ศึกเกาะลอยฟ้า ศาสตราแห่งราชันย์

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 พ.ค. 61


“เร็วเข้า เดี๋ยวก็ขึ้นเกาะไม่ทันหรอก!”

“แฮ่ก...แฮ่ก พ พี่ เร็วไปแล้ว หนูตามไม่ทัน”

เด็กสาวตัวเล็กอายุราว5ขวบ ทรุดลงไปกับพื้น เอามือกดที่อกของตัวเองด้วยท่าทางทรมาน

ส่วนเด็กชายที่ดูโตกว่าเล็กน้อย ก็กำลังใข้มือคุ้ยหินออกจากทาง

รอบตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของอาคารต่างๆ ราวกับว่าเพิ่งจะเกิดการพังทลายครั้งใหญ่ขึ้นเมื่อไม่นานนี้

“ถ้างั้น ขี่หลังพี่เลย”

เด็กชายรามือจากการกรุยทาง แล้วเดินไปหาเด็กสาว น้องสาวของเขา พร้อมกับนั่งย่อยตัว ทำท่าให้น้องมาขี่

“เร็วเข้า!”

“อะ อื้ม!”

เด็กสาวเดินกระเผลกๆ ไปหาพี่ชาย แล้วขึ้นขี่หลัง

เด็กชายค่อยๆลุกขึ้น พร้อมกับตั้งท่าเตรียมวิ่ง

“เกาะแน่นๆนะ โทกะ”

แล้วเด็กชายก็วิ่งออกไปโดยไม่รอฟังว่าน้องสาวของเขาจะเห็นด้วยหรือไม่

“ย้ากกกก!!!!”

เด็กชายวิ่งสุดแรงไปบนซากตึก กระโดดข้ามไปมาระหว่างก้อนหิน เพื่อไปยังจุดหมายของเขา

สถานที่สุดท้ายที่จะทำให้มีชีวิตรอดต่อไปได้ สถานีคัดกรองบุคลากรสู่เกาะลอยฟ้า

“พะ พี่ จะตกแล้ว”

“เกาะแน่นๆ ถ้าช้ากว่านี้เราไม่รอดแน่!”

เด็กชายอยากจะหยุดวิ่ง เพื่อให้น้องสาวสบายใจ แต่ตอนนี้เขาทำไม่ได้ เพราะถ้าเขาหยุดตอนนี้ ก็เท่ากับว่าจะพลาดโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

“gyaaaaaaaaaa!!!!!”

เสียงร้องของสิ่งที่น่าจะเรียกได้ว่าสัตว์ ดังขึ้นมาจากซากอาคารด้านหน้าเด็กชาย

“กรี้ด!! พี่จ๋า!!!”

“ชิบ มันหาเราเจอแล้ว! เกาะให้แน่นกว่าเดิมนะ พี่จะใช้มันแล้ว!”

‘Reality overide releas collection starting lupe burst’

วงแหวนหลากสีขนาดใหญ่หลายวงกระจายตัวออกมากจากร่างของเด็กชาย มันหมุนรอบตัวของเขาพร้อมกับเปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ

“accellaration!”

ทันใดนั้น วงแหวนก็เร่งความเร็วในการหมุน และหดกลับเข้าไปในตัวของเด็กชาย

“ไปเลย!!!!”

เด็กหนุ่มออกวิ่งอีกครั้ง ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นจนเทียบกับเมื่อกี๊ไม่ติด

เขาวิ่งผ่านจุดที่ได้ยินเสียงร้องของสัตว์ด้วยความเร็วสูง จนคาดว่าเจ้าสัตว์ตัวนั้นเองก็น่าจะตกใจจนไม่ตามมาในทันที

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า เขาจะไปเจอกับสัตว์ฝูงใหญ่ที่ดักรอเขาอยู่ข้างหน้า

“อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ!” เด็กหนุ่มพูดออกมาอย่างเจ็บใจ

สถานีอยู่ห่างไปอีกไม่ถึง100เมตร ถ้าเป็นเขาในตอนนี้ เขานสามารถวิ่งไปถึงได้ในเวลาไม่ถึง2นาที

แต่ว่้าตอนนี้ มีตัวปัญหากลุ่มใหญ่ขวางทางเขาอยู่ ซึ่งพวกมันคงไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ

สัตว์(ประหลาด)ที่รอเขาอยู่ แต่เดิมน่าจะเป็นสุนัขจรจัดที่ได้รับสารกัมมันตภาพรังสี จนกลายพันธุ์ออกมาเป็นสัตว์ประหลาดตัวเท่าเด็ก7ขวบ ที่มีขนสีดำขลับและดวงตาเรืองแสงสีเขียว

ตัวที่ใหญ่ที่สุดซึ่งเด็กชายคาดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าค่อยๆย่างเข้ามาหาพร้อมกับตัวอื่นๆ

‘แย่แน่ ถ้าแค่ชั้นคนเดียวคงจะจัดการได้ไม่หมด แถมตอนนี้โทกะก็บาดเจ็บด้วย’

โทกะที่ขี่หลังเขาอยู่นั้น ตัวสั่นระริกด้วยความกลัว เด็กชายรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นๆที่ออกมาจากน้องสาว

ซึ่งเป็นตัวล่อกลิ่นอย่างดี แต่เขาไม่สนแล้ว ที่เขาคิดในตอนนี้คือ ‘จะทำยังไง ให้น้องสาวของเขารอดออกไปจากที่นี่’ เด็กชายไม่สนใจแล้วว่าเขาจะเป็นตายยังไง เขารักน้องสาวมากพอที่จะใช้ตัวเองเป็นนกต่อให้น้องสาวได้ขึ้นไปอยู่บนเกาะลอยฟ้า

“โทกะ”

“ค คะ”

“ฟังพี่ดีๆนะ”

โทกะพยักหน้า

“ทัทีที่พี่วางโทกะลง ให้วิ่งไปข้างหน้าสุดแรงเกิดเลยนะ ห้ามหันมาข้างหลังเด็ดขาด ต่อให้ได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามหันมาเด็ดขาดนะ เข้าใจมั๊ย”

“ค่ะ”

“พี่รักโทกะที่สุดเลยนะ”

“หนูก็….รักพี่...ที่สุดเลยค่ะ”

โทกะพูดเสียงสั่น น้ำตาเริ่มไหลออกมาจนหยดใส่หลังของพี่ชาย

“เอาล่ะ จับแน่นๆ พี่จะไปล่ะนะ”

“ค่ะ…”

เด็กชายถีบตัวสุดกำลัง วิ่งไปหาสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างหน้าด้วยความเร็วที่สูงกว่าก่อนหน้านี้

“จงมา! ศาสตราแห่งข้า!”

เด็กชายตะโกนสุดเสียง เค้นพลังออกมาแล้วยื่นมือขวาไปข้างหน้า โดยที่ยังใช้มือซ้ายประคองน้องสาวเอาไว้

ทันใดนั้นก็มีแสงสีแดงปรากฏขึ้นที่มือของเขา มันเปล่งแสงออกมาแล้วควบแน่กลายเป็นดาบสีแดง

“ย้ากกกกกก!!!!!”

เด็กชายใช้ดาบนั้น ฟาดใส่สัตว์ประหลาดสุดแรง จนมันขาดออกเป็น2ส่วน แยกระหว่างส่วนหัวถึงอก และอกถึงหาง

“Gyaaaaaaa!!!!”

สัตว์ประหลาดร้องอย่างทรมาณ เลือดสีเขียวพุ่งออกมาจากปากแผล เปื้อนชุดและใบหน้าของเด็กชาย

พวกตัวที่เหลือต่างก็ตะลึงกับสิ่งที่เห็น จนตกอยู่ในสภาพค้าง

ทันใดนั้นเด็กชายก็ปล่อยน้องสาวลง

“วิ่งเลย! วิ่งไปซะ!!!”

“อื้มมมมมม!!!!”

โทกะวิ่งสุดตัว แต่เพราะเธอยังแค่5ขวบ จึงไม่เร็วพอที่จะผ่านฝูงสัตว์ประหลาดหลายสิบตัวที่อยู่ข้างหน้าได้หมดก่อนที่มันจะกลับมาเคลื่อนไหว

“GYAAAA!!”

พวกมันแบ่งเป็น2กลุ่ม กลุ่มนึงล่าโทกะ อีกกลุ่มก็ล่าเด็กชาย

“ใครจะไปยอม!!!”

เด็กชายใช้ดาบในมือ ฟันตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วกระโดดข้ามเหล่าสัตว์ประหลาดทั้งหมด ไปขวางไว้จากน้องสาว

“ถ้าคิดจะกินน้องสาวชั้นล่ะก็  ข้ามศพชั้นไปก่อนเฟ้ยย!!”

“GYAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA”

ทันทีที่ตัวหน้าสุดหอน ตัวอื่นๆก็กระโจนเข้าใส่เด็กหนุ่มหมายจะฆ่าทิ้ง

“ย้ากกก!!!”

เด็กหนุ่มสะบัดดาบ ฟันกวาด3ตัวที่พุ่งเข้ามา เลือดสีเขียวสดกระจายออกมาจนเปรอะตัวของเด็กหนุ่ม แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่สนใจ

“GYAAAA”

“ฮึ่ย!!!”

เขาฟาดฟันเหล่าสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาอย่างสุดชีวิต เพื่อปกป้องน้องสาวที่เขารักที่สุด

“ย้ากกกกกกก!!!!!”

เหล่าสัตว์ประหลาดเองก็ไม่ได้ยอมให้เขากวาดล้าง พวกมันรุมโจมตีเขาอย่างไม่หยุดหย่อน

ทั้งกัด ทั้งกระชากเนื้อ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถหยุดเด็กชายได้

เด็กชายกำดาบด้วยสองมือ พุ่งเขาใส่สัตว์ประหลาดทั้งหลายด้วยวิชาดาบของตระกูล

ฟาดฟันทุกสิ่งทุกอย่างในระยะดาบ แม้ว่าแผลของเขาจะสาหัสแค่ไหน เขาก็ยังสู้ต่อ

สารอะดีนารีจำนวนมากหลั่งออกมา เพิ่มพลังกายให้เขา ทำให้เขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยหรือเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

สัตว์ประหลาดถูกฟันตัวแล้วตัวเล่า ร่างของพวกมันเริ่มกองเป็นภูเขา สูงขึ้นเรื่อยๆ โดยมีเด็กชายยืนต่อสู้อยู่บนยอด

ดาบสีแดงที่เด็กชายถือนั้น เปราะเปื้อนไปด้วยสิ่งต่างๆที่มาจากซากสัตว์ประหลาด ร่างกายของเขาก็เช่นกัน ตัวของเด็กชายเด็มไปด้วยบาดแผลที่เกิดจากการกัดและข่วน เลือดสีแดงสดของเขาไหลออกมาปนกับเลือดสีเขียวของสัตว์ประหลาดที่เลอะอยู่บนร่าง ไม่นาน สัตว์ประหลาดทั้งหมดก็ถูกเด็กชายกำจัดจนหมด

เด็กหนุ่มที่อ่อนล้าหันไปหาน้องสาวที่วิ่งออกไป

น้องสาวของเขานั้น ไปถึงสถานีคัดกรองแล้ว โดยสวัสดิภาพ

“อา...ค่อยยังช-”

เขาพูดออกมาอย่างเหนื่อยล้าและโล่งใจ แต่ก็ที่จะพูดจบ เขาก็หมดแรงและตกลงมาจากภูเขาซากศพซะก่อน

ตกลงไปในทะเลเลือด เขาอ่อนแรงจนไม่สามารถขยับตัวได้

เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลขนาดใหญ่บริเวณสีข้าง และบาดแผลอื่นๆที่อยู่ทั่วร่างกาย

รวมถึง เริ่มเหนื่อยเนื่องจากสารอะดรีนาลีนเริ่มหมดไป พอมองในมือขวา ดาบที่เคยอยู่ในมือก็สลายหายไปแล้ว เขานอนแผ่อยู่อย่างหมดสภาพท่ามกลางทะเลเลือดสีเขียว

แต่แล้ว

"GYAAAA"

'ยังเหลืออยู่อีกรึ!!!??'

เด็กหนุ่มเบิกตาโพลงทันทีที่ได้ยินเสียงคำราม

เมื่อเขาหันไปหาต้นเสียงก็พบว่า สัตว์ประหลาด4ตัวค่อยๆลุกขึ้นมาจากกองซากศพ ปากแผลเหวอะหวะที่ได้จากเด็กชายนั้น ค่อยๆผสานกันอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็กลับเป็นปกติ มันส่งเสียงคำรามออกมาเพื่อบอกให้รับรู้ว่ามันยังไม่ตาย

ทันทีที่มันสบตากับเด็กชาย มันก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเขา

'เสร็จแน่....เราไม่เหลือแรงแล้ว'

แต่สัตว์ประหลาดกลับหยุดอยู่แค่เบื้องหน้าเขา มันเอาเท้าหน้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนศีรษะของเขาอย่างแรง พร้อมกับเชิดหน้าขึ้น ราวกับจะประกาศชัยชนะ

ดูเหมือนว่าพวกสัตว์ประหลาดบางตัวสามารถคืนสภาพให้ตัวเองได้ ถ้าบาดแผลไม่ถึงตาย

มันหันไปหาอีก3ตัวที่หลัง ส่งเสียงแปลกออกมา ราวกับว่าจะออกคำสั่ง

ทั้ง3ตัวก็พยักหน้า แล้ววิ่งออกไปในทางเดียวกัน

'อย่าบอกนะว่า...นี่แก!!!!'

เด็กชายส่งสายตาเคียดแค้นไปหามัน ดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกมันคือการจัดการน้องสาวสุดที่รักของเขา

"อ้าาาาา!!!!!!"

เด็กชายเค้นเสียงตะโกน เรียกพลังกายของเขาให้กลับมาอีกครั้ง เพื่อจะจัดการพวกมัน แสงสีแดงส่องประกายออกมาจากมือขวาอีกครั้ง เด็กชายสบัดดาบใส่สัตว์ที่ยืนเหยียบหน้าเขาทันที

ขาขวาที่เคยเหยีบหน้าของเด็กชายนั้น กระเด็นออกจากร่างทันที สัตว์ประหลาดที่เห็นดังนั้นก็ใช้ขาอีกสามข้างที่เหลือกระโดดถอยออกมาทันที

“ย้ากกกก!!!”

เด็กชายใช้ดาบ กระหน่ำฟันด้วยความเร็วที่มองด้วยตาไม่ทัน จนร่างของสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างหน้า กลายเป็นเศษเนื้อ กระจายไปทั่ว

"gyaaaaa"

ยังจะมาอีกเรอะ!?!?!

พวกสัตว์ประหลาดกว่า10ตัวฟื้นขึ้นมาแล้วล้อมเขาไว้

"บ้าเอ๊ยยยย!!!!"

เขากระโจนใส่พสวกมัน พร้อมกับใช้วิชาดาบความเร็วสูงฟันพวกมันอีกครั้ง คราวนี้ เขาจะต้องฆ่ามันให้ได้

"ย้ากกก"

เขาย่อตัว แล้วใช้วิชาดาบสายอิไอ กวาดตัวที่อยู่ใกล้สุดไปถึง4ตัวในคราวเดียว คราวนี้ เด็กชายเล็งคมดาบไปที่คอของพวกมัน เพื่อที่จะตัดหัวพวกมันออก จะได้คืนชีพไม่ได้อีก

หัว4หัวของสัตว์ประหลาดทั้งสี่ หลุดลอยออกจากคอในพริบตา เลือดสีเขียวพวยพุ่งออกจากคอราวกับน้ำพุ แล้วร่างทั้ง4ก็ร่วงลงไปกองกับพื้น

“ฮึ่ย! “

ใบดาบของเด็กชายส่องประกายแห่งความอาฆาตออกมา เด็กชายสะบัดดาบเป็นรูปตัวX แล้วกระโดนหมุนตัว เปลี่ยนทิศทางไปโจมตีสัตว์ประหลาดตัวอื่นต่อ โดยไม่รอดูซักของตัวก่อนหน้าที่กระจายออกเป็น5ส่วน

เขาสะบัดดาบให้เลือดของสัตว์ประหลาดกระเด็นออก แล้วใช้เท้าถีบตัวออกไปหาสัตว์ประหลาดอีกตัว

ๆ ร่างกายของเด็กชายส่งเสียงออกมาอย่าวทรมาณ เขาใช้ร่างที่พังแล้วเข้าสู้อย่างบ้าบิ่น จนแทบจะแหลกสลาย แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่หยุด ตราบใดที่พวกมันยังไม่หมด เขาก็ไม่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้

ทันใดนั้นเอง

สัตว์ประหลาดที่ยังไม่ถูกเขาจัดการ ก็พุ่งใส่เขาพร้อมกันจาก5ทิศ แยกเขี้ยวสีขาวที่คมกริบราวกับใบมีดออกมา พร้อมกับกระโจนเข้าใส่เขา


ขณะนั้นเอง ร่างกายของเด็กชายก็ถึงขีดจำกัด

เอ็นหลายเส้นขาดออก กล้ามเนื้อแขนและขาฉีกขาด ล้มลงไปทั้งที่ยืนอยู่ เลือดมากมากไหลออกมาจากผิวหนังจนชุ่ม

"อา...จบแล้วสินะ..."

เด็กชายทรุดตัวลง ปล่อยดาบที่อยู่ในมือ ยอมแพ้ต่อชะตากรรมที่ไม่สามารถทำอะไรได้ เขารู้ตัวแล้วว่า จะต้องตายแน่ๆ

ทันใดนั้นเอง

"มอดไหม้ไปซะ! เจ้าพวกตัวประหลาด!"

เปลวเพลิงสีครามพวยพุ่งออกมาจากพื้นพร้อมกับเสียงของเด็กสาว

สัตว์ประหลาดกว่าสิบตัวถูกไฟเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านภายในพริบตา พร้อมกับส่งเสียงโหยหวนก่อนตาย

"นี่มัน...อะไรกัน"

เด็กชายตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครมีพลังแบบเขา

ที่ยืนอยู่หน้าเขา คือเด็กสาวผมยาวในชุดนักเรียน

เด็กชายมองไปที่เธอ เพื่อที่จะจดจำใบหน้าของคนที่ช่วยเขาไว้

แต่เขากลับมองเห็นมันไม่ชัด รู้แค่ว่า ในมือขวาของเธอมีดาบคาตานะที่ใบดาบนั้นลุกไหม้ด้วยเพลิงสีน้ำเงิน

"ใครกัน..."

เด็กหนุ่มขยับปากพูดอย่างเจ็บปวด

" นายน่ะ ปลอดภัยแล้วนะ"

เด็กสาวผมยาวมองมาทางเขาพร้อมกับพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน

พร้อมกับยื่นมือไปหาเขา

"น้องสาวของชั้นล่ะ....ปลอดภัยมั๊ย?"

เด็กสาวยิ้มให้ และตอบคำถามของเขา

เมื่อเขาได้ยินคำตอบ ในอกของเขาก็รู้สึกเบาหวิวลง ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เขายื่นมืออกมาหาอย่างช้าๆ แต่ก่อนที่มือจะสัมผัสกัน สติของเขาก็หลุดลอยออกไปซะก่อน





รู้สึกตัวอีกที เด็กชายก็พบว่า เขาได้อยู่บนเกาะลอยฟ้าแล้ว


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น