five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 40 : [ Episode Special ] Christmas Eve : Vincent X Phone

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 ก.พ. 61






"เหนื่อยนะครับ รุ่นพี่โฟน"



"ก็นะ ฉันกลับก่อนละไว้เจอกัน" ผมบอกลารุ่นน้องตัวออกก่อนจะเดินออกมาจากบริษัท พอเดินออกมาจากบริษัทสิ่งแรกที่สัมผัสได้คือ ลมหนาวเย็นช่วงท้ายปีที่พัดจนรู้หนาวสั่นไปทั้งร่ายกาย


"ฟู่ว..หนาวชะมัด" ผมบ่นออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปตามริมทางตรงกลับห้องพักของตัวเอง บรรยากาศตลอดทางมีของตกแต่งของวันคริสต์มาสแสดงถึงบรรยากาศในช่วงท้ายปี นั้นสินะ พรุ่งนี้วันคริสต์มาสนี่นะ เฮ้อ..ยังไม่ได้ชื้อของขวัญให้ไมค์กับเจเรมี่เลยนี่นะ เอาไงละที่นี่ แต่เดี๋ยวนะ ถ้าพรุ่งนี้เป็นวันคริสต์มาสงั้นวันนี้ก็


"..คริสต์มาสอีฟ แย่ละสิ ลืมจนได้" ผมพูดพร้อมขยี้หัวตัวเองที่ลืมวันนี้ไปได้ ในวันนี้ของทุกๆปี ทั้งผมและวินเซนท์ จะต้องให้ของขวัญกันทุกปี แต่เพราะตลอดทั้งเดือนทั้งผมและวินเซนท์ต่างทำงานหนัก จนไม่มีเวลาให้กันเลย


"ทำไงดี ของขวัญยังไม่ได้ชื้อให้เลย ตอนนี้ก็ใกล้จะสองทุ่มแล้วด้วย เอาไงดีล่ะ อืม...ทำอาหารให้ดีไหมนะ ถ้าทำอาหารให้อยากเดียว มันก็ธรรมดาเกินไป อืม..โธ่เว้ย ถึงห้องแล้วค่อยคิดก็แล้วกัน" ผมคิดได้ดังนั้นผมก็เดินกลับห้องตัวเองทันที

 

 

 





"อืม..แบบนี้นะจะใช่ได้ล่ะนะ เฮ้อ..ปีหน้ากับตอนวันเกิดชดเชยให้ทีหลังก็แล้วกัน" ผมมองโต๊ะที่ตอนนี้มีสเต็กสองที่และสลัดผักถ้วยใหญ่อยู่ตรงกลาง เพราะพักหลังทั้งผมและวินเซนท์ไม่มีเวลาจะทำอาหารของส่วนมากที่อยู่ในตู้เย็น ก็เสียเกือบทั้งยังดีที่มีเนื้อและผักที่สามารถทำอาหารได้ ถึงจะรู้สึกแย่ที่ปีนี้ไม่พิเศษเท่าปีก่อนๆ แต่ทำให้ขนาดนี้วินเซนท์จะดีใจนะ

 

Rrrrr

 

 

เสียงมือถือที่ดังอยู่ในกระเป๋ากระเป๋าเริ่มความทสนใจผม ผมจนเดินตรงดิ่งไปที่กระเป๋าของตัวเองแล้วหยิบมันขึ้นมา

 

ชื่อผู้ส่ง : วินเซนท์

 

ข้อความ : วันนี้อาจจะกลับช้าหน่อย พอดีมีเอกสารที่ยังไม่ได้แก้ ฉันจะรีบทำให้เสร็จแล้วรับไปหานายนะ ไม่ต้องรอฉัน นอนก่อนเลยก็ได้ ขอโทษนะ

 

ข้อความที่วินเซนท์ส่งมาทำให้หัวใจผมกระตุกไปช่วงนึง ถึงจะรู้สึกแย่นิดหน่อย แต่ผมว่าวินเซนท์คงหัวเสียน่าดูและรีบจัดการเอกสารให้เร็วที่สุดเพื่อจะมาหาผม ผมวางมือถือตัวเองลงก่อนจะเดินเข้าห้องนอนหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายที่เหนื่อยมาทั้งวัน

พออาบน้ำผมก็ออกจากห้องน้ำแล้วหาชุดนอนของตัวเอง แต่แล้วความโชคร้ายก็บังเกิดขึ้นเมื่อผมยังไม่ได้เอาเสื้อผ้าของตัวเองไปชัก สงสัยต้องพักผ่อนบางแล้วละ

 

"เฮ้อ..จะมีอะไรที่แย่ไปกว่านี้ไหม แล้วจะใส่อะไรล่ะที่นี่" ผมที่กำลังคิดอยู่ว่าจะใส่อะไรดี สายตาผมก็เหลือบไปเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ขว้างอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า แล้วมันทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อนานมานี้

 

"นี่ นายไม่คิดจะใส่เสื้อเชิ้ตตัวนั้นหรอ ฉันอุตสาห์ชื้อมานะ"



"หึ ฝันไปเถอะวินเซนท์ ถึงนายจะอุตสาห์ชื้อมาให้ก็เถอะ แต่จะให้ฉันใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวนอนนะ ไม่มีวัน"



"ครับๆ ไม่ใส่ก็ไม่ใส่ แต่ถ้ามีวันนึงที่นายใส่ล่ะก็ ฉันจะกอดนายจนลุกไม่ขึ้นเลยค่อยดู"



"อึก.." ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความยากลำบาก ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ วันที่ผมจะต้องใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆตัวนั้น แตมันไม่ทางเลือกแล้ว คงช่วยไม่ได้สินะ ท้ายที่สุดผมก็แต่ฝืนตัวเองหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นมาใส่ ขนาดตัวไม่ใหญ่มากเพราะเป็นไซส์ของวินเซนท์ ชึ่งตัวผมกับเค้าใกล้เคียงกันผมเลยไม่ค่อยมีปัญหาที่จะใส่เสื้อเค้า แต่คราวนี้ไม่ใช่ ผมเสื้อเชิ้ตตัวนี้จะใหญ่เกินตัวผมนิดนึง แต่ความยาวของมันปิดตันขาผมครึ่งเดียวเอง ผมมองตัวเองในกระจกก็หน้าแดงทันที ถ้าวินเซนท์เห็นละก็คงไม่รอดแน่ๆ แต่ทำไงได้ คงต้องปล่อยเลยตามเลยสินะ

 

ผมยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนสักพัก ก่อนจะทำใจเปิดประตูให้เสียงเบาที่สุดแล้วชะโงกหน้าออกไปดู


"เฮ้อ..ยังไม่กลับมาสินะ" เมื่อดูและแน่ใจแล้วว่าวินเซนท์ยังไม่กลับมาก็ตรงไปนั่งโต๊ะกินข้าว แล้วลงมือทานสเต็กด้วยความหิวจัด ทานเสร็จก็ลุกไปทำความสะอาดก่อนจะมานั่งเล่นที่โซฟา 10:23 PM จะสี่ทุ่มครึ่งอยู่แล้วยังไม่กลับมาอีก จะไม่รอแล้วนะ ผมลงไปนอนกับโซฟาก่อนจะดึงหมอนมากอดแล้วมุดหน้าลงไป


"อึก..ห้ามร้องนะ เดี๋ยววินเซนท์ก็กลับแล้ว..อึก..นายห้ามร้องเด็ดขาดเลยนะโฟน" ผมพูดปลอบตัวเอง เพื่อไม่ให้ร้องให้ เพราะความรู้น้อยใจและความเหงาเริ่มครอบงำจนกลายเป็นน้ำตา ผมพูดบอกนั้นอยู่สักพักก่อนจะเผลอหลับไป

 





 

[past Vincent ] (เอานางออกมาหน่อย เนื้อเรื่องหลักหายไปนาน 55)

 

ผมยืนในลิฟต์และเคาะเท้าขอให้ลิฟต์ถึงชั้น12เร็วๆเพราะตอนนี้มันห้าทุ่มกว่าแล้ว ผมกลัวว่าร่างเล็กแสนรักจะนั่งรอนาน มันเป็นความผิดพลาดของผมเองที่ไม่ได้ดูเอกสารที่ลูกน้องส่งมาให้เมื่อช่วงบ่ายให้ครบ ผมนึกว่าต้องส่งปีหน้า แต่ที่ไหนได้ ต้องให้เสร็จภายในวันนี้โทษลูกน้องตัวเองไม่ได้ เพราะส่วนหนึ่ง ไม่สิเรียกว่าเป็นความผิดของผมเลยดีกว่า ถ้าไม่มีเอกสารนี่ตอนนี้ผมคงได้นอนกอดโฟนแล้ว พอลิฟต์หยุดผมก็รีบเดินออกและตรงดิ่งไปที่ห้องทันที

 

พอเข้ามาในห้องไฟเปิดสว่างรู้ได้ทันทีว่าโฟนยังไม่นอน ผมเดินไปที่ห้องครัวก็ไม่มีวี่แววของโฟน แต่ที่โต๊ะอาหารมีจานสเต็กกับถ้วยสลัดอยู่ไม่ต้องให้เดาก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ ผมจึงเดินไปที่ห้องนอน แต่สายตาก็เหลืบไปเห็นเรียวขาที่พาดอยู่ที่โซฟา ผมจึงเปลี่ยนจากเดินไปที่ห้องนอนก็เปลี่ยนเป็นโซฟาที่อยู่หน้าห้องแทน


ร่างเล็กที่นอนกอดหมอนอยู่บนโซฟาอย่างมีความสุขคงเป็นภาพที่น่ารักสำหรับใครหลายๆคน แต่ภาพที่ผมเห็นนั้นมันเซ็กซี่เหลือเกิน เสื้อเชิ้ตตัวบางยาวที่ปิดต้นขาขาวได้นิดเดียว กระดุมที่หลุดออกมาสองเม็ดทำให้เห็นแผ่นอกที่ขาวเนียนน่าทำรอยสีกุหลาบ อึก...เห็นแบบนี้ผมก็ไม่ทันนะ

ผมเดินไปอยู่หน้าของร่างบางก่อนจะย่อตัวลง แล้วยื่นมือไปลูบแก้มอีกฝ่าย

 

“โฟน..” ผมเรียกโฟนเบาๆ เปลือกตาค่อยๆเปิดทีละนิดก็จะกระพริบถี่แล้วยันตัวลุกขึ้นมานั่ง

 

“อือ..วินเซนท์ กลัยมาแล้วหรอ..อื้อ” พอปากบางพูดได้ไม่กินคำ ความใจร้อนของผมก็พุ่งเข้าไปปิดปากทันที พร้อมกับสอดลิ้นสำรวจโพลงปากที่จะสัมผัสกันก่อนไปทำงานและก่อนนอน โฟนตอบรับสัมผัส ทั้งผมและโฟนต่างอยากสัมผัสซึ่งกันและกัน แต่งานช่วงนี้ค่อนข้างเยอะเลยทำให้กิจกรรมอย่ากว่างดไปโดยปริยาย  

 

“จุ๊บ บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะนอนให้ถอดแว่นด้วย เดี๋ยวหน้าก็เป็นรอยหรอก” ผมถอนจูบออกแต่มือก็ยังคงลูบแก้มที่ที่ขึ้นสีนิดๆ          

“ก็เพราะใครแหละ”



“หึ..ขอโทษนะ นี่ก็รีบทำให้เสร็จแล้วนะ อยากกอดนายเร็วๆ”    


                                                                                                            

“ไม่เชื่อหรอก แล้วกินอะไรมาหรือยัง”



“ยังน่ะ กะว่าจะมากินที่ห้องเลย”



“ก็ไม่รีบบอกตั้งแต่แรก ลุกเลย ฉันทำสเต็กไว้แล้ว”



“ครับๆ” พูดจบผมก็ช้อนโฟนขึ้นมาแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารทันที ตอนแรกโฟนก็โวยวาย แต่รู้ว่าผมไม่ฟังอยู่แล้ว ก็ปล่อยให้ผมอุ้มไป เอาหัวมาพิงไหล่พร้อมใบหน้าที่มีสีแดงมากกว่าเดิม มันน่าจับกดชะตรงนี้จริง พอถึงที่โต๊ะผมนั่งแล้ววางโฟนให้นั่งบนตักพร้อมรวบเอวไม่ให้ลุกไปไหน


 

“หิวไม่ใช่หรือไง ก็กินไปสิไม่เห็นต้องอุ้มฉันมาด้วย”

 


“ก็อยากให้แฟนตัวเองป้อนให้หน่อยไม่ได้หรอ วันนี้คริสต์มาสอีฟนะ “

 


“จำได้ด้วยหรอ นึกว่าทำงานจนลืมไปแล้วชะอีก”

 


“หึ..ที่พูดหมายถึงนายหรือเปล่า”   โฟนชักสีหน้าจะอ้าปากด่าผม แต่ก็เงียบแล้วหันหน้าไปทางอีก แปลว่าที่ผมพูดว่าจริงสินะ

 


“เฮ้อ ..อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันไม่ชอบที่นายทำหน้าเศร้าแบบนี้ นายลืมไปก็ไม่เป็นไรหรอก แค่นายอยู่ข้างๆ คอยทำอาหารให้ฉัน มันก็เหมือนกับของขวัญอันมีค่าที่สุดของฉันอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเป็นวันคริสต์มาสอีฟหรอก” ผมจับให้ใบหน้าที่หันหน้าหนีให้หันมาตรงๆ ใบหน้าที่เศร้าแถมมีดวงตาที่มีน้ำตาพร้อมที่จะไหลออกมาเสมอ โฟนมองผมก่อนจะเอียงหน้าให้รับสัมผัสกับมือที่เช็ดน้ำตาให้เค้า

เวลาผ่านไปโฟนก็ตักสเต็กคอยป้อนให้ผม ถึงจะมีท่าทางที่เขินอยู่บาง แต่การกระทำของโฟนก็ดุน่ารักในสายตาผมทุกครั้ง

 

“กินหมดแล้ว ก็ปล่อยฉันได้แล้ว”

 


“ไม่ปล่อยหรอก ก็นายมีของขวัญให้ฉันไม่ใช่หรือไง”

 


“ก็..ทำอาหารให้แล้วไง ละ..แล้วก็ไม่ได้ชื้ออะไรไว้ด้วย”

 


“ก็..นายนี่ไง ของขวัญที่ฉันอยากได้” ผมไม่รอช้าประกบปากบางทันทที จากตอนแรกที่ขัดข่มก็ยอมตอบรับผม มือผมก็ลูบไร้ไปตามเรียวขาขาวและบืบเบาๆ

 


“ดะ...เดี๋ยวสิ ยะ..อย่า”

 


“จะมาห้ามตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ อ้อ..อีกอย่างนะ ฉันจำได้ว่าเสื้อที่นายใส่เป็นเสื้อที่ฉันชื้อมาให้ และฉันยังจำได้อีกว่าจะไม่วันใส่เสื้อตัวนี้ แล้วถ้าเห็นนายใส่ฉันจะกอดนายจนลุกไม่ขึ้น  เพราะงั้นก็ทำตามชะ”

 


“มะ..ไม่..อื้อ” 





===============================================================================


แฮร่ หายไปนานเบย พอแดีงานเยอะจนไม่ได้อัพเลยคะ ขอโทษนะะ ถ้าตัวหนังสือมันเล็กก็ขอโทษนะ พอดีดองไว้ในเวิร์ดน่ะ พยายามแก้แล้ว แต่แก้ไม่ได้ก็ทนไปหน่อยเนอะ ตอนพิเศษก็หมดแล้วนะ แต่ก็ยังเหลืออีกคู่นึงจะมาตอนจบเนื้อเรื่องหลักแล้วนะ ส่วนวันวาเลนไทน์มีแน่นอนคะ แค่จะเป็นควันหลงนะคะ รอเหน่อยนะ อาทิตย์หน้างดอัพนะคะ มันใกล้สอบพอดีจะอัพให้อีกทีคือหลังวันสอบเนอะ ถามว่าปิดเทอมอัพมั้ย อัพคะ แต่จะเป็นอาทิตย์ละครั้งเหมือนเดิมเพราะไรท์มีเรียนซันเมอร์ต่อ (วิถีม.ปลายลำบากแท้) ถ้าจะอัพให้ต่อเนื่องจริงๆคงเป็นหลังสงการณ์นู้นเลยล่ะคะ แฮร่ อย่าลืมคอมเม้นกันด้วยนะ ไปละ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #139 oppoiuyyuii (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 18:54

    อ่านแล้วเจ็บโว้ยยยไม่มีคู่(คนเดียวในกลุ่ม)

    #139
    1
  2. #113 zinasura (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:02
    ค...ใครก็ได้บริจากเลือดกรุ๊ปyให้ทีเลือดจะหมดแล้ว..อ่อก
    #113
    1
    • #113-1 KNE_FT(จากตอนที่ 40)
      18 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:24
      เดี๋ยวไรท์ไปบริจาดให้คะ 555
      #113-1
  3. #112 areeyapuga (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:36
    หสูนี้ตีลังกา360องศาเลยค่ะ
    #112
    1
    • #112-1 KNE_FT(จากตอนที่ 40)
      17 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:25
      เดี๋ยวๆๆๆ ใจเย็นนะหนู 555
      #112-1