ลดลงเหลือศูนย์ (End.)

ตอนที่ 27 : อนันต์ ‧ ∞

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 593 ครั้ง
    19 มี.ค. 63

เมษามองคู่รักคู่ใหม่ด้วยสีหน้าพะอืดพะอม โอเคว่าห่วงใย โอเคว่าใส่ใจมากกกก แต่มันจำเป็นต้องมาแสดงออกต่อหน้าเธอและลูกค้าเป็นสิบในร้านไหมถามจริงเถอะ

 

“วุ่นวายน่า”

“ขอมือหน่อย”

“ทำงานอยู่ไงนันท์”

“ขอมือหน่อย” แล้วก็เป็นเพื่อนเธอที่ถึงจะทำหน้ารำคาญรอบที่หนึ่งล้านแต่ก็ยอมตามใจ ให้ไอ้อาจารย์ตาดุของเด็กๆเอามือไปหนุนแก้ม นอนมองแฟนทำงานสลับกับรับโทรศัพท์บ้างเวลามีสายเข้า

 

ไม่เคยคิดเลยว่าคนแบบนันท์จะโคตรเกาะแกะ เหมือนสัตว์เลี้ยงที่ชอบเรียกร้องความสนใจแต่ดันเจ้าเล่ห์รู้วิธีอ้อน คนเป็นเจ้าของอย่างจินเจอร์เลยพ่ายแพ้ สปอยล์แล้วสปอยล์อีกแม้ปากจะบ่น

 

“มองจัง อยากมีเหรอคะ?”

 

และนี่ก็อีกอย่าง…ความแปลกใหม่ที่ไม่อยากได้เข้ามาในชีวิตเลยสักนิดเดียว

 

เมษาหยิบแก้วใบสุดท้ายขึ้นมาเช็ด เมินรอยยิ้มตาปิดที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจของยัยเด็กไอด้า นึกทวนไปมันก็เกือบสองเดือนแล้วที่ความวุ่นวายเล็กๆเกิดขึ้นในวงจรเรียบง่ายของเธอ เด็กคนนั้นที่หาเวลามานั่งจ้องหน้ากันทุกวี่วันทั้งที่แค่เรื่องสอบเข้าก็ยุ่งมากแล้ว ไหนจะงานที่ไปตกลงช่วยรุ่นพี่เอาไว้อีก

 

อือ ที่รู้เพราะมีคนนั่งพูดอยู่ได้ ไม่คิดตั้งใจฟังหรอก ก็แค่ทั้งหมดมันเข้าหูมาผ่านๆเท่านั้นแหละ

 

และหนึ่งในเรื่องผ่านมาที่ไม่ยอมผ่านไปก็คือการมาบอกกันโต้งๆว่า ‘หนูว่าหนูเป็นไบเซ็กชวล’ มันยังกระเด้งกระดอนในหัวเมษาแม้อายุของประโยคนั้นจะเลื่อนจากวันเป็นสัปดาห์ เธอนึกหงุดหงิดตัวเองไม่หายเวลานึกถึงบทสนทนาหลังจากนั้น อยากตบปากที่เอ่ยคำถามไร้สาระออกไป

 

‘ทำไมคิดงั้น?’

‘เพราะพี่เลย’

‘ฮะ? ยังไงนะ ไม่เข้าใจ’

‘ก็พี่ไง พี่อ่ะ ที่ทำให้รู้สึกว่าถ้าคบกับผู้หญิงก็น่าจะโอเค

‘ขอโทษนะ แต่ไม่หายงงกะเราเลยจริงๆ’

‘ลองคบกันมั้ยพี่เมษ’

‘…’

‘คบแบบที่เป็นแฟนด้า’

 

ไม่รู้หรอกว่าคืนก่อนหน้าเจ้าตัวไปฝันร้ายหรือคุยอะไรแปลกๆกับใครมา อย่างเดียวที่รู้คือเมษาโคตรงง ชงกาแฟอยู่ดีๆก็มีเด็กที่กำลังจะขึ้นปีหนึ่ง วันๆแบกแต่กระดานวาดรูปกับสารพัดอุปกรณ์มานั่งจ๋องตรงหน้า พูดอะไรไม่รู้เป็นวรรคเป็นเวรแล้วจบด้วยการขอเป็นแฟน

 

“พี่เมษ”

“…”

เมษา เลิกเหม่อได้แล้ว” เธอสะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสที่หลังมือ อย่างแรกที่เห็นคือนัยน์ตากลมโตที่มองมานิ่งๆ อย่างที่สองคือไอน้ำร้อนจากของเหลวที่น่าจะถูกปัดล้มอยู่ไม่ไกล อย่างที่สามคือมือเรียวที่มีสีเปื้อนปลายนิ้วขึ้นจุดแดงคล้ายโดนบางอย่างกระเด็นใส่

 

กระเด็นใส่เหรอ..?

 

เชี่ย! น้ำร้อน!

 

“เอามือออกไปเดี๋ยวนี้ไอด้า”

“ใช่เวลาหวงตัวเหรอคุณ?”

“ไม่ตลก”

“ด้าจริงจังอยู่”

“ปล่อย พี่บอกให้ปล่อยไงน้องด้า

“มีอะไรกันวะเมษ เฮ้ย! เมษถอย! นันท์ดูมือไอด้าหน่อย” อยากกราบตักจินเจอร์ที่โผล่มาถูกทั้งจังหวะและเวลา คนที่เทคแคร์เพศแม่เก่งที่สุดในโลกแทบจะกระโดดข้ามเคาน์เตอร์มาจัดการทุกอย่าง มือของเธอโดนอะไรสักอย่างเย็นๆประคบ เหมือนได้ยินเพื่อนสนิทวานพนักงานสักคนหามาให้ เมษากระพริบตางุนงง ตกใจอยู่แต่ไม่เข้าใจมากกว่า เธอเห็นหลังมือของเด็กผู้หญิงคนเดิมแดงขึ้นเรื่อยๆ เพราะตัวขาวไง ไวต่อสัมผัสไปหมด

“เจ็บมั้ย? ทำอะไรไม่คิดเลยนะเรา” นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องกลับมาราบเรียบ หลุบมองมือเธอที่โดนจินเจอร์จับแวบเดียวแล้วก็หันหนีทางอื่น

“…”

 

เด็กหนอเด็ก…

 

“ถ้ามือเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?”

“ทำแผล” คำเถียงข้างๆคูๆทำคนฟังถอนหายใจ ก็เป็นซะอย่างนี้ไง ถึงได้บอกว่าไม่ชอบเด็ก

 

งี่เง่า

 

“วาดรูปไม่ได้ก็ช่างเนอะ”

“…”

“ไม่ต้องแคร์หรอกอะไรที่รักมากๆน่ะ”

“ก็แคร์อยู่นี่ไง

 

จินเจอร์มองเพื่อนตัวเองที่นิ่งไป สบตากับนันท์เป็นเชิงให้หาจังหวะออกมา ในเมื่อสองคนเหมือนลืมสิ่งรอบข้างไปแล้ว …เอาไว้มีเวลาเมื่อไหร่ค่อยเรียกคุยสักหน่อยแล้วกัน

 

“ทำไมชอบเถียงวะ?”

“แล้วทำไมชอบทำเหมือนไม่สำคัญอ่ะ?”

“ใครกันแน่ที่ลำดับความสำคัญไม่เป็น?”

“…” คล้ายบางคนจะน้อยใจจนเถียงต่อไม่ออกแล้ว

“พยายามตั้งเท่าไหร่กว่าจะสอบได้ จู่ๆจะมาปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัวจนวาดรูปไม่ได้มันใช่เรื่องมั้ย?”

“…”

“ปากบอกสำคัญแต่ไม่เห็นรักษาเลย”

“แค่กลัวพี่เจ็บ ผิดมากเหรอ?”

“พี่ดูแลตัวเองได้”

“ใจร้ายว่ะ”

 

เมษมองคนที่ปกติไม่เคยงี่เง่านั่งทำหน้างออยู่หลังเคาน์เตอร์ จ้องกันไปกันมาสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายถอนหายใจ เดินผละออกไปชงกาแฟตามหน้าที่ที่ควรจะเป็น

 

“เมษโคตรใจแข็งเลย” เจอร์มองนันท์ที่เอามือเขาไปคลึงเล่นด้วยปลายคางอย่างปลงตก เขามองไอด้าคนเท่ที่ตอนนี้นั่งคอตกอยู่ที่เดิม ก่อนจะอมยิ้มนิดๆ เมื่อพอมองให้ดีสีหน้าของคนใจแข็งดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย

“ไม่หรอก”

“ไม่ตรงไหน ทำงานไม่สนใจน้อง”

“ดูให้จบ ดูดีๆ”

 

เพราะบางอย่างต้องใช้เวลา บางสิ่งจะค่อยๆเติบโตเชื่องช้า ไม่ได้ชัดเจนจนมองไปก็เจอแต่หากลองละเอียดขึ้นอีกหน่อย ใส่ใจเพิ่มสักนิดก็จะรู้

 

ดอปปิโอ้ในแก้วทรงเก่าถูกวางลงตรงที่เดิม ตรงหน้าเด็กคนนั้นที่ยังไม่ถูกกัดกร่อนด้วยประสบการณ์ ไม่ต้องคิดอะไรมากขนาดนั้นในแต่ละการกระทำ

 

“เอาแต่ฟังอย่างเดียวก็ไม่ได้ยินหรอก” จินเจอร์ยิ้มบางเบา มองเพื่อนที่ยังคงลังเลแต่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเทความดูแลใส่อีกคนไปตั้งเท่าไหร่

“เจตนาของคนพูดน่ะ”

 

เหมือนกับเขาที่เข้าใจ ปกติไม่ใช่คนพูดเก่งหรอกแต่เพราะนันท์นั่นแหละถึงอยากพยายาม เอาเข้าจริงการกระทำมันก็ยังคงมากกว่า ในเมื่อมันเป็นทางที่ถนัด และพอถนัดก็จะทำได้เยอะโดยไม่รู้ตัว

 

อยากทำให้รู้ว่ารักเยอะๆ แต่ก็ทำได้เท่านี้

 

“พี่เมษ!”

“ทำงานให้เสร็จค่อยมาว่ากัน”

 

จินเจอร์ยกยิ้มจางก่อนกวาดมองรอบตัว ลากสายตาไปเรื่อยจนวนมาตรงที่สุดท้าย เป็นตำแหน่งเดิมที่ยังคงมองเสมอไม่เปลี่ยนแม้เวลาจะเดินมานานมากๆแล้ว นันท์ที่เอามือของเขาไปรองใต้คางก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ความใกล้ชิดในห้วงฝันเลือนรางกลายเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ รอยยิ้มที่เคยระบายอยู่ในกระดาษตอนนี้เปลี่ยนเป็นริมฝีปากที่โค้งขึ้นให้กันทุกเช้า

 

“มองอะไรครับคุณขิง?”

 

ก็ยังยืนยันคำเดิม...ว่าไม่เคยคาดหวัง

 

“ถามไม่ตอบ”

“มองแฟน ทำไม?”

“ไม่ทำไม เพราะว่าเป็นแฟนจริงๆนั่นแหละ :)”

 

รอยยิ้มถูกใช้อย่างฟุ่มเฟือยเมื่อทุกอย่างถูกเติมเต็ม จินเจอร์ใช้มือข้างที่เหลือเท้าคาง เล่นจ้องตากับคนที่นอนทับมือแล้วหันหน้าด้านข้างมาแข่งกัน

 

“ขอโทษนะ”

“อือ”

“ขอบคุณด้วย”

 

ที่บอกว่ายิ่งเอาคำพูดเดิมมาใช้ซ้ำเท่าไหร่ คุณค่าและความหมายของมันจะจืดลงเท่านั้นคงไม่เป็นความจริงสำหรับจินเจอร์ มวลสารอุ่นๆก่อตัวขึ้นในอกเสมอเมื่อนันท์นึกย้อนถึงอดีตแล้วเอ่ยสองประโยคนี้ออกมา 'ขอโทษที่เคยทำร้ายและขอบคุณที่เลือกรักกันในวันนี้' เขาไม่ได้อยากตอกย้ำให้ใครรู้สึกผิด มันเป็นเพียงความดีใจ...ดีใจที่สุดท้ายเราก็ผ่านพ้นแต่ละเรื่องราวเพื่อเติบโต เข้าใจ ให้อภัย

 

เพื่อรัก

 

“เหมือนกันครับ” เขากระซิบตอบและกดจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากของคนตาดุที่ตอนนี้หันหนีไปมองอย่างอื่นแล้ว เหลือเพียงใบหูแดงๆกับนิ้วยาวที่ยังจับแน่นบนฝ่ามือ

 

ร้านกาแฟของเมษาเต็มไปด้วยความทรงจำของเขาในทุกมุมมอง ไม่ว่าจะเป็นเคาน์เตอร์ตัวก่อนสุดท้ายฝั่งขวามือ โซฟาคู่ติดกระจก โต๊ะไม้ยาวกลางร้านที่เคยปีนไปลองติดโคมไฟหน้าตาตลกให้ หรือแม้กระทั่งหน้าห้องน้ำที่ยืนเลือกป้ายสัญลักษณ์ที่ตรงใจอยู่นาน

 

“นันท์”

 

แต่ในวันนี้พื้นที่และความทรงจำจะไม่ได้มีเพียงเขา

 

“กลับบ้านมั้ย? ดูง่วง”

 

มันมีใครอีกคนค่อยๆเข้ามาสร้างภาพจำชิ้นใหม่ไปด้วยกัน

 

“งานเสร็จแล้วเหรอ?”

“เดี๋ยวซื้อกาแฟกลับไปก็ได้”

“แต่อยู่นี่แล้วคิดงานออก”

“ไม่ได้ขนาดนั้น”

“จินเจอร์”

“หือ?” นัยน์ตาคู่นั้นก็ยังดูคมเฉี่ยวจนดุในบางมุมเหมือนเดิม และความดื้อดึงเอาแต่ใจก็ไม่ได้ลดลงกว่าเก่าสักเท่าไหร่

“ไม่ต้องห่วง รอได้ครับ”

 

แต่จินเจอร์รู้ดีว่ามีบางอย่างเพิ่มเข้ามาในตัวตนของคนข้างกายคนนี้ มันมีความใส่ใจ ให้เกียรติ และห่วงใย

 

“ยังเคยรอมาตั้งนานไม่ใช่หรือไง? แค่นี้สบายมาก” ริมฝีปากกระจับยกยิ้มที่พักหลังเห็นบ่อยจนเริ่มไม่ชอบ เพราะหัวใจคนมองเต้นแรงจนเหนื่อย แถมพอหน้าขึ้นสีก็ยังมีคนที่ชอบล้อ

“กลับบ้านเถอะ”

“ก็บอกแล้วไงว่า

“อยากจูบ”

“...”

“อยากจูบมึง”

 

อาจจะเป็นนิสัยเสียที่แก้ไม่หาย เรื่องที่ร่างกายเราสองคนเสพติดกันและกัน จินเจอร์ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าจุดเริ่มต้นที่ยุ่งเหยิงของพวกเขาอย่างความสัมพันธ์เซ็กส์เฟรนด์นั่นจะเกี่ยวไหม แต่ก็ไม่รู้ว่าจะนั่งหาคำตอบไปทำไมเมื่อมันไม่ได้มีอะไรเสียหายสักหน่อย

 

“อื้อ!”

 

รึเปล่านะ..?

 

ทันทีที่ประตูห้องของคนตาดุถูกปิดลงเขาก็ถูกปล้ำจูบจนริมฝีปากชาไปหมด นันท์เบียดเขากับผนังห้องโทนสีคุ้นตา แนบทุกส่วนของร่างกายจนสนิทแน่นไม่เหลืออากาศแทรกผ่าน

 

“คนเก่ง” มาอีกแล้ว สรรพนามหวานเลี่ยนที่ไม่รู้ทำไมถึงได้ผลกับจินเจอร์ทุกที เขาครางเครือในลำคอเมื่ออีกฝ่ายรุกล้ำกันเหมือนอยากจะกลืนกิน ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงแทบจะยืนไม่ไหวเลยต้องผลักให้คนใจร้อนพาเข้าไปในจุดที่ดีกว่าข้างๆชั้นวางรองเท้า

“นันท์ ฮ่ะ...ไม่” โซฟาตัวนั้นเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดียวบนโลกที่ถูกสถาปนิกคนเก่งเกลียดจนขึ้นสมอง นันท์หลุดหัวเราะออกมาทว่าไม่ยอมหยุดแกล้งที่จะดึงอีกคนเข้าไปใกล้

“ถ้าทำตรงนี้คือโกรธจริงๆนะ”

“ขี้โมโหจังเลย”

“ฮื่อ...ไม่เล่น”

“ไม่เล่นครับ ใครจะกล้าเล่นกับคุณอ่ะ” ปากจะด่าว่ากวนประสาทแต่พูดอะไรไม่ออกสักคำเพราะความรู้สึกประหลาดแล่นวูบขึ้นมาในท้องน้อย เจ้าของห้องทรุดนั่งแล้วดันให้เขาขึ้นบนตัก เงยหน้าอ้อนจะเอาจูบระหว่างที่มือซนๆนั้นแกะนู่นนี่ไปเรื่อย นันท์ลูบหลังปลอบคนที่ยังต่อต้านสถานที่ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมไปกระซิบบางอย่างที่ทำให้จินเจอร์ตัวเหลวไปหมด

“อะไรไม่ดีนันท์ลบออกให้นะ”

 

ทั้งที่ตัวเองเป็นคนทำให้เขาเกลียดไอ้โซฟาเนื้อผ้าตัวนี้แท้ๆแต่กลับปากดีไม่หยุด ลมหายใจอุ่นร้อนลอยปนในบรรยากาศ จินเจอร์เลื่อนมือซุกซนไปปลดซิบท่อนล่างเพื่อความยุติธรรม เพราะตอนนี้ทั้งเนื้อตัวเหลือเพียงเชิ้ตตัวโคร่งเป็นท่อนบน คอยปิดสะโพกและอะไรๆอย่างหมิ่นเหม่อยู่เท่านั้น

 

“อะ...เอาแบบนี้เหรอ”

เอาแบบนี้เจอร์จะไม่เจ็บหลังไงครับ :)” อดไม่ได้กับความทะลึ่งตึงตังเลยฟาดไหล่กว้างไปหนึ่งที รีแอคชันที่ได้ยังคเป็นรอยยิ้มน่าหมั่นไส้เหมือนเคยจนอยากจะตีอีกคนรัวๆให้เลิกเล่นได้แล้ว มือหนาประคองเอวคอดอย่างพอดิบพอดีในตอนที่จินเจอร์เอื้อมมือไปด้านหลังและเตรียมพร้อมร่างกายตัวเองเหมือนกับครั้งแรก

 

ครั้งแรกที่เขาสองคนได้ใกล้ชิดกัน

 

“อือ...รอ กะ ก่อน” ช่วงนี้นันท์ขอให้เขาทำบ่อยเหมือนอยากจะจำทุกภาพเอาไว้ให้ขึ้นใจ เป็นฝ่ายนั้นที่มาสารภาพเองว่าเหตุการณ์ที่ทะเลพร่าเบลอเกินไปในความทรงจำ เลยอยากเห็นเวอร์ชันชัดๆที่ทำจินเจอร์อายจนแทบบ้า

“รอครับ” คำที่ถูกพูดซ้ำเยอะที่สุดในวันนี้คงเป็นคำว่ารอ มันเคยฟังดูเหงาปนเศร้านิดหน่อยในความคิดของจินเจอร์ แต่พอได้ลองฟังจากปากคนที่ยืนยันและมั่นคงกลับให้ความรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด อาจจะเป็นเพราะเขารักนันท์จนสมองเพี้ยนไปหมดแล้ว หรือไม่ก็เพราะว่าสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นที่ซ่อนอยู่ในนั้น

 

หลายอย่างเหมือนเดิม และหลายอย่างก็ได้เปลี่ยนไป

 

--XOXO--

 

“แรงพอมั้ยครับ?”

“อ่ะ...อ้ะ นันท์ นันท์...” ชื่อเรียกตัวเองนุ่มหูที่สุดเมื่อหลุดออกจากปากอีกฝ่ายคล้ายกับเพ้อ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามผิวเนื้อ พอร่างกายแนบกันมันเลยทั้งร้อนทั้งลื่นกระตุ้นอารมณ์ที่สุด

“คนเก่งของนันท์”

“ระ รัก”

“พูดอีก”

“รักนันท์”

“นั่นแหละครับคนดี นันท์ก็เหมือนกัน”

“พูด...บ้าง” คำร้องคอในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะแตะปลายสุดและหลุดลอยไปตามอารมณ์ทำให้นันท์ก้มลงกอดแน่น กระซิบย้ำๆข้างหูของคนที่วันนี้รู้แล้วว่าอดทนรอมาตั้งมากมายขนาดไหน

“รัก”

 

คำกริยาคำเดียวสั้นๆ ไม่มีประธานและกรรมแต่รับรู้ได้จากคนให้ว่าใครคือคนรับ

 

“รักแต่จินเจอร์”

 

แค่นั้นเจ้าของชื่อก็หลับตาและปล่อยให้ร่างกายจมไปกับความนุ่มนวล วินาทีแรกที่ได้สบตากับอีกฝ่ายดูเลือนราง วินาทีถัดมาที่เราทะเลาะยังตราตรึงเป็นแผลลึกที่คงจะเหลือรอยแผลเป็นให้จดจำ และวินาทีนี้ที่มีกันและกันมันก็ชัดเจนที่สุดจนต้องยิ้มทั้งน้ำตา

 

นาฬิกายังคนวนเข็มเรื่อยไป จากวินาที่ที่ศูนย์ไปจนถึงชั่วโมงที่พัน และความรู้สึกที่ลดลงจนเฉียดศูนย์ก็เพิ่มขึ้นอีกครั้งจนกลายเป็นวัดค่าไม่ได้

 

สุดท้ายจึงอาจต้องแทนด้วยสัญลักษณ์ที่บรรจบกันทุกส่วนไม่ขาดเพื่อแสดงความมากมายของทุกอย่างที่มีในใจเขา

 

จินเจอร์สบตาเจ้าของอ้อมกอดที่ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมของเขาเล่นอย่างแผ่วเบา ระบายรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตาอีกครั้งและพูดประโยคอย่างที่คนชอบเอาชนะคนนึงจะพูด

 

“รักนันท์ เป็นอนันต์เลย”

 

และนั่นแหละ...คนขี้แพ้อย่างนายพัทธนันท์น่ะ ไม่มีวันเอาชนะเขาในเรื่องนี้ได้หรอก :)

 

end.

 

 

 

________________________________________________________________________

 

จบแล้วววว

เรื่องราวของคุณขิงและนายพัทธนันท์คนตาดุของเรา

สองคนนี้เป็นรูปแบบความสัมพันธ์อีกแบบที่เราชอบมากๆ

ขอบคุณทุกคนจริงๆที่เริ่มต้นด้วยกันมาตั้งแต่ตัวอักษรแรกจนถึงตอนนี้

ฮืออ มันซึ้งจังเลยเนอะ55555

ก่อนจะประกาศเรื่องสำคัญก็อยากจะ special thanks กันก่อน

ขอบคุณคุณ MMAAYY สำหรับทุกคอมเมนต์ที่พิมพ์มานะคะ คุณโคตรน่ารักกับเราเลย

เป็นกำลังใจก้อนใหญ่ๆที่ช่วยได้มากกกกที่สุด

เรา appreciate คุณๆที่มาอ่านเรื่องเราทุกคนจากใจ เอาจริงที่เจอมาคือยังไม่เคยมีคอมเมนต์ที่ทำให้รู้สึกไม่ดีเลย

ขอกราบตักที่อ่อนโยนกับใจเรานะคะ55555

 

มาถึง 'ประกาศสำคัญ' ของเรากันหน่อยย

เนื่องจากที่ทุกคนได้เห็นว่าเราผิดสัญญาเรื่องคุณขิงไปเกี่ยวกับเวลาในการอัปเดต

เป็นเพราะเราเองค่ะที่ยังตะกุกตะกักกับชีวิตมหาลัย

ดังนั้นเราเลยขออนุญาตพักเบรกจากการอัปเดตนิยายไปชั่วคราวนะคะทุกคน แง้TT

แต่อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ คือเราไม่ได้จะหยุดเขียน ตอนนี้ก็มีเรื่องใหม่ที่กำลังเขียนอยู่ ได้จำนวนตอนประมาณนึงแล้ว

แต่เราไม่อยากให้ทุกคนต้องรอ (ถึงพวกคุณจะเท่มากๆด้วยการบอกว่ารอได้ก็เถอะTT)

พราะงั้นถ้าเราแต่งจบเมื่อไหร่จะมาทยอยอัปแบบสม่ำเสมอไปเลยนะทุกคน! เย้!

 

บ๊ายบายค่ะ รักซัมเหมอ มาเจอกันเรื่องหน้าเนอะ

-Kapitan (กะปิ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 593 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

781 ความคิดเห็น

  1. #762 softless (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 16:50
    รักกันสักที!!!ลุ้นเหนื่อยมาก โอเคยอมรับได้ดีจริงๆ
    #762
    0
  2. #737 PraeChayanin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 01:01
    เห้ออออ รักพวกเธอ 💕
    #737
    0
  3. #732 Pcy_0627 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:57
    แงงง ชอบมากๆ อบอุ่นหัวใจจจ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
    #732
    0
  4. #731 warunchaya klumsum (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 19:59
    จบได้ดีมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะไร อ่านแล้วรู้สึกไปกับขิงตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ ดีใจมากๆที่จิงมีความสุขได้สักที
    #731
    0
  5. #721 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 16:23
    จบได้อย่างสวยงามมากเลยค่ะ สมกับการรอคอย แล้วเนอะเจอร์
    #721
    0
  6. #705 ํSY_SYK (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 03:02
    แงงงจบแฮปปี้สุดๆเลยคับ แต่ถึงนิยายจะจบแล้วแต่สำหรับรีดอย่างเรา ตัวละครทุกตัวในเรื่องก็ยังจะเติบโตต่อไปเรื่อยๆเลย ขอบคุณที่เขียนงานเขียนดีๆแบบนี้ออกมาให้เราได้อ่านนะคะ 💜
    #705
    0
  7. #702 canookss (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 20:57
    เป็นตอบจบที่สร้างรอยยิ้มกับเราาา ขอบคุณไรเตอร์ที่ตั้งใจเขียนเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ :)
    #702
    0
  8. #683 Brownsugar1980 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 05:22
    ขอบคุณมากๆนะคะ สนุกมากจริงๆค่ะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻😍😍😍
    #683
    0
  9. #673 CallistoJpt (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 17:42
    นันท์กับขิงหวานกว่าเครื่องดื่มในร้านของเมษาอีกกกก >/////<
    #673
    0
  10. #661 iam90sguy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 13:12
    ภาษาสวย เนื้อเรื่องดี ชอบมากกกก
    #661
    0
  11. #609 loveseriesY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 21:53
    ขอบคุณค่ะ เหมือนเห็นพี่ขิงสมหวังแล้วเราก็มีความสุขด้วยยยย ดีใจจจจจอินเลิฟฟแย้ววว ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #609
    0
  12. #602 Rinata Aya (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 07:27
    ขอบคุณค่ะ
    #602
    0
  13. #581 Fruitty-sutthida (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:35
    มันเป็นเขินนน ไม่ไหวแล้วววววววว
    #581
    0
  14. #511 ningpornprapa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:56
    เค้าอ่านรอบที่สองละนา
    #511
    0
  15. #510 punxherra (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:29
    thx mak mak ka
    ♡ appreciate your writing tee sud
    #510
    0
  16. #499 chercher1997 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 14:09
    มันดีมากแม่ ฮืออออ
    #499
    0
  17. #480 Ploiizii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 09:54
    งื้ออออ...คือดีมากกกก
    ขอบคุุณนะคะ^^
    #480
    0
  18. #430 MOLLY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 01:40
    น่าร๊ากกกกกกจังอะจินเจอร์
    #430
    0
  19. #369 Pandola d (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 09:52

    ขอบคุณค่าาา
    #369
    0
  20. #367 Khratiin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 09:17

    ขอบคุณค่ะ นิยายสนุกมาก

    #367
    0
  21. #362 N-Ming (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 00:34
    สนุกมากๆเลยยย ชอบบบ
    #362
    0
  22. #360 64545 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 23:39

    ชอบมากเลย
    #360
    0
  23. #358 kikkarun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 22:11
    ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆ นะคะ
    เป็นกำลังใจให้มีงานเขียนต่อไปนะคะ
    #358
    0
  24. #356 kittybeanz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 20:30
    อยากอ่านคู่ไอด้ากับเมษจังง มีรึเปล่าน้าา รอติดตามผลงานอื่นๆนะคะะ
    #356
    0
  25. #353 Yx7_Dtsg (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 18:43
    ขอบคุณที่เเต่งเรื่องนี้ออกมานะคะ

    เราพึ่งได้อ่านเรื่องนี้มันน่ารักมากเลยค่ะ ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ช่วงเเรกๆถึงกลางเรื่องมันหน่วงมากเลยค่ะ;-; เเต่สุดท้ายมันก็จบด้วยดี ขอบคุณมากนะคะคุณเก่งมากค่ะที่เเต่งนิยายดีๆออกมา
    #353
    0