{Yaoi} เก็บเดือน (END)

ตอนที่ 27 : เก็บเดือนครั้งที่ 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    30 ก.ย. 61


ตอนที่ 26










  

     จากเดือนเลื่อนไปเป็นปี จากที่เริ่มคบกันใหม่ๆตอนนี้ก็เริ่มจะหมดช่วงโปรโมชั่น เว่อร์ ฮ่ะๆๆๆๆ โอเคครับ จริงๆผมพูดเล่น หลังจากโดนพี่มันบังคับเป็นแฟนไปตอนนี้ก็ผ่านมาจะสองเดือนแล้ว เราก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมครับ กากๆเถื่อนๆใส่กัน (หมายถึงพี่มันอ่ะนะ) แต่พอเวลาจะเอาก็มีเสียงที่สองที่สามให้น่าหมั่นไส้ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะถ้าพี่มันหวานตลอดก็เอียนเหมือนกัน

 

     “โมเดล กินข้าวได้แล้วครับ”

 

     “ครับๆ” ตอบรับออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเดินออกไปที่ห้องครัวทั้งๆที่ตอนนี้ใส่แค่บ็อกเซ่อร์ตัวเดียวเพราะหาเสื้อผ้าตัวเองไม่เจอ เมื่อคืนไปกินเหล้ากับเพื่อนครับแล้วเมา พวกเพื่อนเลวก็รักผมซะเหลือเกิน ไม่มีหรอกมาส่งที่ห้อง ดันโทรเรียกพี่เดลต้ามารับ แล้วเป็นไง เสร็จพี่มันอีกตามเคย ถ้าหลวมนี่อย่าโทษใครเลยครับ มันคนเดียวนี่แหละ

 

     “ทำอะไรกินอ่ะ” เข้าไปยื่นหน้ามองคนตังสูงที่ยืนหันหน้าเข้าหาเตาที่มีหม้อซุปอะไรซักอย่างอยู่กลิ่นนี่อย่างหอมแถมหน้าตาโคตรน่ากิน

 

     “...”

 

     “มองอะไร!” พอเดินไปใกล้จู่ๆพี่มันก็ปิดแก๊สแล้วมองผมนิ่งๆ นัยน์ตาเป็นประกายแบบที่ต้องรู้สึกร้อนๆหนาวๆ


     “มองเมีย”

 

     “ใครเมีย พูดดีๆ”

 

     “ใครที่โดนเสียบก็คนนั้นแหละครับ” ว่าขนาดนี้ไม่ต้องมีหางเสียงก็ได้ ฟัค

 

     “หื่น”

 

     “ยอมรับครับ อยากเอาเมียทุกวันเลย” พูดเสียงอ้อนแล้วเอื้อมมือมาดึงร่างผมให้เข้าไปในอ้อมกอด ใบหน้าประทะกับซอกคอหอมกรุ่นของพี่มันที่คงอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยผิดกับผมที่ขนาดฟันก็ยังไม่ได้แปรง

 

     “ทีอย่างงี้นะปากหวาน”

 

     “อย่างอื่นก็หวานนะครับ อยากชิมมั้ย” วกเข้าเรื่องใต้สะดือตลอด

 

     “ปล่อยก่อนจะไปแปรงฟัน หิวข้าว”

 

     “มอนิ่งคิสก่อน”

 

     “คิสบ้าบออะไร ไม่เหม็นขี้ฟันรึไง” ประสาทจริง

 

     “ยิ่งกว่าขี้ฟันก็กินมาแล้วครับ”

 

     “ไอ้พี่หื่น ปล่อยเลยก่อนจะโดนทุ่ม” ขู่คำนี้ออกไปแลดูเหมือนพี่มันจะเกร็งนิดๆ ได้แต่ขำกับท่าทางนั้น คือไม่มีอะไรมากหรอกครับแค่ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองฝืดเกินไปเลยไปซ้อมยูโดซะหน่อย แล้วพี่มันก็ไม่รู้อะไรเข้าสิงอยากไปดูผมซ้อมด้วย เมื่อขอมาก็จัดไปครับแต่ไม่ได้ให้ดูฟรีๆจัดการให้แต่งตัวแล้วให้เป็นคู่ซ้อมซะเลย บอกเลยว่าน่วม ระดับโมเดลซะอย่างคิดทบต้นทบดอกหมดแหละครับที่โดยพี่มันทำมา

 

     “โอเคยอมแล้วๆ ไม่คิสก็ได้”

 

     “งั้นก็ปล่อย” พี่มันยอมปล่อยแขนแกร่งออกจากร่างผมอย่างเชื่องช้า อดแปลกใจไม่ได้ที่วันนี้ยอมแต่โดยดี

 

ฟอด

 

     “แบบนี้ก็ชื่นใจดีนะครับ”

 

     “ฮึ้ย” ได้แต่สะบัดตัวเดินหนีเข้าไปที่ห้องนอนพี่มันแล้วเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ข้าวของอำนวยความสะดวกของผมอยู่ในห้องพี่มันเกือบทุกอย่างนั่นแหละครับยกเว้นเสื้อผ้า ไหนๆแปรงฟันแล้วก็เลยถือโอกาสอาบน้ำซะเลย รวมๆไม่เกิน 5 นาทีครับ เรียกผมว่าเดอะแฟลตซ์ได้เลย ฮ่ะๆๆๆ

 

     “พี่เดลต้าผมใส่ชุดพี่นะ” ตะโกนบอกไปงั้นๆแล้วเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของเจ้าของห้อง คุ้ยๆกองกางเกงที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยก็ไม่เจอตัวที่น่าจะใส่ได้ซักที นี่มันจะซอกตู้แล้วนะเว้ย ปกติไม่เห็นจะหายากขนาดนี้เลย พี่มันย้ายที่แน่ๆ (พาล)

 

     “พี่เดล หืมม” ตั้งใจจะตะโกนถามอีกคนว่ากางเกงที่เขาใส่ประจำหายไปไหนหมดแต่มือเจ้ากรรมก็ป๊ะเข้ากับอะไรนูนๆที่แสนคุ้นเคยซะก่อน พอหยิบออกมาเท่านั้นแหละ แทบจะกัดฟันกรอดอย่างควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

 

     “โมเดลหาชุดได้ยัง หรือว่าจะให้พี่ไปเปลี่ยนให้” เสียงหยอกล้อของพี่มันดังลอดเข้ามาในห้องนอนทำเอาผมยิ่งเดือดปุๆได้แต่ท่องเอาไว้ในใจว่าคามดาวน์ๆทั้งที่สมองแทบลุกเป็นไฟ

 

แอ๊ด

 

     “แต่งตัวนานจัง พี่หิวจนจะกินเราได้ทั้งตัวอยู่แล้ว” เดินไปที่โต๊ะกินข้าวก็เจอพี่มันนั่งอยู่พร้อมอาหารหน้าตาน่ากินหลายอย่างบนโต๊ะ มีแต่ของชอบของผมทั้งนั้นแต่วันนี้กลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลยซักนิด

 

     “พี่เดลต้า”

 

     “หืม ครับ” คิดว่าพี่มันคงเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของผมแล้วเพราะตอนนี้พี่มันมองผมด้วยสายตางุนงง

 

     “เป็นอะไรไปครับเมีย”

 

     “พี่มีอะไรจะบอกผมมั้ย?” ถามออกไปก่อนเผื่ออีกคนรู้สึกผิดจะได้สารภาพโทษหนักจะได้กลายเป็นเบา เพราะผมเป็นศาล แต่ไม่ได้เตี้ย ฮ่ะๆๆ ตลกละ เวลาซีเรียสก็ยังมีอารมณ์ฮาเนาะ

                                                                                                                 

     “เรื่องอะไรเหรอครับ” ทำหน้าใสซื่อ?ได้เก่งจริงๆ สมแล้วที่เป็นพี่ว้ากมาก่อน (จริงๆมันไม่เกี่ยวหรอก แต่โมโหไงอะไรก็เอามาโยงหมดแหละ)

 

     “ถ้าพี่สารภาพเองผมสัญญาว่าจะไม่โกรธ”

 

     “สารภาพอะไรครับ พี่งงไปหมดแล้ว” เบ้หน้าทันทีเมื่อได้ฟังคำพูดของแฟนตัวเอง นี่ถ้าผมเชื่อก็คงมีเขางอกออกมาแล้ว แต่เผอิญมีอยู่แล้วไงเลยไม่ซี (ใช่เหรอ?)

 

     “นี่คืออะไร”

 

     “...” ชูของที่หยิบติดมือมาด้วยให้อีกคนดู สีหน้าพี่เดลต้าดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่แววตานี่ขลุกขลิกอย่างเห็นได้ชัด โคตรมีพิรุธ

 

     “ตอบมาสิ!

 

     “อ่ะ เอ่อ เรื่องนี้พี่อธิบายได้”

 

     “อธิบายว่าอะไร พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง” โยน ชุดชั้นในจีสตริงสีดำลูกไม้คัพสะบึ้มไปโดนพี่มันเต็มแรง พี่เดลต้าดูหัวเสียเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดแก้ตัวอะไรออกมาซักคำเดียว

 

     “ถ้าพี่ชอบแบบนั้นพี่ก็ไปหาจากที่อื่น” ชอบนักใช่มั้ยผู้หญิงอกใหญ่ๆเนี่ย

 

     “...”

 

     “ผมว่าเราห่างกันซักพักเถอะ บางทีเราอาจจะไม่ได้เข้ากันได้ดีอย่างที่คิด”

 

     “โมเดล!

 

     พูดจบก็หันหลังเดินออกไปจากห้องของพี่เดลต้าทันที ทิ้งมื้อเช้าที่น่าจะอร่อยไว้ให้เป็นหมัน คิดไปก็ไม่น่าเลย เรื่องแบบนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น ผมไม่ควรทำแบบนี้ ผิดไปแล้วจริงๆ

 

จ๊อกกก

 

     น่าจะกินข้าวเช้าให้เสร็จก่อนค่อยดราม่า T______T


















 


 

 

 











 

 

 

 

 

     หลังจากที่ผ่านดราม่าน้ำตาแทบเล็ดไปหมาดๆผมก็ต้องซมซานกลับไปห้องตัวเองแล้วรีบเปลี่ยนชุดหล่อ?อย่างด่วน ฉีดน้ำหอมซะฟุ้งแล้วหยิบกุญแจรถที่ไม่ได้ใช้มานานออกมาจากห้องอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้คนห้องตรงข้ามไหวตัวทัน

 

บรึ้นๆๆ

 

     เสียงเครื่องยนต์ช่างหวานหู เพราะหลังจากที่ผมโดนพี่มันบังคับให้ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดผมก็มีเงินเหลือจากค่าน้ำมันเยอะจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไร สุดท้ายก็จบที่เอาออดี้ลูกรักไปให้รุ่นพี่ที่รู้จักแต่งองค์ทรงเครื่องให้ใหม่ เร็ว แรง ทะลุนรกยิ่งกว่าเดิมแน่นอน ฮ่ะๆๆๆ

 

     Rrrrr

 

     “ว่าไงเพื่อนรัก” ทักทายทอสที่โทรเข้ามาอย่างอารมณ์ดีกับอิสระที่ได้รับมาหมาดๆ

 

     [มึงอยู่ไหน] เสียงโหดมาเลย ไรวะงง

 

     “เพิ่งออกมาจากคอนโด ตอนนี้อยู่ในมอแล้วเนี่ย ว่าจะไปหาไอ้ซีนไอ้เต้ที่ห้องมัน” บอกไปตามความจริงแล้วเร่งเครื่องเมื่อไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว ออกตัวเร็วแบบที่ต้องอึ้งเลยทีเดียว ไม่ผิดหวังจริงๆกับเงินที่เสียไป ได้แต่ฮัมเพลงลั่นล้าอย่างอารมณ์ดี แล้วมุ่งหน้าไปที่หลังมอเพื่อไปหาเพื่อนรักอย่างไอ้ซีนกับไอ้เต้ที่สถิตอยู่ที่หอไอ้เต้มัน

 

     [พี่เดลต้าโทรมาหากู]

 

เอี๊ยด

 

     เผลอเหยียบเบรกอย่างแรงเมื่อได้ยินชื่อแฟนตัวเองจากปากของเพื่อนรักที่แสนจะเงียบขรึมคนนี้ มองกระจกข้างอย่างหวั่นๆ ดีที่ไม่มีรถขับตามหลังมา ไม่งั้นโดนด่าเละแน่ๆ

 

     “ทะ โทรหามึงทำไม?” แอบเอามือปาดหน้าผากเล็กน้อยทั้งๆที่ไม่มีเหงื่อ เท้าก็เริ่มเหยียบคันเร่งอีกครั้ง

 

     [พี่เค้าบอกว่ามึงปิดเครื่อง]

 

     “กูไม่ได้ปิดเครื่องซะหน่อย มึงยังโทรติดเลย” จริงๆผมบล็อกเบอร์พี่มันเองครับ ฮ่ะๆๆ แต่ใครจะบอกให้โง่ล่ะ

 

     [เออกูก็ว่า แล้วทะเลาะอะไรกันเปล่า?]

 

     “ไม่ได้ทะเลาะอะไรนี่ พี่เดลต้าบอกอะไรมึงหรือไง”

 

     [เปล่า แต่เสียงพี่เค้าแปลกๆ]

 

     “มึงไม่ค่อยได้คุยกับพี่มันทางโทรศัพท์ไง เลยไม่ชิน” ยกเอาเรื่องนี้มาอ้างซะเลย เป็นเรื่องจริงที่พี่เดลต้าหึงผมกับทอสครับ ไม่รู้เพราะอะไร แต่กับไอ้ซีนหรือไอ้เต้เพื่อนเลวนี่เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย เวลาจะตามหาผมหรือสืบเรื่องของผมก็จะถามจากไอ้พวกนี้ เรียกว่าพวกปากไม่มีหูรูดครับ ถ้าไฟดับนี่เรียกใช้บริการพวกมันได้ ปากสว่างสุดๆ

 

     [น่าจะแบบนั้น เห็นบอกว่าไอ้ซีนกับไอ้เต้ปิดเครื่อง]

 

     “อ้าวเหรอ” แทบจะร้องเยสออกมาดีที่ปิดปากได้ทัน ก่อนออกมาผมโทรไปหาพวกเพื่อนเลวสองตัวแล้วครับว่าอย่ารับสายพี่เดลต้า เอาจริงๆพวกมันก็ทำท่าจะปฏิเสธ แต่พอผมบอกจะเลี้ยงเหล้าแม่งก็รีบทำตามอย่างแข็งขัน เรียกได้ว่ามิตรภาพของพวกเราเข้มข้นยิ่งกว่าวอดก้าเพียวๆอีก

 

     [ยังไงก็โทรกลับหาหน่อยแล้วกัน เหมือนพี่เค้าจะเป็นห่วงมึงอยู่]

 

     “โอเคๆ ว่าแต่ทอสคืนนี้มึงว่างป่ะ?” รับคำไปงั้นๆ

 

     [ว่าง มีอะไร?]

 

     “ไปซิ่งกัน กูเพิ่งเอารถไปโมมาใหม่” แทบจะอดใจรอคืนนี้ไม่ไหวแล้ว จิตใจมันกระหายกิจกรรมผาดโผนแบบนี้หลังจากที่โดนแม่ยึดรถและหลังคบกับพี่เดลต้า

 

     พูดถึงพี่เดลต้าทุกคนก็คงจะงงว่าเมื่อกี้ผมดราม่าแทบตายแต่ทำไมตอนนี้ลั่นล้าได้ เอาจริงๆเรื่องมันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรหรอกครับ ก็แค่การจัดฉากเล็กๆน้อยๆเท่านั้นแหละ อย่างที่บอกว่าพี่มันค่อนข้างสนิทกับเพื่อนผม ก็แค่ให้ไอ้เต้ช่วยอะไรนิดอะไรหน่อยเพื่อทำให้ผมเข้าใจพี่มันผิดแล้วเราก็ทะเลาะกัน จากนั้นผมก็จะเป็นอิสระเพราะไม่ต้องโดนห้ามนั่นห้ามนี่ตลอดเวลา เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคืนดีกันก็ยังไม่สาย ฮ่ะๆๆ

 

     [อืมได้ สนามพี่เตอร์เหมือนเดิมป่ะ]

 

     “ไม่ๆ คืนนี้กูจะไปอีกที่ รับรองเด็ด” ไหนๆก็จะหนีแล้ว ถ้าไปที่เดิมๆโดนพี่มันตามเจอแน่ ยิ่งพวกวิศวะรู้จักกันเยอะอีก

 

     [เออ คืนนี้เจอกัน ส่งพิกัดมาให้กูด้วย]

 

     “ครับพ่อ”

 

     ได้แต่ยกยิ้มกับตัวเองแล้วจอดรถที่ลานจอดรถในหอของเพื่อนทั้งสอง เอาจริงๆที่นี่เป็นหอที่ไอ้เต้อยู่คนเดียวครับส่วนไอ้ซีนมันอยู่บ้าน แต่เมื่อคืนพวกมันคงเมาหรือไม่ก็เอาหญิงเลยมาสิงสู่หอไอ้เต้มัน

 

     “สวัสดีค่ะคุณโมเดล มาหาคุณเต้เหรอคะ” เดินเข้าไปข้างในก็เจอกับพนักงานที่ส่งเสียงทักทายอย่างอ่อนหวาน จริงๆหอไอ้เต้มันเป็นกึ่งๆโรงแรมครับมีรีเซฟชั่นด้วย การจะเข้าไปข้างในก็จะมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ค่อนข้างเคร่งครัด แต่เพราะมาบ่อยจนเค้าจำได้การจะผ่านขึ้นไปเลยไม่ใช่เรื่องยากอะไร

 

     “ครับนัดมันไว้”

 

 

 

 














 

 

 

 

 

 

 

 

 












 

 

 

 

     และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึงเมื่อผมไปสิงอยู่ที่ห้องไอ้เพื่อนเลิฟตั้งแต่สายๆตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว หลังจากออกไปหาอะไรกินเสร็จก็ขับรถมุ่งหน้าไปที่สนามแข่งที่อยู่นอกเมืองออกไปค่อนข้างจะไกลหน่อย แต่รับรองว่าเด็ดและพี่มันไม่มีวันตามหาเจอ

 

     “แล้วไอ้ทอสจะไปถูกมั้ยวะ”

 

     “ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวมันน่าจะโทรมา”

 

     Rrrrr

 

     พูดไม่ทันขาดคำพ่อมันก็โทรมาเลยครับ ไอ้เต้รับสายอย่างไวแถมกดเปิดสปีคเกอร์โฟนด้วยก็ได้รู้ว่าไอ้ทอสมันงงทาง บอกเลยว่าตอนนี้ผมก็งงเหมือนกันครับ นี่ขนาดขับมาโดยมีไอ้เต้เพื่อนยากคอยบอกทางให้แล้ว หลงอยู่กับแยกนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วสัด

 

     [พวกมึงอยู่ไหน]

 

     “กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ นี่ไอ้เดลขับมาชั่วโมงกว่าแล้วยังไม่ถึงเลย” โบ้ยกูอีกนะมึงไอ้เพื่อนเลว นี่ขับตามที่มันบอกเลยครับ แล้วสนามที่จะไปเนี่ยก็เป็นไอ้เต้นี่แหละที่แนะนำ บอกสาวแจ่มๆเพียบแถมพนันโคตรหนัก

 

     [มึงอย่ามาพูดเหี้ยๆแบบนี้ กูจะแข่งวันนี้นะไม่ใช่ปีหน้า]

 

     “ก็คนมันไม่เคยมา”

 

     [งั้นก็ไปสนามพี่เตอร์]

 

     ไอ้เต้มันหันหน้ามามองผมซึ่งก็ได้แต่เออออตามเพื่อนว่า กำลังจะเลี้ยวรถกลับก็โดนรถคันที่ตามหลังมาเปิดไฟส่อง ถึงกับต้องลงรถแล้วเดินไปหาเจ้าของรถคันดังกล่าว เหมือนจะไปหาเรื่องเค้านะครับ แต่จริงๆมันห่างไกลอยู่มากโข

 

     “ว่าไงมึง” จริงๆเป็นรถของไอ้ซีนเพื่อนยากที่ขับตามมาแบบโง่ๆ เพราะสุดท้ายเราก็หลงกันหมด

 

     “กูโทรไปถามพี่ที่รู้จักมามันส่งพิกัดมาให้” มองดูพิกัดที่โชว์อยู่บนจอโทรศัพท์เพื่อนแล้วแทบขมวดคิ้ว มันคนละทางกับพิกัดของไอ้เต้ที่ได้มาเลยวุ้ย

 

     “แน่ใจนะว่าถูก?” บอกตามตรงว่าผมไม่อยากจะเชื่อใจใครอีกแล้วครับ

 

     “เออชัวร์ กูส่งไปให้ไอ้ทอสมันแล้วด้วย”

 

     “อืม งั้นก็จัด” ไม่พูดพร่ำทำเพลงผมก็กลับมาที่รถแล้วโบกหัวไอ้เพื่อนเต้แรงๆหนึ่งทีค่อยขับรถไปตามพิกัดใหม่ที่ไอ้ซีนส่งมาให้ ลำบากแค่ไหนอ่ะคิดดู การที่จะหลอกพี่มันแล้วออกไปลั่นล้านี่คิดว่ามันคงเป็นเวรกรรมไม่น้อย แค่เริ่มแม่งก็มีอุปสรรคละ

 

     กว่าจะไปถึงสนามแข่งก็ปาไปสามทุ่มกว่า พอๆกับที่ไอ้ทอสไปถึงพอดี พวกผมไปที่จุดลงทะเบียนสำหรับคนที่จะแข่งรถก็ต้องถึงกับเซ็งเพราะพี่เค้าบอกว่าเต็มหมดทุกรอบแล้ว

 

     “เอาไงดีวะ”

 

     “ไม่รู้” คิดไม่ตกกับเหตุการณ์แบบนี้ ก็รู้อยู่แหละว่ามาช้า แต่มันก็น่าจะหยวนๆกันได้ไม่ใช่เหรอ ไม่ก็แทรกรอบก็ได้นี่หว่า

 

     “เออน้อง สนใจรอบพิเศษมั้ย?” แต่เหมือนว่าสวรรค์จะได้ยินคำขอของผม เพราะยังไม่ทันตัดสินใจว่าจะเอายังไงดีพี่คนที่อยู่จุดลงทะเบียนก็เดินเข้ามาหาพร้อมโอบไหล่ผมอย่างสนิทสนม ได้แต่เดินเลี่ยงเนียนๆไปหลบหลังไอ้ทอสแทน

 

     “สนใจครับ”

 

     “แต่ว่าพนันหนักหน่อยนะ”

 

     “ผมได้หมด” นาทีนี้อะไรก็ไม่หวั่นครับ การแสดงละครฉากนั้นของผมจะต้องไม่ล่ม อุตส่าห์วางแผนโกหกพี่มันมาได้ทั้งที โอกาสแบบนี้ไม่รู้ว่าชาตินี้จะหาได้อีกมั้ย

 

     “อืม พนันรถกับคนขับ”

 

     “ห๊ะ” ส่งเสียงออกไปอย่างตกใจ พนันรถอ่ะเข้าใจ ตุ๊กตาหน้ารถก็พอเข้าใจ แต่พนันคนขับนี่ยังไงวะ?

 

     “ก็รอบพิเศษไง คนที่จะแข่งด้วยเค้าเสนอมาแบบนี้”

 

     “เอ่อ...” หนักใจเลยทีเดียวเมื่อได้ฟังข้อเสนอ คือก็มั่นใจในฝีมือตัวเองอยู่หรอกนะ แต่ก็ไม่ได้แข่งมานานแล้วไง และอีกอย่างอะไรๆมันก็พลาดได้ ขนาดบางทีใส่ถุงตลอดยังพลาดท้องได้เลย (ผิดประเด็น)

 

     “ว่าไงเอาไม่เอา พี่จะได้ไปถามคนอื่น” นี่ก็ไซโคจริงเว้ย

 

     “ตกลง” พี่เค้ายกยิ้มอย่างพอใจแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเดิม ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายอย่างหนักใจ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 














 

 

 

 

     “โหหหห รถโคตรสวย” ไอ้เต้เพื่อนรักอุทานเสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามองเมื่อมันชี้ไปที่รถเฟอร์รารี่สีแดงสดที่เคลื่อนไปจอดที่อีกฝั่งสนาม ได้แต่มองกลับไปแต่ไม่ได้ชื่นชมความงามของตัวรถอย่างไอ้เต้มัน คู่แข่งผมเองครับ คืนนี้รถคันนั้นต้องเป็นของผมแน่ๆ

 

     “เดล มึงเตรียมตัวได้แล้ว” ทอสพูดขึ้นเมื่อเห็นพี่คนนั้นให้สัญญาณ ผมเดินไปที่รถแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างใน จัดท่าทางให้พร้อมแข่งที่สุดแล้วเหยียบคันเร่งพาลูกรักไปที่จุดสตาร์ทที่มีสาวสวยหุ่นเอ็กซ์ยืนถือผ้าเช็ดหน้าอยู่ตรงกลาง มองสัญญาณไฟที่บอกเวลานับถอยหลัง และเมื่อผ้าเช็ดหน้าในมือหญิงสาวถูกโยนออกไป

 

ปรื้นนนน

 

     ออดี้ลูกรักก็ออกตัวนำเฟอร์รารี่คันสวยไปก่อน ผลัดกันแซงผลัดกันตามไปเรื่อยๆจนเข้าสู่รอบสุดท้าย เจ้าของเฟอร์รารี่ดูท่าว่าจะเป็นคนขับรถมีมรรยาทสุดๆ เพราะไม่เบียดหรือกดดันรถผมแม้แต่น้อย แต่ยังไงก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะต้องออมมือ ขาเรียวเหยียบคันเร่งแทบมิดเมื่อใกล้จะถึงโค้งสุดท้าย

 

ปรื้น

 

     พอผ่านโค้งมาได้ก็ถึงทางตรงสุดท้ายรถของเราขับเคี่ยวกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่จู่ๆเจ้าเฟอร์รารี่สีแดงสดก็ลดกระจกด้านเบาะข้างคนขับลง บอกเลยว่าระดับโมเดลแล้วการปั่นประสาทแบบนี้ผมไม่เคยหวั่นเลยซักนิด มือเรียวกดไปที่ปุ่มเพื่อลดกระจกฝั่งตัวเองลงเช่นกัน

 

หวืด

 

     เผลอผ่อนคันเร่งไปหนึ่งจังหวะซึ่งถือว่ามันเป็นสถานการณ์ที่โคตรเลวร้ายในเมื่ออีกไม่ถึง 100 เมตรก็จะเข้าเส้นชัยแบบนี้ และก็เป็นไปตามคาด

 

     “เฟอร์รารี่สีแดงเป็นผู้ชนะไปครับบบบบ”

 

     แต่บอกตามตรงว่าเหนือสิ่งอื่นใดกว่าการกลัวว่าจะต้องเสียออดี้ลูกรักไปก็คือการต้องลงจากรถในตอนนี้ ผมใช้มือเกาะพวงมาลัยไว้แน่นไม่กล้าขยับไปไหน ตามองหาทางหนีทีไล่แต่ก็รู้ว่าคงยาก ตอนนี้รถเราจอดอยู่เคียงข้างกัน และเจ้าของเฟอร์รารี่คันนั้นก้าวลงมาราวกับภาพสโลโมชั่น ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

 

ก๊อกๆๆ

 

     ได้แต่เลื่อนกระจกลงให้เห็นใบหน้าอีกคนอย่างเต็มตา ผู้ชายคนนี้หน้าตาหล่อมากครับ หล่อเหี้ยๆ หล่อแบบไม่บันยะบันยัง หล่อแบบวัวตายควายล้ม แต่ถึงจะหล่อยังไง

 

     “ว่าไงครับโมเดลที่รัก”

 

     หายใจเฮือกทันทีที่เสียงเย็นๆถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากได้รูปนั่น แต่ก็พยายามเค้นเสียงที่แทบจะเหือดแห้งตอบออกไป

 

     “พะ พี่เดลต้า”

 

     บอกเลยงานนี้มีตาย 




















#เก็บเดือน





















ครบ 100% แล้วค่ะ บอกเลยว่างานดราม่าหาได้ยากในนิยายเรื่องนี้ 555+ ตอนหน้าพี่เดลต้าจะจัดการโมเดลยังไง ฝากติดตามกันด้วยนะคะ 


***ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ เม้นท์พูดคุยกันได้ รักคนอ่าน จุ๊บ

ปล.ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยน้า เป็นแนวแฟนเก่าค่ะ 

28/9/61

29/9/61

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

85 ความคิดเห็น