ตอนที่ 2 : 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

นิยายเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่นประเภท ชาย x ชาย
และเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น
ไม่ได้มีเจตนาให้ศิลปินเสื่อมเสียชื่อเสียง







01




เพราะว่าวันนี้ผมไม่มีเรียน ผมเลยตัดสินใจลงไปฟิตเนสของคอนโดในช่วงสาย แต่ว่าการเปลี่ยนเวลาเข้าฟิตเนสครั้งนี้กลับเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์เลย เพราะอะไรน่ะเหรอ...

ก็เพราะว่ารุ่นพี่เซ็กซี่บอยที่ผมแอบส่องอินสตาแกรมกับเพื่อนเมื่อวันก่อนก็มาเล่นฟิตเนสที่นี่และในเวลานี้เหมือนกันน่ะสิ

อันที่จริงผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองอายอะไร ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้ว แต่ผมก็ยังพยายามหลีกเลี่ยงการเดินผ่านร้านคาเฟ่ต์ของรุ่นนี้คนนี้ ยกเว้นวันไหนที่อยากกินไอศกรีมโฮมเมดจริงๆ

แหม...ก็มันอร่อยอะ ไม่ได้กินทุกวัน น้ำหนักไม่ขึ้นหรอก นี่น้ำหนักของผมก็ลดลงมาแล้วนะ

อย่าถามว่ากี่กิโล...

เพราะคำตอบคือสามขีดถ้วน!!!

แต่ตอนนี้เนี่ย...ผมจะทำยังไงให้พี่จำผมไม่ได้ดีวะครับ

“อ้าว...น้องคือคนที่ร้านวันนั้นนี่ ใช่ไหมครับ” เวรกรรม ไม่ทันแล้วโว้ย มาออกกำลังกายก็ออกไปสิวะ จะมาทักทำไมเนี่ย

“ไม่เห็นน้องแวะไปที่ร้านเลย ไม่อร่อยเหรอครับ” รุ่นพี่หน้าตี๋ที่กำลังเดินอยู่ในลู่วิ่งข้างๆ เอ่ยถามผม ก็ยังไม่รู้ชื่ออะ เรียกแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน เพราะตาพี่แกเป็นขีดมากจริงๆ

“ผมไปนะครับ พี่ไม่เห็นเองหรือเปล่า เมื่อวานตอนเย็นผมยังไปซื้อไอติมกินอยู่เลย” ผมตอบก่อนจะทำเนียนหยิบมือถือขึ้นมาเปลี่ยนเพลง หวังว่าพี่แกจะเลิกสนใจผมแล้วไปออกกำลังกายเสียที

“อย่างนี้นี่เอง...พี่คงไม่อยู่ร้านตอนที่น้องมาพอดีสินะ” แต่มันดันไม่เป็นไปตามที่ผมหวังนี่สิ

“อ่า…คงงั้นแหละครับ”

“น้องชื่ออะไรอะ พี่ชื่อบีมนะ” ไม่ตอบได้ไหมวะ ไม่อยากคุยด้วยแล้วโว้ย ไม่เข้าใจหรือไงว่าคนมันอายเรื่องวันนั้น!

อายอะไรไม่รู้ อายไว้ก่อน!!

“จูเนียร์ครับพี่” อะ แล้วสุดท้ายก็ตอบไปอยู่ดี ไม่ตอบได้ด้วยเหรอวะครับ เสียมารยาทโคตรๆ อะถ้าทำแบบนั้น ใช่ปะ

“แล้วนี่ไม่ลองวิ่งบ้างเหรอ” เสือกจังวะ คนจะเดิน

“ผมใช้ข้อเท้ามากไม่ได้ครับ เดี๋ยวครบชั่วโมงจะไปปั่นจักรยานแทนแล้วครับ” แล้วนี่ผมจะไปตอบพี่เขาทำไมวะเนี่ย เออ ประสาทพอกันทั้งเรื่อง

“ฟิตหุ่นเหรอเรา”

“เปล่าครับ ผมลดน้ำหนักอยู่” เออ ในเมื่ออยากคุยนักก็จะคุยด้วย จะพูดให้ฟังไม่ทันไปเลยคอยดู!

“ลดทำไม ตัวก็ไม่ได้ใหญ่นี่นา”

“ผมรำคาญเพื่อนแม่ครับ แซะว่าผมอ้วนอยู่นั่นแหละ อยากสวนกลับไปว่าเสือกจัง งั้นผมทักว่าป้าหน้าแก่ขึ้นเยอะบ้างได้ไหม แต่มันทำไม่ได้ไงพี่ เดี๋ยวแม่โดนด่า”

“…”

“แล้วเวลาเจอแบบนี้มันน่าหงุดหงิดมากเลยนะพี่ คือผมจะอ้วนจะผอมก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขาสักหน่อย ประเด็นนี้เหมือนมันเป็นคัลเชอร์ของคนประเภทนั้นไปแล้วอะ เจอหน้ากันเป็นต้องทักเรื่องน้ำหนัก แทนที่จะถามผมว่าเงินพอใช้ไหม ไม่มีมารยาทเลย พี่ว่าปะ”

“เอ่อ...ดูน้องจะอัดอั้นตันใจนะ”

“อุ้ย ขอโทษครับ ลืมตัว”

เวร

เผลอบ่นไปยาวเหยียด ยาวสมใจกับที่คิดไว้เมื่อกี้เลย พ่นไฟแลบเหมือนจะไปแข่งเดอะแรปเปอร์ พี่เขาฟังทันไหมวะน่ะ ผมยังจำไม่ได้เลยว่าเมื่อกี้พูดอะไรไปบ้างอะ

งั้นช่างมันแล้วกันเนอะ

“ไม่เป็นไรๆ พี่ไม่ถือหรอก เข้าใจว่าคนพวกนี้น่ารำคาญจริงๆ นั่นแหละ ต่อให้ไม่พูดเรื่องนี้เขาก็หาเรื่องมาพูดอีกจนได้”

“ก็จริงของพี่”

“แล้วนี่น้องลดน้ำหนักเพราะคนพวกนั้นเหรอ จริงๆ พี่ว่าไม่เห็นจะต้องแคร์เลย น้องก็ไม่ได้อ้วนนะ แค่ยังไม่เฟิร์มมากกว่า ลีนบางส่วนก็โอเคแล้วนะ” พี่เขาพูดอะไรของเขาวะ ผมเริ่มจะไม่เข้าใจ

“ไม่ได้หรอกพี่ เสื้อผ้าผมเริ่มจะใส่ไม่ค่อยได้แล้ว”

“หืม...ขึ้นมาเยอะเหรอ”

“ห้าโลครับพี่ นี่ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว ผมเพิ่งลดได้สามขีดเอง แต่ว่าเสื้อผ้าคับน้อยลงนะพี่”

หน้าแห้งเลยทีนี้

หน้าตาพี่เขาดูตกใจกับผลการลดน้ำหนักของผมมากอะ แต่เสื้อผ้าคับน้อยลงนี่ผมพูดจริงๆ นะ ไม่ได้ล้อเล่น รู้สึกว่าใส่สบายกว่าเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วหนึ่งเปอร์เซ็น...

“ไม่แปลกหรอก ช่วงแรกมันจะลงยากหน่อย อย่าเพิ่งยอมแพ้ล่ะ”

“ผมไม่ยอมแพ้หรอก เพิ่งจะซื้ออาหารนก เอ้ย ควินัวมาโลหนึ่ง”

“ฮ่าๆๆ น้องเรียกมันว่าอาหารนกเหรอ” หัวเราะอร่อยเชียวดูท่าทางพี่แกจะตลกกับการที่ผมเรียกควินัวว่าอาหารนกมาก

“ติดมาจากเพื่อนน่ะครับ พวกมันชอบบ่นว่าผมกินอาหารนก ช่วงมื้อเที่ยงเลยชอบลากผมไปกินอาหารตามสั่งที่โรงอาหารวารสารฯ ผมเลยไม่ได้ลดน้ำหนักจริงจังสักที”

“ต้องใจแข็งหน่อยนะ ทำกับข้าวไปนั่งกินกับเพื่อนก็ได้ เราก็ทำอาหารเป็นนี่ ทำไปกินเองสิ” พี่เขาแนะนำ แต่เอ๊ะ...

“พี่รู้ได้ยังไงว่าผมทำอาหารเป็น”

“น้องอัพอาหารที่กินลงทุกมื้อเลยนี่ ในไอจีอะ”

“ไอจี?” เดี๋ยว รู้ได้ไงวะ

“เอ้า ก็ไอจีที่น้องฟอลพี่มาไง ลืมเหรอ”

นั่นไง ว่าแล้ว

เด๋ออีกแล้วไอ้จูเอ๊ย!!








#whyบน








“ฮ่าๆๆ มึงคุยกับพี่เขาอยู่นานสองนาน ทำตัวเด๋อใส่พี่เขาอีกรอบ แล้วก็หนีออกมาเลยอะนะ” ไอ้ยูหัวเราะเยาะเย้ยผมเสียงดังลั่นห้องจนผมอดไม่ได้ที่จะปาหมอนไปอัดหน้ามันแรงๆ

“โอ๊ย เจ็บนะมึง ปามาได้”

“อยากล้อกูเอง ช่วยไม่ได้”

“ก็มึงตลกอะ หนีพี่เขาทำไม ตั้งแต่วันนั้นแล้ว” ยัง ไอ้ยู ไอ้เพื่อนเลว มันยังไม่หยุดหัวเราะอีก ไม่ได้ เรื่องนี้จะยอมไม่ได้ ผมขอแก้ตัวหน่อยเถอะ

“กูแค่หลบไปปั่นจักรยาน!”

“ไม่ค่อยต่างกันเท่าไร” กวนตีนจังโว้ย!!

“หยุดทะเลาะกันสักทีเถอะกูรำคาญ” จิระบ่นและเงยหน้ามาจากการเล่นเกม หงุดหงิดแบบนี้สงสัยจะแพ้ ช่วยไม่ได้นะ ไม่มีสมาธิเองนี่

“หม้อหุงข้าวมึงขึ้นวอร์มแล้วอะ ต้องทำยังไงต่อ” แบมแบมที่เอาแต่ป้วนเปี้ยนอยู่ตรงตู้เย็นเอ่ยถาม

ทำอะไรของมันวะน่ะ

มันเดินวนไปวนมาอยู่ในครัวตั้งแต่มาถึงห้องผมจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ออกมาจากครัว ตู้เย็นผมก็มีแค่ของสดไว้ทำกับข้าวง่ายๆ น้ำผลไม้ แล้วก็ผลไม้สดอีกนิดหน่อย ไม่มีอะไรให้มันดอยไปกินอยู่ดีอะ

เว้นแต่โค้กซีโร่น่ะนะ

“เดี๋ยวกูจัดการเอง ไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าวไป กูจะได้ทำกับข้าว” ผมออกปากไล่ให้มันไปนั่งห่างๆ

ที่ไล่นี่ไม่ใช่หวงอะไรนะ

ผมยังหยิบจับเครื่องครัวไม่ถนัดเท่าไร เดี๋ยวลอยไปโดนหัวมัน

“อยากกินแซลมอนสดอะ มันกินกับควินัวได้เปล่าวะ” อ๋อ มันจ้องแซลมอนที่อยู่ใต้ช่องฟรีซนี่เอง

“เออ กินได้ถ้ามึงจะกินอะ ไปนั่งรอ เดี๋ยวทำให้กิน” เห็นแค่เด็กตาดำๆ ที่อยากกินอะไรส้มๆ จะทำให้กินก็ได้อะนะ

“งั้นกูตักควินัวใส่จานเลยนะ ไอ้สัสยู มาช่วยกูยกจานไปด้วย เร็วๆ  เลย มันร้อน” จิระที่วางมือจากการเล่นเกมลุกมาหยิบอุปกรณ์สำหรับกินข้าว ก่อนจะตะโกนเรียกไอ้ยูให้มาช่วย

เออ เรียกมันมาก็ดี

เหยียดขานอนดูเน็ตฟลิกซ์บนโซฟาเหมือนเป็นเจ้าของห้องเลยแม่ง

“อะมึง ยกผัดยอดทานตะวันกับน้ำจิ้มนี่ไป กูหั่นแซลมอนแปป เดี๋ยวตามไป อยากกินน้ำอะไรก็หยิบเอา” ผมเรียกใครสักคนมาหยิบจานกับข้าวก่อนจากเริ่มลงมือทำเมนูาสุดท้ายของมื้อนี้

“โห เชฟจูมาเอง เอาเรื่องว่ะๆ”

“รีบๆ ถ่ายรูปเถอะมึง กูหิว อยากกินแล้ว” ท่าทางไอ้แบมจะหิวจริง มันตักควินัวกินเล่นแล้วอะตอนนี้

“เออ เสร็จแล้วเนี่ย” ผมตอบมันก่อนจะกดอัพรูปลงในอินสตาแกรมที่เปิดเอาไว้ทำเป็นไดอารี่ ตอนแรกก็ไม่ได้มีใครสนใจเท่าไรนะ แต่พอพี่บีมฟอลโลวกลับเมื่อวันก่อนคนก็แห่มาตามผมเพียบเลย

“น้ำจิ้มใช้ได้นี่หว่า” จิระชม

“แน่นอนสิ แม่กูทำ นี่กูจิ๊กแม่มา” ใครมันจะไปนั่งทำเองวะ แค่หั่นแซลมอนก็หมดเวลาแล้ว จิ๊กแม่สบายใจกว่าเยอะ แถมไม่โดนด่าอีกต่างหาก เพราะแม่คิดว่าพ่อเอาไปกินหมด

“ก็ว่า น่าอย่างมึงคงไม่นั่งทำน้ำจิ้มเอง”

“แบม มึงรับทำงานกราฟิกอยู่ในทวิตใช่ปะ” ผมถาม

“เออ ทำไมอะ จะเปิดบ้างเหรอ อย่าแม่งแย่งลูกค้ากู”

“เปล่า มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้เก่งโฟโต้ช็อปขนาดนั้น กูอยากรับพิสูจน์อักษรกับจัดรูปเล่ม ถ้าโคกับร้านมึงก็น่าจะดีไง” มันก็พอทำได้นั่นแหละ แต่ไม่ใช่ทางสักเท่าไร ผมชอบอ่านหนังสือ แถมเรียนศิลปศาสตร์ด้วย ขอใช้ความรู้ที่เรียนมาหน่อยเหอะ

“ช็อตอะดิมึงอะ หมดเงินไปกับค่าอาหารนก” ไอ้ยูถามไปหัวเราะ อยากด่า แต่ก็จริงของมันนั่นแหละ

“ยังไม่ถึงกับช็อต แต่หาตังค์ไว้ใช้ก็ดี”

“ก็บอกแม่ไปสิวะว่าเงินหมด เอาไปซื้ออาหารนก ทุกอย่างเป็นเพราะเพื่อนแม่นั่นแหละ” จิระเสนอ ก็ถูกของมันนะ แต่มันไม่ได้ไง ผมโม้กับแม่ไปตั้งเยอะว่าไม่แคร์ ขืนไปบอกว่าเงินหมดเพราะซื้อของกินลดน้ำหนักก็เสียฟอร์มแย่ดิ ไม่เอาหรอก

“เออน่า ขอลองหาเงินเองก่อน”

“ได้ เดี๋ยวกูลงโปรโมทในแอค ใช้แอคเดียวกับกูไปเลย มึงล็อกอินแอคร้านไว้ด้วย ถ้าคนทักมาก็ผลัดๆ กันตอบ แล้วพวกราคานี่เอาตามราคาทั่วไปเลยใช่ไหม” แบมแบมเสนอ

“เออ เอาตามนั้นแหละ”


ติ้ง!


“จูๆ แอคอีทวิทบีมคอมเม้นต์ออนยัวร์โฟโต้ว่ะ” ไอ้ยู มันเอาอีกล่ะ น่าด่าให้ลืมบ้านเลขที่สักที

“สัส ไม่มีมารยาท แอบดูมือถือชาวบ้าน”

“แล้วมึงจะวางไว้บนโต๊ะทำไมละวะ” ดูมัน ยังจะเถียงอีก น่าเตะ

“เปิดอ่านดิมึง กูอยากรู้ด้วย”

“เออ เปิดเลยมึง”

เอาเข้าไป ทีแบบนี้ล่ะเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย แถมยังส่งสายตามากดดันกันอีก เป็นแบบนี้ทุกที เรื่องชาวบ้านคืองานของพวกมันสินะ (อันที่จริงเรื่องชาวบ้านก็เรื่องของผมด้วย)

“เออๆ เปิดแล้ว เอาไปอ่านเองเลยไป”

“ทำกับข้าวน่ากินจังน้องจูเนียร์ พี่หิวเลย” หมั่นไส้ไอ้จิระโว้ย เหอะทำเป็นเก๊กเสียงหล่ออ่าน รู้ว่าเสียงพี่บีมหล่อ ไม่ต้องเก๊กตามก็ได้ หมั่นไส้!

แล้วผมจะไปชมเสียงพี่มันทำไมวะครับ

“สนิทกันขนาดนี้แล้วว่ะ ไม่เบาเลยเพื่อนกู สนิทกับเซ็กซี่บอยประจำมหา’ลัย” ไอ้แบมแซว สรุปคือเพื่อนผมก็วอนโดนตีนกันทุกคน ไม่มีมิตรแท้ในกลุ่มนี้ โว้ย!!!

“บอกให้พี่เขาเอากูไปลงเพจบ้างดิ” ไอ้ยู มั่นหน้าเหลือเกิน ไม่บอกหรอกโว้ย ไม่มีความจำเป็นต้องคุยกับพี่เขาเลย แล้วคนอย่างมันนะ วันๆ คุยแต่กับแม่ซื้อก็อยู่แบบนี้ไปเถอะมันน่ะ

“เฮ้ยๆ พี่เขาอัพไอจีด้วยว่า บอกว่าวันนี้ที่ร้านมีเมนูใหม่ ถ้าว่างก็เข้ามาลองนะครับทุกคน ไปนะมึง อยากกิน ตอนเย็นก็ได้” ไอ้จิระ มันเอาอีกแล้ว ส่งสายตามากดดันผมอีก

“เออ กูปฏิเสธได้ด้วยหรือไง”

แม่ง แพ้ทุกทีเลยโว้ย

คนหล่อเซ็ง!!









To be continued...









พาน้องจูเนียร์และผองเพื่อนมาส่งแล้วค้าบบบ ตอนนี้พระเอกมีบทแล้วนะทุกคน ดีใจกับพระเอกหน่อย5555555 ชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากส่งฟีดแบคด้วยนะคะ คอมเม้นต์ ติดแท็ก เมนชั่นมาหา อะไรก็ได้ที่ทุกคนสะดวกเลยค้าบ วันนี้ไปก่อนน้า เจอกันตอนหน้า บ๊ายบาย



#whyบน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #4 JJIN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:37

    พี่เค้าลงมาบ่อใครให้ไปหาหรือป่าวน้า พี่บีมอยากเจอน้องจู— แค่กๆๆๆๆๆๆ ใครตบหลังพี่

    #4
    1
    • #4-1 nxmecha (@Jun_Owon) (จากตอนที่ 2)
      14 เมษายน 2562 / 06:57
      อุ๊ย จุ๊ๆ ไว้นะคะ ><
      #4-1
  2. #3 theuxnnamntinxy (@theuxnnamntinxy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 15:43
    ตั้งสามขีดแนะมีเพี่อนชวนกินก็ลดอยากหน่อยเนอะสู้ๆนะจู
    #3
    1
    • #3-1 nxmecha (@Jun_Owon) (จากตอนที่ 2)
      31 มีนาคม 2562 / 08:52
      น้องจูบอกว่าจะสู้ฮับ!
      #3-1