นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

136

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


136

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.ย. 63 / 17:22 น.
นิยาย [Ԥ :: Ҩѷ] ҹЧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คู่นี้เกิดจากความกาวของผู้แต่ง ที่เห็นว่าจั้งเซ่อซ่านเหรินเคยโกนเคราของหลานฉี่เหริน หากผู้แต่งพิมพ์ผิดหรือใช้คำผิดอย่างไรก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.ย. 63 / 17:22


ภายในห้องของหลานฉี่เหริน บุคคลสองบุคคลกำลังนั่งประจันหน้ากันอยู่ คนหนึ่งส่งสายตาราวกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ส่วนอีกคนนั่งจิบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"เจ้าไม่คิดจะกล่าวคำขอโทษหรืออย่างไร" ผู้มาเยือนเป็นคนเริ่มบทสนทนา

"เหอะ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ใยข้าต้องขอโทษด้วย" หลานฉี่เหรินยังคงดื้อดึง

"แต่เจ้าเกือบทำให้พวกเขาตาย" จั้งเซ่อซ่านเหรินเริ่มจะหมดความอดทน

"ข้าเพียงแค่ทำตามกฎ พวกเขาสะเพร่าเองต่างหาก"

"หลานฉี่เหริน!!" จั้งเซ่อซ่านเหรินทุบโต๊ะด้วยความโมโห

"หากเจ้าจะมาคุยกับข้าเรื่องนี้ ก็เชิญกลับไปเสียเถิดไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ขอโทษ" หลานฉี่เหรินหลับตาพลางยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ จั้งเซ่อซ่านเหรินก้มหน้าลงพยายามสงบสติอารมณ์ไม่ตนเผลอลงมือกับคุณชายรองตระกูลหลาน และคิดหาวิธีเอาคืนไอ้คนใจดำตรงหน้านี่

จังหวะนั้นเองที่เธอเหลือบไปเห็นคนตรงหน้ากำลังลูบเคราตนเองอยู่ แผนการอันชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวเธอ จั้งเซ่อซ่านเหรินลอบยิ้มในใจ 'ได้!! หลานฉี่เหรินหากเจ้าไม่ยอมขอโทษก็ย่อมได้' หลานฉี่เหรินรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงลืมตาขึ้นเพราะจู่ๆคนตรงหน้าก็เงียบไป

ไม่นานเขาก็เห็นว่าไหล่บางนั้นเริ่มสั่นไหว 'ร้องไห้หรอ? หรือว่าข้าจะทำเกินไปจริงๆ'

"เอ่อ นี่เจ้าเป็นอ-"

"อุปส์! ฮะฮ่าฮะฮ่าฮะฮ่า" ยังไม่ทันได้ถามจบ จู่ๆจั้งเซ่อซ่านเหรินก็ระเบิดหัวออกมา 'อะไรกันเนี่ย แม่นางคนนี้ เสียสติไปแล้วหรืออย่างไรจู่ๆก็หัวเราะออกมา'

หลานฉี่เหรินลุกถอยออกมาตั้งหลัก รอให้อีกคนหัวเราะจนเสร็จ

"หลานฉี่เหริน" อีกฝ่ายหยุดหัวเราะ แล้วเรียกชื่อเขาด้วยเสียงเรียบ แต่หลานฉี่เหรินก็ยังไม่หายระแวง

"เจ้าจะไม่ขอโทษจริงๆงั้นรึ" จั้งเซ่อซ่านเหรินถามย้ำอีกครั้ง

"ใช่! เจ้าจะทำไม"

"เหอะ!" จั้งเซ่อซ่านเหรินทำเสียงขึ้นจมูก หากเธอเป็นเจ้าที่คงจะคิดในใจว่า 'มันช่างท้าทายอำนาจนัก'

"ก็ดี! ข้าจะได้รู้สึกผิดน้อยลงหน่อย"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" จั้งเซ่อซ่านเหรินไม่ตอบ แต่จะอธิบายด้วยการกระทำแทน

เธอเตะโต๊ะขึ้นและถีบส่งไปทางหลานฉี่เหริน

เสียงถ้วยชาแตกกระจาย ชายหนุ่มในชุดขาวหมุนตัวหลบอย่างชำนาญ แต่ก็ต้องพลาดท่าให้อีกคนที่เดาทางออก และอ้อมมาดักเขาทางด้านหลังและใช้ยันต์บางอย่างติดที่หลังของเขาหลานฉี่เหรินจะกระโดดถอยห่างจากจั้งเซ่อซ่านเหริน แต่ก็ทำไม่ได้

เพราะร่ายกายของเขาไม่ยอมขยับเลยสักนิด

"เจ้าทำอะไรข้า!!" หลานฉี่เหรินตะโกนเสียงดังลั่น

"ชชชชชู่ เบาๆสิ กฎสกุลเจ้าห้ามเสียงดังมิใช่หรือ" เซ่อซ่านเหรินใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของหลานฉี่เหริน พร้อมกับยกยิ้มอย่างมีชัย

"ข้าว่าเรามานั่งก่อนดีกว่า.. ฉี่เหรินไปนั่งพิงที่หัวเตียง" เซ่อซ่านเหรินออกคำสั่งชัดถ้อยชัดคำ

"นี่เจ้า!!" หลานฉี่เหรินพยายามขัดขืนคำสั่งแต่ก็ไม่เกิดผลใดๆ

"ข้าว่าเจ้าอย่าขัดขืนดีกว่า เจ้าจะเหนื่อยเปล่าๆ" หลานฉี่เหรินนั่งพิงที่หัวเตียงอย่างยอมแพ้

"เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่" ฉี่เหรินมองตามเซ่อซ่านเหรินที่กำลังเดินมาหาตน

"ก็.. ทำในสิ่งที่เจ้าไม่อยากทำไง" เซ่อซ่านเหรินปีนขึ้นเตียงมานั่งคร่อมบนตักของหลานฉี่เหริน เขามองการกระทำของอีกฝ่ายด้วยความตะลึง

"นี่เจ้า!" หลานฉี่เหรินเริ่มจะหมดความอดทนเมื่ออีกฝ่ายล่วงเกินเขาถึงเพียงนี่

ก๊อกๆ ก๊อก เสียงเคาะที่ประตู เรียกให้ทั้งสองจ้องไปที่ประตูทันที

"คุณชายรองขอรับ เกิดอะไรขึ้นขอรับ ข้าน้อยได้ยินเสียงถ้วยแตกมาจากด้านใน" เสียงศิษย์ตระกูลถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

หลานฉี่เหรินอ้าปากเตรียมตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่เซ่อซ่านเหรินก็ห้ามไว้ด้วยการเอามือไปประคองหน้าของเขา แล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหู

-(ทำไมไม่จูบเล๊ยย)-

"อย่าแม้คิดเลยนะ หากเขาเข้ามาเห็นเราในสภาพนี้.. จะเกิดอะไรขึ้นเจ้าก็คิดเองแล้วกัน"

เซ่อซ่านเหรินผละออกแล้วส่งยิ้มหวานชนิดที่ใครเห็นจะต้องใจละลายแน่ให้ แต่กับหลานฉี่เหรินมันคือรอยยิ้มที่น่าขนลุกของปีศาจที่สามารถดึงเขาลงนรกไปได้ทุกเมื่อ แม้จะไม่ยอมแต่ก็ต้องจำใจทำตามที่ปีศาจตนนี้ต้องการ อีกหนึ่งคือเขาไม่ต้องการให้เป็นปัญหาในภายหลัง

"ไม่มีอะไร เจ้าไปเถอะ" หลานฉี่เหรินบอกกับศิษย์น้องไปด้วยน้ำเสียงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจนั้นร้อนรุ่มไปถึงไหนแล้ว บอกเสร็จก็หันมาประจันหน้ากับคนที่นั่งคร่อมเขาอยู่ เจ้าตัวยังคงส่งยิ้มหวานมาให้

"งั้นเรามาต่อดีกว่า.. อืมมม" เซ่อซ่านเหรินลุกออกจากตักของหลานฉี่เหริน เดินไปค้นลิ้นชักทั่วทั้งห้อง

หลานฉี่เหรินมองอีกคนอย่างฉงน 'จั้งเซ่อซ่านเหรินหาอะไรอยู่กันแน่' เขาคิดในใจแต่ไม่ถามออกไป เพราะรู้ว่าอีกประเดี๋ยวอีกฝ่ายจะเป็นบอกเขาเอง

"อ๊ะ เจอแล้ว" เซ่อซ่านเหรินยิ้มราวกับเจอของมีค่า

"หืม อะไร" หลานฉี่เหรินมีลางสังหรว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี

"ก็นี้ไง" เจ้าตัวว่าพลางชูสิ่งที่เจอให้เขาเห็นชัดๆ

"ห๊ะ นี่เจ้าอย่าบอกนะว่า.." ตอนนี้เขาเริ่มเดาออกแล้วว่าจั้งเซ่อซ่านเหรินต้องการอะไร

"ใช่! ข้าจะโกนเคราของเจ้า" เซ่อซ่านเหรินเดินถือมีดโกนมาที่เตียงและขึ้นนั่งคร่อมหลานฉี่เหรินอีกครั้ง

"เจ้าจะทำไปเพื่ออะไร!?" หลานฉี่เหรินส่งสายตาไม่เข้าใจ

"อืมม จริงๆก่อนหน้านี้ข้าเคยคิดว่าจะเป็นอย่างไรหากใบหน้าเจ้าไร้หนวดเครา เจ้าจะต้องรูปงามมากแน่ๆ แต่ข้าก็ได้แต่คิด"

"แล้วใยเจ้าถึง-"

"ก็ในเมื่อเจ้าไม่ยอมขอโทษ ข้าก็จักทำให้เจ้าอับอายแทนแล้วกัน" เซ่อซ่านเหรินก้มลงมาใช้มือข้างหนึ่งจับปลายคางของหลานฉี่เหรินเอาไว้ แล้วอีกข้างก็บรรจงโกนหนวดออกเป็นอันดับแรก

หลานฉี่เหรินอยากขัดขืนแต่ก็ทำไม่ได้ อยากตะโกนแต่ก็ทำไม่ได้ ได้แต่ยอมให้อีกฝ่ายโกนหนวดโกนเคราของเขาไป คิดๆไปแล้วก็น่าเสียดายเครานี้เขาอุตส่าไว้มาได้ยาวขนาดนี้ ทั้งห้องถูกความเงียบกลืนกิน

"อื้มมม เริ่มดูหนุ่มขึ้นมาสักนิดแล้ว"

เซ่อซ่านเหรินยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อโกนหนวดของหลานฉี่เหรินเสร็จ

"ต่อไปก็เครา" เซ่อซ่านเหรินเลื่อนมือที่จับอยู่ปลายคางไปที่ท้ายทอย มืออีกข้างก็เลื่อนลงมาที่คาง และกดใบมีดลงไป ช่วงเวลาที่เซ่อซ่านเหรินโกนเคราให้อยู่ ก็ถูกความเงียบกลืนกินอีกครั้ง

หลานฉี่เหรินไม่กล้าพูดอะไรเพราะกลัวว่ามีดจะบาด ส่วนที่เซ่อซ่านเหรินเงียบก็เป็นเพราะเธอกำลังตั้งใจที่จะไม่ทำมีดบาดคางของคนที่อยู่ข้างล่าง หลานฉี่เหรินได้แต่จ้องหน้าของคนที่นั่งคร่อมตนอยู่ ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

เวลาผ่านไปไม่นานใบหน้าของหลานฉี่เหรินก็เกลี่ยงเกลาไร้หนวดไร้เครา เซ่อซ่านเหรินกดใบมีดลงเป็นครั้งสุดท้ายแต่เธอดันกดแรงเกินไปทำให้มีสายเลือดอุ่นๆไหลย้อยลงมา หลานฉี่เหรินส่งเสียงคำรามในลำคอ

"อ๊ะ.. ข้าขอโทษ" เซ่อซ่านเหรินตกใจที่เผลอทำให้ใบหน้าของคุณชายรองมีแผล

แล้วเซ่อซ่านเหรินก็ก้มลงมาใช้ริมฝีปากซับเลือดที่ปลายคาง หลานฉี่เหรินตะลึงจนตัวแข็ง เซ่อซ่านเหรินผละออกและยกยิ้มให้

"อะ-" หลานฉี่เหรินเหมือนจะได้สติกลับมา

"ม..เมื่อครู่เจ้าทำอันใดกัน" เขาพยายามคุมเสียงให้ปกติ ผิดกับหัวใจของเขาที่มันเต้นรัวราวจะหลุดออกมา

"ก็ซับเลือดให้เจ้าไง" เซ่อซ่านเหรินตอบเหมือนสิ่งที่ตนพึ่งทำไปเป็นเรื่องปกติ

"ล..แล้วทำไมไม่ใช้ผ้าเช็ดหน้าเล่า ใยเป็นปากเจ้า"

"ก็ข้าไม่ได้พกผ้าเช็ดหน้านี่" เธอตอบตามความจริง

"ใช้แขนเสื้อเจ้าเช็ดก็ได้นี่" หลานฉี่เหรินพยายามเบี่ยงประเด็น

"แล้วเจ้าจะเซ้าซี้ข้าทำไม ข้าจะใช้อะไรซับเลือดให้เจ้ามันก็เรื่องของข้า" เซ่อซ่านเหรินตอกกลับไป หลานฉี่เหรินถึงกับเงียบ

"แต่ว่านะ เจ้านี่ดูเลิ่กลั่กแปลกๆ" เธอใช้น้ำเสียงยียวน หลานฉี่เหรินพยายามทำตัวปกติไม่ให้อีกคนจับได้

"แถมหน้าเจ้ายังดูแดงๆ" หลานฉี่เหรินเหงื่อแตกผลั่กเมื่อได้ยินคำนี้

"อ้ออ หรือว่าเจ้าอายอย่างงั้นรึ" พูดเสร็จเซ่อซ่านเหรินก็หัวเราะ

"คงยังไม่เคยมีแม่นางคนใดทำแบบนี้กับเจ้าสินะ" เธอยังคงแกล้งอีกคนต่อไป

"นี่ข้าเป็นคนแรกของเจ้างั้นรึ" เธอระเบิดหัวเราะ

"แล้วเจ้าละ คงจะทำกับคนอื่นไปทั่วสินะ" หลานฉี่เหรินที่เงียบมานานสวนขึ้น เซ่อซ่านเหรินชะงักไปนิดนึงก่อนจะตอบ

"เปล่า ข้าทำกับเจ้าเป็นคนแรก" เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม ในใจคิดว่า 'หล..หลานฉี่เหรินคงไม่ได้ตั้งใจดูถูกข้าหรอกนะ' แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ

เธอสนใจแค่ปฏิกิริยาของคนตรงหน้าเท่านั้น

"จ..เจ้า-" หลานฉี่เหรินพูดเสียงติดขัด เซ่อซ่านเหรินยิ้มจนตาหยี และคิดในใจ 'อาา พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวหลานฉี่เหรินได้กระอักเลือดตายแน่ๆ'

เซ่อซ่านเหรินลุกออกจากตักของหลานฉี่เหริน และยืนบิดขี้เกียจอยู่ข้างๆเตียง

เธอหันกลับมามองคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียง

"อ่อ จริงๆแล้วข้าปลดยันต์ให้เจ้าตั้งแต่ตอนที่ข้าโกนหนวดให้เจ้าเสร็จแล้วล่ะ" เซ่อซ่านเหรินพูดต่อเมื่อเห็นว่าอีกคนเงียบ

"แต่ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้ตัวเลยสินะ" เธอยิ้มกลั้วหัวเราะและเดินออกจากห้องไป

ทิ้งให้หลานฉี่เหรินคิดประมวลผลสักพัก และก็ได้พูดตะโกนไล่หลังเซ่อซ่านเหรินที่พึ่งเดินออกไปว่า "เจ้านี่ช่างเจ้าเลห์นัก!" เซ่อซ่านเหรินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ

ในเช้าวันถัดมาทั้งศิษย์นอกสำนักและในสำนักต่างฮือฮาเกี่ยวกับรูปโฉมที่แปลกตาของคุณชายรองตระกูลหลาน

โดยเฉพาะศิษย์หญิง ที่ไม่ว่าหลานฉี่เหรินจะทำอะไรที่ไหนก็จะติดสอยห้อยตามไปทุกที่ ข่าวลือได้แพร่ไปทั่วภพเซียน ทำให้หลานฉี่เหรินได้ขึ้นครองอันดับสามของหนุ่มที่หน้าตาดีที่สุด จากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้หลานฉี่เหรินตัดสินใจว่าจะไว้หนวดเคราตลอดชีวิต

-(END)-

ผลงานอื่นๆ ของ ไนโตรเจน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น