นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [One-Shot:TWICE] Don't Bite the Penguin (MiChaeng)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Dont Bite the Penguin




I might try hard, but it’s too hard to avoid


that the Tiger is falling in love

with the Penguin


really bad





เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ธ.ค. 59 / 18:55




DON’T BITE the PENGUIN





 

            นี่เป็นเรื่องราวของเด็กหญิงซน เสือผู้ยิ่งใหญ่ตัวหนึ่ง





            แม้ว่ามันไม่ได้สืบเชื้อสายจากเสือโดยตรงอันที่จริง มันเกิดจากพ่อแม่ที่เป็นคนธรรมดา ในครอบครัวธรรมดา แต่แล้วไงล่ะ จิตวิญญาณของเสือไหลเวียนอยู่ในตัว เสือเก่งกาจ เสือไม่จำเป็นต้องฟังใคร เสือมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เสือสถาปนาตัวเองเป็นเสือตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้จักเสือในการ์ตูนเรื่องหนึ่งเมื่อตอนสี่ขวบ




            ตอนนี้มันเป็นเสือมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว




             แต่หนึ่งปีก็ยังน้อยเกินกว่าจะเป็นเสือเต็มตัว ตอนนี้แชยอง เอ๊ย เสือจึงยังไม่ยังมีขนหนา ๆ ปกคลุมตลอดเวลา ยกเว้นเสียว่าคุณครูจีฮโยจะยอมให้เอาชุดคอสตูมเสือมาใส่ที่โรงเรียนทุกวัน แถมไม่มีกรงเล็บแหลมคม คำรามก็ยังไม่ได้




            สิ่งเดียวที่เสือพอจะมีตอนนี้คือ ฟันเขี้ยว(เพิ่งงอก) บวกกับเอ่อ สัญชาติญาณดิบเถื่อนนิดหน่อย พอจับรวมกันแล้วเขย่า ๆ เจ้าเสือของเราก็เลยแสดงแสนยานุภาพ ป่าวประกาศให้โลกรู้ถึงความดุร้ายด้วยการ




ไล่กัดเด็กอื่นไปทั่ว




แม้ที่จริงควรใช้คำว่า งับ แต่เพื่อความพอใจของเจ้าเสือ เราก็ต้องเรียก กัด




            แน่นอนว่าไม่มีใครชอบถูกกัด ทุกครั้งที่เสือแยกเขี้ยว กางอุ้งมือ ตั้งท่ากระโจน เป็นอันรู้กันว่าต้องมีใครสักคนตกเป็นเหยื่อแน่หากยังอยู่บริเวณนี้ ทุกคนก็เลยวิ่งหนีกันหมด




            ยกเว้นเพนกวินตัวหนึ่ง




            “ทำไมมินนะไม่หนีล่ะ”



            “...”



            “มินนะไม่ยู้เหยอ เราเป็นเฉือนะ”




            เด็กหญิงมินะ เพนกวินตัวนี้เพิ่งย้ายเข้ามาโรงเรียนแค่สองสามวัน เจ้าเสือนักกัดของเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเพื่อนใหม่มากนัก นอกจากว่าเป็นเพนกวินญี่ปุ่น เงียบ ๆ ชอบกอดเพนกวินน้อยอีกตัวแบกไปไหนมาไหนด้วยเสมอ ไม่สุงสิงกับใคร แม้แต่เด็กหญิงซานะ แฮมสเตอร์ และเด็กหญิงโมโมะ แรคคูน ซึ่งมีถิ่นกำเนิดเดียวกัน




            “...”  เจ้าสัตว์ปีกเอียงคอ แล้วกระพริบตาปริบ ๆ ทำราวกับว่าไม่เกรงกลัวต่อเสือร้ายที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด




            แบบนี้มันหยามกันชัด ๆ




            เสือขมวดคิ้ว เริ่มหงุดหงิด มันไม่เคยเจอเหยื่อใจกล้าแบบนี้มาก่อนตามหลักแล้ว ในที่แห่งนี้ ถ้าไม่นับครูจีฮโยโหมดนางมาร เสือถือเป็นสัตว์ดุร้ายที่สุด น่ากลัวที่สุด น่าเกรงขามที่สุด ไม่ว่าใคร ๆ ก็ต้องเกรงกลัวและวิ่งหนีมันทั้งนั้น




            มันจึงแยกเขี้ยวขู่ ดวงตาฉายแววสัตว์ป่าดุร้าย




            แต่เพนกวินก็ยังไม่หนี




            ได้ในเมื่อจ้าวแห่งนักล่าถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้ มันจะทำให้เพนกวินหน้าใหม่นี่รู้จักลำดับห่วงโซ่อาหารเอง




พอคิดได้ดังนั้น เสือจึงขยับตัวเข้าไปใกล้




คว้าแขนปีกซ้ายของเป้าหมาย




และ




“แง่ม”




ฝังเขี้ยวลงบนผิวอ่อนบางทันที




“...”



การจู่โจมอย่างรวดเร็วทำให้เพนกวินน้อยเบิกตากว้าง และยิ่งตกใจจนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นรอยเขี้ยวจาง ๆ ที่เจ้าสัตว์นักล่าทิ้งไว้พร้อมกับอาการเจ็บจี๊ดถ้าเกิดรอยนี้ติดตัวไปตลอดชีวิต ถ้าเกิดว่ายังเจ็บอยู่แบบนี้




เราต้องตายแน่ ๆ เลย



ทันใดนั้น



 ฮึก”



เสียงสะอื้นดังขึ้นพร้อมหยดน้ำตาร่วงเผาะ




เพนกวินร้องไห้ซะแล้ว




“...”




ฝั่งเสือตกใจ กระวนกระวายจนอยู่ไม่สุข มันไม่เคยคาดคิดหรือเตรียมวิธีรับมือกับ การทำสัตว์ตัวอื่นร้องไห้ แบบนี้มาก่อนถึงเสือจะชอบบอกว่าตัวเองเก่งและไม่กลัวใคร แต่เอาเข้าจริงมันก็ยังเป็นแค่ลูกเสือที่รับผิดชอบอะไรไม่ได้ทั้งนั้น




            ดังนั้นทางแก้ปัญหาเท่าที่เด็กห้าขวบ เสือหนึ่งขวบพอจะนึกออก





“แง๊”



ร้องไห้ด้วยซะเลย




            “เกิดอะไรขึ้นคะ” ยืนร้องไห้สักพัก คุณครูจีฮโยก็รีบเข้ามา แม้ว่าเด็กทั้งสองจะเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมตอบ หากพิจารณาจากประสบการณ์ก็เดาได้ไม่ยาก “แชยองหนูกัดมินะเหรอคะ”




            “อึกจะแจโยงไม่ได้ตั้งใจ” เสือร้ายถึงคราวสิ้นลาย ประโยคติดขัดเพราะตอบไปด้วยสะอื้นไปด้วย




“ก้อแจโยงเป็นเฉือดุร้ายอ่ะ ดุมาก ๆ เลย แล้วมินนะก้อมายืนหน้าแจโยง มินนะเป็นเพงกิ้งอ่ะ แล้วแจโยงเป็นเฉือ ปะเป็นเฉือก้อต้องกัดใช่ม้า แจโยงก้อเลยก้อเลยกัดมินนะ”




            “...”




            “แล้วมินนะก้อร้องห้าย”




            ระหว่างยกมือเช็ดน้ำตา ก็แอบเหลือบมองปฏิกิริยาจากผู้ฟัง ครูจีฮโยเหมือนจะไม่ได้โกรธ หล่อนแค่ถอนหายใจแล้วยิ้มเนือย ๆ ลูบหัวเด็กทั้งสองที่ยังสะอึกสะอื้นไม่หยุด




            “ไหน มินะเจ็บตรงไหนเอ่ย ให้ครูจีดูหน่อยได้มั้ยคะ โอ๋ ๆ เป็นรอยนิดเดียวเอง เดี๋ยวก็หายเนอะ ไม่ร้องนะคะคนเก่ง”




            “...”




            “แล้วแชยองมีอะไรจะพูดกับเพื่อนมั้ยคะ”




            “ขะเราขอโทษ”



            “...”



            “มินะไม่โกรธเพื่อนแล้วใช่มั้ยคะ”



            “อื้อ” เพนกวินน้อยก้มหน้างุด น้ำตาหยุดไหลแล้วแต่ยังสะอื้นอยู่




“เอ้า งั้นสองคนมากอด ๆ แล้วคืนดีกันเถอะเนอะ”




ครูจีฮโยคลี่คลายสถานการณ์อย่างรวดเร็ว หล่อนใช้มือดันตัวเด็กทั้งสองเข้าหากัน เกิดการขัดขืนเล็กน้อยจากฝั่งหนึ่ง ปกติเสือทั่วไปไม่ชอบกอดใคร โดยเฉพาะเหยื่อของมันแต่ทำไงได้ เพราะตอนนี้มันไม่มีทางเลือกและยังมีความผิดติดตัว ก็เลยต้องยอมกอดเพนกวิน




อุ่นดีแฮะ



เอ๊ะ ไม่ได้ ๆ เสือชอบกอดไม่ได้นะ




“คราวหลังอย่ากัดเพื่อนอีกนะ”




            ครูจีฮโยทิ้งท้ายไว้แบบนั้น




            แต่เสือยังเป็นเสือมันไม่ละทิ้งความเชื่อมั่นนั้น หลังจากสลดเพราะทำความผิด ห้านาทีต่อมาก็กลับมาวิ่งเล่นล่าเหยื่อเหมือนเดิม




            “...”




            ออกล่าได้ไม่เท่าไร มันก็หยุดจมูกเสือไวต่อการได้กลิ่นมาก แถมประสิทธิภาพหูยังเป็นเลิศ มันจึงรู้ได้ในทันทีว่ามีเพนกวินตัวน้อย ๆ แอบเดินเตาะแตะตามหลังมา




            บ้าที่สุด! เพนกวินตัวนี้เพิ่งโดนกัดร้องไห้ไปไม่ใช่รึไง ทำไมยังตามมาอีกล่ะ




            เพนกวินอ่อนแอ เสือไม่อยากกัดเพนกวินหรอก




            เอาล่ะ อันดับแรก เสือต้องเดินไปทางอื่นไม่ได้หนีนะ มีเสือที่ไหนบ้างกลัวเพนกวิน? ไม่เลย เพราะว่าเสือยิ่งใหญ่เกินกว่าจะยุ่งกับเพนกวินต่างหาก  




            เสือเดินไปตรงชิงช้า



            เพนกวินเดินตาม




            เสือเดินไปตรงบ่อทราย



            เพนกวินเดินตาม




            เสือเดินไปตรงแปลงดอกไม้



            เพนกวินก็ยังตามมาอยู่ดี





            น่ารำคาญที่สุด!




            “มินนะตามเราทำไมอ่ะ” เสือโวยวาย “เราเป็นเฉือนะ เดี๋ยวเราก้อกัดมินนะอีก”




            “...”



            พอได้ยินคำว่า กัด เพนกวินน้อยของเราจึงกอดเพนกวินตัวน้อยกว่าไว้แน่น ชำเลืองตามองเจ้าสัตว์นักกัดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ  กระนั้นมันก็ยังยืนนิ่งอยู่เหมือนเดิม ไม่ยอมหนีไปไหน และไม่พูดอะไร



            “มินนะเป็นเพงกิ้งอ่ะ มินนะห้ามตามเรานะ”




            เสือเดินต่อ แต่ไปได้สามก้าวก็หยุดแล้วหันกลับมาแยกเขี้ยวขู่



            “ถ้ายังตามมา เราจะกัดอีกจริงด้วย”



            เพนกวินสะดุ้งเฮือก กอดเพนกวินน้อยอีกตัวแน่นยิ่งกว่าเดิมแล้วหลับตาปี๋เจ้าเสือเห็นดังนั้นก็รู้สึกพอใจ นี่ไงล่ะ ในที่สุดเจ้าสัตว์ปีกหน้าอ่อนก็เข้าใจถึงความน่ากลัวของนักล่าอย่างมันเสียที




            ทันใดนั้นเองเพนกวินค่อย ๆ ยื่นปีกข้างซ้ายของมันขึ้นมา



            “ถถ้าเราให้แจโยงกัด”




            “...”




“แจโยงยอมเป็นเพื่อนเรามั้ย”




“...”




ให้ตายเถอะ เพนกวินตัวนี้ไม่เข้าใจอะไรสักนิด




            ไม่มีเสือตัวไหนบนโลกนี้เป็นเพื่อนกับเพนกวินหรอก




            ไม่มีทาง!




            ไม่!



            เพราะว่าเสือน่ะ



            ...



            ดุร้าย ป่าเถื่อนเอ่อ แล้วก็ เอ่อ ขี้หงุดหงิด ไม่ชอบมีเพื่อนด้วย!



            .....



            “ได้มั้ย” เพนกวินเงยหน้า กระพริบตาปริบ ๆ




            “...”





            โอ้ย! บ้าที่สุด




            หยุดมองด้วยสายตาแบบนั้นได้แล้ว! เสือไม่อยากใจอ่อนกับเหยื่อที่อ่อนแอนะ!




            เพนกวินตัวนี้กำลังจะทำให้มันหมดสิ้นความเป็นเสือดุร้าย





            “เฉือไม่เป็นเพื่อนเพงกิ้งหยอก” มันดันปีกเพนกวินออก แล้วกอดอกพูดอย่างวางมาด “ตะแต่เราเป็นเฉือใจดี งั้นยอมเป็นเพื่อนให้ก้อด้าย”




            เพราะสงสารหรอกน่า!




            เพนกวินตาแวววาวด้วยความดีใจ มันโผเข้ากอดแล้วจุ๊บเบา ๆ บนแก้มของเสือเสือที่ไม่ชอบการกอด และแน่นอนว่ายังต่อต้านการจุ๊บอีกด้วย




            โอ้ยยย อึดอัดที่สุด!




            ถึงแม้ว่าจะเกลียดแสนเกลียด แต่เสือไม่ได้ผลักตัวเพนกวินออก มันปล่อยให้เพนกวินกอดอยู่อย่างนั้น เพราะเอ่อ เพราะอะไรนะ เพราะอ๋อ เพราะมันกลัวว่าเรี่ยวแรงมหาศาลของมันจะทำให้เพนกวินบาดเจ็บจนร้องไห้อีกไงล่ะ




            งั้นจะยอมให้สักครั้งละกัน




ไม่ใช่ว่าชอบที่โดนกอดโดนจุ๊บซะหน่อยไม่เลยสักนิด!





           

           

            จากนั้นทุกคนก็เห็นภาพเด็กหญิงทั้งสอง เอ๊ย เสือและเพนกวินไปไหนมาไหนและทำอะไร ๆ ด้วยกันเสมอ เมื่อถึงตอนนอนกลางวัน เจ้าเพนกวินก็ยังหอบฟูก หอบหมอน และที่สำคัญคือเพนกวินน้อยอีกตัวมานอนข้าง ๆ เพื่อนของมันด้วย




            เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน



            รู้สึกว่าเพนกวินเขยิบมาใกล้เกินไปนิดหนึ่งนะ




            ปกติเสือเป็นสัตว์หวงอาณาเขต ไม่ชอบให้ใครเข้ามารุกล้ำพื้นที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนมันกำลังนอน



            “...”



แต่เพนกวินคงเป็นสัตว์สังคม เพราะความอ่อนแอของมันก็เลยนอนตัวเดียวไม่ได้สินะ และบางทีตอนนี้อาจต้องการความอบอุ่นด้วย ถ้าเสือขยับตัวหนี ก็คงใจร้ายกับเพนกวินเกินไปหน่อย




            งั้นจะยอมให้อีกสักครั้งละกัน




            แต่ครั้งนี้ต้องเป็นครั้งสุดท้าย มันไม่ยอมเพนกวินตลอดไปแน่เอาไว้หลังตื่นจากนอนกลางวัน มันจะบอกให้เจ้าสัตว์อ่อนแอนี่รู้เองว่ากำลังล้ำเส้นมากเกินไปแล้ว




            ห้ามกอด ห้ามจุ๊บ ห้ามนอนเบียด




            แล้วก็ห้ามแอบจับมืออย่างที่เป็นตอนนี้ด้วย!




            แน่นอนว่าเสือยังยุติธรรมพอจะยื่นข้อเสนอให้อีกฝ่ายได้รับผลประโยชน์ด้วย ในฐานะที่เป็นเพื่อนล่ะนะอาจจะเป็น เสือห้ามกัดเพนกวิน ไม่ว่าในกรณีใดอะไรเงี้ย




            เสือคิดดังนั้น ก่อนจะเคลิ้มหลับไป



 

.


.


.


 

           

            เรายังอยู่ในเรื่องของเสือนักกัดกับเพนกวินนักกอด




            ไม่สิ




            ตอนนี้กลายเป็น ซน แชยอง กับ เมียวอิ มินะ แล้วต่างหาก




            ถ้าจะให้เล่าวิวัฒนาการจากสัตว์เป็นมนุษย์ทั้งหมด ก็คงใช้เวลานานหน่อยเพราะต้องย้อนนานถึงสิบห้าปี แหงล่ะมันมากเกินกว่าจะใส่เนื้อหาลงในเรื่องสั้นตอนเดียวจบแบบนี้ เพราะฉะนั้นคุณรู้แค่ว่าตอนนี้นางเอกทั้งสองกำลังนั่งบนโซฟากว้างในอพาร์ทเม้นต์แห่งหนึ่งก็พอ




            คนหนึ่งจดจ่อสมาธิกับคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปบนตัก รัวนิ้วพิมพ์งานซึ่งมีกำหนดส่งในวันพรุ่งนี้ที่จริงก็ควรใช้คำว่าวันนี้ เพราะเวลาปาไปตีหนึ่งกว่าแล้ว




            ส่วนอีกคนไม่ได้มีธุระหรือหน้าที่อะไร แค่นั่งสัปหงกหมดสภาพอยู่ข้าง ๆ




            “ถ้าง่วงก็ไปนอนเถอะ”




            “ไม่เห็นต้องไล่กันเลย” แชยองตอบทั้งที่ตายังปรือ “เธอก็รู้ ฉันเป็นเด็กขาดความอบอุ่น นอนคนเดียวไม่ได้”




            พูดจบเด็กขาดความอบอุ่นก็ขยับตัวเข้าใกล้มินะ ยกสองแขนกอดไว้หลวม ๆ ก่อนฟุบหน้าบนไหล่บางแล้วถูไปมาราวกับลูกแมวตัวน้อยกำลังเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของอย่างไรอย่างนั้นแน่นอนว่ามันเกะกะการทำงานนิดหน่อย แต่มินะก็ไม่ได้ปัดออกหรือนึกรำคาญเลยสักนิด




            เธอชอบการโดนกอดมากพอกับที่ชอบการกอดนั่นแหล่ะ




            มินะลอบอมยิ้มกับตัวเองเล็กน้อย ก่อนรีบทำงานส่วนที่เหลือต่อให้เสร็จ




เพราะจิตใจมุ่งมั่นกับตัวอักษรยาวติดกันเป็นพรืดบนหน้าจอแล็ปท็อป จึงไม่ทันสังเกตว่ากำลังถูกคนตัวเล็กข้างกายแอบมองพลางคลี่ยิ้มอย่างชั่วร้าย




ถึงได้บอกไงเสือคือเสือ มันเลิกนิสัยนั้นไม่ได้หรอก




โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เหยื่อเผลอแบบนี้



ดังนั้น




            “แง่ม”




            กัดไหล่ซะเลย




“คันเขี้ยวอีกแล้วเหรอ” มินะถอนหายใจ เอี้ยวคอมองเสี้ยวหน้าผู้ก่อเหตุด้วยแววตาคาดโทษแล้วเขกหัวเบา ๆ “เมื่อไรเธอจะเลิกกัดฉันอ่ะ กัดตั้งแต่เด็กยันโตเลย ไม่เบื่อบ้างหรือไง”




“งั้นเธอยอมให้ฉันกัดคนอื่นมั้ยล่ะ”



            “ฝันไปเถอะ”




          อุ่ย องค์แม่ลงประทับ



          ได้ยินแล้วเสียวสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูกเชียวค่ะ




          “เห็นมั้ยล่ะ” แชยองหัวเราะ ผละตัวเองออกจากการกอด ถือวิสาสะยกแล็ปท็อปแสนเกะกะนั่นวางไว้บนโต๊ะทรงเตี้ยด้านหน้าโซฟาแทนด้วยเกรงว่ามันจะเผลอหล่น ก่อนคว้ามือคนไม่ชอบโดนกัดมาบีบเล่น “เพนกวินญี่ปุ่นเอาใจยากจัง”




            แต่ความร่าเริงก็ดับราวถูกปิดสวิตช์เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่เล่นด้วย



            “อย่าบอกนะโกรธเหรอ”  



“...”





            “โอ๋ ๆ ดีกันเถอะน๊า มามะ เดี๋ยวให้กัดคืน” ไม่ทันที่เจ้าเสือนักกัดจะยื่นแขนให้แก้แค้น เธอก็ถูกเจ้าเพนกวินนักกอดยื่นหน้ามาประทับจุมพิตแผ่วเบาแน่นอนว่าคราวนี้ไม่ใช่บนแก้มอย่างเมื่อสิบห้าปีก่อน หากเป็นริมฝีปากอ่อนนุ่มแทน




            แชยองกระพริบตาปริบ ๆ สมองมึนเบลอในแบบที่เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะฤทธิ์ความง่วงหรือเขินกับการจุ๊บที่ตั้งตัวไม่ทันกันแน่




            “เดี๋ยวนะ”



            เมื่อกี้บอกให้กัดคืนนะได้ข่าว




          “อะไรเหรอ”



          แหน่ะ ยังมีหน้ามายิ้มหวานใส่กันอีกนะคนเราเป็นเพนกวินไร้จิตสำนึกสิ้นดี




             แล้วงานนี่จะไม่ทำแล้วใช่มั้ยนั่น




            “ฉันว่านี่ไม่เรียกกั



            จุ๊บ



            “เฮ้ มินะ



            จุ๊บ



            “ใจเย็นก่อ



            จุ๊บ




            โอโห หมดกัน อดีตเสือร้ายของเราโดนเพนกวินจู่โจมลบลายซะไม่เหลือศักดิ์ศรีใดให้ภาคภูมิใจอีก




“ยู้ดดดดดดดดดดดดด” ครั้นเริ่มรวบรวมสติกลับคืนมาได้(หลังจากโดนแก้แค้นจนปากช้ำ) แชยองก็ยกมือขึ้นตะครุบปิดปากมินะ โน้มตัวดันจนหลังอีกคนติดพนักพิง เพราะขนาดตัวเธอเล็กกว่าและเรี่ยวแรงไม่ต่างกันมาก ถ้าไม่ใช่วิธีนี้ก็คงยากต่อการรับมือเจ้าเพนกวินโหมดคลั่งแน่ ๆ




            ให้ตายเถอะทำไมสุดท้ายเสืออย่างเธอต้องกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เพนกวินทุกทีเลยล่ะ



            ตั้งแต่เด็กแล้วนะ



            ไม่ค่อยยุติธรรมเลยแฮะ




            มินะดึงมือแชยองออก ท่าทางฮึดฮัดเล็ก ๆ คล้ายกำลังไม่พอใจ




            “งี่เง่า ไม่รู้เหรอว่าเพนกวินไม่ชอบกัด” เนื้อความประโยคคล้ายต่อว่า ช่างขัดแย้งกับน้ำเสียงและรอยยิ้มหวานเชื่อมน้ำตาลเรียกพี่พร้อมดวงตาวาววับเป็นประกายราวกับมีดาวนับล้านอยู่ข้างในนั้น





            ที่จริงก็ยอมมาได้ตั้งหลายปีแล้วนะ




            งั้นจะยอมต่ออีกหน่อยคงไม่เป็นหรอกเนอะ




            แชยองยิ้มตอบ ยกมือขึ้นเกลี่ยผมน่ารำคาญที่บดบังใบหน้าคนไม่ชอบกัดทัดไว้หลังหู




            “แล้วรู้มั้ยเวลาเสือล่าเหยื่อ มันก็ไม่ได้กัดอย่างเดียวนะ”





            คราวนี้เพียงสัมผัสอ่อนหวานทว่าลึกซึ้งกว่าครั้งแรก พาลให้สมองปั่นป่วนกระชากสติสัมปชัญญะทุกอย่างหลุดจากการควบคุมโดยสิ้นเชิงราวกับพาตนเองกลับสู่สภาวะสัญชาติญาณสัตว์ป่าที่ทำทุกอย่างไปตามใจชอบ




            และคงไม่สามารถหยุดได้ภายในระยะเวลาอันสั้น




           

            ยอมรับเถอะ ต่อให้เวลาล่วงเลยผ่านมานานสักกี่ปี ความรู้สึกของเธอก็ยังคงเหมือนเดิม




            ตกหลุมรักผู้หญิงคนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับทุกการกระทำ





           

             

            ถ้าคืนนี้มินะจะทำงานไม่ทัน ก็คงต้องโทษตัวเองแล้วล่ะ




            อยากทำให้เสือนักกัดเปลี่ยนมาชอบอย่างอื่นด้วยทำไม




 

 

DON’T BITE the PENGUIN


-END-

 

 






**********************************************************************


ที่จริงเรื่องนี้เป็นฟิคชั่ววูบที่เราเคยแต่งไว้นานมากแล้วค่ะ

ตอนแรกไม่อยากลงเพราะเรื่องมันเด๊กเด็ก ไร้สาระหน่อย ๆ กลัวคนอ่านไม่เข้าใจ

แต่ยิ่งมองรูปตะไวซ์ชุดสัตว์ ยิ่งมินะอุ้มเพนกวินน้อยนี่คือบั่บ ใจพังมาก ;_;

ก็เลยไม่แคร์แล้ว ชั้นจะลง แล้วก็อย่างที่ทุกคนได้อ่านกันจนจบนี่แหล่ะค่ะ...

พาร์ทตอนโตคือส่วนที่เพิ่มมาทีหลังค่ะ คิดซะว่าเป็นของแถมละกันเนอะ


สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ



ผลงานอื่นๆ ของ JSSKY

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

30 ความคิดเห็น

  1. #30 Mimi
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 13:52

    ฮืออออ น่ารักมากค่ะ ชอบมากๆ มินะเวอร์นี้ดี๊ดี555

    #30
    0
  2. #29 TaTRV (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:54
    น่าร้ากกกก เเบบบ ค่ตของค่ตตต โอ้ยยยย เกินเบอร์ เเงงงงงงงงงงงง ไรท์คิดถูกเเล้วค่ะ ที่ปล่อยมา ดีต่อใจมากกกกกกก
    #29
    0
  3. #28 TCL903 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 10:41
    น่ารักมากเลยยย น่ารักมากๆ กัดกันตั้งแต่เด็กยันโตเลย ฮือออ น่ารักกกกก
    #28
    0
  4. #27 mppkt
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:46
    โง้ยยยยยยย โฮ้ยยยยยยยยย ทำไมน่ารักแบบนี้ลู๊กกกกกก ชอบมากเลยค่ะแง ทำไมน่ารักขนาดนี้ อ่านไปยิ้มไป แต่งอะไรน่ารักๆอย่างนี้อีกนะคะ น้องชอบบ น้องเฉือกับเพงกวิ้ง
    #27
    0
  5. วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:55
    ฮื่ออ มันน่ารักไปไหม/-/ อ่านแล้วยิ้มตามทั้งเรื่องเหมือนคนบ้าเลยค่ะ55555 ชอบอะไรน่ารักแบบนี้ มันดีต่อใจ><
    #26
    0
  6. #25 MolerisE
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:16
    น่ารักมากกกกกกกก ถูกใจค่ะตะเฉือแชยองกับกวิ้นมินะ น่ารักกกกกกกกกกกกก งื้อออ เขินนตัวบิด ชอบๆๆ แต่งนิยายน่ารักๆมาให้อ่านอีกนะคะ
    #25
    0
  7. #24 U.U
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 21:36
    น่าร๊ากๆๆๆ มากๆๆเลยค่ะไรท์ แต่งอีกนะคะ อบอุ่นดี ฮือ ดีต่อใจมากๆ
    #24
    0
  8. วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:26
    มันจะดีต่อใจมากเกินไปหน่อยแล้ว!! >////<
    #23
    0
  9. #22 แมว
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:41
    ตลกตอนที่ร้องไห้ตามอะ นั่งขำนานมาก
    #22
    0
  10. #21 meenet
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 23:00
    โง้ยยยยยย เจ้าเฉือน้อยมันน่าร้ากกกกกก เพนกวินน้อยตอนเด็กอ่อยแอจังลูกแต่พอโตเท่านั่นแหละ โอ้โหร้ายซะ555555
    ปกติไม่อ่านมิแชงนะแต่คิดว่าวันช็อตเรื่องนี้น่าสนใจดีเลยลองจิ้มเข้าไปอ่าน
    พออ่านจบนี่แบบ อ๊ากกกกกกกกกกกกก เจ้าเฉือเป็นเด็กขาดความอบอุ่น เจ้าเฉือชอบกัดมินนะ แง่มมมมม
    #21
    0
  11. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 16:33
    ชอบมากค่ะ ฮืออออออ เฉือเป็นสัตว์ดุร้ายยยย เสือแบบนี้มีขายที่ไหนมั่งคะอยากได้ //////////////////
    #20
    0
  12. #19 pxicewall (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 15:53
    ทำไมน่ารักอย่างนี่ล่ะค่ะ ฮืออออ
    ชอบฟิคแบบนี้มากเลอ ชอบมากๆ ชอบฝุดๆ
    ความน่ารักของน้องเฉือกับความอบอุ่นของเพงกวิ้นนี่มัน... น่ารักไม่ไหวแล้ว ;_;
    #19
    0
  13. #18 PleKrasxo
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:02
    กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ?]+~*~$\*~$|!,?+?, อยากเป็นลูกน้องเฉือจังเลยค่ะ อยากถูกลูกพี่เฉือรังแก
    #18
    0
  14. #17 #fada5e
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:40
    น่ารักมากเลยค่ะฮื่อ แจโยงนี่มีขายมั้ยคะ จะซื้อแจโยงมาเลี้ยงง 'w'
    #17
    0
  15. #16 _PimzZ_
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 09:37
    โอ้ยย น่ารัก ชอบมากค่ะ
    มันแบบฟวสแอสยฟบแววฟบอวบฟวอวก งุ้ย
    ตะเฉือกับแพงกิ้น(หลานเราเรียกงี้) น่ารักมากอ่ะ
    เฉือดุนะ จริงๆแล้วเฉือดุ!!!
    #16
    0
  16. #15 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 09:35
    ไม่ต้องกัดแล้วคะ ฮือ ฟินมาก
    #15
    0
  17. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 04:00
    ไย๊ ฟิคน่ายักมากกกกก ตะไมตะมุ้ตะมิ้ขนาดนี้ โง้ยยย แค่กัดกวิ้งคั้งเดียวชีวิกเปี่ยนเยยยย จากเฉือดุย้ายไย่กัดคนอื่นไปทั่วกลับเป็นเฉือที่ไย่กัดแต่กวิ้ง. โง้ยยยย. ชอบมากกกกก มะไหวแย้วววว. ><
    #14
    0
  18. #13 NoMinariNoLife (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 02:07
    น่ายักมากๆเบยค่ะไยท์

    เยาจ๊อบบ จอบบ

    ขบคุงไยท์มากๆที่แต่งมาให้อ่านนะก๊ะ //ดูดหัวนมหลอก
    #13
    0
  19. #12 dekaounn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:52
    อยากโดนเฉือกัดบ้างงงงงงง น่ารักตะมุตะมิมากค่ะะะะะะะะะ 55555 ยังไง-็แพ้เพนกวิ้นเนอะ
    #12
    0
  20. #11 #171717
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:26
    กัดเดียวชีวิตเปลี่ยน โอ้ย ยอมแล้ววว ขำก็ขำเขินก็เขิน ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วอ่ะค่ะ ฮืออออT_T เจ้าเฉือนี่มันร้ายกาจจริงๆเลย งานอะไรก็เอาไว้ทีหลังละกันเนอะ5555
    #11
    0
  21. #10 HilariousFunny (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:18
    โอ๊ยยยยย อ่านไปยิ้มไปแก้มจะแตกแล้วค่ะ กรี๊สสสสส ฮืออออ น่ารักมากเบยอ่ะะะะ อยากฟัดเพนกวิ้นนน -ะเพนกวิ้นตอนเด็กนี่โคตรน่ารักเลยค่ะ งื้ออออ ชอบบบบบ
    #10
    0
  22. #9 มินะของบ่าว
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:08
    น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ อ่านไปยิ้มไป โหยยยยยย ขอบคุณไรท์มากนะคะ เจ้าเฉือกะเจ้าเพงกิ้งน่ารักเจงๆเยย
    #9
    0
  23. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 22:49
    ฮืออออออ น้องเฉือน่ารักมากเลย ชอบน้องเฉือน้อยกับกวิ้นมากเลย บรรยายได้น่ารักมากเลยยยยยยยยยย

    แพ้ค่ะ แพ้มาก พอโตขึ้น็ไม่ถอดเขี้ยวเล็บนะคะ แต่เปลี่ยนจากกินกวิ้นแต่โดนกวิ้นกินแทนใช่ไหมคะ 
    #8
    0
  24. #7 sopao
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 22:34
    เอิ้กกกกกก เขิลตัวบิดมากกกก อีเสือปัญญาอ่อน55555 วัยเด็กนี่กราวใจพี่มากค่ะสัตว์น้อยทั้งหลาย คิคิคิ
    ยอมต่อไปเรื่อยๆเถอะเสือ เพนกวินอ่ะน่ารักที่สุดแล้ว อิอิอิอิ

    น่ารักมากเลยไรท์ ชอบๆๆๆ อ่านแล้วยิ้มทุกบรรทัดเลย คิ้วทึสุด
    #7
    0
  25. #6 Thelordz
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:25
    โอ้ยยยยยย น่ารักมุ้งมิ้ง ตะมุตะมิที่สุด

    อ่านไปเขินตัวบิดไป งื้อออออออ ตะเฉือที่ดุร้ายสุดท้ายก็แพ้ให้เพนกวิ้น ฮ่าฮ่าฮ่า น่ารักมากเลยยยย ขอบคุณนะคะไรท์เตอร์
    #6
    0