The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 8 : Focus ( 100 % )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 มี.ค. 60

หลังจากมุนบยอลพยุงยงซอนมาที่รถได้สำเร็จ 
โดยจัดแจงให้เธอนั่งเบาะหลัง เพื่อจะได้ยืดเส้นยืดสายได้เต็มที่

 จากนั้นเธอก็รีบออกรถมุ่งหน้าไปที่คอนโดทันที 




 ระหว่างทาง เธอจอดแวะร้านสะดวกซื้อข้างทาง เพื่อซื้อเครื่องดื่มแก้แฮงค์ให้กับคุณหนูยงซอนด้วย 



 " คุณหนูอยู่ในรถ อย่าออกไปไหนนะคะ. " 



" อือออ ....... " ยงซอนที่ใกล้จะหลับเต็มที ตอบรับมุนบยอลอย่างขอไปที     



มุนบยอลรีบวิ่งเข้าไปในร้ายสะดวกซื้อ สิ่งที่เธอซื้อมี น้ำส้ม น้ำผลไม้รวม นมสด  บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และพวกของหวานต่างๆที่คิดว่ายงซอนชอบ 




 เมื่อซื้อเสร็จ เธอก็รีบกลับมาที่รถ 




 แต่ว่า ... 



 คุณหนูของเธอไม่ได้อยู่ที่รถเสียแล้ว





" คุณหนู !! " 0.0 
มุนบยอลตกใจมาก คุณหนูของเธอหายไปไหน 
นี่ก็ดึกมากแล้วด้วยอันตรายเป็นที่สุด  ตายๆๆๆ







" เฮ้ย  มุนบยอล ทำไมนายถึงปฏิเสธฉันฮ่ะ ! " 



จู่ๆ มุนบยอลก็ได้ยินเสียงคุณหนูของเธอจากบริเวณด้านหลังร้านสะดวกซื้อ




เธอรีบวิ่งไปดู




ยงซอนกำลังยืนกอดเสาไฟฟ้า และ โวยวายเสียงดัง 




" ทำไมนายปฏิเสธที่จะจูบฉันฮร่ะ ! "



มุนบยอลตาโตกับสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยินออกมาจากปากยงซอน




" เมื่อตะกี้อ่ะ เธอจะจูบฉันอยู่แล้ว ฮู้วววว " 




" เอ้ย ตะกี้ มุนบยอลไปช่วยฉันจากอะไรสักอย่างนี่ " 




"เห้ยยยยย ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่หรอก   เมื่อกี้เรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันเลย แต่นายดันป๊อดซะก่อน " 

ยงซอนกำลังตะโกนเถียงกับตัวเองอยู่



เมื่อมุนบยอลเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะขำกลิ้งไม่ได้ 
ภาพที่เธอเห็นตอนนี้มันตลกเหลือเกิน
มุนบยอลแอบดูยงซอนและหัวเราะจนท้องขดท้องแข็ง



" ฉันว่าจะจูบนายสักหน่อยยยยยยย. ปากนายน่าชิมมากเลยนะรู้ไหมมมมมมมมมม "


0 ///// 0. คุณหนู พูดอะไรน่ะคะ 


มุนบยอลเริ่มหน้าแดงกับสิ่งที่ยงซอนพูดออกมา
 ยิ่งตอนนี้คุณหนูของเธอกำลังป่าวประกาศให้โลกรู้  หลังร้านสะดวกซื้อแล้ว มันยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่



มุนบยอลรีบวิ่งไปฉุดคุณหนูยงซอนออกมาจากเสาไฟฟ้าต้นนั้น และพยายามลากไปที่รถดังเดิม 



" ทำไรน่ะ อย่ายุ่งน่า ฮุ้ววว "  ไม่วาย ยงซอนสะบัดมือของมุนบยอลออก และยังคงโวยวายต่อไป 




" คุณหนูคะ. ชุ่ววววว "

มุนบยอลอายเข้าไปทุกทีๆ


" ปล่อยฉันไป อย่ามายุ่ง " 




มุนบยอลมองคุณหนูยงซอนอย่างเอือมระอา

ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจยกคุณหนูยงซอนพาดบ่า เพื่อจะได้ไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้ 




" มุนบยอล นายทำอะไรน่ะ " 




ยงซอนโวยวาย และดิ้นไม่หยุดบนไหล่ของมุนบยอล
แต่มุนบยอลก็ไม่ได้สนใจ รีบพาตัวคุณหนูจอมยุ่งไปที่รถอย่างรวดเร็ว 


เธอวางคุณหนูลงที่เบาะนั่งข้างคนขับ 
พร้อมคาดเข็มขัดให้ เพื่อไม่ให้คุณหนูก่อเรื่องไปมากกว่านี้



"คุณหนูคะ  นั่งเฉยๆ อย่าซนอีกนะคะ " 

" มุนบยอลนาย .... " 

มุนบยอลปิดประตูใส่ยงซอน ไม่ปล่อยให้เธอพูดอะไรไปมากกว่านี้




จากนั้น เธอก็เดินมาอีกฝั่งของรถ เพื่อนั่งที่นั่งคนขับ และไม่รอช้ารีบออกรถทันที 



เธออยากจะกลับไปที่คอนโดของพวกเธอเร็วๆ เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน เพราะเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่ามีคนตามพวกเธอมารึเปล่า 




ยงซอนเห็นว่ามุนบยอลเริ่มจะเอาจริงและซีเรียสแล้ว เธอจึงไม่กล้าไปวุ่นวายอะไรกับเขามาก

เมื่อไม่ได้ทำอะไร 
สักพักเธอก็เผลอหลับไป


z   Z.   Z.   Z.  



มุนบยอลมองหน้าคนข้างๆที่ผล็อยหลับไป

ใบหน้าที่อ่อนวัย และท่าทางการหลับเหมือนเด็กของคนข้างๆ ทำให้มุนบยอลยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว



--------------   


ในที่สุดพวกเธอก็มาถึงคอนโด  
มุนบยอลอุ้มร่างอันไร้สติของอีกคนเข้ามาในห้อง



เธอพยายามพาร่างของยงซอนไปที่เตียง 
แต่ยังไม่ทันถึงเตียงก็ ... 



"อึ...... อึก ....อุก...แหวะ......" 




" คุณหนู !!!!!!!!! 0.0 "


ยงซอนอ้วกออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 
อ้วกเลอะชุดของเธอและของมุนบยอลเต็มไปหมด 
หลังจากพะอืดพะอมและอ้วกไปชุดแรก ทำให้เธอตื่นขึ้นมา แม้จะยังเมาอยู่ก็ตาม 



" คุณหนู  ทนไว้ก่อนนะคะคุณหนู "

มุนบยอลรีบอุ้มยงซอนเข้าไปในห้องน้ำ 
จัดท่าให้ยงซอนอ้วกใส่โถส้วม
ส่วนเธอก็นั่งข้างๆคอยลูบหลังอยู่ไม่ห่าง 





"คุณหนูอ้วกออกมาให้หมดค่ะ ค่อยๆนะคะ " 





โอ้กกกกก   > 0 < 

ยงซอนอ้วกออกมาไม่หยุด

' ฉันไม่น่าไปดื่มคอกเทลแก้วนั้นเลย ปัดโธ่เอ้ย T^T ' 





หลังจากเธออ้วกไปจนหมดแล้ว 




เธอก็นั่งหมดแรงอยู่ข้างๆโถส้วมตรงนั้น 




มุนบยอลรีบลุกไปหยิบทิชชู่มาให้ยงซอน 



" ดีขึ้นรึยังคะคุณหนู "


" ฮร่ะ อะไรนะ @_@ " 


" นี่ค่ะทิชชู่ " 



" บยอลอา เสื้อเธอเลอะไปหมดแล้ว ฉันขอโทษนะ "



"ช่างมันก่อนเถอะค่ะ. คุณหนูต่างหาก รู้สึกดีขึ้นรึยังคะ " 



' บยอลอา นายไม่แคร์อ้วกบนเสื้อผ้าตัวเองเลย 
กลับสนใจแต่ฉันก่อนเป็นอันดับแรก 
ขอบใจนะ '  



" บยอลอา. คจไมแบมหาไวอบะาืห่หว " 
ยงซอนเรื่มพูดไม่รู้เรื่องอีกครั้ง 



" คุณหนู คุณหนูว่ายังไงนะคะ " 



" £\+|!€{+|!€|*\£&:@29:! " 



คุณหนูพูดไม่รู้เรื่องซะแล้ว 


อื้อ หืมมม กลิ่น ......
ก่อนอื่นเราต้องเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนล่ะ 



" คุณหนูคะ เราต้องเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนนะ " 




ไม่ทันที่ยงซอนจะได้ฟังอะไรจากมุนบยอล 
เธอผล็อยหลับไปด้วยความเมาและความเหนื่อยจากการอ้วก




' ทำไงดีล่ะเนี่ย คุณหนูหลับไปแล้ว. งี้จะเปลี่ยนเสื้อผ้ายังไงอ่ะ " 



' ก็เปลี่ยนให้สิ ' 



'เฮ้ย ไม่ได้ๆ งี้ก็เห็นของคุณหนูหมดอ่ะดิ '



'แล้วจะปล่อยให้คุณหนูเลอะอ้วกแบบนี้งั้นหรอ ' 



ความคิดมุนบยอลตีกันในหัววุ่นวายไปหมด 





.....




....




....





" เอาวะ  เป็นไงเป็นกัน "



มุนบยอลค่อยๆเอื้อมมือไปหายงซอนที่นั่งหลับแน่นิ่งอยู่กับพื้นห้องน้ำ 



จับตัวยงซอนให้เอนไปด้านข้าง 






จากนั้น ค่อยๆรูดซิปที่อยู่ด้านหลังลง




ค่อยๆรูดลง




ลงมาเรื่อยๆ 





.....




เผยให้เห็นแผ่นหลังอันขาวเนียนสุดเซ็กซี่ของยงซอน 




' ไม่ !!!  เราทำไม่ได้ ไม่ๆๆๆๆ มุนบยอล แกทำไม่ได้. แกคุมสติตัวเองไม่อยู่หรอก !!!! ' 




' แต่ไงก็ต้องทำอยู่ดี ไม่มีทางเลือกอื่น ' 





' หรือจะเรียกฮวาซามาให้ช่วยดี '




' เสียเวลา ! กว่าฮวาซาจะมา คุณหนูก็เปื่อยไปด้วยอ้วกแล้ว '




'อืมมมม.....




 ฮร้าาา คิดออกแล้ว หลับตาไง

ถ้าหลับตา  เราก็จะถอดชุดคุณหนูได้ แถมไม่เห็นอะไรเลยด้วย ' 





เมื่อคิดวิธีออกแล้ว มุนบยอลก็หลับตา 



และค่อยๆถอดชุดเดรสของยงซอนออก




' โธ่ ทำไมมันแกะยากหยั่งงี้นะ  




ลืมตาไปเลยดีไหม



.....



ไม่ได้ๆ. ไม่ได้เด็ดขาด ................... ' 




มุนบยอลใช้เวลาพักใหญ่ในการทะเลาะกับชุดเดรสของยงซอน



ซ้ำร้ายที่มันเป็นชุดเดรสที่ทำจากหนัง ทำให้ชุดค่อนข้างที่จะเกาะติดกับผิว 
ยิ่งถอดยากเข้าไปใหญ่. 





' โอ้ยยยยยย เมื่อไหร่มันจะถอดออกมาได้สักทีนะ ' 




แต่ทันใดนั้นเอง




ดึ๋ง ~~~ 





มือของมุนบยอลไปชนเข้ากับอะไรสักอย่าง 



เฮ้ย 



อะไรนิ่มๆ อ่ะ






.....








' หน้าอก !!! '






= [ ________________ ] = 

อ้ากกกกก



เราทำอะไรอยู่กันแน่เนี่ย 



เรากำลังลวนลามคุณหนูชัดๆ 





จู่ๆก็มีความคิดฝั่งชั่วร้ายผุดขึ้นมาในหัว

' ลืมตาดูสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไรหรอก 

 เราไม่ได้ไปทำอะไรคุณหนูสักหน่อย 

แถม... คงจะสวยน่าดูเลยนะ ' 





แต่ความคิดฝ่ายดีก็มาห้ามไว้

' แกจะบ้าเรอะ มุนบยอล แกเป็นบอดี้การ์ดนะ ไม่ใช่ผู้ร้าย มัวทำอะไรอยู่ '





โอเคๆ. รีบจัดการให้เสร็จดีกว่า ถ้าเผื่อไปจับอย่างอื่นขึ้นมาอีกล่ะแย่แน่ๆ



' จับอย่างอื่นที่ว่านี่จับอะไรหรอ ' 



' เงียบไปเลย !!! '



มุนบยอลทะเลาะกับความคิดมากมายที่ขัดแย้งกันในหัว


จากนั้นเธอก็หลับตา และตั้งใจถอดเสื้อผ้าของยงซอนอีกครั้ง



...




...



..



' เราต้องถอดชั้นในด้วยไหมนะ ' 




' เห้ย ไม่ต้อง !!! ' 




มุนบยอลสับสนไปหมดกับความคิดชั่วร้ายและความยับยั้งชั่งใจของตัวเองที่กำลังตีกัน








ในที่สุด 




.....



...





เธอก็ถอดชุดยงซอนออกจนสำเร็จ 





มุนบยอลพยุงยงซอนขึ้นจากพื้นโดยไม่ลืมตามอง พยายามพายงซอนไปที่เตียง




ซึ่งแน่นอนว่าทุลักทุเลเป็นที่สุด
 
มุนบยอลทั้งชนอ่างล้างหน้า ชนประตูห้องน้ำ  สะดุดพื้นต่างระดับ และเตะเข้ากับฐานเตียงนอน  




เรียกได้เลยว่ากว่าจะทำสำเร็จ  ได้แผลมาเต็มตัวไปหมด 




หลังจากพายงซอนมานอนบนเตียงได้แล้ว 




เธอก็ห้นหลังให้ยงซอน ลืมตา และมุ่งหน้าตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าของตัวเอง
เพื่อหาเสื้อผ้าให้ยงซอนใส่ เพราะกลัวว่าเธอจะเป็นหวัดไปซะก่อน




ตอนแรกก็ว่าจะหาเสื้อผ้าในตู้ยงซอน แต่ก็เกรงว่าจะเสียมารยาทเกินไป 

จึงต้องมาใช้เสื้อผ้าของตัวเองแทน




' อืมมมมม. เอาชุดไหนดีล่ะเนี่ย '




เธอเหลือบไปเห็น เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตัวเองใส่ประจำ 




' เอาเสื้อเชิ้ตละกัน ไม่ต้องสวมหัว ใส่ง่ายดี แค่ติดกระดุมเอง '





คิดได้ดังนั้น มุนบยอลก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ตัวโปรดของตัวเองออกมาจากตู้เสื้อผ้า




เธอกลับมาที่ห้องของยงซอนอีกครั้ง 
และแน่นอนต้อง หลับตา ><



มุนบยอลคลำหาทางจนมาถึงเตียง



เธอคลำหาตัวยงซอนอีกครั้ง 



'อ๊ะ.  นี่น่าจะเป็นขานะ' 



มุนบยอลลากมือตามขาของยงซอนขึ้นไป 



ตึกตัก ตึกตัก // 


 ระหว่างนั้นใจของมุนบยอลก็เต้นไม่เป็นส่ำ 
หน้าของเธอเริ่มร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ 




ไม่นานมือของเธอก็ไปสะดุดที่อะไรสักอย่างซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นกางเกงขาสั้นซับใน 


ใช่!  ก่อนออกจากห้องไปคลับกัน เธอกำชับยงซอนแล้วว่า ถ้าจะใส่กระโปรงให้ใส่กางเกงซับในด้วย

เธอจึงมั่นใจได้ว่า ถ้าเธอเลื่อนมือขึ้นไปเรื่อยๆจะต้องเจอกับกางเกงขาสั้นซับในอย่างแน่นอน




เธอคลำและกะระยะ จนไปเจอกับแขนของยงซอนจนได้ 


เธอค่อยๆบรรจงใส่แขนของยงซอนทั้งสองข้างในแขนเสื้อเชิ้ต



' เอาล่ะ ตอนนี้ก็เหลือส่วนที่ลุ้นที่สุดแล้วล่ะ' มุนบยอลคิดกับตัวเอง




ติดกระดุมเสื้อเชิ้ต!




เอาวะ มาถึงนี่แล้ว ต้องทำให้เสร็จ
ถ้าคุณหนูตื่นมาเห็นตัวเองในสภาพที่ไม่ติดกระดุมจะยิ่งถูกเข้าใจผิดเข้าไปใหญ่




มุนบยอลมือสั่น  อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้  เพราะรู้ว่าสิ่งที่กำลังทำ 
มันเสี่ยงจะไปโดนบางสิ่งบางอย่างเป็ฯครั้งที่สอง


เธอจับชายเสื้อเชิ้ต และรูดมือขึ้นตามรอยกระดุม 


จากนั้นจึงค่อยๆ ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ยงซอน. 




ทีละเม็ด





ทีละเม็ด 





ทีละเม็ด 





จนถึงกระดุมเม็ดสุดท้าย 





' เฮ่อออออออ ค่อยยังชั่ว 

นึกว่ามือจะไปโดนอีกรอบซะแล้ว ' 

มุนบยอลถอนหายใจอย่างโล่งอก





จากนี้ เธอก็ลืมตาได้อีกครั้ง 


เฮ่อออออ  ค่อยสบายขึ้นหน่อย  ปิดตาตั้งนาน ทำอะไรไม่ถนัดเลย

จากนั้นมุนบยอลก็เดินไปที่ห้องครัว นำผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำหมาดๆ  มาเช็ดที่หน้ายงซอนที่ยังเลอะอ้วกบางส่วนอยู่


เธอบรรจงเช็ดอย่างนุ่มนวลที่สุด เพราะกลัวว่าคุณหนูจะตื่น 




" เอาล่ะ เสร็จทุกอย่างละ " 

เมื่อจัดการดูแลยงซอนเสร็จแล้ว เธอก็กะว่าจะไปนั่งพักผ่อนที่โซฟาในห้องนั่งเล่นสักหน่อย 





แต่ว่า .........






" บยอลอา .. "


 
จู่ๆ ยงซอนก็เรียกชื่อของมุนบยอลขึ้นมา
ทำให้มุนบยอลต้องหันกลับมามอง และเดินไปนั่งข้างๆ




" คะ คุณหนู ?? "




ยงซอนค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เซไปมา 





" บยอลอา  นาย.....ลืม......อะไร......ไป......รึเปล่า " 
เธอพูดในสภาพที่ตายังปิดอยู่ หรือกำลังเปิดอยู่ก็ไม่อาจแน่ใจได้






"ลืมอะไรคะคุณหนู"




ยงซอนไม่ตอบอะไร กลับเอาแขนคล้องคอมุนบยอล และดึงมุนบยอลเข้ามาหาตัว




จุ้บ !   

ยงซอนจู่โจมจุ้บลงไปที่ปากของมุนบยอล




" ในที่สุดปากนายก็เป็นของฉันนนนนนน คิคิ ^^ "





ยงซอนหัวเราะชอบใจ พร้อมยิ้มอย่างอารมณ์ดี






มุนบยอลตกใจมาก ทำอะไรไม่ถูก และหน้าแดงแบบสุดๆ  




เธอผลักยงซอนออก 




ยงซอนเด้งไปตามแรงผลักและกลับไปนอนหัวเราะคิกคักอยู่บนเตียงตัวเอง




ในขณะที่มุนบยอลวิ่งออกไปจากห้องแล้วตอนนี้




แฮ่กๆ ๆ ๆ 

เมื่อกี้นี้มัน เมื่อกี้นี้มัน ....... 

โอ้ยยยยย   คุณหนู !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  > . < 




*********************************************************************



ไอพวกบ้า 55555555555555  ไรท์แต่งเองยังขำเองเลยค่ะ 

ยงซอนตอนนี้เพี้ยนๆ และแอบน่ากลัวจังเลยนะคะ  55555+


อย่างไรก็ตาม ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ ไรท์จะมาต่อตอนต่อไปเรื่อยๆคร่า


ใากติดตามแบะคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #31 Auiromeo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 23:01
    โอ๊ยยยย ฟินนนน ><~
    #31
    0
  2. #9 waaasa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:00
    ชอบบ รอไรท์มาต่อค่าาา
    #9
    0
  3. #8 Mbyul (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:13
    อ๊ายยยย>< รีบมาต่อนะคะๆๆๆ
    #8
    0