คัดลอกลิงก์เเล้ว
แกงจืด ความรัก รองเท้าแตะ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องสั้นขนาดทดลองจ้า
ลองเขียนเล่นๆตามประสา เขียนไว้เมื่อนานมาแล้ว
ช่วงไหนเบื่อนิยายก็ระบัดกับเรื่องสั้นบ้าง ^^


ขอฝากเพจด้วยนะคะ
งานหลักเป็นนักเขียนนิยายพาฝัน -.,-
(ดราม่าบ้างพอเป็นพิธี)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 58 / 08:49


          ผมตื่นแต่เช้าตรู่ ลุกขึ้นอาบน้าแปรงฟัน เปลี่ยนจากชุดเตะบอลเป็นชุดนักศึกษาที่ไม่เคยรีด

          ไปไหน

          เสียงของรูมเมทดังงัวเงียขึ้น

          ไปเรียน

          มึงมีเรียนตอนเช้าหรือวะ?”

          กูเพิ่งเข้าเรียนวันนี้วันแรก

          ผมตอบพร้อมกับยัดเท้าบานๆของตัวเองลงรองเท้าผ้าใบสีดำลายขาว

              มันเป็นรองเท้าคู่ใหม่ ผมได้มาเมื่อไม่นานมานี้ กลิ่นยางรองเท้าฉุกกึก ดอกยางข้างใต้ใหม่เอี่ยมบ่งบอกว่ามันไม่เคยอยู่ในสายตาผมแม้แต่น้อย

 

          สวมเสร็จ ผมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รู้สึกแปลกๆกับสัมผัสใหม่ที่ไม่เคยรู้จัก

          ทำไมวันนี้มึงใช้คู่นี้ ปกติกูไม่เคยเห็นมึงใส่

          เพื่อนร่วมห้องร่างสูงโย่งในชุดนอนเก่าขาดชะโงกคอมาดูรองเท้าคู่ใหม่ของผม ก่อนเดินโซเซตรงไปยังโต๊ะกับข้าวที่มีชามน้ำแกงวางอยู่

          ต้มยำมันเบ้ปากนิดๆ ท่าทางไม่พอใจกับมื้อเช้าวันนี้เท่าไหร่นัก

          กูสั่งร้านข้างล่างให้มาส่ง

          ปกติกูเห็นมึงกินแต่แกงจืด

          ผมยิ้มเย็นๆ

          กูอยากเปลี่ยนบ้าง กินแกงจืดทุกวันชีวิตบัดซบ ไม่มีอะไรเผ็ดๆเค็มๆมาให้น้าลายสอบ้างเลย

          แดกต้มยำแต่เช้าเดี๋ยวมึงก็ปวดท้อง

          ดีเสียอีก จะได้เปลี่ยนบรรยากาศชีวิตบ้าง

          งั้นกูกินอย่างอื่นดีกว่า ต้มยำกับกูไม่ถูกโฉลกกันจริงๆ

          ตามใจมึง

 

 


          ตอบแค่นั้นแล้วผมก็ก้าวออกจากห้อง ระหว่างทางจากประตูเชียงรากมาสู่อาคารเรียนรวมสังคมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยดูยากลำบากกว่าที่เคย ผมเดินสะดุดอะไรต่อมิอะไรตลอดทาง รองเท้าผ้าใบคู่เท่เริ่มอับเมื่อเหงื่อไหลอาบตีน

          บ่ายนี้เท้าผมคงเหม็นน้องๆส้วมสาธารณะแน่

          เฮ้ย…” เพื่อนคนแรกในกลุ่มทำหน้าประหลาดใจ ทำไมมึงเหงื่อท่วมตัวขนาดนี้

          กูเดินมา

          ผมตอบทั้งที่เหงื่อไหลอาบหน้า ก่อนยกแขนเสื้อนักศึกษาเช็ดอย่างลวกๆ โง่แท้ๆที่คิดเดินตากแดดรังสิตมาถึงที่นี่

          อ้าว มึงไม่ได้ซ้อนจักรยานมา?”

          เปล่า กูอยากเปลี่ยนบรรยากาศ

          รองเท้าคู่ใหม่ด้วยหรือไง?” มันเลิกคิ้วถาม

          เออ คู่ใหม่ กูซื้อเอง คู่นี้ตั้งสามพัน พวกมึงอย่าบ่น

          ไม่เข้ากับมึงเลยว่ะ

          มึงยังไม่ชิน เดี๋ยวเห็นไปเรื่อยๆก็ชินเอง

          มันไม่เข้ากับมึงจริงๆ รองเท้าคู่เดิมที่แฟนมึงซื้อให้ดีอยู่แล้ว

          ฟังเพื่อนย้ำคำเดิมแบบนั้นผมก็ชักหงุดหงิด จะให้กลับไปใส่แตะหนีบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนหรือไง ไอ้พวกนี้เป็นบ้าอะไรกัน

          มึงอย่าทำหน้าหงุดหงิด ใส่รองเท้าแตะก็ดีอยู่แล้ว มึงเหงื่อท่วมตีนขนาดนี้ เดี๋ยววิชาเรียนตอนบ่ายได้ตายห่าครึ่งห้องกันละ

          กูอยากเปลี่ยนจริงๆผมย้ำคำเดิม แล้วตัดบทเปลี่ยนเป็นประเด็นอื่น ไปกินเตี๋ยวโขทัยกัน กูหิว

 

 

 

          ถึงร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำ ผมยืนมองเมนูสักพักแล้วสั่งรายการใหม่ที่ไม่เคยกินมาก่อน

          ก๋วยเตี๋ยวต้มยำพริกลอยฟ่องขนาดนี้ มึงอยากตายหรือไง?”

          กูอยากเปลี่ยนบรรยากาศ

          ผมตอบคำเดิม พร้อมกับคลุกพริกป่น พริกน้ำส้ม และน้ำปลาให้ทั่วชาม

          ปกติกูเห็นมึงกินแต่อะไรจืดๆ

          กูเบื่อแล้ว อยากเปลี่ยนดูบ้าง

          ผมตักน้ำแกงคำแรกเข้าปาก ความเผ็ดไล่ลามไปทั่วปากและลำคอ ก่อนไหลลงสู่กระเพาะ

          ผมรีบคว้าน้ำเย็นดื่มตามเพื่อดับความเผ็ดร้อน สายตาเพื่อนในกลุ่มมองด้วยความสมเพช หากไม่มีใครยอมพูดอะไร

          ต่อไปนี้กูจะลองใส่รองเท้าผ้าใบ กับกินของเผ็ดดูบ้าง พวกมึงอย่าพึ่งแปลกใจ

          ไม่มีใครออกความเห็นอะไรนอกจาก

          ตามใจมึง ถ้าเบื่อชีวิตแบบเก่าอยากลองของใหม่ก็เชิญ

 

 

 

          ตกเย็น ผมวิ่งเตะบอลด้วยรองเท้าคู่ใหม่ เดินกลับหอพักที่อยู่ห่างจากสนามบอลไกลอักโข มื้อเย็นกินแกงเผ็ดที่ร้านตามสั่งหน้าประตูเชียงราก

          กลับถึงห้อง ผมรีบถอดรองเท้าออก และพบว่าส้นตีนถลอกปอกเปิกเพราะถูกรองเท้ากัด

          เหี้ย

          พึมพำเบาๆแล้วเดินไปหายามาใส่

          นี่มันรองเท้าคู่ใหม่ ใส่บ่อยๆก็คงชิน 

          ผมบอกตัวเองแบบนั้น มองเมินรองเท้าแตะหนีบคู่เก่าและชามแกงจืดของรูมเมทที่ตั้งไว้

 

 


 

               วันรุ่งขึ้น วันมะรืน และวันถัดๆไป ผมยังคงทำตัวเหมือนเดิม

กินแกงเผ็ด กินต้มยำ แทนน้ำแกงใสใสรสชาติจืดชืดที่คุ้นชิน

ใส่รองเท้าผ้าใบราคาแพงแทนแตะหนีบราคาถูกที่วางทิ้งร้างหน้าห้อง

เดินจากประตูเชียงรากถึงตึกเรียนแทนที่จะซ้อนจักรยานใครบางคน

แล้วไม่ถึงอาทิตย์ ผมก็เริ่มปวดท้อง ท้องเสีย เท้าสองข้างเจ็บแสบจนไม่สามารถยัดมันลงรองเท้าผ้าใบได้

 

                         และด้วยความสัตย์จริง ผมเกลียดไอ้แวนคู่นี้ฉิบหาย

                         รองเท้าห่าอะไร แพงเสียเปล่า แต่ไม่มีอะไรดีเลย

 

          วันนี้ผมลุกไปเรียนไม่ไหว เพราะต้องใช้พลังงานกับการวิ่งเข้าออกห้องน้า ไอ้รูมเมทยอดรักแบกกระเป๋ากลับบ้าน ทิ้งเด็กบ้านนอกคอกนาให้นอนป่วยที่หอเพียงคนเดียว

          ผมล้มตัวนอนอย่างหมดแรง ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ต้มยำที่สั่งมาประชดใครบางคนวางชืดบนโต๊ะอาหาร พริกสีแดงลอยฟ่องชวนขยาด

          ผมหลับตา ขดตัวกับผ้าห่ม

          ยอมแล้ว ผมคิดถึงเธอ

          คิดถึงแกงจืดลูกรอกที่ไม่เผ็ดไม่เค็ม

          คิดถึงรองเท้าแตะหนีบคู่เดิม

          คิดถึงยายซาลาเปาหน้าแป้นที่หิ้วกับข้าวมาส่งทุกเช้า

 

 

 

          เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ผมตะโกนถามว่าใครแต่ไม่มีคนตอบ จึงตัดสินใจลากสังขารป่วยๆขึ้นจากเตียง แล้วกระชากประตูให้เปิดออก

          ไง

          เด็กสาวใบหน้ากลมแป้นเหมือนซาลาเปา ไร้เครื่องสำอาง และไม่มีอะไรโดดเด่นในตัวส่งยิ้มมาให้ผม

          เธอสวมเสื้อยืดลายการ์ตูน กางเกงขาสั้น ผมสีดาธรรมชาติรวบไปด้านหลังเรียบๆ

          ผมมองหน้าเธออึ้งๆ ก้มลงมองรองเท้าแตะหนีบฟองน้ำที่เหมือนกับแตะหนีบของผม สีเดียวกัน ลายเดียวกัน ยี่ห้อเดียวกัน เพราะซื้อมาพร้อมๆกัน

          มาได้ไง

          รู้นะว่าต้องไม่สบาย เราเลยปั่นจักรยานมาหา

          แล้วเธอก็มากับจักรยานคันเดิม ไอ้สองล้อคันเก่าสีชมพูลายคิตตี้ พาหนะเจ้าประจำที่ผมซ้อนท้ายไปเรียนเป็นประจำ

          ถุงก๊อบแก๊บใบใหญ่ยื่นมาตรงหน้า ข้างในมีแกงจืดลูกรอกรสชาติไม่เผ็ดไม่เค็ม

          เราโทรมาหาก็ไม่รับ คนเป็นห่วงนะรู้ไหม แล้วเท้าไปโดนอะไรมาทาไมบวมขนาดนั้น

          เปล่า ไม่มีอะไร

          ผมมองหน้ายัยเพิ้งที่เคยนึกเบื่อ รำคาญที่ชอบตามจู้จี้ และเบื่อนิสัยเรียบๆง่ายๆของเจ้าหล่อนด้วยความตื้นตัน

          เราแวะเอาแกงจืดมาให้เฉยๆ จะไปเรียนต่อแล้ว ไปนะ แล้วก็วันนั้น เราขอโทษนะที่วุ่นวายกับนายมากไป

          เจ้าหล่อนสั่งอะไรต่อมิอะไรอีกสองสามอย่าง แล้วเดินลิ่วๆลงจากหอพักไป

          ผมมองตาม แล้วก้มมองถุงแกงจืดลูกรอกในมือ

          พอกันทีกับเรื่องไร้สาระ

          แค่มีกับข้าวจืดๆ รองเท้าคู่เก่า และยัยเพิ้งคนเดิมก็พอแล้ว

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ของขวัญ / เพลงขวัญ / เพลงพินา จากทั้งหมด 43 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 dodo
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:17
    น่ารักมากเลยค่ะ เรื่องสั้นจริงๆ ^^
    #3
    0
  2. #2 ต้นหญ้า
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 18:06
    สั้นจริงๆ แต่น่ารัก ชอบนะแบบนี้ แล้วหาเรื่องสั้นมาลงอีกนะคะจะรอ
    #2
    0
  3. #1 ๋Jamojam
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 15:50
    ทำไมอ่านจบแล้ว ยิ้ม 555 น่ารักดี
    #1
    1
    • ขอบคุณค่ะ ^^ เรื่องสั้นนี้เขียนขึ้นเพราะนึกถึงความรักแบบเรียบๆค่ะ
      คนสมัยนี้ชอบอะไรหวือหวา แฟนต้องสวยสุด ดีที่สุด แต่เรื่องนี้ ยายซาลาเปาของผมไม่ใช่คนสวย เป็นแค่เด็กธรรมดา แต่ตัวกะโปโลเท่านั้น
      #1-1