นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ก็คนมันขี้หึงนิดนึงก็คิดไกลลลล -SF HopeGa-

โดย Jinan_Sama

เป็นเพียงเรื่องที่เกิดเพราะความชิปของเราเท่านั้นค่ะ 5555 แค่อิงจากคลิปเฟสต้าที่ปล่อยออกมาเมื่อวาน ง่ายๆคือ แต่งสนองนี้ดตัวเองนั้นแหละค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะค่ะ ติชมกันได้ตามสบายเลย

ยอดวิวรวม

314

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


314

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 มิ.ย. 61 / 21:03 น.
นิยาย 礹ѹ֧Դ֧Դ -SF HopeGa-

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
SF HOPEGA 
 

ก็คนมันขี้หึงนิดนึงก็คิดไกลลลล

.
.
.
.




    


เกิดจากที่ดูคลิปเฟสต้าเมื่อวานล้วนๆเลยค่ะ
คนมันขี้ชิปอ่ะ ตามภาษาคนขี้ชิปแหละค่ะ 55555
เป็น Fic แบบสั้นๆนะคะ
สามารถเม้นติชมกันได้ตามสบายเลยน๊าาาา ^^


b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 มิ.ย. 61 / 21:03


[ SF ] HopeGa   - ก็คนมันขี้หึงนิดนึงก็คิดไกลลล -

Rate : PG-13

Type : Romance

 

 อ่า อันยองชิมนีกายินดีต้อนรับสู่ บังทันดินเนอร์ ปาร์ตี้เสียงแทฮยองพูดเปิดรายการ ก่อนเข้าช่วงเทศกาลครบรอบเดบิ้ว 5 ปีของพวกเขา บังทันโซนยอนดันยังไงละ

-สถานการณ์ที่ไม่ได้ออนแอร์-

สวัสดีครับ ผมนาย จองโฮซอก หนึ่งในสมาชิกวงที่ ตอนนี้นั่งอยู่ตำแหน่งที่สามนับจากซ้ายมือนะ ผมอยู่คนที่สามแหละ ตอนนี้ผมและเพื่อนพี่น้องทั้งหลายแหล่ กำลังนั่งอัดรายการที่ทำเพื่อต้อนรับช่วงเฟสต้าที่กำลังใกล้เข้ามาถึงแล้ว สำหรับปี 2018 นี้

ฮยองกินเบียร์หรือโซจู??? จีมินที่นั่งอยู่ซ้ายมือของผมถามขึ้น

อ่า เบียร์ละกัน ขอหลอดด้วยนะจะค่อยๆกินทีละนิด ผมตอบอีกคนไป

ฮยอง ใช้หลอดกินมันเมาไวนะจองกุกที่นั่งถัดไปจากจีมินร้องบอกผม

ซอกอ่าค่อยๆกินรู้ไหม? เสียงนี้สิที่ผมต้องเชื่อฟัง เสียงของคุณมินยุนกิยังไงละ

ครับบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ผมนั่งมองแก้วที่ถูกจีมินรินเบียร์ใส่ลงไปช้าๆ นี้ผมต้องดื่มจริงๆใช่ไหม ผมค่อนข้างคออ่อนนะจริงๆแล้วน่ะ

 

-ช่วงที่ตัดออกมาออนแอร์-

 

แฟชั่นวันนี้ของนัมจุนเป็นยังไงละ?เสียงพี่จินคุยกับนัมจุนและทุกๆคน

ของผมหรอ นกหวีด??? ปี๊ดดดดดดดดนัมจุนลุกขึ้น เป่านกหวีดที่คล้องอยู่ที่คอตัวเอง

ตอนนี้ผมรู้สึกเบลอๆ สื่อสารได้น้อยลงยังไงไม่รู้ ทั้งๆที่ผมกินไปเพียงนิดเดียวเองนะ สติผมไม่ค่อยจะรับรู้สิ่งรอบข้างตัวผมเท่าไหร่เลย ผมคุยกับทุกคนที่กำลังคุยกันเรื่องการแต่งตัวของแต่ละคน ผมเบลอจริงๆนะ มันทำให้ผมเอนเตอร์เทนได้ไม่มากเลย ผมนั่งมอง

แทฮยองที่ลุกขึ้นโชว์การแต่งตัวของตัวเองวันนี้ จนกระทั่ง

เพี๊ยะ!!!! โอ้ยยยยยยยยยย!!! โอ้วววววววว!! / 55555555555555555555 ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!!!” เสียงแรกคือผมเอง แทฮยองดึงเข็ดขัดฟาดโดนแขนผมน่ะสิ ดังเพี๊ยะ!! เจ็บนะเนี่ย โอ่ยยยย ทุกคนฮากันจนวงแทบแตก จากที่ผมกำลังเบลอๆผมสร่างเลยครับทุกคน ไอ้แท๊!!!

 

-ช่วงที่ถูกตัดออกไม่ได้ออนแอร์-

เป็นไรไหมซอกอ่า?ยุนกิฮยองที่มองมาที่แขนผมถามขึ้น ฮั่นแน่เป็นห่วงก็บอกมา =..=

ก็แดงนิดหน่อยฮยอง ไม่เป็นไรมากหรอกผมตอบอีกคนไปแบบยิ้มๆ

ฮยองเป็นไงบ้าง แดงเลย 5555”จีมินที่ถามผมมาอีกคน จับแขนผมพลิกไปมาแล้วขำหัวเราะชอบใจ

 

พวกเรายังคงถ่ายรายการไปเรื่อยๆ ตัวผมก็นั่งฟังเป็นซะส่วนใหญ่มันผิดวิสัยผมมากเลยนะ เวลาที่มีงานอะไรแบบนี้ ผมจะเป็นคนที่พูดมากนะ แต่รอบนี้ผมกลับนั่งเหม่อบ้าง ตาลอยบ้าง ผิดกับจีมินที่พอแอลกอฮอลเข้าร่างกายแล้วดัน ร่าเริงผิดปกติ ทุกคนคุยกันไปเรื่อยๆตามหัวข้อที่ ยุนกิฮยองเป็นคนหยิบขึ้นมา ผมที่รู้สึกว่าร่างกายเริ่มจะไม่ไหวก็หันมากินของกินที่อยู่ข้างหน้าแทน แล้วรินน้ำเปล่ากินแทนเบียร์ จนมาถึงเรื่องที่ทำให้ผมต้องตั้งใจฟังมากขึ้นมา

 

ผมเคยได้รับข้อความที่ยาวมาก ยาวมากกว่า 20 บรรทัดได้แทฮยองเป็นคนเปิดประเด็นเรื่องขึ้นมา

เหหหหหห จริงหรอ? จากใคร / ใครอ่ะ?ทุกคนสงสัยรวมถึงผมด้วย

หยุดพูดเลยแทฮยองงง!!” ผมหน้าตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงพี่ยุนกิ พูดออกมาบอกให้แทฮยองหยุดเล่าเรื่องนี้

ชูก้าฮยองยังไงละ แถมท้ายข้อความยังใส่ประโยคมาว่า รักนะ มาด้วย ผมอ่านแล้วนั่งร้องไห้กว่า 10 นาทีเลย แทฮยองยังคงเล่าต่อจนจบ

โอ้วววววววววววววววว 555555555”ทุกขำหัวเราะกับเรื่องที่แทฮยองเล่าให้ฟัง

ที่จริงแล้วผมก็ได้รับนะข้อความแบบนี้ จองกุกพูดขึ้นมาอีกคน

โอ้วววววว 5555” แล้วทุกคนก็ขำขึ้นมาอีก แต่ยุนกิฮยองได้แต่ก้มหน้าเขินตัวงอ

ผมที่นั่งฟังก็ทำท่าหัวเราะกับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่จริงๆแล้วผม…. เฮ้ออออ ช่างมันเถอะ แล้วจินฮยองก็แกล้งยุนกิฮยองด้วยการป้อนหอยทั้งเปลือกให้กิน ทุกคนหัวเราะขำรวมทั้งผม แต่…. ฮยองเขินขนาดนั้นเลยหรอ ยุนกิฮยอง???

 

จีมิน เบียร์ฉันหมดแล้ว รินให้เพิ่มหน่อยสิ ผมหยิบแก้วยื่นให้จีมินที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่จริงตอนแรกผมว่าจะหยุดกินแล้วนะ แต่ขออีกหน่อยละกัน

ฮยอง ตัวแดงหมดแล้วจะกินต่ออีกหรอ?จีมินถามผม

อืม ผมตอบแค่นั้น แล้วนั่งกินกับแกล้มเล่นรออีกคนรินเบียร์ให้

โฮซอกฮยองไหวแน่นะ แดงไปทั้งตัวแล้วฮยอง 5555”จองกุกแซวผมแล้วหัวเราะ

ฮยองหันมานี้หน่อย 55555” จีมินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้บอกให้ผมหันไป

ตัวแดงหมดแล้วโฮซอก 55555” จินฮยองที่นั่งขำอยู่ห่างๆพูดขึ้น

นายควรกินโค้กกับแทฮยองนะโฮบิ ผมหันไปตามเสียงยุนกิฮยอง ที่พูดเหมือนติดตลกแต่หันไปกลับไม่มีรอยยิ้มใดๆให้ ผมโตแล้วผมจะกินเท่าไหร่ก็ได้ว่ะ เหอะๆ

 

ทุกคนยังคงเฮฮา พูดคุยกันไปเรื่อยๆผมเองก็พยายามเข้าร่วมบทสนทนาบ้างเป็นครั้งคราว หัวเราะขำไปกับทุกคน ผมหยิบหลอดในแก้วเบียร์ทิ้ง กระดกกินแทนเลยละกันหลอดมันไม่ทันใจว่ะ ในขณะที่ผมกำลังก้มหน้าก้มตากินเบียร์แก้วที่สองนั้น

ถ้าผมได้ยินชูก้าฮยองบอกรักผมบ้างผมคงจะมีกำลังใจมากขึ้นเลยละอยู่ๆเสียงคนที่นั่งข้างๆผมก็พูดขึ้นมา

อ่า.. จีมินอ่า ซารางฮันดา ผมที่นั่งกึ่มๆจากเบียร์มองไปที่คนพูด แต่ก็พยายามทำเสียง เฮฮาไปกับสถานการณ์

จีมินที่ขำชอบใจ อยู่ข้างๆผม เจ้าตัวเขินจนนั่งไม่ติดเก้าอี้

 

-เวลาผ่านไปจน-

.

.

.

.

.

.

-อัดรายการเสร็จเรียบร้อย

หงุดหงิดเว้ย ผมที่ลุกออกมาจากโต๊ะคนแรกรีบเดินเซๆไปเข้าห้องน้ำ ปวดฉี่แต่ก็ไม่อยากลุกออกมาให้เสียเวลาถ่ายงาน ผมเข้าห้องน้ำเสร็จเดินออกมาสวนกับจองกุกพอดี

ฮยอง….”จองกุกที่กำลังจะพูดอะไรผมก็ไม่อาจรู้ได้ แต่ผมไม่ฟัง หงุดหงิด อยากไปให้ไกลๆจากตรงนี้ว่ะ

ผมเดินหนีจองกุกออกมา โดยไม่ฟังน้องว่าจะพูดว่าอะไรต่อ ผมรีบเดินออกมาหาพี่ๆทีมงานที่อยู่ด้านนอกสถานที่ถ่ายทำ

อ่าวโฮซอกรีบออกมาจังไม่รอคนอื่นๆก่อนละ?หนึ่งในพี่หลายๆคนถามผมขึ้น

ฮยองพาผมกลับห้องหน่อย ไปที่ตึกห้องทำงานผมนะ ตอนนี้เลยผมปวดหัวผมรู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใจนะ แต่ตอนนี้ผมหงุดหงิดว่ะ

อ่าโอเคๆ นายไหวใช่ไหม กินไปกี่แก้วเนี่ย ตัวแดงเหมือนกินไปทั้งลังฮยองพาผมมาขึ้นรถแยกกับคนอื่นๆ ออกมาก่อน

อย่าเพิ่งถามอะไรผมมากเลยฮยอง ผมปวดหัวอ่ะ ผมรีบเดินขึ้นรถแล้วขอให้ฮยองทีมงานรีบพาผมกลับ

.

.

.

สถานการณ์อีกด้านหนึ่ง

โฮบิไปไหน??ยุนกิเดินออกมาเป็นคนสุดท้ายถามขึ้น

เห็นบอกว่าจะไปห้องน้ำอ่ะฮยองจีมินตอบไป

อ่าวจองกุกแล้วโฮซอกฮยองละ??จีมินถามจองกุกที่เดินกลับมาจากไปเข้าห้องน้ำ

ไม่รู้สิผมเดินสวนกับโฮซอกฮยองพอดี กำลังจะคุยด้วยแต่ฮยองเขาเดินก้มหน้าหนีผมไปเฉย?จองกุกทำหน้างง ตอบจีมินไป

กลับไปแล้วจินเดินเข้ามาแล้วพูดขึ้น

เอ้า??? ไม่รอคนอื่นๆเลย?นัมจุนยืนเกาหัว

ทุกคน ไปกลับกันได้แล้วไปๆพี่ผู้จัดการตะโกนบอกทุกคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่หน้าร้าน

 

            ทุกคนกลับมาถึงที่คอนโด แล้วขึ้นมาแยกย้ายเข้าห้องของแต่ละคน จนกระทั่ง

ชูก้าฮยอง!! โฮซอกฮยองไม่อยู่!?จีมินที่วิ่งออกมาจากห้องนอนของตัวเองตะโกนบอกชูก้าที่กำลัง รินน้ำในตู้เย็นกิน

 

“ ไหนบอกว่ากลับมาก่อนแล้วไง????"ชูก้ามองไปที่จีมินอย่าง งงๆ

มีไรกัน???จินที่ได้ยินเสียงเดินออกมา ถามสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ที่ห้องโถ่งนั่งเล่น

โฮซอกฮยองไม่อยู่ในห้องอ่ะจีมินบอกจินไป

เดี๋ยวฉันจัดการเองชูก้าที่เดินไปหยิบโทรศัพท์โทรออกหาโฮซอก

ไม่รับ….”ชูก้ามองที่โทรศัพท์อีกครั้งแล้วกดโทรออกอีกเบอร์ไป

ครับครับ อ่อ ครับชูก้ายืนคุยโทรศัพท์สักพักแล้ว อยู่ๆก็รีบเดินออกจากหอไป ทิ้งให้จินกับจีมินยืน งง โดยไม่ทันได้ถามอะไรให้หายสงสัย

.

.

.

.

แกร๊ก….”เสียงไขประตูห้องที่มีป้ายติดไว้ว่า “Hope Wolrd” เปิดออกอย่างเงียบๆ

เสียงใคร???? ผมล็อคประตูแล้วนะใครวะ! ก็บอกว่าอย่ามากวนไง คนกำลังหงุดหงิด ผมที่นอนขดตัวอยู่บ้านโซฟาห้องทำงาน สลึมสลือตื่นเพราะเสียงเปิดประตูห้อง

 

ซอกอ่าตื่นแรงสะกิดที่ไหล่ผมเบาๆ เสียงนี้คุ้นๆนะผมค่อยๆลืมตาตื่นมองคนที่เข้ามาหา

“………ยุนกิฮยอง?ผมมองอีกคน งงๆ ตามผมมาทำไม?

สงสัยละซิว่าทำไมฮยองคนนี้ถึงเข้ามาในห้องผมได้ ก็เขามีกุญแจ คนเดียวเท่านั้นแหละที่มีกุญแจห้องทำงานผมน่ะ

ทำไมไม่กลับหอ?ยุนกิฮยองเดินมานั่งข้างๆผมที่นอนขดตัวอยู่

ยุ่งเรื่องของผมดิผมหยิบผ้ามาคลุมหัวพลิกตัวหันหลังให้อีกคน

โฮบิงอน????อีกคนก็ยังไม่หยุดพูด

เปล่า ฮยองกลับไปเถอะ ผมอยากอยู่คนเดียวผมว่าเวลาที่ผมเมา ผมนิสัยไม่ดีเลยว่ะ

โซโซอ่า นายงอนอะไรฮยองไหนบอกมาสิ?แรงเขย่าแขนผมเบาๆ

ผมลุกพรวดขึ้นมานั่งมองหน้าอีกคน

“……………’ผมจ้องหน้าอีกคนแต่ไม่พูดอะไรออกไป

เป็นอะไร??บอกฉันมาสิยุนกิฮยองก็ยังคงเป็นยุนกิฮยอง ไม่รู้อะไรเลยว่ะ

..….. กลับไปได้แล้วฮยอง ผมดันไหล่อีกคนให้ลุกออกจากโซฟา

เฮ้! ฉันเป็นพี่นายนะเว้ย มีอะไรทำไมไม่พูด!?นี้ไงเจ้าพ่อองค์ลงแล้ว คงหงุดหงิดที่ผมไล่เขากลับ

อิจฉาไง น้อยใจด้วย ผมก้มหน้าพูดเบาๆ

“……….เรื่อง?ฮยองไม่รู้จริงๆหรอไงวะ?

ช่างผมเถอะ กลับไปเถอะฮยองผมลุกไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานแทน

ไล่??? ไล่ฉันหรอโฮซอก!”ยุนกิฮยองเดินมาจับเก้าอี้ผมหมุนเข้าไปประจันหน้าอีกครั้ง ผมว่าผมคิดผิดที่เลือกเดินมานั่งตรงนี้นะ

ฮยองเคยบอกรักผมบ้างไหมละ!!!!!”ผมลุกยืนแล้วเผลอตะโกนประโยคที่พยายามไม่พูดออกไปแต่สุดท้ายก็เก็บต่อไปไม่ไหวจนเผลอตะคอกใส่อีกคนไปอย่างแรง

ห้ะ!? อย่าบอกนะว่า…… เพราะเรื่อง... ผมว่าผมต้องพยายามหนีฮยองคนนี้ให้พ้นสักที ไม่งั้นผมอาจจะเผลอตะคอกเขาไปอีกหลายครั้งก็เป็นได้

ฮยองกลับไปเถอะ ผมว่าฮยองเมามากแล้วละผมนึกข้ออ้างที่อยากให้อีกคนกลับไปไม่ออกอ่ะ

กล้าพูดนะ ไม่ดูสารรูปตัวเองเลย กินแค่สองแก้วกว่าๆ ตัวแดงเหมือนกินไปทั้งลัง มานี่ซิมานั่งตรงนี้ แล้วก็เลิกไล่ฉันกลับสักที ถ้านายจะนอนที่นี่ ฉันก็จะนอนที่นี่กับนายนี่แหละยุนกิฮยองจับแขนผมเดินกลับมานั่งที่โซฟา (เออก็วนไปวนมาอยู่แค่นี้แหละ)

ว่าไงเงยหน้าขึ้นมาโฮบิ…”ยุนกิฮยองจับหน้าผมขึ้นมาแล้วจ้องตาถาม

“………….”และก็ผมไม่ตอบอะไรอีกคนออกไป

งอน? เรื่องข้อความ เรื่องที่ฉันบอกรักจีมิน?ก็รู้แล้วนี้จะถามกลับทำไม

“…………”ผมเบะปากใส่อีกคนไป

โฮซอกอ่า..งอนเรื่องอะไรแค่นี้ ทุกคนคือพี่น้องกัน ฉันจะบอกรักน้องชายมันผิดตรงไหนละ?เหอะๆพูดหน้าตาเฉยเลยนะ

ผมละ??? ตัวตลกหรอ เหอะๆ เป็นแค่ตัวตลกๆสำหรับพี่สินะ ผมจับมืออีกคนที่อยู่บนแก้มผมออก

เลิกงอนเป็นเด็กๆเถอะหน่าโฮบิยุนกิฮยองมองมาที่หน้าผม

ผมอยากนอนแล้ว อยากนอนคนเดียว…”ผมจ้องตาอีกคนตอบกลับไป

โอเคไม่หายงอนใช่ไหม? ได้..... จู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนโดนกระชากคออย่างแรงแล้ว…..

จูบ????? ผมโดนจูบ?????? ฟวฟสมกำมกนแยยาดไดสวฟแงหนแยฟหแสดาฟห่

เดี๋ยวๆ ผมตั้งตัวไม่ทันมันเกิดอะไรขึ้น

ตอนนี้ปากผมกำลังแนบติดอยู่กับปากของยุนกิฮยอง นิ่งสิ ช็อคสิ วดฟ! ผมทำอะไรไม่ถูก ฮยองโว้ยยย ไม่เอาแบบนี้ ใจไอ้เรืองจะขาด....เพราะเต้นจนไม่ได้หยุด...

หายงอนได้แล้วไอ้เด็กบ๊องเอ้ยยุนกิฮยองค่อยๆถอนริมฝีปากออกแล้วพูดกับผมเบาๆ

“……………….”ผมได้แต่นั่งมอง นิ่ง.....ช็อคสิ...

คำว่ารักน่ะ ไม่ต้องพูดแต่นายก็สื่อมันได้นะโฮบิยุนกิฮยองพูดกับผมแล้วดึงจมูกผมแรงๆ

โอ้ยยย ฮยองผมเจ็บผมจับมืออีกคนออกจากจมูกตัวเอง แล้วหลุดยิ้มออกมาต่อหน้าอีกคน

หายงอนได้หรือยัง?ยุนกิฮยองยังคงถามคำถามนี้กับผม

ไม่อ่ะ….”ผมยิ้มมุมปากนิดๆใส่อีกคน

อย่ามาเจ้าเล่ห์ ไอ้ม้าเถิก เพี๊ยะ!!!” ผมโดนฟาดเหม่งไปอย่างแรง จนตาสว่างเลยครับ

ยุนกิฮยอง…”ผมจับมืออีกคนไว้แล้วยิ้มให้อีกคน

????อีกคนเงียบรอผมว่าจะพูดอะไร

รักนะครับ

.

.

"อืม ฉันก็รักนาย"




Ending----------

เม้นติชมกันได้เลยนะคะ ตามสบายเบยยย 

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ^/\^

ผลงานอื่นๆ ของ Jinan_Sama

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 kondee2017 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 13:54
    ไอบ้า เขินน
    #4
    0
  2. #3 DonlaphonMeesuk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 21:54
    ตัลลั๊ลลลลลล ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #3
    0
  3. #2 chalillxx_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 21:36
    โอ๊ย! ฮือออออ นึกว่าจะม่าแล้วอะ พี่กิแบบโคตรโซหลัวกระชากคงกระชากคอ โฮซอกเหมือนน้องน้อยไปเลยอะ โซโซไปอีกกก แหมมม
    #2
    0
  4. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 21:30
    รูปพี่โฮปแบบจ้องงงงงงเข้าไปปป
    #1
    0