ตอนที่ 31 : Faithful 5 : Sorry can't be your friend

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62

 

 

 

 

 

 

 

 

ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมามากกว่าสิบสองปี... ระหองระแหง ทั้งจองกุกและจีมินต่างรู้ดีว่าความรู้สึกที่มีให้กันนั้น ไม่เหมือนเดิม

 

จองกุกถามตัวเองพันครั้ง คำตอบก็ยังเหมือนเดิมทั้งพันครั้ง ว่าเขารักจีมิน

 

จีมินถามตัวเองล้านครั้ง คำตอบก็เหมือนเดิมทั้งล้านครั้ง ว่าจีมินรักจองกุก

 

 

รักจองกุกคนเดียว และจะไม่ยอมยกจองกุกให้ใครด้วย

 

 

หน้าที่ของการเป็นสามี หน้าที่ของการเป็นภรรยา จองกุกและจีมินก็ยังคงปฏิบัติต่อกันอย่างดีอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง จองกุกพูดคุยถามไถ่ทุกเรื่องราวเป็นปกติ จีมินถามตอบทุกเรื่อง ดูเหมือนเป็นปกติ แต่จองกุกสัมผัสได้ถึงความไม่เหมือนเดิมนั่น

 

และแน่นอนว่าจีมินต้องการให้มันเป็นแบบนั้น จีมินไม่ต้องการให้มันเป็นเหมือนเดิม ถ้าจองกุกจะคิดว่าจีมินเปลี่ยนไป

 

ก็ขอให้คุณรู้ไว้ว่า ทั้งหมดมันเป็นเพราะคุณ

 

 

และแน่นอนอีกว่า จองกุกก็รู้ทุกอย่าง เขารู้ว่าที่บรรยากาศมันเปลี่ยนไปนั้น เป็นเพราะเขาเอง

 

 

 

หากจะพูดว่าบรรยากาศเปลี่ยนไป ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เรื่องนี้เป็นเรื่องที่จองกุกชื่นชม จีมินทำได้ดีตลอดในเรื่องแบบนี้ จีมินไม่แสดงออกมาถึงความขัดแย้งในฐานะพ่อแม่ให้ลูกๆ เห็นเลย จองกุกยังเคยอาศัยช่วงจังหวะนี้หยอกล้อเมียอยู่บ่อยๆ จีมินก็หยอกล้อกลับมา จนบางครั้งเขาคิดว่า หรือจีมินจะหายโกรธเขาแล้ว

 

 

แต่ไม่ใช่ นั่นเป็นแค่การกระทำให้ฐานะแม่ที่ดี ที่ไม่เอาเรื่องแย่ๆ ของพ่อแม่ มาแสดงให้ลูกที่กำลังเติบโตอย่างดีเห็น เท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จีมิน!!!! จีมิน!! เสียงจองกุกดังมาจากห้องของตัวเอง คนถูกเรียกที่กำลังเดินลงบันไดพร้อมลูกๆ ต้องเดินย้อนกลับขึ้นมา

 

 

“เสื้อตัวนี้กระดุมหลุดน่ะ” คนตัวหนาเพราะออกกำลังกายอย่างหนักแม้จะอายุมาก ยกมือขึ้นโชว์ให้เห็นว่ากระดุมที่ควรอยู่ที่แขนเสื้อนั่น มันหลุดไปแล้ว

 

 

เหตุผลที่แหกปากเรียกแต่เช้า เพราะกระดุมหลุด

 

 

“ทำไมตอนรีดไม่เห็นนะ” จีมินเข้าไปจับแขนสามีดู พร้อมถามตัวเอง

 

“..” จองกุกมองคนรักของตัวเองที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

 

เขาอยากให้จีมินยิ้มให้เขาจัง

 

“วันนี้ใส่ตัวอื่นก็แล้วกัน”

 

 

จีมินว่าแล้วก็เดินไปหยิบเสื้ออีกตัวที่อยู่ในตู้เสื้อผ้ามายื่นให้ จองกุกไม่รับ แต่กลับจับไปที่ข้อมือน้อยๆ นั่นแทน

 

 

“ใส่ให้หน่อยสิ” จองกุกหมายถึงให้จีมินถอดเสื้อตัวนี้ ตัวที่เขากระชากกระดุมออกไป

 

“ก็อยากใส่ให้นะ .. แต่ต้องรีบไปส่งลูกน่ะ ... ทำเองได้ใช่ไหม หรือต้องหาใครมาช่วย” จีมินถามตาเศร้า

 

“จีมิน...” แม้จะไม่พอใจที่เมียตัวเองพูดแบบนั้น แต่จองกุกไม่อยากให้ความรู้สึกดีๆ ที่มีมันแย่ลงไปกว่านี้

 

 

“ลูกรออยู่ ไปก่อนนะ ... ขับรถดีๆ” ถึงอย่างนั้น จีมินก็ยังพูดด้วยความห่วงใย

 

 

“คุณด้วยนะ .. ขับรถดีๆ”

 

จองกุกบอกให้หลัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความสัมพันธ์เป็นอย่างนี้อยู่นานร่วมเดือน คนที่จองกุกมักจะไปปรึกษาปรับทุกข์ด้วยมีอยู่คนเดียว

 

เพื่อนสนิทของเขา เพื่อนที่คบกันตั้งแต่มัธยมต้น .. อึนอู

 

 

 

“วันนี้ผมมาดื่มกับเพื่อนนะ” จองกุกโทรบอกจีมินตอนที่ตัวเองถึงร้านเหล้าแล้ว วันศุกร์สุดสัปดาห์แบบนี้ คนเยอะเป็นพิเศษเลย

 

“อืม”

 

“..”

“...”

 

“อึนอู ผมมากับอึนอู” เมื่อจีมินไม่ถามว่ามากับใคร จองกุกก็ขอบอกเอง เพื่อนในวันนี้ของเขาคืออึนอู

 

 

ถ้าเขาพูดแบบนี้ในทุกๆ ครั้ง ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม

 

 

จีมิน ... ผมไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้เลย

 

 

“ถ้ากลับไม่ไหวก็บอก จะออกไปรับ”

 

“ผมรักคุณนะ”

 

 

สายวางไปแล้ว จีมินได้ยินที่จองกุกบอกไหม

 

 

 

 

 

 

 

“จีมินไม่เหมือนเดิมว่ะ” จองกุกบอกพร้อมแกว่งเหล้าในแก้วที่ตัวเองถืออยู่

 

“อย่างไง” อึนอูถามไปอย่างนั้น จองกุกเล่าให้เขาฟังอยู่เรื่อยๆ อยู่แล้ว

 

 

จองกุกเงียบ เขาผิดเอง เขาไม่รู้เลยว่าการที่ไม่ยอมชัดเจนกับอะไรบางอย่าง มันแย่ขนาดไหน จนกระทั่งวันที่เมียบอกให้เขาเลิกยุ่งกับซูจิน จองกุกไม่คิดว่าซูจินอยู่ในชีวิตเขาอยู่แล้ว แต่เขาจะตำหนิหรือต่อว่าจีมินที่คิดแบบนั้นไม่ได้ หน้าที่ของเขาคือการทำให้คนของตัวเองสบายใจ ไม่ใช่ปล่อยให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ดีจนต้องพูดออกมาแบบวันนั้น

 

สีหน้าของจองกุกแย่ลงเรื่อยๆ เมื่อคิดเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าอ่อนไหวกับความรู้สึก หรือเพราะเหล้าดีกรีสูงนี้กันแน่

 

 

“ยังรักเมียมึงอยู่ไหม”

 

“ไอ้นี่ มึงกล้าถามคำถามนี้กับกูหรอวะ .. กูจะไม่ตอบคำถามนี้ก็ต่อเมื่อกูไม่หายใจแล้วเท่านั้น .. กูรักจีมิน!!” จองกุกโวยวายจนอึนอูต้องปราม

 

คนไม่ใช่น้อยๆ ไอ้นี่นิ่

 

“เออๆๆๆ”

 

 

“จีมินคือคนที่กูรักที่สุดในชีวิต ยอนจุน บอมกยู จีมิน สามคนนี้คือคนที่กูสามารถแลกชีวิตด้วยได้” พูดไปก็ร้องไห้ไป เพราะเมาใช่ไหม จองกุกจึงไม่รู้สึกอายคนที่อยู่ในร้านเลย

 

เห็นแล้วก็สงสาร

 

“มึงมีคนใหม่ใช่ไหม” แต่ก็ยังยิงคำถามจี้ใจ

 

 

“มึงต่อยกะกูไหม”

 

“ตอบไม่ได้หรอ”

 

 

ไม่ใช่ตอบไม่ได้

 

“มันมีตัวละครใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตกู .. แต่กูไม่ได้คิดอะไรกับเขา” จองกุกแทบจะตะคอกใส่ อึนอูเข้าใจดี เขาก็เคยมีปัญหากับเมียด้วยเรื่องแบบนี้ ตอนนั้นก็ได้จองกุกคอยรับฟัง

 

ใครจะรู้ว่าครอบครัวที่อบอุ่นของเพื่อน จะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้

 

“แล้วเมียมึงรู้ไหม ว่ามึงไม่ได้คิดอะไรกับเขา” อึนอูพยายามถามไถ่เรื่องที่รู้อยู่แล้ว หวังให้เพื่อนได้ระบายออกมา

 

“กูบอกเขาไปหมดแล้วเว้ย”

 

“..”

 

 

“ทำไมจีมินถึงคิดว่ากูจะรักคนอื่นนอกจากเขาวะ กูไม่เข้าใจ ฮึก..”

 

“...”

 

“อยู่กันมากี่ปีแล้วอ่ะ ผ่านอะไรกันมาบ้างอ่ะ เชื่อใจจอนจองกุกไม่ได้หรอวะ”

 

 

“มึงทำลายความเชื่อใจเขาหรือเปล่า” อึนอูพูดเบาๆ

 

จองกุกไม่ได้ยิน

 

จองกุกไม่รู้อะไรเลย จองกุกไม่รู้ว่าจีมินรู้อะไรบ้าง เขาแค่มั่นใจในตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับคนอื่น เขาแค่คิดว่าแค่เขารักจีมิน แค่เขารักลูก ทุกอย่างจะไม่มีปัญหา

 

จนถึงตอนนี้จองกุกยังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ ว่าทำไมจีมินต้องบอกให้เขาเลิกยุ่งกับซูจิน จริงอยู่ที่ซูจินมายุ่งวุ่นวายในชีวิตของเขา แต่แค่เขายังซื่อสัตย์กับครอบครัวก็พอแล้วไม่ใช่หรือ

 

 

เมียเขาควรใจกว้างกว่านี้สิ

 

 

ถึงจะเชื่ออย่างนั้น แต่จองกุกก็พร้อมจะทำตามที่คนรักขอ แต่กลายเป็นว่าจีมินไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

 

อึนอูลูบหลังเพื่อนที่ร้องไห้พร่ำเพ้อไปกับความรักของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าต้องพูดหรือต้องทำอย่างไร เขาเองก็อยากเห็นเพื่อนมีความสุขเหมือนกัน

 

 

“เอาเหอะน่า ในเมื่อยังรักกันทั้งคู่ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเองแหละ” เพื่อนรักเป็นกำลังใจให้

 

 

เพราะดึกมากแล้ว แถมจองกุกยังเมามาย พวกเขาอยู่นานกว่านี้ไม่ได้แน่ๆ

 

 

“ไป เดี๋ยวไปส่ง” อึนอูอาสา จองกุกเมาขนาดนี้ เขาไม่สามารถปล่อยให้เพื่อนกลับไปเองได้แน่ๆ

 

“ไม่ต้อง เดี๋ยวให้เมียมารับ” ถึงจะมึนมากถึงมากที่สุด แต่จองกุกก็ยังพอมีสติ

 

“เมาเละเป็นหมาขนาดนี้ เมียไม่ตีหัวแตกหรอ” อึนอูว่าจริงจัง ถ้าเขาเมาขนาดนี้ กลับบ้านไม่ได้แน่ๆ กลับไม่ได้เพราะไม่มีปัญญา และกลับไม่ได้เพราะเมียคงโมโหน่าดู

 

“จีมินไม่กล้าหรอก” อยู่กันมาสิบกว่าปี เขาไม่เคยลงไม้ลงมือกันเลย

 

ถึงจะฟังดูน่าหมั่นไส้ แต่อึนอูก็เชื่อแบบนั้น เห้อ... ถอนหายใจแรงๆ ให้กับชีวิตเพื่อน ได้เมียดีขนาดนี้ ไม่ควรมีปัญหากันเพราะคนอื่นเลยจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถที่ตัวเองขับมา จอดไว้หลังร้านที่เป็นลานจอด ส่วนตัวเองก็พาร่างมึนๆ มารอเมียที่ป้ายรถโดยสาร

 

โทรหาเมียแล้ว .. หรือยังนะ

 

 

 

 

กินเหล้ามันต้องกินให้เมา เมาให้ลืมเรื่องเครียดๆ แม้รู้ว่าตื่นมาก็ต้องเจอกับปัญหาเดิม ปัญหาที่ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน ... ครอบครัวที่น่ารักของจองกุกจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

 

สมองตื้อไปหมดเพราะฤทธิ์เหล้า ดีกรีสูงๆ ของมัน ดีแค่ตอนดื่มเท่านั้น ส่วนตอนนี้น่ะหรือ มันกำลังเล่นงานคุณพ่อลูกสองคนเก่งอยู่น่ะสิ

 

เดี๋ยวก็ไปออกฤทธิ์อีกทีตอนเช้า

 

 

จีมินครับ ช่วยผมด้วย ผมเป็นแบบนี้เพราะคุณ

 

หายโกรธผมเถอะนะครับ

 

 

 

หัวหนักๆ ทำเอาจองกุกไม่สามารถมองทางข้างหน้าได้อีก ถ้าล้มลงตรงนี้ จีมินคงเห็นเขาอยู่ใช่ไหม

 

 

มือเรียวไม่ปล่อยให้จอนจองกุกล้มลงไปกองกับพื้น จองกุกได้รับการช่วยเหลือก่อนที่จะหลับไป

 

 

 

 

“จีมิน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนตัวหนาเพราะกล้ามเนื้อที่ผ่านการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ บิดไปบิดมาอยู่บนเตียง เมื่อคืนจองกุกเมามากๆ แม้จีมินจะไม่มาปลุก แต่ถ้ารู้สึกตัวอย่างนี้ ไม่เช้าก็คงสายแล้ว

 

 

“อื้ออออ” เสียงที่ส่งออกมายาวๆ หยุดกึกเมื่อเปลือกตาหนาเบิกขึ้นมาแล้วพบว่าเตียงนุ่มที่ตัวเองนอนอยู่ ไม่ได้อยู่ในห้องนอนที่เขาและจีมินเป็นเจ้าของ

 

 

ซวยแล้ว ที่ไหนวะเนี่ย

 

 

จองกุกเด้งตัวขึ้นมา สวนหัวที่ปวดตึบๆ จากที่เห็นโทรทัศน์ กระจก ตู้เสื้อผ้า .. นี่โรงแรมหรือ

 

มือสากลูบอกแกร่งหย่อยๆ พยายามคิดว่าทำไมเขาถึงตื่นขึ้นมาตรงนี้

 

 

 

 

“ตื่นแล้วหรอ” เสียงผู้หญิงดังออกมาจากประตูห้องน้ำ

 

ไม่ต้องรอให้หันไปดูว่าใคร จองกุกก็รู้สึกได้

 

 

 

...ซูจิน..

 

 

 

“ซูจิน!! คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไง” จองกุกถามทันที

 

“อยากรู้จริงหรอ”

 

 

 

ไม่ ไม่อยากรู้ จองกุกส่ายหัวในใจอย่างแรง จองกุกมองผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยคนนั้น คนที่กำลังเดินตรงมาทางเขา ตัวเขาเองไม่ได้ใส่เสื้อ ไม่รู้ว่าเสื้อตัวเองอยู่ตรงไหนเสียด้วย

 

 

“ผมมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไง” จองกุกเปลี่ยนคำถาม

 

“ฉันพามา .. เมื่อคืนคุณเมามาก” ซูจินยืนกอดอกตอบคำถามอยู่ปลายเตียง

 

 

 

คงเมามากจริงๆ เพราะจองกุกจำอะไรไม่ได้เลย ภาพสุดท้ายที่จำได้คือกำลังจะล้มลงไป และก็มีใครคนหนึ่งมารับไว้

 

 

เข้าใจว่าเป็นจีมิน ...

 

 

ดะ เดี๋ยวนะ เมื่อคืนเขาได้โทรหาจีมินหรือเปล่า เขาว่าเขาโทรนะ หรืออย่างไง .. ไม่ได้โทรหรอ

 

จีมินที่เขาเห็นเมื่อคืน ใช่จีมินจริงๆ หรือเปล่า

 

 

“แล้วทำไมไม่พาผมกลับบ้าน” ถ้าเมามากก็ควรพากลับบ้านสิ

 

“คุณบอกไม่อยากกลับบ้าน .. ไม่อยากกลับไปเจอหน้าเมีย”

 

 

 

“โกหก!!! จองกุกสวนกลับใส่คนที่พูดจาอย่างลอยหน้าลอยตา หึ เขาน่ะหรือ จะไม่อยากเจอหน้าเมีย

 

 

 

 

“ก็แล้วแต่จะคิดนะ ... ตื่นแล้วก็ดี ฉันจะได้กลับ” ซูจินบอกอย่างไม่ใส่ใจว่าจองกุกจะคิดอย่างไร ก่อนหันไปเตรียมออกประตู

 

 

 

 

“เมื่อคืนนี้...” จองกุกพูดออกมา ก็มีแค่เขากับซูจิน

 

 

“...” หญิงสาวหยุดรอฟัง แน่นอนว่าจองกุกกำลังพูดกับเธอ

 

 

 

“..คุณกับผม...” จองกุกไม่รู้ว่าเขาควรคิดอย่างไร ตอนนี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อ ช่วงล่างยังอยู่ครบ มีแต่เข็มขัดที่หลุดออกไปพาดอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง

 

สภาพอย่างนี้ แม้จะมั่นใจในความซื่อสัตย์ต่อครอบครัวของตัวเอง แต่...

 

 

 

ซูจินหันกลับมายิ้ม สีหน้าและแววตานั้น จองกุกอ่านมันไม่ออก

 

“จองกุก.. คุณเป็นเพื่อนกับฉันได้จริงๆ หรอ”

 

 

“...”

 

 

 

“ฉันเป็นเพื่อนกับคุณไม่ได้จริงๆ”

 

พูดจบหญิงสาวก็เดินออกไป ทิ้งแต่ปริศนาไว้ให้จองกุก จองกุกจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่คุยกันจริงจัง ซูจินบอกว่าต้องการเป็นเพื่อนกับเขา จองกุกเองก็ไม่ได้สนใจว่าผู้หญิงคนนั้นจะคิดอะไรกับตัวเอง แต่การที่ซูจินพูดแบบนั้นนั้น

 

 

จองกุกลุกออกจากที่นอน แม้จะรู้สึกมึนหัวจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เมื่อคืน แต่เขาก็ยังมุ่งมั่นที่จะหาบางสิ่งในห้องนี้

 

 

 

ดีที่สุดถ้าเมื่อคืนนี้ เขาและซูจินไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน

 

แต่.. ถ้ามีล่ะ

 

 

จองกุกกวาดสายตาไปทั่วห้อง หากมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงๆ มันต้องมีหลักฐานอะไรทิ้งไว้บ้างสิ

 

 

 

“...”

 

 

“...”

 

 

“ไม่มีเลยหรอวะ” จองกุกถามตัวเอง เขาพยายามค้นหาสิ่งนั้น ไม่ว่าจะเป็นในห้องน้ำ หรือในถังขยะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..ถุงยางอนามัย...

 

 

 

 

 

 

 

แขนแกร่งสลัดผ้าห่มผืนหนา เขาคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้เป็นเหมือนกับคนโง่ หรือไม่ก็คนบ้า .. แต่ถ้าเขามีอะไรกับซูจินจริงๆ พูดตรงๆ ก็คือ ..

 

 

เขาคงไม่โง่ปล่อยในใส่ผู้หญิงคนนั้นหรอก .. ใช่ไหม

 

 

 

 

แต่ที่นอนขาวก็ไม่มีร่องรอยอะไรเหมือนกัน ไม่ใช่ว่า....

 

 

 

 

“โอ๊ย ยยยย ไม่รู้โว๊ย” จองกุกหัวเสียใส่ตัวเอง

 

ไม่เอาน่า ซูจินเป็นแฟนพี่กูรึมนะ คนที่มีแฟนอยู่แล้ว เขาจะมาทำแบบนี้ได้อย่างไง

 

แต่โตจนป่านนี้ ถ้ายังมัวคิดแบบนี้ก็โง่เต็มที จองกุกด่าตัวเอง

 

 

 

ซูจินยังเป็นแฟนพี่กูรึมอยู่หรือเปล่า พอคิดเรื่องนี้ ก็นึกถึงคำที่ซูจินเคยพูด

 

 

 

เลิกพูดถึงพี่กูรึมได้ไหม ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว

 

 

 

เขาเคยเป็นแฟนกันหรือเปล่า ก็ยังไม่รู้เลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก มาแต่เช้าเลย...” ฮันกูรึมออกมาทักทายรุ่นน้อง ก่อนมองไปทั้งตัวของแขกที่แม่บ้านไปแจ้ง ว่ามาหา

 

“...”

 

“เข้าข้างในก่อน”

 

 

 

 

 

 

“ขอชาร้อนๆ ให้คุณจองกุกด้วย” กูรึมสั่งแม่บ้านที่เดินเข้ามา ไม่นับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยมาแตะจมูกเบา ก็พอจะเดาได้ว่าจองกุกมาด้วยสภาพที่ไม่เต็มร้อยสักเท่าไร

 

 

บุคลิกที่ดีของจองกุกยังทำให้เขาดูน่าเชื่อถือ มีแค่หน้าตาที่ดูไม่ผ่องใส กับเสื้อผ้าที่ออกจะยับไปสักหน่อยเท่านั้น ที่ทำให้พี่ชายคนสนิทอย่างกูรึมสังเกตว่าไม่ปกติ

 

 

 

 

 

 

“ดูจะสำคัญนะ มีอะไรก็พูดมาเลย” กูรึมเปิดทางให้ อย่างที่บอก ดูแล้วจองกุกคงมีอะไรจะถาม จะบอก หรือจะคุยกับเขาแน่ๆ

 

“พี่กับซูจินเป็นอะไรกันหรอครับ” จองกุกถามออกไปตรง คำถามที่เขาไม่เคยคิดถาม เพราะคิดว่าตัวเองรู้คำตอบอยู่แล้ว

 

“ทำไมอยู่ดีๆ ถึงถาม ทำไม .. ซูจินทำอะไรให้นาย” กูรึมถามอย่างประหลาดใจ

 

“ตอบคำถามก่อนได้ไหมครับ” จองกุกค่อยๆ ถามต่ออย่างสุภาพ แต่กลับร้อนใจ ท่าทีของรุ่นพี่ทำให้เขากลัว

 

 

จองกุกไม่ชอบให้ตัวเองเข้าใจอะไรผิดๆ

 

 

“ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว” กูรึมตอบแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น

 

 

“พูดเหมือนซูจินเลยนะครับ” จองกุกผิดหวัง สิ่งที่ตัวเองเข้าใจนั้นมันผิด

 

“...” กูรึมไม่แปลกใจ ซูจินต้องพูดแบบนั้นกับจองกุกอยู่แล้ว

 

 

“ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว” จองกุกทวนคำตอบของคนทั้งสอง

 

 

 

“ซูจินเขาก็น่ารักดี ฉันชอบเขานะ .. แต่คนที่เขาชอบ ไม่ใช่ฉันไง”

 

กูรึมอธิบายต่อ เขาคิดว่าเขาไม่สามารถพูดได้ว่าเขากับซูจินคบกัน ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง เป็นความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างอธิบายยาก แม้จะรู้สึกดีมากๆ เวลาได้อยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เขาคนเดียวที่คิดแบบนั้น เขาเชื่อว่าซูจินก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน

 

แต่อย่างที่บอก คนที่ซูจินชอบไม่ใช่เขา ต่อให้รู้สึกดีต่อกันมากแค่ไหน แต่เมื่อจองกุกกลับมาจากอังกฤษ ความสัมพันธ์ดีๆ ของพวกเขาก็จบลง

 

เขาก็แค่พ่อม้ายเมียทิ้ง แต่หากต้องให้เลือก ซูจินควรเลือกพ่อม้ายอย่างเขา มากกว่าจองกุกคนที่มีเมียเป็นตัวเป็นตนไม่ใช่หรือ

 

 

“ซูจินทำอะไรให้นายลำบากใจหรือเปล่า”

 

กูรึมถามจองกุกที่มีท่าทีสับสน ถึงจะจบไปกับซูจินแล้ว แต่เขาว่าเขายังสามารถห้ามปรามสั่งสอนผู้หญิงคนนั้นได้อยู่ กูรึมเชื่อเสมอว่าซูจินของเขา ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร

 

 

“เปล่าครับ ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ” จองกุกรีบลากลับไป หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวพวกนี้แล้ว ต่อให้เขาไม่คิดอะไรกับซูจิน แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ควรได้มามีส่วนอะไรในชีวิตครอบครัวของเขาเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม




















------- Sorry can't be your friend -------















Talk :



จองกุก นายน่ะเป็นคนโง่ 

จองกุกคิดว่ากูรึมกับซูจินคบกัน
แต่พี่กูรึมบอกแล้ว ว่าเคยคบกันจริง
เอาเป็นว่า จองกุกเคยเข้าใจถูกก็แล้วกัน
นี่เป็นเหตุผลที่จองกุกยอมให้ซูจินยังมีบทบาทในชีวิตตัวเอง


แต่ๆๆๆๆ แต่ตอนนี้เนี่ยอย่างไง

ได้กันยัง ?
จำอะไรได้บ้างไหม ?
บ้านช่องก็ไม่กลับ !!!!!!




ทำไมคะ ทำไมต้องเขียนอะไรให้ยุ่งยากแบบนี้ด้วย

อ้าวที่รัก ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละค่ะ





Add

อยู่ดีๆ ก็นึกถึงยุนอา 
มีคนบอกว่าสมัยยุนอา จองกุกไม่เป็นแบบนี้
เราก็ไม่รู้ตัวหรอกนะคะ ถึงจะเป็นคนเขียน

แต่ถ้านี่เป็นชีวิตของผู้ชายที่ชื่อจองกุกจริงๆ
เราเดาว่าตอนยุนอา ไม่ว่าจะเป็นตอนเรียนมัธยมหรือตอนที่ทำงานแล้ว
จองกุกเลือกปฏิบัติออกมาอย่างซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง
คิดอย่างไร ทำอย่างนั้น 

อยากว่า ว่า
อยากด่า ด่า

เพราะตอนนั้นเขายังเด็ก..


แต่จองกุกที่อยู่กับซูจิน คือจองกุกที่เป็นหัวหน้างาน
เขาโตแล้ว ..
ต่อให้ไม่นับว่าซูจินเป็นแฟนรุ่นพี่ (เข้าใจผิด)
ซูจินก็คือคนทำงานที่เดียวกัน

ไม่ดีหรอกนะคะที่จะมีปัญหากับคนในที่ทำงานด้วยเรื่องชู้สาว










ฝ่ายขายทำงานหนักมาก ให้กำลังใจฝ่ายขายด้วยนะคะ



ฝ่ายขาย

รายละเอียดการจอง Grow KOOKMIN แบบไฟล์ คลิกที่นี่




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #373 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 10:39
    มาา นังซูจิน แกจะได้ตบกับชั้นก็คงวันนี้
    #373
    0
  2. #255 jikookkookmin (@jikookkookmin) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 19:48

    อิวายวอดดดด!!! ขอร้องจบเเฮปปี้ เเต่ตอนนี้อีผีทะเลซูจินไลท์ค่ะเอาหนูเข้าบทด้วยได้มั้ยยค่ะจบไปตบอิผีทะเลซักฉากเถอะค่ะถ้าจบไม่เเฮปปี้ขอให้มีตอนใดตอนนึงได้มั้ยค่ะที่จีมินตบซูจินหรือด่ามันเเรงเอาเเบบว่าด่าเเล้วความจำเสื่อมไรงี้ได้มั้ยค่ะ//กราบเเทบเท้า
    #255
    0
  3. #254 KMtimes (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 12:30

    ได้แต่อุทานว่า ชิบหายแล้วว!!!! โอ้ยยยย จองกุกกก ทำยังไงดีเนี่ยย ถ้าจีมินรู้ไม่สิอย่างซูจินคงรีบไปบอกจีมินอยู่ แล้ว ต้องเสียใจมาก แค่ไหน T T คือจีมินไม่รุ้ไงว่าจองกุกเมาไม่ได้สติไม่รู้เรื่องถ้านังนั่นมันปั่นเรื่องขึ้นมาจะทำไง จองกุกคงไม่ได้เผลอไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม ฮือออออ มายก้อด จองกุกเหมือนจะเก่งจะฉลาดในเรื่องการงาน แต่เรื่องนี่จองกุกคิดตื้นไป ทำให้พลาดจนทำร้ายความรู้สึกคนในครอบครัวและรีด แงงงงงงง

    #254
    0
  4. #252 Sroisuk (@Sroisuk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 11:07

    ฮือออออ
    #252
    0
  5. #251 pear_chim (@pear_chim) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 10:54
    คราวนี้จองกุกก็ควรจะเลิกโง่ได้แล้วนะ นังซูจินเองก็พูดแล้วว่าเป็นเพื่อนกับจองกุกไม่ได้แล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรกับกูรึมแล้วด้วย ในเมื่อรู้ว่านางจะมาทำครอบครัวตัวเองแตกแยก ก็หยุดทำอะไรที่เหมือนให้ความหวังนางสักที ตัดโอกาสที่นางจะเข้ามาสานสัมพันธ์ในทุกๆทาง ถ้ารักลูกรักเมียจริงก็ต้องทำให้เห็นดิ ทำให้จีมกลับมาเชื่อใจอีกครั้ง บอกรักแต่ปากไม่ได้เว้ย ทำให้ความเชื่อใจที่จีมินมีให้มันพังไปแล้วอะ แล้วเรื่องที่กุกไปค้างที่โรงแรมต้องรู้ถึงหูจีมแน่ๆ เห้อออ แล้วมีอะไรกับนางนั่นรึป่าวก็ไม่รู้ ถ้ามีจริงๆจะยุให้จีมขอเลิกเลย ถึงแม้จะเสียดายความสัมพันธ์ดีๆที่สองคนนี้มีให้กันมานานเป็นสิบปีก็เถอะ รับไม่ได้จริงๆอะ มันเคยผิดพลาดมาแล้วครั้งนึงจะผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ ครั้งที่แล้วจีมินก็รู้แต่เลือกที่จะไม่พูดและให้อภัยก็ยังจะมีเรื่องใหม่เข้ามาอีก จีมินต้องเสียใจไปถึงเมื่อไหร่ จีมินไม่เคยทำอะไรนอกลู่นอกทางเลยสักครั้ง ไม่สมควรมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้อะ สงสารลูก
    #251
    1
    • #251-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 31)
      16 มิถุนายน 2562 / 11:04
      เลิกแล้วๆๆๆ ไม่โง่แล้วๆๆๆ (รุมสกรัมนายจอน)
      #251-1
  6. #250 Sunthree_55 (@Sunthree_55) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 10:35
    ไม่เอาจบม่านะไรท์
    #250
    1
    • #250-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 31)
      16 มิถุนายน 2562 / 10:57
      แฮปปี้ๆๆๆ

      จองกุกรักจีมินจะตาาายยยยยยยย :))
      #250-1
  7. #249 Phamtom (@Phamtom) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 09:45
    จองกุกกำลังคิดว่าสิ่งที่ตนทำมันไม่ผิดพอรู้ว่าผิดก็มีเศษเสี้ยวที่คิดว่าตนถูก จำไว้นะพ่อคนเมาอยากให้เชื่อใจก็ทำตัวให้มันน่าเชื่อใจหน่อยส่วนยัยผู้หญิงนั่นมันครั้งหนึ่งแล้วจองกุกตัวให้มันจะมีคนใหม่แล้วก็ยังไว้ใจไม่ได้ คิดให้มันดีๆ
    #249
    0
  8. #248 karong2 (@karong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 09:04
    ห่ดหู่จังไรท์​ ไม่ชอบเเบบนี้เลย​
    #248
    0
  9. #247 Jikook013 (@Jikook013) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 08:54

    ตอนนี้เครียดกับของจองกุกมากแต่สงสารจีมินมากกว่าน้องเชื่อใจและไว้ใจจองกุกมากอยากหั้ยทั้งคู่เปิดใจคุยกันถ้าปล่อยปัญหาไว้แบบนี้นานๆทุกอย่างมันจะยิ่งแย่ลงนะ

    #247
    0