five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 32 : Ep. 28 : มุมมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 ก.ย. 60













[Past เจเรมี่]


ปวดหัวชะมัด


"อืม.." ผมค่อยๆลืมตาขึ้นเพราะอาการปวดหัวเริ่มเข้าโจมตีจนนอนต่อไม่ได้ เพดานสีขาวลายหมี ผมลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียงแล้วมองไปรอบๆโต๊ะทำงาน ชั้นหนังสือ ตู้เสื้อผ้ากลิ่นห้องที่คุ้นเคย นี่มันห้องเรานี่น่าแล้วทำไมเราถึงอยู่ที่นี่ล่ะ ก็เมื่อวานเราอยู่ที่.. 


"ฮึก..ฮึอ" น้ำตาผมไหลออกมา เมื่อนึกถึงสถานที่แห่งฝันร้าย ไม่ ไม่เอาแล้ว ไม่อยากทำงานที่นั้นแล้ว


"เจเรมี่ตื่นแล้ว...หรอ...เจเรมี่เป็นอะไร ร้องให้ทำไม" พี่โฟนเดินเข้ามาในห้องก่อนจะหันมามองผม แล้วรีบเดินมานั่งเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียง เอามือเช็ดน้ำตาผม ผมพุ่งเข้าไปกอดพี่โฟนแล้วปล่อยโฮทันที พี่โฟนไม่ได้ว่าอะไรแค่กอดผมตอบพร้อมลูบหัวโยกตัวเองเบาๆ


"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว ฉันอยู่นี่ไม่เป็นไรนะ" เสียงอ่อนโยนของพี่โฟนที่มอบให้ผมนั้นมันอบอุ่นเหลือเกิน










"เลิกร้องได้แล้ว ไหนบอกมาสิว่าร้องให้ทำไม" พี่โฟนดึงผมออกแล้วเอาเช็ดน้ำตาที่ไหลอยู่ ผมเม้นปากแน่นไม่กล้าบอกพี่โฟน 


"หรือว่า..จะโดนเจ้าหุ่นพวกนนั้นแกล้งน่ะ"


"ทะ..ทำไม..พี่โฟนรู้ล่ะ"


"อะ...คือว่า"


"พี่โฟนบอกผมมาสิ!! ทำไมพี่รู้ล่ะ หรือว่าพี่รู้มาตลอดน่ะ ทำไมเงียบล่ะ ตอบผมมาสิ ตอบ..ผม..มาสิ พี่โฟน ฮึก" มือของผมกำผ้าห่มแน่น อะไรกัน ทั้งๆทีรู้ว่าหุ่นพวกนั้นมีชิวิต พี่โฟนก็ไม่ยอมบอกเรา หึ..คงอยากจะเห็นเราโดนหุ่นพวกนั้นฆ่าก่อนสินะถึงจะยอมบอกเราน่ะ


"ฟังนะ ฉันยอมรับว่าฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับร้านนั้น รู้ว่าจะหุ่นพวกนั้นมีชิวิต รู้ทุกอย่างทั้งที่เกิดขึ้นกับนายและไมค์ ฉันพยายามช่วยนาย พยายามห้ามแต่นายไม่ฟัง ถ้าฉันห้ามนายก็จะแอบทำ ฉันถึงปล่อยให้นายทำตามใจ ฉันคิดว่านายเจอพวกมันวันแรกนายก็น่าจะลาออกเลยแต่กลับกันนายไม่ลาออกแถมยังจะทำงานต่อด้วยช้ำแล้วจะให้จะฉันทำอย่างไง" สายตาของพี่โฟนที่ส่งให้ผมนั่นมันดูเจ็บปวด ทรมาน และกลัว ผมไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้จากพี่โฟนมาก่อนไม่ใช่เพียงแค่ผมที่กลัวเค้าเองก็กลัว มันเลยทำให้ผมเข้าใจว่าพี่โฟนกลัว..กลัวสิ่งที่เรียกว่าความสูญเสีย พี่โฟนยื่นมือมาจับมือของผม


"ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกอะไรนายเลย ขอโทษ ขอโทษ" มือของพี่โฟนสั่นและสัมผัสถึงหยดน้ำที่หยดบนมือผม พี่โฟนนิ่งอยู่สักพักก่อนจะก้มหน้าลงผมได้ยินเสียงของพี่โฟนที่ร้องให้เบาๆ พี่เค้าพูดแต่คำว่า ขอโทษช้ำๆอยู่แบบนั้น 


ผ่านไปสักพักใหญ่กว่าพี่โฟนจะสงบสติอารมณ์ได้ พี่โฟนเอามือเช็ดน้ำตาของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นมา


"นายตงไม่อยากทำงานร้านนั้นแล้วสินะ งั้นเดี๋ยวฉันจะโทรบอกคุณเจนก็แล้วกัน" พี่โฟนลุกขึ้นก่อนจะเดินหันหลัง ผมรีบคว้าข้อมือพี่โฟนเอาไว้ พี่โฟนสะดุ้งตัวก่อนจะหันมามองผมด้วยความไม่เข้าใจ


"อย่าโทร..ไปเลยนะฮะ"


"แต่ว่า.."


"ขอร้องล่ะฮะ" พี่โฟนยืนนิ่งสักพักก่อนจะกลับมานั่งข้างๆผมเหมือนเดิม


"ทำไมล่ะ"


"ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกับ แต่ว่า..มีหุ่นตัวนึงเคยพูดกับผมไว้ว่า จะทำให้ผมหายกลัวพวกเค้าให้ได้ แปลกดีเหมือนกันนะฮะ"


"เฮ้อ ฟังแบบนี้ฉันก็ค่อยโล่งใจหน่อย ตอนแรกฉันนึกว่านายจะโดนอะไรหนักๆชะอีก"


"หมายความว่าไงฮะ"


"เจ้าหุ่น..ไม่สิ พวกทอยน่ะไม่ทำอะไรนายหรอก เพราะว่าเจ้าหุ่นพวกนั้นเป็นมิตร พวกเค้าแค่เหงาอยากมีเพื่อนเล่นก็เท่าเอง ถึงจะมีพวกเด็กๆแต่ว่าเจ้าพวกนั้นก็คุยกับเด็กๆไม่ได้หรอก ถ้าคุยเด็กๆคงกลัวแล้วไม่กล้าคนใกล้แน่ๆ พวกมันเลยจะมาเล่นยามแทน แต่ยามคนก่อนๆกลัวกันเลยพากันลาออกเป็นแถวเลยล่ะ"


"แล้วพี๋โฟนไม่กลัวหรอฮะ"


"ก็นิดหน่อยน่ะ แต่พวกเค้าก็ไม่ได้ทำอะไรฉันนี่ยังมาเล่นกับฉันอยู่เลย ความจริงนิสัยพวกเค้าเหมือนเด็กๆกันจะตาย นายยังไม่เคยสินะ" ผมพยักหน้า 


"งั้นวันนี้นายลองเปลื่ยนมุมมองดูนะ แล้วนายจะเข้าใจเอง ฉันทำซุปไว้แล้วเดี๋ยวจะยกมาให้"


"ขอบคุณนะฮะ ขอบคุณจริงๆที่เล่าให้ผมฟัง" พี่โฟนยิ้มก่อนจะยื่นมือมาลูบหัวผมแล้วเดินออกจากห้องไป เปลื่ยนมุมมองงั้นหรอ ก็หวังว่าเราจะไม่สลบไปก่อนล่ะนะ








================================================

จบไปแล้วจ้า แฮร่ มีมาม่านิดนึง ถ้าถามว่าพวกทอยไม่เคยฆ่าคนหรอก็ตอบว่าใช่คะ ไรท์อยากให้พวกทอยดูเหงาใจดีอินดี้อะไรประมาณนี้ 555 เพราะเรามีสายsmมาเองแล้วเนอะก็ขอแนวน่ารักๆก็แล้วกัน ยังไม่มีncนะ ไม่ใช่อะไรหรอก มันยังไม่ถึงเวลา หึหึ คอมเม้นกันด้วยนะ ไปละ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #83 gemini-sora (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 21:07
    มี่เอ้ย อย่าสลบเลยลูก ทอยเฟร็ดจะใจขาดตายเอานะลูก พวกทอยสู้ๆ
    #83
    0