The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 28 : ตอนพิเศษ บฐมบทของเหล่าผู้กล้า อัศวิน:ไนท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    6 ม.ค. 60

     ชี้เเจง

     ตันอะครับ เลยมาเขียนเรื่องของเหล่าผู้กล้าก่อนที่จะถูกอัญเชิญมาครับ ขอบคุณครับ

     ปล.ซี่รี่ย์นี้มีหลายตอนนะเออ

     ซามาเอล:ชี้เเจงเเค่เนี้ย!!!!!

_____________________________________________________________

     "ตื่นได้เเล้วไอ้พี่บ้า! 8เเปดโมงเเล้วนะยะ!"

     "คร้าบๆ ตื่นเเล้วคร้าบ..."

     สวัสดีครับ ผม อัศวิน ครับ
     ผมเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ อายุ30ปี เหมือนจะไม่โสดเเต่ยังโสดอยู่นะครับ วันนี้ผมก็ไปทำงานตั้งเเต่เช้าเหมือนเดิมครับ ต้องขอขอบใจน้องสาวที่น่ารักของผมจริง ไว้ว่างๆจะเเนะนำให้รู้จักครับ 

     "ไปล่ะนะคร้าบบบ"

     "เอาข้าวกล่องไปด้วยสิย่ะ!"

     "คร้าบบบบ"


----------------------------------------------------------------

     "สวัสดีครับ หัวหน้า วันนี้ก็มาถึงก่อนผมอีกเเล้วนะครับ"

     ผมเปิดประตูออฟฟิศเข้าไป 

     "สวัสดี วิน"

     คนที่พูดกับผมอยู่นั้น เป็นหญิงสาวหน้าตางดงาม ผมสีดำ ดวงตาสีเเดง รูปทรงกระชับเป็นสัดส่วน เธอกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะของหัวหน้าฝ่ายของเเผนกของผม ครับ เธอเป็นหัวหน้าของผมเองครับ หัวหน้าชื่อว่า วนิดา ชื่อเล่นว่า ดา อายุประมาณ....

     "โป๊ก!"

     "ปาร้องเท้าใส่ผมทำไมอะครับหัวหน้า!"

     "ฉันสัมผัสได้ว่านายกำลังคิดเรื่องเสียมารยาทอยู่ ฮึ"

     เเล้วหัวหน้าก็งอนเเก้มป่อง หันหน้าหนีผมซะเเล้วละครับ 

     "หัวหน้าเป็นเอสเปอร์รึไงครับ ผมคิดอะไรดันรู้อีก"

     "ไม่รู้ไม่ชี้"

     "โอเคครับหัวหน้า ผมขอโทษครับ เดี๋ยวมื้อเย็นผมพาไปเลี้ยงข้าวเเล้วกันนะครับ"

     หัวหน้ารีบหันหน้ากลับมาทันที

     "พูดจริงนะ!" หัวหน้าพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุข

     "ครับ พอดีจะไปกินสุกี้กับเอกอยู่พอดีหน่ะครับ รวดเลี้ยงหัวหน้าไปเลยก็ได้ครับ ถือเป็นการขอบคุณที่ช่วยเหลือกันมาตลอดเเล้วกันครับ"

     "เหรอ...."

     "ครับ"

     ไม่รู้ทำไมอยู่ๆรอยยิ้มของหัวหน้าก็ค่อยๆลดลง

     เเล้วอยู่ๆหัวหน้าก็พูดขี้นมา

     "จริงสิ เเล้วนายบัญชาเมื่อไหร่จะมาหล่ะ"

     ผมหัวเราะเเห้งๆตอบกลับไป

     "คงนอนตื่นสายอีกนั่นเเหล่ะครับ"

     "เหรอ ถ้าเจอนายนั่น บอกให้เขามาพบชั้นด้วยนะ"

     "ครับ งั้นผมไปกินข้าวข้างล่างก่อนนะครับ"

     "จ่ะ ไปเถอะ"

     "ครับ งั้นเดี๋ยวผมจะขึ้นมานะครับ"

     "อืม"

     เเล้วผมก็ปิดประตูห้อง เเล้วเดินลงไปกินข้าว...เเล้วดันมีเสียงประหลาดดังออกมาจากห้องที่ผมเพิ่งออกมา....

     "ไอ้บัญชาาาาา!!!!!"

     ผู้หญิงที่ไหนมาโวยวายถึงเอกกันนะ ต้องบอกให้หัวหน้ารู้มั้ยน้า พอตั้งใจฟังก็ไม่ได้ยินเเล้วเเฮะ สงสัยผมคงหูเเว่วไปเองละมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า

..........................................................................................................

     "ไงเพื่อน นี่หงุดหงิดอะไรมาเหรอฟะ ทำหน้าบูดเป็นตูดลิงเชียว ฮ่าฮ่าฮ่า"

     "ลองมาโบกเเท็กซี่10คันเล้วมันไปส่งรถตั้งเเต่เช้าพร้อมกันหมดดูสิฟะ"

     ตอนนี้ผมกำลังคุยกับบัญชาอยู่ หรือเรียกด้วยชื่อเล่นว่าเอกก็ได้ ผมกับเอกเป็นเพื่อนสนิทกัน เราเรียนจบจากโรงเรียนเดียวกัน มหาลัยเดียวกัน เเถมก็ยังทำงานที่เดียวกันอีก ไปไหนมาไหนผมกับเขาก็มักจะไปด้วยกันเสมอ สนิทกันสุดๆไปเลยล่ะ

      ตอนนี้เป็นเวลาประมาณ9โมง ฮ่าฮ่าฮ่านายสายตามที่ผมกะไว้เลยจริง

     "เเหม่ๆ ก็หัดตื่นให้มันทันรถเมล์สิเฟ้ย นอนดึกตื่นสายเเบบนี่มันถึงมาสายทุกครั้งไม่ใช่รึไง"

       "รู้เเล้วน่า"


     ตอบผมส่งๆเหมือนเคยสินะ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยน้า อะ เมื่อกี้หัวหน้าเรียกนี่นา

     "เอาใช่ เมื่อกี้หัวหน้าเรียกเเกไปพบเเน่ะ"

         "อิ๊บอ๋ายล่ะ บ่นเรื่องตูมาสายเเหงเเซะ"

         "เอาน่าลองๆไปดูก่อนก็ไม่เสียหายนี่นะ"

          "เออๆ"

      เเล้วเอกก็เดินเข้าไปหาหัวหน้าที่อยู่ในห้อง ผมก็ไปนั่งรอเอกที่โต๊ะของผม รออยู่ซักพักเอกก็ออกมาจากห้องของหัวหน้าด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

     "เสร็จเเล้วเหรอ"

     "อ่า" 

     "มีอะไรดีๆรึไง ยิ้มไม่หุบเลยน้า"

     "เรื่องดีสุดๆไปเลยละเฟ้ย ไปกินข้าวกันเหอะ เดี๋ยวตูเล่าให้ฟังตอนกินข้าว"

     "รับทราบ เเต่ผมกินไปตั้งเเต่เช้าเเล้วว่ะ555"

     "ไอ้พวกตื่นเช้าเอ๊ย!"

     "ฮ่าฮ่าฮ่า"
     .
     .
     .

     ผมกับเอกจึงเดินลงมากินข้าวที่ร้านข้าวเเกงข้างล่างตึก ในตอนที่ผมกับเอกกำลังจะข้ามถนนนั้นเอง...

     "หลบเร็วยัยหนู!!!" 

         หืม...

         จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงตะโกนของคุณป้าร้านข้าวเเกง ผมรีบหันหน้าไปทางเสียงทันที

         เเล้วภาพที่ผมเห็นคือภาพของเด็กหญิงคนนีงที่กำลังเดินไปเก็บตุ๊กตาของตัวเองโดยไม่ทันได้สังเกตรถบรรทุกที่กำลังพุ่งมาหาตนเลยซักนึง....

         เวรเอ๊ย 

     ผมรับพุ่งเข้าไปหมายจะช่วยดึงเด็กคนนั้น เเต่ดูเหมือนอะไรๆมันจะไม่เป็นไปตามที่คิด ตอนที่ผมพุ่งตัวออกมานั้น ขาผมคงจะพลิกละมั้ง มันทำให้ผมเเทบจะล้มลงตรงนั้นเลยล่ะ ผมเลยตัดสินใจกอดเด็กคนนั้นเอาไว้ เพื่อที่ร่างของผมจะช่วยลดเเรงชนจากรถบรรทุกไปได้บ้าง 

     ผมเตรียมตัวรับเเรงปะทะที่กำลังจะมาถึงเเต่ว่า....

     "พลั้ก!!!"

     ผมที่กอดเด็กคนนั้นไว้เด็กคนนั้นถูกถีบออกมาจากถนน เเขนของผมช้ำจากเเรงถีบ...ช่างหัวเเขนผมสิวะ ผมรีบหันกลับไปทางจุดที่เคยอยู่....เฮ้ย!!!

     เอกที่ตัวลอยอยู่จากการกระโดดถีบผมนั้นกำลังมองผมด้วยสายตาเต็มไปด้วยความโล่งใจ...(โกรธผมนิดๆด้วยละมั้ง)...

     เอก นายทำบ้าอะไร....

     เเต่ผมก็ไม่มีโอกาศได้พูดคำนี้ออกไป....

     "โครม!!!"

     เอกถูกชนไปกับรถบรรทุก ร่างของเขาลอยไปไกลกว่า30เมตร เลือดของเอกสาดกระเซ็นไปทั่วถนน ส่วนนอกจากนั้นผมคงทนบรรยายให้พวกคุณฟังไม่ได้

     "เอก...เอก...เอก...เอกกกกกกก!!!!!! ไม่นะ!!!!!!!! ม่ายยยยยย!!!!!!!!!!!!" 

--------------------------------------------------------------------------------------

           "เเกร็ก"

     ผมเดินเข้ามาในบ้านของผมตอนกลางคืนหลังจากงานศพของเอกเสร็จเเล้ว ผมทิ้งตัวลงบนเตียงพลางคิดถึงภาพที่เอกโดนรถชน...

     นี่เอก ตอนนั้นน่ะ นายโกรธผมรึเปล่านะ

     ผมคิดเรื่องนั้นซ้ำไปเรื่อยๆจนถึงเช้า

     พวกคุณคงคิดที่จะถามผมว่าเพื่อนตายทั้งทีนายจะไม่ร้องไห้หน่อยเหรอ...ผมร้องมามากพอเเล้วล่ะครับ ร้องจนผมร้องไห้ต่อไม่ได้ ร้องจนผมนึกขึ้นเรื่องที่เราเคยพูดกันสมัยก่อนได้...
     .
     .
     .
     สมัยเรียน

     "เฮ้ย เอก"

     "ไรฟะ"

     "มาดูในเฟสนี่ดิ เค้าว่า ชั้นตายเเทนเเกไม่ได้ เเต่ชั้นจะอยู่กับเเกเสมอ เเกว่าซึ้งดีมะ"

     "น้ำเน่าสุดๆเลยหว่ะ"

     "ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่มีความโรเเมนติกเลยน้า เพราะเป็นงี้สาวถึงไม่เอาไงล่ะ"

     "โอโห พูดงี้ลุกมาต่อยกันเลยดีกว่า"

     "ฮ่าฮ่าฮ่า ล้อเล่นๆ"

     "ลองพูดจริงสิฟะ ตูจะอัดให้"

     "ฮ่าฮ่าฮ่า เเล้วถ้าเกิดเรื่องเเบบนั้นขึ้นจริงๆล่ะ"

     "ตูไม่มีวันไปตายเเทนเเกหรอกเฟ้ย เเต่ไม่ต้องห่วง ตูจะดูเเลน้องสาวเอ็งให้เอง"

     "โห ไอ้ชั่ว"

     "เเน่นอน ฮ่าฮ่าฮ่า"

     .
     .
     .
     .
     เอก
     .
     .
     .
     .
     ไอ้คนโกหกเอ๊ย
     .
     .
     .

..................................................................................

     "วิน..."

    "..."

     "วิน..."

     "..."

     "วิน!!"

     "อ่ะ! คะ ครับ! หัวหน้า!"

     "วิน นายช่วงนี้นายเหม่อมากเลยนะ ถ้ายังทำใจไม่ได้ก็พักงานซักพักดีมั้ย"

     หัวหน้ามองผมด้วยสายตาเป็นห่วง

     "ผมไม่เป็นไรหรอกครับ..."

     "ไม่ได้หรอก ช่วงนี้นายโทรมมากเลยนะ"

     นั่นสินะ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยจะได้ดูเเลตัวเองเท่าไร 

     "เเต่เรื่องเเค่นั้นมัน..."

     "ไม่ได้ ชั้นให้นายพักงาน1อาทิตย์ ไม่ทำตัวทำใจให้เรียบร้อยเเล้วค่อยมาทำงาน"

     "เเต่ว่า..."

     "ไม่มีเเต่!!!"

     หัวหน้าพูดออกมาด้วยสายตาที่เป็นห่วงอย่างมาก

     "ฟังชั้นหน่อยเถอะ ไม่ใช่ในฐานะหัวหน้า เเต่ในฐานะของเพื่อนสนิทนะ..."

     ขี้โกงนี่ครับ เล่นพูดเเบบนั้น เเถมทำท่าเหมือนจะร้องไห้เเบบนั้น ผมจะไปเถียงได้ไงกันละครับ

     "อืม...."

     อยู่บ้านก็หาอะไรทำคลายเครียดด้วยล่ะ

     "อืม"

     เเล้วผมก็ได้หยุดงานครับ
     .
     .
     .
     .
     ผมกลับมาที่บ้านเเล้วล้มตัวลงนอนกับเตียง พลางนึกถึงวันเก่าๆที่ผ่านมา   

     ผมรำพันกับตัวเองเบาๆ

     "ขอผมเจอนายอีกซักครั้งได้มั้ย..เอก"

     'ได้สิ ความปราถนาของเจ้าจะเป็นจริง'

     ''เอ๋?''

     เเล้วทุกอย่างที่ผมเห็นก็กลายเป็นสีขาวก่อนที่ผมจะหมดสติไป

     
-------------------------------------------------------

     "ยินดีที่ได้พบกัน มนุษย์เอ๋ย" เสียงหวานใสดังขึ้นเเล้วปลุกผมให้ตื่นจากภวัง ผมค่อยลุกขึ้นมาจากพื้นเเล้วมองไปทางต้นเสียง

     หญิงสาวผมสีน้ำเงินเข้มราวกับน้ำทะเล หน้าตาสวยงาม ดวงตาสีฟ้าใสราวกับท้องนภา ฉายเเววตาเฉียบเเหลม เธอสวมชุดเกราะสีทองอร่าม    มือหนึ่งถือหอกยาว   ส่วนอีกมือถือโล่ที่มีรูปหญิงสาวอยู่บนนั้น  

     เธอจ้องมาที่ผมด้วยเเววตาที่เฉียบคม พร้อมกับเอ่ยปากถามผม

     "มีเรื่องที่อยากถามเยอะเเยะเลยสินะ เราอนุญาตให้เจ้าถามคำถามเราได้ก็เเล้วกัน"

     "อะ เออ...ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ"

     "ที่นี่คือมิติที่พระเจ้าของโลกนี้สร้างขึ้นมาให้เทพเเละตัวเเทนสามารถมาพบกันได้"

     "เทพกับตัวเเทนงั้นเหรอครับ..."

     ผมอยุ่ในห้องสีขาวล้วนกับเธอเเค่สองคน เเล้วผมก็ไม่ใช่เทพ...  

      "ถ้าอย่างนั้นคุณก็คือเทพอย่างนั้นเหรอครับ" 

     "ใช่เเล้ว เราคือเทพีเเห่งสติปัญญาเเละสงคราม อาเธน่า"

     "เทพีอาเธน่า...ในเทพนิยายกรีกหน่ะเหรอครับ"

     "เจ้าจะเรียกอย่างนั้นก็ได้"

     "นึกว่าเทพเป็นเเค่ตำนานซะอีกนะเนี่ย"

     "ทุกตำนานย่อมมีเรื่องจริงผสมอยู่เสมอ อย่างพ่อข้าก็ไม่ได้เป็นผู้ชายเลวขนาดนั้น เขาก็คอยดูเเลผู้หญิงทุกคนที่เขา....นั่นเเหล่ะ เเค่พวกเจ้าไม่รู้เเค่นั้นเอง" เธอกล่าว

     จริงดิ เปลี่ยนภาพพจน์ซุสไปเลยนะเนี่ย

     "งั้นเหรอครับ....เเล้วผมมาที่นี่ทำไมเหรอครับ" ผมถาม

     "เจ้าก็เป็นตัวเเทนของข้าไงล่ะ" เธอมองผมเเล้วด้วยเเววตาที่บ่งบอกถึงความประทับใจ

     "ตัวเเทนของอะไรเหรอครับ" 

     "อืม...ข้าจะว่ายังไงดีน้า เอาเป็นว่ามันคือภารกิจที่พวกข้าเหล่าทวยเทพเเห่งจักรวาลหลักต้องส่งตัวเเทนของตัวเองไปยังโลกเเห่งหนึ่งเพื่อ...กอบกู้โลก ใช่ๆ กอบกู้โลก" 

     เธอพยายามอธิบายพร้อมกับรอยยิ้มเเข็งๆที่ปรากฎออกมา

     "ไม่น่าเชื่อถือสุดๆเลยนะครับ"

     "ยุ่งน่า! ข้าก็กำลังคิดเหตุผลดีๆมาตอบเจ้าอยู่นี่ไง"

     ไอ้ภารกิจที่ว่ามันต้องเป็นอะไรที่ไร้เหตุผลมากเเหงๆ ผมคิดพลางมองดูเเผ่นหลังของเทพีเเห่งปัญญาที่กำลังกุมหัวพร้อมพึมพำอะไรซักอย่างไปเรื่อยๆ

     "ช่างมัน!" เธอพูดออกมาเสียงดังก่อนหันกลับมาทางผม

     อ๊ะ ยอมเเพ้เเล้วเเฮะ

     "ไม่ยอมเเพ้ซักหน่อย! เเค่มันไม่ค่อยมีเวลาเท่านั้นเอง! เดี๋ยวซักพักเจ้าก็ต้องไปเเล้วเนี่ย!" 
เธอเถียงเสียงเเข็งด้วยใบหน้าเเดงก่ำ..น่ารักครับท่าน

     "พะ พูดบ้าอะไรของเจ้ากัน!" 

     "ไม่ได้พูดอะไรซักหน่อยครับ"

     เดเระเเตกเเล้วเเฮะ ว่าเเต่ตกลงอ่านใจได้จริงๆสินะ

     "เออสิยะ! พอเเล้ว! ทีเเรกว่าจะให้โล่ของเราฉบับคัดลอกกับสกิลดีๆเเท้ๆ เเต่ในเมื่อกล้าพูดเรื่องพรรณนั้นกับเรา ก็เอาสกิลครึ่งๆกลางๆกับอาวุธครึ่งๆกลางๆไปเถอะ"

     "เป็นงั้นไป" ผมถอนหายใจกับความปากพาซวยของตัวเอง...เรียกว่าความคิดพาซวยดีกว่ามั้ง(หัวเราะ) 

     "ไม่ตลกย่ะ!" 

     "รับๆ เอาเป็นว่าสรุปว่าถ้าผมมานี่เเล้วน้องสาวของผมล่ะครับ"

     "ก็เเค่พี่ชายหายออกจากบ้านไปโดยไม่ทราบสาเหตุไงล่ะ"

     "อ่อครับๆ...อะไรนะ!!!"

     "ล้อเล่นนนน" เธอพูดพร้อมฉีกยิ้มกว้าง...นังนี่

     "เรียกเทพเเบบนั้นไม่ดีหรอกนะ(หัวเราะ)"

     "คร้าบๆ ถามข้อสุดท้ายเเล้วกัน ทำไมถึงเลือกผมเป็นตัวเเทนของคุณล่ะ" 

     เธอกลับไปสวมมาดเทพผู้สูงศักศิ์เเล้วค่อยๆยิ้มออกมาเเล้วพูดกับผม 

     "เพราะความปราถนาของเจ้าไงล่ะ"  (ไรต์:เพราะเจ้าเป็นพระเอก)

     "ความปราถนาของผมงั้นเหรอ..." ผมก้มหน้าลงครุ่นคิด...

     'ขอผมเจอนายอีกซักครั้งได้มั้ย..เอก'

     "หรือว่า!" ผมรีบยกหัวขึ้นมามองอาเธน่าเเต่...

     เธอเข้ามาจุมพิตที่หน้าผากของผม เเล้วค่อยๆพูดว่า..

     "มอบพรเสร็จเรียบร้อย...เเล้วไว้เจอกันใหม่ล่ะ...อัศวินของข้า..."

     "หะ เดี๋ยวนี้มันอะไร....!!!"

     เเล้วจู่ภาพรอบตัวก็กลายเป็นห้องสีขาวขนาดใหญ่อีกที่นึงเเทน...

     นี่มันบ้าอะไรกัน!!!

-------------------------------------------------------------

    ในห้องสีขาว หญิงสาวนามอาเธน่าค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ของเธอ  เธอพึมพำสิ่งที่ชายหนุ่มคนเมื่อกี้จะไม่มีวันได้ยิน....

     "ที่ข้าเลือกเจ้ามันก็มีหลายเหตุผลอะนะ เเต่ว่าเหตุผลหลักๆหน่ะ...เพราะต้องเป็นเจ้าเท่านั้นไงล่ะ...ส่วนน้องสาวของเจ้าหน่ะ...เดี๋ยวก็ได้เจอกันเองนั่นเเหล่ะ"

     "เเทบจะรอวันที่เจ้าจะเจอจอมมารไม่ไหวเลยล่ะ อัศวินของข้า..ไม่สิ อดีตอัศวินของข้า" เเล้วเธอก็ยิ้มออกมา....

     เป็นรอยยิ้มที่ไม่อาจอธิบายความรู้สึกของเจ้าตัวออกมาได้เลย...


____________________________________________________

     สวัสดีครับ ทุกท่าน ก่อนอื่นต้องกราบขอโทษทุกท่านที่หายหัวไปเป็นเดือน ผมต้องขอโทษมา ณ ที่นี้จริงๆ เนื่องจากผมต้องทำงานเยอะมากกกกก(เเละติดเกมow) เลยไม่ได้เขียนเลย ต้องขอโทษจริงๆ ตอนหน้าบอกไม่ได้ว่าจะเป็นตอนพิเศษหรือเนื้อเรื่องหลักเหมือนกันเพราะผมก็เริ่มจะมีปัญหาในการดำเนินเนื้อเรื่องหลัก เลยต้องกลับไปเเก้ไขอะไรหลายๆอย่าง ช่วงนี้เลยอาจจะได้อ่านเเต่ปฐมบทของผู้กล้านะครับ ต้องขอโทษจริงๆครับ 

     ปล.เนื้อเรื่องพิเศษของไนท์คุงจบตรงนี้นะเออ รอชมผู้กล้าคนอื่นได้เลย
     
     

     
     

     

     
     

    
     



     


     
     
     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #131 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 22:59
    อ่อ วินเป็นพระเอก.. งั้นซามาเอลก็เป็นนายเอกสินะ อืมๆ //พยักหน้าเข้าใจ
    #131
    1
    • #131-1 KamenZ(จากตอนที่ 28)
      24 ตุลาคม 2559 / 11:36
      อะเระ เดี๋ยวสิคร้าบ~ ไหงเป็นงั้นอ่า~
      #131-1
  2. #101 ซึ้งงง... (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 20:35
    อาเธน่าในลุคใหม่ที่ไม่มีใครเคยเห็น ปากร้ายนิดๆ เดเระหน่อยๆ แถมตอบคำถาม(บางคำ)ยังไม่ใช่สมองซะจนเสียชื่อเทพีแห่งปัญญาอีก
    #101
    1
  3. #100 25421510 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 22:19
    อย่าบอกว่าวินเป็นพระเอกนะ
    ลุ้นให้เป็นเอกมากกว่า
    #100
    2
  4. #99 ฉันคือผู้ชมที่ดี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 15:56
    ฟัคคคค
    #99
    1
    • #99-1 KamenZ(จากตอนที่ 28)
      13 สิงหาคม 2559 / 22:48
      อะไรเหรอครับ555
      #99-1
  5. #98 mask11 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 18:06
    หึหึหึ!!!เจอกันแล้วก้ไปสารภาพรักซะนะ
    #98
    1
  6. #97 แบมบี้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 20:03
    เกิดดราม่าขึ้นสะงั้นแหละ
    #97
    1