ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 11 : ข้าที่ร้องเรียกหาพี่ใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

“ทะ ท่าน เอ่อ สอนข้าแบบดี ๆ ไม่ได้หรือเจ้าคะ” เสียงข้าที่เอ่ยเตือนออกไปช่างแผ่วเบายิ่งนัก

“หึ...”

เขาผละออกไปแล้ว แต่ยังคงนั่งเยื้อง ๆ อยู่ข้างหลังข้า ไม่ไหว ข้าไม่ไหว แบบนี้ไม่ไหว ฮือ...

“ข้าขอพักก่อนนะเจ้าคะ!” ข้ารีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน พร้อมลุกพรวดทันที เมื่อเห็นมู่ชิงเดินถือถาดขนมและน้ำชาเข้ามาใกล้ถึงศาลาแล้ว แก้มข้า ๆ รู้สึกร้อนมาก ขอดับร้อนด้วยน้ำชาร้อน ๆ หน่อยแล้วกัน

 

พี่ใหญ่ไปไหนในสถานการณ์แบบนี้กันนะ ไม่ใช่ต้องออกมากันท่าทำหวงน้องสาวหรอกหรือ ตอนคุณชายเหวินหรงแกล้งข้านิด ๆ หน่อย ๆ ยังมีฉากออกมาขัดขวาง ทีอย่างนี้ล่ะนะ เขาแทบจะกอดข้าแล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ยู้ฮู! หายไปไหนกันหมด แม้แต่มู่ชิงเองก็เพิ่งมา

 

“มู่ชิง ทำไมเจ้าไปนานนักล่ะ” แอบพาลใส่มู่ชิงได้ไหมนะ ก็ข้าทำตัวไม่ถูกนี่นา มือไม้ก็วางไม่ถูกแล้ว ไม่รู้จะไว้ไหนดี

“บ่าวไปนานขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ บ่าวคิดว่าไม่ถึงครึ่งเค่อด้วยซ้ำ คุณหนูคงหิวแล้วสินะเจ้าคะ หรือคุณหนูรู้สึกไม่สบายส่วนไหนหรือไม่เจ้าคะ หรือมีเรื่องใดให้ข้าช่วย...”

ข้าที่แอบพาลใส่นิดหน่อยเป็นต้องรู้สึกผิดเลยตอนนี้ มู่ชิงเอ๋ย ๆ ไยเจ้าถึงน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี่ พูดมาไม่หยุดเลยดูสิ หน้าตาแสดงออกว่าเป็นห่วงชัดเจนขนาดนี้ ข้านี่ใจบางจะแย่

 

“เปล่าเลย ข้าแค่...หิวน่ะ”

ความน่ารักของมู่ชิงตัวน้อยของข้า ช่วยให้ลืมความประหม่าของตัวเองเมื่อสักครู่ไปได้เกือบหมดเลยล่ะ

“แต่ใบหน้าของคุณหนูแดงก่ำมากเลยนะเจ้าคะ ข้าเกรงว่าไข้...”

“ข้าสบายดีจริง ๆ ลองจับดู” ข้าพูดพร้อมจับมือนางแตะหน้าผากข้า

“คุณหนู! คุณหนูกำลังไม่สบายนะเจ้าคะ คุณหนูตัวระ...”

“หืม! ข้าสบายดีจริง ๆ” ข้าบอกนางด้วยเสียงสูงเล็กน้อย

เวรกรรม ข้าลืมนึกไป อาการหน้าร้อนของข้า มันทำให้อุณหภูมิที่หน้าผากของข้าเพิ่มขึ้นผิดปกติสินะ ฮู่ว...หายใจเข้า...หายใจออก ยุบหนอ...พองหนอ...

“คุณหนูแน่ใจนะเจ้าคะ” นางยังคงห่วง

“แน่ใจจริง ๆ” และข้าก็เสียงสูงขึ้นอีกเล็กน้อย

ไม่รอช้าหยิบหมั่นโถวมา 1 ลูก ทำท่าจะกัดเข้าปาก แต่เพิ่งนึกขึ้นได้เลยเปลี่ยนเป็นบิคำเล็ก ๆ เข้าปากแทน

“มู่ชิง ยกส่วนของคุณชายหวังไปให้เขาเลยจ่ะ”

“เจ้าค่ะ”

 

มู่ชิงนางเอาของว่างไปวางไว้หน้าคุณชายหวังนานแล้ว แต่ข้าที่แอบเหลือบมองเขา ยังไม่เห็นเขาหยิบหมั่นโถวขึ้นมากินสักลูก เขาเพียงนั่งจิบชาไปเรื่อย ๆ ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง พร้อมมองออกไปที่กลุ่มดอกเหลียนฮวา (ดอกบัว) ที่แข่งกันเบ่งบานอวดความสวยงามให้ผู้คนเชยชมอยู่ภายในสระน้ำเล็ก ๆ ริมศาลาที่พวกเรากำลังนั่งอยู่

เป็นข้าฝ่ายเดียวหรอกหรือ ที่แอบเขิน แอบเกิดความประหม่า ร้อนรน สับสน ทำตัวไม่ถูกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ในใจคุณชายหวังนี่คิดอะไรอยู่นะ แค่แกล้งเย้าข้าหรือ ไม่นะ เขาดูไม่ใช่คนแบบนั้นสักนิด ทำไปเพื่ออะไรกัน ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ 

ในเมื่อเขาดูไม่ใส่ใจอะไรมากมายกับเหตุการณ์เมื่อครู่ งั้นข้าก็ไม่ควรใส่ใจด้วย คิดได้ดังนั้นข้าก็รู้สึกโล่ง พร้อมปล่อยสิ่งที่เกิดขึ้นให้มันเป็นแค่เรื่องราวที่เดี๋ยวก็ผ่านไป

 

คงมีแต่มู่ชิงคนเดียวที่สังเกตความผิดปกตินี้ได้ทั้งหมด คนหนึ่งใบหน้าหวานซับสีเลือดจนเด่นชัด อีกคนหนึ่งใบหูที่แดงจัดบ่งบอกอย่างชัดเจนเช่นกัน ต้องมีบางสิ่งเกิดขึ้นแน่ ๆ ตอนนางไม่อยู่ 

'ข้าหายไปครู่เดียวเองนะ ข้าพลาดอะไรไป'

 

“คุณชายหวัง ขออภัยที่ทำให้ท่านต้องเสียเวลา ข้าพร้อมแล้ว ต่อเลยไหมเจ้าคะ” ข้าพูดขึ้นอย่างหมายมั่น ไร้ความประหม่าใด ๆ อย่างที่เพิ่งรู้สึกเมื่อชั่วครู่

เขาเพียงพยักหน้าให้ข้าครั้งเดียว แต่ยังไม่ยอมขยับมาสอนข้าสักที 

ทันใดนั้น ข้าก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

“คุณชายหวัง! หูท่าน...”

ข้าลุกขึ้นเข้าไปหา พร้อมเอื้อมมือทำท่าจะจับใบหูเขามาดู แต่กลับโดนมือแกร่งของเขาจับแขนข้าไว้ซะก่อน

“คิดจะทำอะไร” สายตานิ่ง ๆ นั้นทำข้าแอบกลัว

“ข้าเห็นใบหูท่านแดงเจ้าค่ะ ดูสิ แดงแจ๋เลย” ข้าใช้มือข้างที่ว่างอีกข้างจับใบหูเขาทันที พร้อมพูดสิ่งที่คิดออกไปต่อ

“...!”

“ท่านต้องโดนขนหนอนที่เกาะตามเสาศาลาแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ น่าจะแพ้...” ข้าแตะลงที่ใบหูเขาเบา ๆ อีกหลายที ก็ยังเห็นว่าแดงจัดอยู่ และคิดว่าเขาคงงงเลยจะอธิบายต่อ แต่กลับโดนขัดซะก่อน

“ไม่ใช่หนอน” เขาพูดมาแค่นั้น แต่ยังไม่ได้ปล่อยแขนข้าข้างที่จับไว้

“แต่ท่านดูแพ้มากเลยนะเจ้าคะ แดงกว่าเดิมอีกเนี่ย มู่ชิง ๆ เจ้าไปหายาทาแก้คันมาให้คุณชายหวังเร็ว!”

พูดเองเออเอง แล้วยังหันไปสั่งมู่ชิงอีกเสียเสร็จสรรพ

“ข้า...” เขาเหมือนจะพูดอะไร แต่คิดว่าเขาคงเกรงใจ

“ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ ท่านมาเจ็บป่วยในจวนเรา ย่อมต้องดูแลเจ้าค่ะ” ข้าเลยต้องพูดขึ้นเพื่อยืนยันว่าไม่ต้องเกรงใจ พร้อมทำสีหน้าจริงจังจริงใจส่งไปให้

“ปล่อย”

เป็นเขานะที่จับแขนข้าไว้ มาบอกให้ปล่อยทำไมนี่ แปลกคน

“ท่าน...”

กำลังจะเถียงว่าท่านต่างหากที่เป็นฝ่ายจับข้าไว้ แต่กลับถูกคนตัวโตกว่า ออกแรงดึงแขนข้างที่เขาจับไว้ ส่งผลให้ข้าที่ตั้งตัวไม่ทัน เซลงไปเกือบตกขอบศาลา 

ถ้าตกไปนี่ ฝั่งของศาลาด้านนี้เป็นสระน้ำพร้อมเหล่าดอกเหลียนฮวาเชียวนะ 

ข้าไม่อยากทำให้พวกมันต้องมาเจ็บช้ำเพราะข้าหรอกนะ ไม่เอา...

แต่เหมือนบางคนจะเข้าใจข้า ข้าคิดว่านะ เลยใช้ขาข้างหนึ่งของเขาดักตัวข้าไว้ พร้อมตวัดแขนข้างที่มือเคยจับแขนข้าเปลี่ยนมาเป็นสอดรับด้านหลังข้าไว้ได้ทันพอดี ข้ากับดอกเหลียนฮวาเลยรอดจากเหตุการณ์อันตรายไป

'เอ๋! เดี๋ยวนะ ท่านี้มันอะไรอีกล่ะเนี่ย'

ตัวข้าที่พิงขาซ้ายเขาที่ชันเข่าขึ้นอยู่ พร้อมด้วยแขนแกร่งที่โอบอยู่ข้างหลัง ความอุ่นจากตัวเขา ข้าสัมผัสและรู้สึกได้อย่างชัดเจน อีกทั้งยังลมหายใจกรุ่น ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่มาจากเขานี่อีก

โอย ๆ ใกล้ชิดกว่าครั้งก่อนซะอีก! ข้าโดนขนาดนี้แล้ว พี่ใหญ่ก็ยังไม่โผล่มา ไม่ไหวแล้ว! 

ขออนุญาต...ตกใจแล้วเป็นลมก่อนนะเจ้าคะ!

“คุณหนู!!”

 

 

ทำไมพี่ใหญ่ไม่มาาาา T^T
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #39 ปุ้น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 05:29

    น่ารักฟินมากพระเอกไหมคนนี้

    #39
    0