The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 9 : After that (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    3 เม.ย. 60

หลังจากที่คุณหนูยงซอนเมาในวันนั้น 


มุนบยอลก็ไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้แตะแอลกอฮอล์อีกเป็นครั้งที่สอง



ถือเป็นข้อห้ามเด็ดขาดหลังจากนั้น ...




ยงซอนเองก็จำเรื่องราวในคืนนั้นแทบไม่ได้เลย 




" คุณหนูจำอะไรไม่ได้เลยหรอคะ "




" อืมมมม.  ที่จำได้ล่าสุดก็ที่มีคนชวนฉันไปดื่มอ่ะ แล้วก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ... " 





- - " เฮ้อ คุณหนูนี่น้า 




" แล้วผู้ชายคนนั้นหายไปไหนล่ะ ฉันจำได้ว่าเขาเลี้ยงเครื่องดื่มฉันด้วยนะ ดูท่าทางเค้าใจดีออก " 





" หืมมม ไอ้บ้านั่นน่ะนะคุณหนู  อย่าพูดถึงมันอีกเลยค่ะ " 

พอพูดถึงชื่อผุ้ชายคนนั้น  
มุนบยอลก็ท่าทางจะอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด
ทำไมล่ะ ? 




" นายรู้จักเขาด้วยหรอ แล้วทำไมดูท่าทางไม่ชอบเค้าเลยอ่ะ" 



" ฉันไม่ได้รู้จักมักจีกับคนแบบนั้นหรอกค่ะ 
ก็มัน ..........



  จะจูบคุณหนูนี่คะ ! มันมอมเหล้าคุณหนูนะคะ รู้อะไรบ้างไหมเนี่ย "  
ยิ่งพูดถึงมุนบยอลก็ยิ่งอารมณ์เสีย




" ฮร่ะ  0.0 ว่าไงนะ จริงหรอ  แล้วๆๆๆๆ เค้าจูบฉันแล้วรึเปล่า ไม่ !!!!!!  " 
ยงซอนถามมุนบยอลอย่างร้อนรน และ จับปากตัวเอง พร้อมใช้มือถูปากของตัวเองแรงๆ 




" ....  เปล่าค่ะ. ยังไม่ทันเกิดอะไรขึ้นทั้งนั้นแหละ " 
มุนบยอลหลีกเลี่ยงสายตาของยงซอน 




" หืม ?  ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้น ทำไมนายต้องเลี่ยงสายตาฉันด้วยเล่า  บอกความจริงฉันมานะ !  
ไอผู้ชายคนนั้นมันจูบฉันแล้วใช่ไหม > ~ <  " 





มุนบยอลชำเลืองมองริมฝีปากของยงซอน พร้อมอาการขัดเขิน 

" เปล่าจริงๆค่ะคุณหนู คือ ........................

ฉันไปเจอคุณหนูก่อนน่ะค่ะ " 






" งั้นหมายความว่า .....



คนที่ช่วยฉันไว้คือนายสินะ มุนบยอล. 

อรั้ยยยขอบใจนะ "  

ยงซอนถลาเข้ากอดมุนบยอลด้วยความดีใจ และขอบคุณ 




แต่คนที่ชื่อมุนบยอลกลับเขินหนักเข้าไปอีก 
ตอนนี้ใจของมุนบยอลกำลังคิดถึงเรื่องวันนั้น
ไม่ได้สนใจในสิ่งที่คุณหนูยงซอนพูดแต่อย่างใด 



เมื่อยงซอนเข้ามาใกล้  ยิ่งทำให้เลิกคิดเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอไม่ได้เลย 

' โอ้ยยย บยอลอี เลิกคิดเรื่องนั้นได้แล้ว คุณหนูเองก็จำอะไรไม่ได้ ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลซะหน่อย '

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ใจของมุนบยอลกลับน่าเป็นห่วง เพราะมันเต้นรัวไม่ยอมหยุดเลยเวลาอยู่ใกล้คุณหนูยงซอน




" คะ คุณหนูคะ. ฉัน ฉัน ...  // มุนบยอลมองไปที่ปากของยงซอน พร้อมหน้าที่เริ่มแดงมากขึ้นเรื่อยๆ  //


.....



..


 
ขอตัวก่อนนะคะ " 



มุนบยอลลุกออกจากโซฟาในห้องนั่งเล่นที่พวกเธอสองคนนั่งเมื่อกี้

เดินตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างร้อนรน 

เธอพยายามหลีกเลี่ยงการอยู่ใกล้คุณหนูของเธอ




ยงซอนมองตามมุนบยอลอย่างงุนงง 
ทำไมวันนี้บอดี้การ์ดของเธอดูแปลกไปจากปกตินะ





มุนบยอล ประหม่าไปหมด ไม่รู้จะทำอะไรเพื่อเบนความสนใจ 
เธอเหลือบไปเห็นปืนของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องนอน ซึ่งปกติจะวางไว้ใกล้ๆมือ เผื่อกรณีฉุกเฉินที่ต้องใช้อยู่แล้ว

' อืมมม เราเช็คจำนวนกระสุน กับสภาพของปืนหน่อยดีกว่า ไม่ได้เช็คนานแล้ว  พอดีเลย เราจะได้เลิกฟุ้งซ่านสักที ' 








เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงจัดการขนปืนและยุทโธปกรณ์ทั้งหมดออกมาวางบนพื้นห้องเต็มไปหมด
เธอค่อยๆเช็คสภาพปืนและอาวุธต่างๆ พร้อมนับจำนวนกระสุนอย่างใจเย็น 


ในขณะนั้นเอง ยงซอนก็เดินเข้ามาในห้อง 

" บยอลอา ...........  โอ้โห  มันอะไรกันเนี่ย "








" คุณหนู อย่าเข้ามาค่ะ มันอันตราย !! O.o "



"อะไรกัน  นายอยู่ได้ ฉันก็อยู่ได้ "  ยงซอนเดินเขย่งปลายเท้า ระวังไม่ให้ไปแตะโดนอะไรทั้งสิ้น 





" คุณหนู .... " มุนบยอลพยายามไล่ยงซอนออกไปจากห้อง เพระาตอนนี้เธอยังไม่สามารถอยู่ใกล้ยงซอนได้




" นะ นะ ก็ฉันเหงานี่นา " ยงซอนทำปากเบ้  แก้มป่อง ออดอ้อนมุนบยอล





" อ่ะๆๆๆๆๆๆ  แต่อยู่เฉยๆนะคะ "  สุดท้ายมุนบยอลก็ใจอ่อน ตามใจคุณหนูยงซอนอีกจนได้



" เย่ !!!  "  ยงซอนกระโดดขึ้นเตียงมุนบยอลทันที เพราะมันเป็นพื้นที่ว่างที่เดียวในห้องตอนนี้



.
.
.
.
.
.
.


ห้องนอนเต็มไปด้วยความเงียบ 
พวกเธอสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย 


มุนบยอลนั่งบนพื้น หลังพิงปลายเตียง  และพยายามใช้สมาธิในการเช็คของ
เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านคิดเรื่องยงซอน




ส่วนยงซอนก็ได้แต่นอนบนเตียง และยื่นหน้าพ้นขอบเตียงมาหามุนบยอล
เธออยู่แบบนั้นเงียบๆ โดยไม่อยากรบกวนบอดี้การ์ดของเธอ






ทุกอย่างเงียบสงบ มีเพียงพวกเธอสองคนเท่านั้น




.

.

.

.

.

.




" บยอลอา "


มุนบยอลสะดุ้งสุดตัว



" มีอะไรหรอคะคุณหนู "






" ฉันว่าาา ..........    





นายช่วยสอนวิธีใช้ปืน กับศิลปะป้องกันตัวให้ฉันหน่อยสิ "







" ว่าไงนะคะ คุณหนู o.o "

มุนบยอลฉงนใจ  ทำไมจู่ๆคุณหนูที่สนใจแต่ความสวยความงามอย่างคุณหนูยงซอน 
ถึงสนใจเรื่องอาวุธ และการต่อสู้ขึ้นมาได้






" อะไรกัน ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย ฉันไม่เอาไปฆ่าตัวตายหรอกน่าา "






' นั่นสิ ถ้าคุณหนูเกิดฆ่าตัวตายขึ้นมา เราจะทำยังไง '


" ไม่ได้หรอกค่ะคุณหนู เสียใจด้วยนะคะ "






" อ้าาาาาาาาาาา  ทำไมล่ะ T3T คนใจร้ายยยย "





" คุณหนูจะฝึกไปทำไมคะ มีฉันอยู่ทั้งคนแล้ว "




" ก็ฉันอยากแบ่งเบาภาระนาย... 




ฉันอยากทำอะไรเป็นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เป็นตัวถ่วงนายอยู่ฝ่ายเดียว 

อย่างน้อยที่สุด  ให้ฉันเอาตัวเองรอดก็ยังดี ....... ใช่ไหมล่ะ "






"..."





" หรือถ้าฉันเก่งขึ้นมา ฉันก็จะได้ช่วยนายได้นะ  "






" ไม่ได้ค่ะคุณหนู ..... มันอันตรายเกินกว่าที่คุณหนูคิดนะคะ "






" อะไรกัน   ขี้งกจริงๆเลย  "





" อ้าว คุณหนูจะไปไหนคะ "




ยงซอนเดินออกไปจากห้องอย่างงอนๆ 


' เราจะต้องให้มุนบยอลสอนเราให้ได้ เผื่อวันนึงเราเจอเจ้านั่นขึ้นมา  
เราจะได้ล้างแค้นให้คุณพ่อกับคุณแม่สักที ' 

ยงซอนมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาที่แข็งกร้าว ต่างจากเธอในปกติ



' เรามัวแต่เลินเล่อมานานแล้ว ถึงเวลาที่เราต้องเอาจริงบ้างแล้วล่ะ  มันจะต้องโดนอย่างสาสม เหมือนที่ทำกับคุณพ่อคุณแม่ของฉัน ! '


--------------------------------------


วันรุ่งขึ้น ยงซอนก็ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยตามปกติ
 พร้อมกับมุนบยอลบอดี้การ์ดของเธอ

แต่ยงซอนยังคงงอน และไม่ยอมพูดกับบอดี้การ์ดของเธอ จนกว่าเขาจะรับปากยอมสอนในสิ่งที่เธอต้องการให้



..


.


.




" พี่ยงซอน " 

คำทักทายแสนร่าเริงจากคนที่ยงซอนคุ้นเคย

จอง ฮวีอิน นั่นเอง !




"ไปไหนมาหรอคะพี่ หนูไม่เห็นพี่มาเรียนตั้งหลายวันแหนะ " 




" อ๋อออ. ไม่สบายนิดหน่อยอ่ะจ่ะ " 

ใครจะบอกว่าเมาเละเทะละเนอะ





" แล้วนั่น .....  มาด้วยกันอีกแล้วหรอคะ " -____ -

ฮวีอินมองไปที่มุนบยอล พร้อมทำวายตาเบื่อหน่าย. เพราะยัยคนนี้นี่แหละ ทำให้ฉันกับพี่ยงซอนอึดอัดเวลาจะคุยกัน และไม่เหมือนเดิม





" เข้าไปในห้องกันเถอะ " 




คราวนี้ยงซอนเลือกที่จะนั่งห่างออกจากมุนบยอล
ไม่นั่งติดกันอย่างปกติ


มุนบยอลก็ไม่ได้ว่าอะไร 
เพราะรู้ว่ายงซอนยังงอนตัวเองอยู่ จึงไม่อยากเซ้าซี้ 




ยงซอนกับฮวีอินนั่งเรียนข้างๆกัน  
เรียนไปด้วย พูดคุยไปด้วย กินขนมไปด้วยอย่างสนุกสนาน





เวลาผ่านไปสักพัก จู่ๆ ฮวาซาก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ 
เดินเข้ามาในห้อง 



..

.
.


" แกมาทำอะไรวะ " 
มุนบยอลถามเพื่อนของตัวเองอย่างฉงนใจ 




" วันก่อนฉันโดนคนร้ายดักรอ และขับรถตาม... " 
ฮวาซาพูดด้วยหน้าตาที่ซีเรียสจริงจัง ทำให้มุนบยอบรู้ว่าเพื่อนของตัวเองไม่ได้ล้อเล่น 



" แล้วแกเจ็บจรงไหนรึเปล่า แกทำยังไงถึงรอดมาได้ "




" ฉันก็หนีสุดชีวิตสิวะ  ฉันรถไล่กันพอสมควร เนี่ยทำรถฉันพังเข้าศูนย์ซ่อมไปแล้ว ชริ 
นี่ฉันเป็นห่วงแกนะ เผื่อพวกมันมาหาแก ฉันถึงมาเตือน "




" ทำไมแกไม่โทรมาวะ แกออกมาข้างนอกแบบนี้มันอันตรายนะเว้ย " 




" ฉันจะมาชี้ตัวคนร้านให้แกน่ะสิ ฉันว่ามันต้องมาหาแกแน่ๆ " 
มุนบยอลได้ยินดังนั้นก็กลืนน้ำลายอีกใหญ่




เมื่อฮวีอินสังเกตเห็นคนที่เพิ่งมาใหม่ ก็อดไม่ได้ที่จะถามยงซอนถึงที่มาที่ไปของคนๆนั้น




"นั่นใครหรอคะ พี่ยงซอน " 




" หืมมม อ๋อออ. เพื่อนของมุนบยอลน่ะ ชื่อ อันฮเยจิน หรือเรียกว่า ฮวาซาก็ได้ " 



' ปัดโธ่เอ้ย มีแค่ยัยนั่นคนเดียวก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังยกเพื่อนมาด้วยหรอเนี่ย ..'   ฮวีอินบ่นในใจ 





-----------------

เมื่อชั่วโมงเลคเชอร์จบลง 


" พี่ยงซอน เราไปทานเค้กที่ร้าน Triple M Cafe ตรงหน้ามหาลัยกันเถอะ " 
ฮวีอินชวนอย่างกะตือรือร้น เพราะเธอไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับพี่สาวคนสนิทมานานมากแล้ว เธอคิดถึงพี่ยงซอนมากๆเลยล่ะ


.
.
.


ไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาอยู่ที่ร้านคาเฟ่แห่งนั้น 




" โอ้ยยยย ทำไมสองคนนี้ จะต้องมาด้วยล่ะคะ พี่ยงซอน
หนูไม่ยอมด้วยนะ ".  ฮวีอินบ่นไม่ขาดปาก เมื่อแผนที่วางไว้ว่าจะมากับยงซอนสองคน กลับถูกคนอีกสองคนทำพังซะนี่




" อะไร บ่นอะไรตั้งแต่เมื่อกี้ละ ยัยเด็กน้อย น่ารำคาญ ! " 
ฮวาซาทนไม่ไหว สวนฮวีอินกลับบ้าง 



" เอ๊ะ. ยังไงเนี่ย เสียมารยาทอ่ะ มาว่าคนอื่นแบบนี้ " 



" อ้าวๆ แล้วที่ตัวเองพูดนี่มีมารยาทมากเลยเนอะ " 




ทั้งสองคนเรื่มมีปากเสียงกันมากขึ้นๆ จนคนทั้งร้านเริ่มหันมามอง 



" นี่ !  ชู่วๆๆๆๆๆ เบาๆหน่อย อายคนอื่นเค้า " 
ยงซอนรีบห้ามทั้งสองคนไว้ 



" เชอะ ถ้าเพื่อน)เนไม่ได้มีหน้าที่ดูแลคุณหนูยงซอน พี่สาวของเธอ ฉันก็ควไม่ค้องมาซวยเจอเธอหรอก " 
ฮวาซายังไม่หนุดแขวะฮวีอิน 



" นี่ !!!! " 




" โอ้ย. พอแล้วๆๆ. พอซะที " 
มุนบยอลทุบโต๊ะเสียงดัง เพื่อหยุดการวิวาทของทั้งสองคนลง 


ฮสีอินและฮวาซาเห็นมุนบยอลฟิวส์ขาด จึงเงียบปากกันทั้งคู่ 




" นี่แกเป็นไรวะ ปกติไม่เห็นต่อปากต่อคำกับใครนี่หว่า " 
มุนบยอลแอบกระซิบกับฮวาซา 



" ก็ไอ้เด็กนี่.มันเหลืออดจริงๆนี่นา " 



ฮวีอินแอบได้ยินสิ่งที่ฮวาซาพูด จึงหันสายตาดุๆมาใส่ฮวาซา 
ฮวาซาก็ไม่น้อยหน้า ส่งสายตาจิกกลับไป


ตอนนี้มันกลายเป็นสงครามเย็นไปเสียแล้ว 



" เฮ้อ ~~ " มุนบยอลได้แต่ถอนใจ 

เธอหันไปมองยงซอน อยากรู้ว่าตอนนี้ยงซอนมีปฏิกิริยายังไงกับสิ่งที่สองคนนี้เป็นอยู่  แต่กลับกลายเป็นว่าสายตาของมุนบยอลและยงซอนกลับสอดประสานกันโดยบังเอิญ 


เธอรับรู้ได้ถึงความเขินอายของทั้งเธอและยงซอน 

แต่ยงซอนก็ละสายตาออกไปเสียก่อน แถมยังคิ้วขมวดพร้อมแก้มป่องๆ
ทำให้มุนบยอลรู้ว่าเธอยังงอนมุนบยอลอยู่เหมือนเดิม




' เอ้อออ. นี่ฉันอยู่กับเด็กสามคนหรอเนี่ย ? '   มุนบยอลคิดในใจ




พวกเธอสองคนกินเค้กโดยที่แทบไม่มองกันอีกเลย 
ส่วนอีกสองคนนั่นก็แย่งกันกินอย่างกับเด็กๆ 


.

.

.


" ฮร้าาา อร่อยจังเลยยย " 
หลังกินเค้กและของหวานอื่นๆเสร็จ. ฮวีอินก็อารมณ์ดีขึ้นมาแทบจะทันที


" งั้นเรากลับกันเถอะ จะได้เผื่อเวลาไปส่งฮวีอิน กับ ฮวาซาด้วย " 
มุนบยอลกล่าว 


วันนี้ฮวีอินนั่งรถโดยสารมาเอง ยงซอนเลยอาสาให้มุนบยอลไปส่งที่บ้าน



ระหว่างที่ทุกคนกำลังทะยอยขึ้นรถของมุนบยอลนั้นเอง 



มุนบยอลก็มองเห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น 



" ทุกคน ออกมาจากรถ เร็ว !!! " 

มุนบยอลกระชากข้อมือของยงซอนออกมาจากรถ  ดึงให้นอนหมอบลงกับพื้น พร้อมเอาตัวบังยงซอนไว้ ให้ยงซอนอยู่ด้านล่างของตน

ส่วนฮวาซาก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงดึงฮวีอินออกมาจากรถ
และทำแบบเดียวกัน





บึ้ม !!!!!!!!!


เสียงบางอย่างเกิดขึ้นดังสนั่น พร้อมเปลวไฟที่พุ่งสูงขึ้นจากรถไปบนอากาศ 



.

.

.



" บยอล เป็นอะไรรึเปล่า " 
ยงซอนตะโกนถามมุนบยอลด้วยความเป็นห่วง แม้ว่าเธอจะหันไปมองเขาไม่ได้ เพราะเขาทับร่างของเธออยู่ 



มุนบยอลรีบลุกขึ้น และดึงข้อมือของยงซอนให้ลุกตามตัวเอง 

" คุณหนู วิ่งค่ะ! " 

มุนบยอลจับข้อมือของยงซอนไว้ และพายงซอนวิ่งออกไปให้ไกลจากที่เกิดเหตุ





" ฮเยจิน แผน C  !!! " 
มุนบยอลตะโกนบอกฮวาซา ฮวาซาพยักหน้ารับและวิ่งไปอีกทางพร้อมฮวีอิน
ก่อนที่มุนบยอลและยงซอนจะวิ่งไปอีกทางเช่นกัน



----------



หลังเกิดระเบิดเสียงดังสนั่น 
ฮวาซาเอาตัวบังฮวีอินไว้ไม่ให้โดนสะเก็ดระเบิด 
จากนั้นเธอก็รีบลุกขึ้น เพื่อวิ่งหนีออกจากที่ตรงนั้น 

ฮวีอินยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอนอนนิ่งไม่ไหวติง 
ยังคงดึงสติกลับมาไม่ได้



" เฮ้ย ยัยเอ๋อ ลุกขึ้น " 
ฮวาซาวิ่งมาดึงแขนของฮวีอินให้ลุกขึ้น 



" ตอนนี้เราต้องหนีก่อน !! " 
จากนั้นเธอก็ดึงให้ฮวีอินวิ่งตามเธอ ไปหลบที่กำบังใกล้ๆ
เผื่อว่ามีพลซุ่มยิง โจมตีซ้ำ พวกเธอจะได้ไม่โดนยิงตายเสียก่อน



 ฮวีอินยังไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวหลังเกิดเรื่อง 


" เฮ้.  ! 



เฮ้ ! " 



ฮวาซาจับหน้าฮวีอิน ดึงให้มองหน้าของเธอ



" ตั้งสติไว้ เราจะต้องรอดไปได้แน่


...


เชื่อใจฉันเถอะ ฉันจะพาเธอหนีออกไปเอง " 


ฮวาซาพยายามดึงสติของฮวีอินกลับมา และสร้างความเชื่อมั่นให้กับเธอ 


" อะ ...  อืม " ฮวีอินตอบรับเพียงสั้นๆ
' แต่มันก็เพียงพอแล้ว กับเด็กสาวที่ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน '
ฮวาซาคิดในใจ




" เอาล่ะ ก่อนอื่นเราต้องไปที่นัดหมายให้ได้ เพื่อไปเจอกับมุนบยอลและพี่ยงซอนของเธอ  ตอนนี้เธอยังกลับหอพักเธอไม่ได้  เพราะมันอาจตามเธอไป 
เข้าใจไหม ? " 






" อืมมม " 

ฮวีอินได้แต่จ้องหน้าฮวาซาด้วยสายตาที่ยังสับสน และตื่นตระหนก




.

.

.
-----------------------------


ทางมุนบยอลเอง 
ก็พายงซอนไปหลบในอาคารที่อยู่ใกล้ๆ 

" คุณหนูคะ ไปกันเถอะค่ะ  อยู่ตรงนี้นานไม่ดีแน่ " 
มุนบยอลพยายามดึงยงซอนเพื่อหนีต่อ 



"  เดี๋ยวสิ. มุนบยอล. หลังนาย .! " 

ยงซอนมองไปที่หลังของมุนบยอลที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแผลพุพอง และรอยแผลจากสะเก็ดระเบิด


" บยอลอา ...  ". น้ำตายงซอนเริ่มไหลออกมา 

เพราะเธออีกแล้ววว. เพราะเธออีกแล้วหรอ .......




" ช่างมันก่อนค่ะคุณหนู. เราต้องหนีก่อนนะคะ " 


ปัง.  ปัง !  


มีกระสุนปืนจากที่ไหนไม่รู้ ยิงมาที่พวกเรา แต่โชคดีที่ไม่โดน

' ว่าแล้วว่าต้องมีพลซุ่มยิงต่อ  คิดไม่ผิดจริงๆ ' 
มุนบยอลกำลังใช้ความคิด เพื่อหนีออกจากสถานการณ์ในตอนนี้ 




เธอเหลือบไปเห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล  

จู่ๆ เธอก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ 



" คุณหนู รออยู่ตรงนี้นะคะ " 


"บยอลอา เธอจะไปไหน " 


" ฉันจะไปเอารถค่ะคุณหนู. ห้ามมมมออกจากตรงนี้เด็ดขาดนะคะ " 



" มุนบยอล เดี๋ยว .. " 


ไม่ทันที่จะได้ห้าม มุนบยอลก็วิ่งอย่างรวดเร็วออกไปแอบตามซอกตึกต่างๆ 


ค่อยๆ ขยับเข้าไปหารถยนต์คันดังกล่าว 



เมื่อพลซุ่มยิงเห็นดังนั้น ก็รู้ได้ทันทีเลยว่ามุนบยอลต้องการจะหลบหนี 
จึงรัวปืนใส่รถคันนั้นไม่ยั้ง หวังให้รถใช้การไม่ได้ 


' แย่ล่ะ '


มุนบบอลตัดสินใจยิงโต้กลับบ้าง

เธอชักปืนสั้นของเธอออกมา เล็งไปที่พลซุ่มยิงคนนั้น และ 




ปัง !!! 



นัดเดียว ร่างของพลซุ่มยิงคนนั้นก็ล้มลง 



เมื่อสบโอกาสเหมาะ มุนบยอลก็รีบวิ่งไปที่รถคันดังกล่าว 


พลซุ่มยิงคนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้น ก็พากันเล็งปืนมาที่รถคันนั้น 
แต่แล้ว


ปัง !   ปัง ! 
ฮวาซาที่ยังอยู่บริเวณนั้นช่วยยิงสะกัดไว้ 


ปัง !  ปัง ! 







มุนบยอลเห็นดังนั้นก็รีบสตาร์ทรถด้วยการต่อสายไฟอย่างเชี่ยวชาญ
ไม่นานนักรถก็สตาร์ทติด 





บรื้นนนน . . .




เธอถอยรถไปรับคุณหนูยงซอนของเธออย่างรวดเร็ว 



และกำลังจะไปรับฮวาซาและฮวีอิน แต่ทว่า 


ปังปัง 

ปัง ปัง ปัง 


เสียงปืนดังสนั่นไม่ขาดสาย 
ฮวาซากับพวกนั้นยิงใส่กันไม่ยั้ง 




" ฮเยจิน  !!! " 


" ไปก่อนเลย " 



"จะบ้าหรอ. ขึ้นรถมา " 


พวกนั้นบางส่วนก็เริ่มหันปืนมาที่ฉันกับคุณหนูแทน




" ไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป. แยกกันไป เจอกันตามแผน !!! " 


จากนั้นฮวาซาก็วิ่งเข้าไปในอาคารแห่งหนึ่ง


" ฮึ่มม " 
มุนบยอลเหยียดคันเร่งจนมิด


เร่งให้เครื่องยนต์พาพวกเธออกจากที่นี่ให้ไวที่สุด 




มันไม่ได้จบง่ายๆแค่นี้น่ะสิ 




บรื้นนนนนนน. 
มีรถเก๋งอีกสองคนคันตามมุนบยอลและยงซอนมา



' มันไม่ปล่อยเราไปจริงๆด้วย ' 

มุนบยอลมองยงซอนที่นั่งอยู่ข้างๆ และรถพวกนั้นสลับกันไปมา 

' เราจะพาคุณหนูรอดไปให้ได้ ' 



มุนบยอลพยายามหักเลี้ยวซิกแซกไปมา
แต่รถทั้งสองคันก็ยังสลัดไม่หลุด




โครม ! 

รถคันที่ตามมา เริ่มไล่ตามทัน และคันหนึ่งพยายามชนรถของมุนบยอลทางด้านหลัง


ส่วนอีกคันตอนนี้กำลังเพิ่มความเร็ว กะจะไปดักชนรถของมุนบยอลทางด้านหน้า




มุนบยอลเห็นท่าไม่ดีแล้ว เธอจึงตัดสินใจทำบางอย่าง 



ปัง ปัง ปัง ปัง !

มุนบยอลใช้ปืนสั้นของตัวเองหันไปยิงที่เบาะหลัง



" คุณหนู มานี่ค่ะ "
เธอกระชากตัวของยงซอนเข้าหาตัวเอง  นำเสื้อสูธของเธอคลุมหัวและช่วงไหล่ของยงซอน
พร้อมกอดยงซอนไว้ 

จากนั้นจึงเปิดประตูรถ และ กระโดด ! 




ร่างของทั้งสองคนกลิ้งไปบนทางเท้าข้างๆถนน
มุนบยอลกอดยงซอนไว้แน่น ทำให้ยงซอนไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก 


เมื่อตั้งตัวได้ 


ชั่วพริบตา มุนบยอลก็ยิงซ้ำไปที่ท้ายรถของตัวเอง 


และ 






บึ้ม !!! 




รถของเธอก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมเปลวไฟที่เกิดขึ้น
 สร้างความเสียหายให้กับรถสองคันที่ไล่ตามมาอย่างสาหัส 



 
มุนบยอลรีบกวักมือเรียกแท็กซี่ และ ขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว 
เพื่อไม่ให้พวกมันมองเห็นซะก่อน 





" ไปที่นี่ค่ะ " 
เธอกดตำแหน่งสถานที่ในจีพีเอส และยื่นให้กับคนขับแท็กซี่ 
พร้อมกับค่อยๆสไลด์ตัวเองและดึงยงซอนให้เอนลงไปกับเบาะรถ เพื่อไม่ให้เจ้าพวกนั้นสังเกตเห็น 



" ครับ ครับ " 
คนขับแท็กซี่รีบทำตามคำสั่งอย่างลนลาน  
แม้จะตกใจกับสภาพของทั้งสองที่สะบักสะบอมและเต็มไปด้วยบาดแผลก็ตาม



"โอย ~ " มุนบยอลร้องออกด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หลังของเธอ



" บยอลอา. บยอลอา ..." ยงซอนมองคนข้างๆอย่างเป็นห่วง
น้ำตาของเธอเริ่มซึมออกมาอีกครั้ง  
เธอรู้สึกแย่มากที่ไม่สามารถช่วยอะไรมุนบยอลได้เลย ...




************************


ขอโทษนะคะที่ไรท์หายไปหลายวัน ไรท์ติดทำโปรเจ็คน่ะค่ะ 


ตอนนี้เป็นตอนที่ค่อนข้างเขียนยากมากๆเลยค่ะ. เพราะเน้นไปที่ฉากบู๊ และไรท์ก็ไม่เคยเขียนฉากบู๊มาก่อนเลยค่ะ 
และถ้าหลักการทางอาวุธสงครามผิดแปลกไปจากความจริง ก็รบกวนแนะนำไรท์ด้วยนะคะ 
ไรท์หาข้อมูลแล้ว  แต่ถ้ายังผิดอยู่ ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ต่อจากนี้จะยิ่งเข้มข้นมากขึ้นไปอีกค่ะ
ฝากติชมและติดตามกันด้วยนะคะ   

ขอบคุณคร่า 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #11 waaasa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 17:35
    สนุกกกก รอไรท์มาต่อค่าาา
    #11
    0