่มหายไปทีละคน จากที่เป็นที่รักใคร่ของเหล่าอาจารย์ก็เริ่มน้อยลง จวบจนกลายเป็นการเมินเฉย และการกลั่นแกล้งที่เรียกได้ว่าเกิดขึ้นแทบจะทุกวัน

 

ทั้งเอาขยะมายัดไว้ใต้โต๊ะบ้างล่ะ

 

ขีดเขียนโต๊ะบ้างล่ะ

 

ส่งจดหมายสาปแช่งให้เขาไปตายเต็มตู้ล็อกเกอร์บ้างล่ะ

 

อีกทั้งยังโดนทั้งซ้อม ทำร้ายร่างกายโดยพวกผู้ชายในห้อง แต่ตัวเขาก็ไม่สามารถโต้กลับได้อยู่ดี หากเพียงแค่สวนหมัดออกไป อาจารย์ประจำชั้นก็จะโผล่ออกมาดุมาว่า และมอบบทลงโทษอย่างเช่นการกักบริเวณเพิ่มจาก 1 สัปดาห์เป็น 1 เดือน

 

ความรู้ก็ไม่ได้ ตามใครก็ไม่ทัน เพื่อนก็ไม่มี นี่คือความลำบากที่แท้จริง

 

ตัวเขาไม่เข้าใจว่าไปทำอะไรให้ชายคนนั้นไม่พอใจหรือเปล่า? เพราะทุกสิ่งที่เขาเคยมี ทุกสิ่งที่เขาเคยได้รับ ถูกอีกฝ่ายแย่งไปทีละอย่าง ทีละอย่าง จนกระทั่งตอนนี้เขากลับมาไม่เหลืออะไรอีกครั้ง...

 

ไม่เหลือแม้แต่อัตลักษณ์ที่คนภาคภูมิใจอย่าง One for all

 

ไม่เหลืออะไรแล้ว....

 

 

 

เลือดสีแดงฉานไหลอาบย้อมพื้นกระเบื้องสีขาวในห้องน้ำให้กลายเป็นสีแดง กลิ่นคาวสนิทลอยคลุ้งไปทั่วห้อง ตีเข้าจมูกเจ้าของกลิ่นคาวนี้จนอยากจะอ้วก หากแต่ตัวอิสึคุเองนั้นเจ็บเกินกว่าที่จะมาใส่ใจกับกลิ่นคาวเลือดของตนเอง

 

ร่างเล็กนั่งพิงกำแพงในห้องน้ำพลางเหม่อมองกำแพงกลับด้วยสายตาว่างเปล่า คมมีดคัตเตอร์ที่กรีดลงไปในเนื้อหนังทั่วร่างอย่างน่าสยดสยอง ก็ไม่เจ็บปวดเท่าความรู้สึกสิ้นหวังและหดหู่ที่อยู่ในใจ

 

เขาเหนื่อยแล้ว

 

เขาท้อแล้ว

 

เขาไม่ไหวแล้ว

 

มันหนักหนาเกินไป

 

ทุกอย่างมันพังไปหมด

 

มันพังเพราะชายคนนั้น

 

ชายที่มีชื่อว่า

 

"ชิน ชิไอ"

 

 

นี่คงเป็นการกลั่นแกล้งที่หนักที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของอิสึคุ การที่ตัวเขาถูกใส่ร้ายว่าแอบโกงข้อสอบปลายภาคของปีสอง โดยมีหลักฐานคาตาคือชีทคำตอบของการสอบข้อเขียนปลายภาค เขายังจดจำสายตาของเหล่านักเรียนและอาจารย์ได้เป็นอย่างดี สายตาที่ส่อแววทั้งผิดหวัง โกรธ เกลียด เหยียดหยาม สะใจ เยาะเย้ย โดยเฉพาะสายตาของชายคนนั้น ชายที่มีชื่อว่า ชิน ชิไอ

 

'ผม..ชนะ'

 

นี่คือสิ่งที่อิสึคุอ่านได้จากปากของอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะถูกพาตัวไปทำเรื่องไล่ออกจากโรงเรียนทันที สายตาผิดหวังของเหล่าครูอาจารย์และสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกลียดมากมายส่งผ่านตีแผ่ใส่เต็มหน้าเด็กหนุ่ม

 

โอเค เขาถูกไล่ออก.....

 

 

 

 

 

 

แต่ดูเหมือนว่าความโชคร้ายนั้นจะยังไม่หมดลงเพียงเท่านี้ ตัวเขาในตอนนี้เรียกได้ว่าโดนจับตัวมาทันที หลังจากที่อาจารย์เฉดหัวเขาออกมาจากรั้วโรงเรียน กลุ่มคนปริศนาพร้อมกับชายที่ทำลายชีวิตของอิสึคุกำลังยืนคุยกัน ก่อนที่กลุ่มคนปริศนานั่นจะเดินมาหาเขา พร้อมกับลากตัวไปทันทีโดยที่เขาก็มิอาจขัดขืนอะไรได้...

 

และวันนั้นเขาก็ได้รู้ ว่าอีกฝ่ายที่นอกจากจะตั้งใจแย่งทุกๆอย่างไปแล้ว ยังมีของแถมมาให้อีกนั่นก็คือ การส่งเขาไปตายในโรงงานนรกแบบที่ไม่มีใครรู้.....

 

.

.

.

.

.

.

.

 

"เนื่องจากว่า เราได้เสียใจกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น และยังเป็นความโชคดีที่เรายังหาตัวนักเรียนคนนั้นเจอ ดังนั้น เขาจะกลับมาเรียนร่วมห้องกับพวกเราอีกครั้งในปีสุดท้ายของพวกเธอ..."

 

เสียงประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างผอมสูงหุ่นสมส่วนเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่คล้ายกับอันธพาล มือข้างหนึ่งถือคาตานะคู่ใจวางพาดบ่าตนไว้ เสริมความน่ากลัวและลุคโหดเหี้ยมด้วยแววตาสีเขียวแก่เฉี่ยวคม

 

ไม่มีเสียงพูดอะไรนอกจากประโยคแนะนำตัวสั้นๆ สายตากวาดไล่มองไปที่อดีตเพื่อนร่วมห้องทุกคนที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา จนกระทั่งไปหยุดที่ชายคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนไปมากเลย หลังจากที่ตัวเขาไม่อยู่

 

แรงกดดันมหาศาลถูกปล่อยออกมาทุกย่างก้าวที่เขาเดิน ดวงเนตรที่เฉี่ยวคมดุร้ายราวกับสัตว์ป่า กวาดมองเพื่อนร่วมห้องทุกคนที่จ้องเขา และใครก็ตามที่ได้สบตาคู่นี้ พวกมันต่างก้มหน้าหนีราวกับกลัวความผิดที่พวกมันเคยก่อกับเขาไว้เมื่อครั้งยังอดีต

 

แต่เขาจำเป็นต้องสนใจ? ในเมื่อตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากเครื่องจักรสังหารมีชีวิตหรอกนะ ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่น่ะ มันคือความแค้นและความอาฆาตทั้งนั้น

 

ดูสิ แม้แต่อาจารย์ไอซาวะยังไม่กล้าสบตาตรงๆเลย...

 

กลัวความผิดในสิ่งที่ทำลงไปสิท่า :)

 

 

 

แน่นอนว่าการเรียนการสอนนั้นไม่ได้อยู่ในจุดที่ว่าร่างผอมบางจะสนใจเลยแม้แต่น้อย ปล่อยใจให้ว่างเปล่าแล้วทอดสายตามองไปยังด้านนอกของห้องเรียน หวนนึกถึงความอัปยศอดสูในอดีตและความเลวร้ายที่ถึงขันถูกส่งให้ไปตายแล้ว ก็เผลอปล่อยออร่าความน่ากลัวออกมาจนคนในห้องอึดอัดไม่เป็นอันเรียน

 

ครั้นอาจารย์จะเอ่ยขัดก็มิกล้า เพราะเพียงแค่ดวงเนตรเฉี่ยวคมคู่นั้นตวัดหันมา ริมฝีปากก็ปิดสนิททันทีอย่างไม่อาจควบคุม เลยต้องจำใจสอนทั้งๆอึดอัดแบบนั้น....

 

 

 

ความน่าสมเพชที่กำลังอยู่เบื้องหน้า ขัดจิตขัดใจจนเด็กหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน ดวงเนตรเฉี่ยวคมมองชามคัตสึด้งในมือของอดีตเพื่อนสนิทสาว ที่กำลังยื่นมาให้ตรงหน้าด้วยความสั่นกลัวจนน้ำในชามกระเพื่อมแทบหก

 

"คือ..ข..ข...."

 

อุรารากะก้มหน้างุด เบื้องหลังคือเหล่าบรรดาเพื่อนสาวอีก 5 ชีวิตที่ยืนหน้ากระดานเรียงหนึ่งด้วยใบหน้าที่ชื้นฉ่ำไปด้วยหยาดเหงื่อ พวกเธอรู้ ว่าการกระทำในแต่อดีตนั้นยากที่คนตรงหน้าจะให้อภัย แต่ก็ได้แอบหวังไว้นิดๆว่า.....

 

 

เพล้งงง!!!

 

 

ชามคัตสึด้งที่เคยเป็นของโปรด ถูกฝ่ามือเรียวขาวซีดของเด็กหนุ่มปัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี นั่นทำให้ทุกคนมองด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ อุรารากะที่ตั้งใจจะมาขอโทษ กลับน้ำตาซึมไปด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นอีกมากกว่าเดิมเป็นหลายร้อยเท่า

 

มันก็สมควรแล้ว สมควรแล้วเพราะเพื่อนสนิทอย่างเธอ ที่เคยสนิทกับชายตรงหน้ามาก่อน กลับกลั่นแกล้งและเลือกที่จะเชื่อชายคนนั้น ชิน ชิไอ ใช่...ทุกคนในห้องเอทั้งหมดในอดีตเข้าข้าง ชิน ชิไอ หมดทุกคน...

 

"พวกคุณทั้งห้องเกลียดผมไม่ใช่หรอ?"

 

"....."

 

ดวงเนตรเฉี่ยวคมมองกดต่ำอย่างดูถูกเหล่าผู้หญิงทั้งหกในห้อง ไม่มีเสียงพูดคุย นอกจากอุรารากะที่เริ่มสะอึกสะอื้นแล้วหน้าซีดลงพอๆ กับพวกผู้หญิงด้านหลัง

 

"และตอนนี้ผมก็เกลียดพวกคุณมากเลย..ถ้าจะมาหวังขอโทษของ้อ ขอคืนดี..."

 

.

.

.

.

.

 

"ไม่มีวันอย่างแน่นอน เพราะของพรรค์นั้น ผมไม่ต้องการ"

 

เมื่อพูดจบ ร่างสมส่วนของเด็กหนุ่มก็หันหลังกลับไปตามทางเดิน มือข้างขวายังคงถือดาบคู่ใจพาดไหล่ไว้ไม่ห่างกายไปไหน เขาหมดอารมณ์ที่จะทานอาหารไปนานแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องทานมันเสียด้วยซ้ำไป

 

ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการทำลาย ถ้าหากพวกเรามีอิทธิพลมากกว่านี้ ก็คงไม่จำเป็นต้องมาเล่นบทละครเป็นนักเรียนในรั้วโรงเรียนหรอก

 

เพราะมันไร้สาระ และน่ารำคาญ....

 

 

 

"ความรู้สึกอะไร เขาไม่มีอีกแล้ว ที่มีชีวิตอยู่ทุกวันนี่ ก็ในฐานะเครื่องจักรสังหารที่เข้ามาทำภารกิจตามคำสั่งก็เท่านั้นแหละ...."

 

 

 

 

 

"ฮืออออ..ได้โปรด!!!"

 

เสียงกรีดร้องอันน่าสมเพชดังออกมาจากปากของชายหนุ่มผู้เป็นจุดเริ่มต้นของความเหี้ยมโหดเดินได้ กลุ่มผมที่เคยนุ่มกลับยุ่งเหยิงและถูกจิกลากไปอย่างไม่ใยดี หยาดน้ำตาไหลอาบใบหน้าพร้อมกับฝ่ามือที่พยายามแกะมือแกร่งของชายผมสีเขียวออก

 

เฝ้าร้องขอภาวนา ตัวเขารู้ว่าเวรกรรมกำลังจะตามมาเอาคืน เมื่อ ชิน ชิไอ ผู้ซึ่งเคยทำลายชีวิตคนมานับไม่ถ้วน ในวันนี้ ตัวเขาต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของคนที่เขาเคยทำร้าย ทำลาย และแย่งทุกๆ อย่างมาจากเขา

 

"มิโดริยะ อิสึคุ"

 

 

 

"คุณชิน ผมจะส่งคุณไปตายในที่ๆ คุณส่งผมไป...โอเคนะ?"

 

 

"ไม่..ไม่!! ได้โปรด!!!!! ผม..ผมขอโทษ!!!"

 

ร่างนั้นดีดตัวลงมาคุกเข่ากราบแทบเท้าของเด็กหนุ่ม สองแขนเรียวตวัดเกาะกอดขาของเขาอย่างน่าสมเพช หากแต่ตัวอิสึคุเองกลับมองการกระทำนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกใดๆ ที่ฉายชัดอยู่ในนั้น....

 

 

 

 

 

[ My/boku no hero academia ]

|| Hell Factory PROJECT ||[ DEMO ]

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

Sorry but it's just a DEMO

(ขอโทษนะ. แต่มันเป็นเพียงแค่ตัว เดโม เท่านั้น)

ผลงานอื่นๆ ของ Karen_zaza

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 darkray
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 19:39
    ชอบบบบบบ
    #9
    0
  2. #8 ...
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 19:28

    ชอบบบบบบบบ ชอบแนวนี้มากกก ดาร์กได้ใจ เอาไป 10 10 ไม่ต้องหัก ขอโหดๆเลยครับบ

    #8
    0
  3. วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:49
    รอค่ะ ฮื่อออ ชอบแนวนี้ง่า
    #7
    0
  4. #6 wvii17 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 21:57
    ฮือสนุกอ่า bb
    #6
    0
  5. วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 21:49
    เอาหนักๆเลยไรท์เราชอบ~(กว่าจะหาแนวแบบนี้เจอนี้หายากมากเลยอ่า~)
    #5
    0
  6. #4 shochan2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 11:28
    อยากอ่านต่อ อยากเห็นน้องเอาคืนนนนน
    #4
    0
  7. วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 09:38

    ง่าาา เรื่องนู้นก็น่าสนเรื่องนี้ก็น่าสน น่าสนทุกเรื่องที่ท่านแต่งเลยหงะ แต่ก็สู้ๆน้าาเราติดตามทุกเรื่องเลยย งุงิๆ

    #3
    0
  8. วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:39

    อยากอ่านมากมาย แค่เดโมก็สนุกแล้ว ฮิฮิ~

    #2
    0
  9. วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 00:51

    ฮือออ~ อยากอ่านต่อเลยค่ะ ขอให้ทำเป็นเรื่องยาวไวๆนะคะ
    #1
    0