ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 23 : ขอดู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

แต่ข้าเองก็เป็นห่วงท่านแม่ หากให้ออกจากจวนเวลาเดียวกับข้า แล้วต้องนั่งไปบนรถม้าคนเดียว ข้าจึงเสนอว่า ให้ท่านแม่ออกจากจวนไปพร้อมท่านพ่อและพี่ใหญ่เลยจะดีกว่า

 

และล่วงเลยมาถึงยามนี้ ทุกคนคงเป็นห่วงข้าอยู่แน่ ๆ

 

 

ฝีเท้าที่กำลังเร่งเพื่อรีบไปที่โรงเตี๊ยมของข้าชะงัก

ทันทีที่หันไปเห็นคุณชายท่านหนึ่ง เดินถือซาลาเปาที่เพิ่งซื้อ ไปยื่นให้กับเด็กตัวเล็กหน้าตามอมแมมสองคนที่นั่งอยู่ริมถนนมุมหนึ่ง ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่ไร้คนเหลียวมอง

เด็กเหล่านั้นมีทีท่าชั่งใจ ไม่ได้รับในทันที เหมือนเขาพูดบางอย่างด้วย เด็ก ๆ เลยตัดสินใจรับซาลาเปาในที่สุด

ดูท่าคงนั่งหิวกันมานาน เมื่อได้รับซาลาเปาร้อนสดใหม่จากเตาก็ดีใจกันยกใหญ่ กินไปยิ้มไป ดูความสุขกันยิ่งนัก

 

เมื่อพิธีรับมอบซาลาเปาเสร็จเรียบร้อย คุณชายท่านนั้นก็ลุกเดินจากไป

 

ใจดีจังนะ คุณชายท่านนั้น

 

ข้าไม่รอช้าเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินลับหายไปจากมุมถนน จึงรีบวิ่งตามไป

 

ในขณะที่ข้ากำลังจะถึงตัวเขา...

“มี่เอ๋อร์! ทางนี้” พี่ใหญ่เรียกข้าไปอีกทาง พร้อมกวักมืออย่างยิ่งใหญ่

ข้าพยักหน้าตอบรับเขาทันที

“ขอเวลานอกสักครู่เจ้าค่ะ!” ข้าขอตามคุณชายท่านนั้นไปก่อน

 

ทว่าหันมาอีกที เขาได้หายไปแล้ว

“อ้าว...หายไปไหนแล้วเนี่ย”

 

“เจ้าหาใครอยู่หรือ”

“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้หาใคร พี่ใหญ่มารับข้าหรือเจ้าคะ” ก่อนที่จะมีพิรุธต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง ข้าหัวไว มักทำได้ดีซะด้วย

“ใช่ ท่านแม่เป็นห่วงเจ้าน่ะ”

“งั้นรีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ”

 

ปากก็พูด เท้าก็เดิน แต่ตายังคงเหลือบมองซ้ายทีขวาที

 

หายไปไหนของเขานะ ไวอย่างกับลิง

 

 

 

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยม พี่ใหญ่พาข้ามาที่ห้องรับรอง บอกว่าให้รออยู่ที่นี่ก่อน แล้วเขาก็ออกไป พามู่ชิงไปด้วย

ข้าที่ไม่รู้จะทำอะไร เลยลุกขึ้นสำรวจโน่นนี่

ห้องรับรองนี้ ไม่แน่ใจว่าใช้ในโอกาสไหนบ้าง แต่มันถูกตกแต่งไว้อย่างดี

 

ทั้งภาพวาดเอย แจกันเอย ชุดน้ำชาเอย ข้าชอบจัง รวมถึงฉากกั้นพวกนี้ด้วย

กลิ่นอายของข้าวของเครื่องใช้ รวมไปถึงการตกแต่งห้อง

ไม่อยากจะเชื่อ

ลองหลับตาครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าได้มาอยู่ที่นี่แล้วจริง ๆ

เมื่ออยู่คนเดียว อาการใจลอยของข้ากลับมาเสมอ

เหมือนกับว่าทุกอย่างที่ข้าได้มองเห็นอยู่ตอนนี้ มันอาจจะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้

แล้วตื่นขึ้นมาพบว่าทุกสิ่งเป็นเรื่องที่คิดไปเอง...

 

 

แกร๊ก แอ๊ด~

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!”

ปัง!

ข้าที่เห็นบานประตู คิดว่ามันน่าจะมีห้องนอนอยู่ในห้องรับรองนี้ด้วย

ผลักประตูเข้าไป เป็นห้องนอนอย่างที่คิด เพราะข้าเห็นเตียง

แต่ดันมีคนใช้ห้องอยู่น่ะสิ

 

เดี๋ยว! คุ้น ๆ

ไม่รอช้าสักเสี้ยววินาที ผลักประตูเข้าไปอีกครั้งทันที

“ท่าน! เป็นท่าน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้เจ้าคะ”

เมื่อความงุนงงปนดีใจของข้าหยุดไม่อยู่แล้ว จึงรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว

 

“เจ้า!” เขาที่ยังคงแต่งตัวไม่เสร็จ แสดงออกชัดเจนว่าตกใจที่เห็นข้าหน้าด้านเข้ามา

 

“ใช่จริง ๆ ด้วย”

หน้ากากสีขาวที่เขาใส่เป็นประจำ วางตั้งไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง ข้าชี้ไปที่มันเพื่อสื่อว่ากำลังพูดถึงมันอยู่

 

“ท่านช่วยข้าไว้เมื่อเช้า จำได้ไหมเจ้าคะ” ข้ารีบบอกเมื่อเห็นใบหน้าฉงนปนแอบเคืองนั่น

 

แต่เขากลับทำหน้าเหมือนจะจำไม่ได้

 

ข้าจำเป็นต้องแสดงให้ดู จึงเดินเข้าไปประชิดตัวเขา

“ฮึบ! ฮึบ!”

ตั้งใจจะแก้แค้นโดยการเหวี่ยงเขาให้ล้มคว่ำไปบนเตียง จะเอาแรง ๆ ให้สาแก่ใจที่ทำข้าจุก

มือสองข้างจับแขนเขาพร้อมออกแรงดึงสุดตัว!

ทว่า ไม่รอด ข้า...เหวี่ยงเขาไม่รอด เขาแทบไม่เซเลยด้วยซ้ำ

 

“ฮ่า ๆ” ตลกตัวเองคิดจะแก้แค้น แต่ไม่เจียมตัว

ขอลองอีกที

 

“งั้น…ฮึบ!”

 

“!!”

 

พลั่ก!

 

“อุบ!”

 

ครั้งนี้ลองเล่นตุกติกด้วยการจี้จุดอ่อนไหวที่อกเขาหนึ่งครั้งก่อนออกแรงดึง แต่มันกลับได้ผลลัพธ์เกินคาดไปหน่อย

ยังเป็นข้า...ที่เล่นเองจุกเอง

จี้จุดเขาให้ล้มได้ก็จริง แต่ดันพลาดไปก้าวเหยียบชายชุดเขาที่ถอดคาไว้อยู่บนพื้นแล้วล้มคะมำเอง ทั้งยังดึงเขาให้ล้มลงมาทับข้าอีก

แต่หาได้ล้มท่าอ่อนหวานมองตาซึ้งเหมือนในนิยายนะ

ล้มแบบข้าล้มคว่ำ แล้วเขาคว่ำลงมาประกบหลังตามนะ ฮือ...เตียงที่นี่แข็งจัง

 

ท้องน้อยข้ากระแทกขอบเตียงอย่างจัง จุกสุด ๆ

เขารีบผละออกเกือบจะทันทีที่เรากระทบกัน อย่างกับข้าเป็นของร้อน

 

“ข้าขอดู”

ดูอะไร

“เฮ้ย! จะทำอะไรเจ้าคะ” เป็นข้าที่ต้องร้องเสียงหลง เมื่อโดนเขาจับพลิกแล้วอุ้มลงบนเตียงในท่านอนหงาย

“ข้าขอดู” เขายืนยันคำเดิม

“ดะ ดูอะไรเจ้าคะ”

“ที่ที่โดนกระแทก”

“!!” ได้ไงล่ะ ข้าส่ายหัวปฏิเสธทันที

 

 

ท้องน้อยนะเว้ย! ไม่ใช่นิ้วก้อย จะได้ให้ดูกันง่าย ๆ

 

ไม่ถนอมข้าอีกแล้ว ฮือ...

 

 

เฉ้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #27 เอ็มมะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 23:40
    คือนางเอกไม่ค่อยมีเหตุผลเลยค่ะเวลาทำอะไร เหมือนคนยังไม่โต ถึงจะบอกว่านิสัยอยู่เป็นแต่เรื่องกิริยามารยาทไม่ผ่าน เหมือนวิ่งเข้าหาผู้ชาย ขอโทษที่ต้องใช้คำนี้ แต่สมัยนั้นไม่ควรทำตัวแบบนี้ ถือว่าไร้ยางอายนะคะ การเล่นถึงเนื้อถึงตัวอีก จีนโบราณเขาถือเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอคะ? มันคือการให้เกียรติกัน แล้วเรื่องหนีออกจากบ้านอีก เราไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลของนาง ออกไป ไม่รู้ทาง หลงอีก พ่อแม่ไม่ว่าหน่อยเหรอคะ ทำทุกคนเดือดร้อนกันทั้งนั้น ไปแบบตัวเปล่า ไม่มีการป้องกันตัวเองทั้งที่หายป่วย
    #27
    1
    • #27-1 KKotchaa(จากตอนที่ 23)
      24 มิถุนายน 2563 / 07:48
      ไรท์ตอบคอมเมนต์ คุณเอ็มมะ ในส่วนท้ายของตอนที่37 ให้แล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่ะ❤️
      #27-1
  2. #12 zukino (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:51

    น่ารัก..อ่านสนุกมากเลย
    #12
    2
    • #12-1 KKotchaa(จากตอนที่ 23)
      5 มิถุนายน 2563 / 06:06
      ขอบคุณค่าาาา😆
      #12-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(