#JinaniCafe : BJIN

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,481 Views

  • 212 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    313

    Overall
    4,481

ตอนที่ 26 : _oPEN : no.26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    15 พ.ค. 62

#JinaniCafe














         ตั้งแต่วันนั้น วันที่ผมถูกฮันบินดุมาจนถึงวันนี้ผมก็ยังถูกฮันบินดุไม่เลิกเลย สาเหตุเหรอ ?

          "คุณนี่ดื้อไม่แพ้จีนานเลยนะ" 

          ก็แค่...พาจีนานไปเล่นน้ำทะเลทั้งวันแค่นั้นเอง

          "คุณก็รู้ว่าเวลาจีนานไม่สบายจะงอแงขนาดไหน" 

          แล้วมันยังไง ? ที่เห็นจีนานนอนซมตั้งแต่ตอนเย็นก็ไม่ได้หมายความว่าจีนานจะไม่สบายสักหน่อย ตัวแสบก็อาจจะแค่เล่นน้ำจนเหนื่อยแค่นั้น

          "แต่คุณก็ดื้อพากันลงไปเล่นน้ำทั้งวัน ไม่พอยังจะพามาไปเล่นที่สระว่ายน้ำอีก" 

          นานแล้วมั้งที่ผมไม่เคยต้องมานั่นเงียบเพื่อให้ฮันบินบ่นว่าแบบนี้

          แต่มันก็ไม่ใช่เพราะลูกของอีกคนเหรอที่ดื้อที่งอแงจะเล่นน้ำอ่ะ

          "เงียบทำไม ไม่แก้ตัวอะไรหน่อยเหรอคุณ" 

          ผมเม้มปากนั่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ ผมรู้ว่าถ้าจีนานไม่สบายจะงอแงขนาดไหน โอเคว่าเรื่องนี้ผมผิดแต่ก็ไม่จำเป็นต้องมาว่ากันขนาดนี้ก็ได้หนิ

          "คุณจะไปไหน" ผมพยายามบิดแขนตัวออกจากมือของฮันบินที่คว้าเอาไว้ ก็แค่หน้าร้อนๆตาพล่ามัวคล้ายจะร้องไห้ ก็ใช่ ผมกำลังจะร้องไห้เพราะถูกฮันบินดุ

          "จินฮวาน"

          "ปล่อย"

          "มาคุยกันก่อน"

          เพราะคิดว่ายังไงอีกคนคงไม่ปล่อยผมไปง่ายๆแน่ ผมเลยต้องหยุด หยุดแล้วหันไปเผชิญหน้ากับฮันบินที่ยืนขมวดคิ้วทำหน้าเครียด

          "จะให้คุยอะไร ?"

          "อะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่ให้คุณมาเงียบใส่ผมแบบนี้"

          "ถ้าฉันพูด นายก็บอกว่าฉันเถียง...แล้วจะให้ฉันพูดอะไร" ผมเชิดหน้าใส่คนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าเรื่องนี้ผมจะผิดเต็มๆก็ตาม

          แต่ผมก็ไม่ยอมหรอกนะที่ปล่อยให้ฮันบินมาข่มผมแบบนี้

          "ดื้อ"

          "อื้ออออ ฮันบิน" แก้มของผมถูกบีบด้วยมือของฮันบินที่คงอาการมันเขี้ยวผมเต็มที่ ทำอะไรไม่ได้มากก็แก้แค้นกันแบบนี้แหละ

          "ผมควรจะลงโทษคนดื้อแบบคุณยังไงดีคุณถึงจะฟัง" นี่ฮันบินเห็นผมดื้อขนาดนั้นเลยหรือไง ?

          "อย่ามาว่านะ"

          "ก็ถ้าไม่ว่า คุณก็จะพาจีนานดื้อแบบนี้ไง...ให้ไม่สบายคนเดียวไม่พอคุณก็จะไม่สบายตามจีนานไปด้วย"

          "แล้วมันยังไง นายจะบอกว่าลำบากที่ต้องดูแลเหรอ ก็ถ้ามันลำบากมากก็ไม่ต้องยุ่ง แค่จีนานคนเดียวฉันดูแลเองได้" 

          "ผมบอกคุณแล้วเหรอว่าลำบาก ก็แค่ไม่อยากให้คุณกับลูกไม่สบาย" 

          "แล้วฉันกับจีนานไม่สบายหรือยัง ? แค่เห็นนอนซมก็ไม่ได่แปลว่าไม่สบายสักหน่อย จีนานก็แค่เหนื่อยเล่นน้ำไม่เข้าใจหรือไง"

          ผมตั้งหน้าตั้งตาเถียงทั้งๆที่ก็รู้แล้วว่าจีนานต้องไม่สบายแน่ๆ เห็นเป็นเด็กดื้อๆแบบนั้นก็ไม่สบายง่ายเหมือนกันแหละ

          "เถียงเก่ง เถียงจนหน้าแดงไปหมด นี่มันนิสัยจีนานชัดๆ ไม่สิ จีนานคงจะติดนิสัยคุณมาแน่ๆ" แล้วมันใช่เรื่องที่ฮันบินต้องมาหาเรื่องผมมั้ยเนี่ย

          "พอเถอะ คุยกันไปก็ไม่รู้เรื่อง ยังไงนายก็ว่าฉันผิดอยู่ดี" เมื่อกี้นะ ผมตะโกนใส่ฮันบินจนปวดหัวหน้ามืดไปหมดแล้ว

          "ผิดแล้วชอบหนี นิสัยเดียวกันเลยนะครับ"

          "จะหาเรื่องให้ได้ใช่มั้ย ?" ผมว่าจะทำให้ตัวเองใจเย็นแล้วนะ แต่ดูคนหาเรื่องสิไม่ยอมง่ายๆแบบนี้ผมก็จะไม่ยอมเหมือนกัน

          "ก็แค่จะบอกให้คุณคิดเยอะๆ ผมคิดว่าคุณโตแล้วและจะดูแลจีนานให้ดีได้ แต่ก็ไม่ใช่ คุณดันเป็นคนพาจีนานดื้อเอง" 

          งั้นเหรอ ?

          ได้ คิมฮันบิน

          แหมะ !

          "นี่....ใช่มั้ยที่นายต้องการ นายอยากดุให้ฉันร้องไห้ อยากฉันอ่อนแอต่อหน้าใช่มั้ย ฮึก นี่ไง...พอใจแล้วนะ"

          "คุณ"

          ผมยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวกๆแล้วจะเดินหนี ที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะทำประชดทั้งหมดแต่เพราะผมไม่เคยต้องมาเงียบเพื่อฟังฮันบินใส่อารมณ์กับตัวเองแบบนี้ต่างหาก

          "มันไม่ได้ผลสักนิด อย่าคิดว่าเอาน้ำตามาใช้แล้วคุณจะพ้นผิดนะ"

          "แล้วจะทำไม นายต้องการอะไรก็พูดๆมาสิ"

          "ไม่ได้อะไรเยอะ แค่จะเตือนให้คุณระวังว่าถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก..."

          ผมผงะถอยหลังแล้วมองสบตาคมที่จ้องผมอย่างคาดโทษไว้ ก็ถ้าจะให้พูดตามความจริง ฮันบินเป็นคนดุนะ แต่ที่ไม่ค่อยแสดงออกเพราะอีกคนคงเกรงใจผมมากกว่า แต่ครั้งนี้...

          "ปะป๊า..."

          "ไม่ต้องมาอ้อน เพราะมันไม่ได้ผล"

          "อย่าดุ" 

          แม่.ง !

          ผมมองจ้องไปที่ริมฝีปากเล็กที่เบะออกมา ก็น่ารักจังเลยวะ 

          ไม่ได้ตั้งใจจะดุคนตัวเล็กขนาดนี้และไม่คิดว่าจะได้เห็นคนตัวเล็กมาอ้อนใส่ด้วย ไม่บ่อยหรอกที่ผมจะอยู่เหนื่อกว่า

          "ก็หนูดื้อ"

          ด้วยความมันเขี้ยวเลยคว้าเอาท้ายเล็กไว้ก่อนจะดึงให้เข้ามาใกล้พร้อมกับประกบจูบลงบนริมฝีปากเล็กทันที บดๆย้ำๆอยู่สักพักก็ผละออก แค่มันเขี้ยวเฉยๆน่ะ

          "หนูไม่ดื้อ" 

          ตายห่า ก่อนหน้านั้นเราสองคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ ? พอมาเจอประโยคอ้อนของคนตัวเล็กตรงหน้าเข้าไปผมก็เป็นฝ่ายไปไม่เป็นเองซะงั้น

          "ร้ายนักยัยตัวเล็ก"

          ไหน ? ใครมันเคยพูดวะว่าจะต้องข่มคนตัวเล็กตรงหน้าให้ได้ 

          ใครกัน ? 

          ไม่ใช่ฮันบินคนนี้แน่ๆ - -












          "จีนานครับ มากินยาเร็วคนเก่ง" 

          ผมเรียกตัวแสบมาสามครั้งแล้วมั้งเรื่องให้ลุกมากินยา แน่นอนว่าเมื่อวานที่ไปเล่นน้ำมาทั้งวันกับพี่จินฮวานน่ะต้องไม่สบายและไม่สบายกันทั้งสองคนพี่น้องเลยด้วยนะ

          งานหนักมันก็เลยตกมาอยู่ที่ผม กับจินฮวานผมไม่ค่อยหนักใจอะไรมากเพราะถ้าดื้อก็แค่จับทุ่มลงเตียงแล้วฟัดซะก็จบ แต่กับตัวดื้อจีนานนี่สิ งานยากมากๆ

          "ลุกเร็วครับ ปะป๊าจะได้ไปเอายาให้พี่จินฮวานกินด้วย" ใช่ เพราะวันนี้แม่กับพี่เซยอยออกไปทำธุระกันข้างนอกเลยเหลือแค่ผมที่ต้องมาดูแลเด็กดื้อทั้งสองคน

          "ปะป๊าก็ไปหาพี่จินฮวานฉิ" 

          "จีนานก็ลุกมสกินยาสิครับ เร็ว" ผมเอื้อมมือจะคว้าแขนเล็กแต่ตัวแสบรู้ดีเลยกลิ้งหนีไปก่อน

          แล้วก็...

          ปึก !

          กูว่าแล้วไงล่ะ หัวไปกระแทกกับกำแพงห้องเลยไง

          "ชู่ว"

          "ฮึก แงงงงงงงงง"

          "ก็หนูทำเองอ่ะครับ โอ๋ๆไม่ร้องครับไม่ร้อง" กว่าจะยอมให้จับตัวได้ก็ต้องเสียน้ำตากันก่อน

          "ฮือ แงงง หนูเจ็บอ่ะ ฮึก ฮือ" สะอึกสะอื้นใหญ่เลยไอ้ลูกหมูเอ้ย

          แต่ถ้าผมมัวแต่โอ๋ จีนานก็จะไม่ยอมกินยารวมไปถึงคนดื้ออีกคนที่รอผมไปป้อนยาให้ จริงๆก็กินเองได้แต่ใครๆก็รู้ว่าสองคนพี่น้องนี้เวลาป่วยแล้วโคตรจะงอแงเก่งกันทั้งคู่

          "ถ้าหนูยอมกินยา เดี๋ยวปะป๊าจะให้หนูดูการ์ตูนทั้งวันเลยโอเคมั้ย ?" ก็เนี่ย ตามใจกันเก่งว่ะ

          "ไม่เอา หนูจะไปหาพี่จินฮวาน" เอ้า

          ตุบ 

          แล้วก็กลิ้งลงจากเตียงวิ่งไปหาพี่จินฮวานทันที คงจะไปฟ้องอ่ะแหละไอ้ตัวดี

          "งือ ปะป๊าจะให้หนูกินยาขมๆ" แล้วยาที่ไหนมันหวานวะ

          "ไม่ต้องมางอแงไม่ยอมกินยาเลยหนูอ่ะ มาหาปะป๊านี่เร็วครับ" ผมล่ะเหนื่อยกับลูกตัวเองจังเลย

          "งื้อ พี่จินฮวาน" แล้วก็กอดกันกลมดิ๊ก

          "ไม่ต้องมาปกป้องกันเลย ยังไงก็ต้องได้กินยากันทั้งสองคน...หนูอ่ะคนแรกเลยมา" ผมเอื้อมมือไปแย่งจีนานมาจากจินฮวานได้สำเร็จ แต่...

          "งื้อ ปะป๊าไม่รักหนู" ก็โวยวายแบบนี้ตลอดแหละ

          "ไม่ต้องเลย มากินยาครับ"

          "ฮื้อ ไม่ๆๆๆๆๆ แงงงง ไม่เอา" ผมมองดูจีนานที่ดิ้นไปมุดแขนมุดขาผมไปเพื่อจะหนี ก็อย่าให้หลุดไปได้นะ

          เพี้ยะ !

          "ฮันบิน...นายตีจีนานทำไม ?"

          ก็เพราะดื้อมั้ยล่ะ

          "งือ...แง"

          "จีนาน เงียบ" มันต้องให้ดุจริงๆว่ะ

          ทั้งๆที่ไม่อยากดุจีนานหรอกแต่จะให้ทำยังไง ก็ดูฤทธิ์เด็กดื้อซะก่อน

          "ฮึก ไม่รักปะป๊าหรอก"

          แล้วก็ดิ้นจนหลุดจากมือของผมไปซุกอยู่กับอ้อมกอดของจินฮวาน คงคิดว่าจะช่วยกันได้ล่ะสิ

          "ออกไป"

          "แต่..."

          "อย่าให้ได้ไล่นะฮันบิน...ออกไปดีๆ"

          เออ !

          ติดว่าตัวเล็กกว่าแล้วจะขู่กันได้เหรอ ?

          ปัง !

          ก็แค่...

          "ไงล่ะ คิดจะเป็นใหญ่แต่ไม่ดูเลยว่าจะทำได้หรือเปล่า" เนี่ย คนบ้านนี้มันใจร้ายกันหมด

          "อย่าไปว่าฮันบินสิลูก" ยกเว้นคุณแม่คนเดียวที่รักผม

          "ดื้อ ทั้งพี่ทั้งน้องเลยครับแม่" ผมพูดอย่างคนหมดแรง จริงๆก็แค่กินยาอ่ะ ยาเม็ดเดียวทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้

          "เอาน่า ยังไม่ชินอีกเหรอ ไว้รอให้เป็นหนักกันก่อนจะได้รู้สึก" อ้าว

          "ยังไงมันก็ไม่พ้นผมอยู่ดีที่ต้องจัดการ"

          "ใช่ เพราะฉะนั้นก็อย่าบ่นแล้วอย่าไปเรื่องมากกับสองคนนั้นเด็ดขาด"

          ก็แค่วันนี้แหละ ผมจะยอมให้แค่วันนี้แล้ววันต่อไปผมจะไม่ยอมแน่

          "คุณแม่ครับ"

          "อะไรเหรอ ?"

          ก็คิดไว้แล้ว ถ้าคิดจะเป็นใหญ่...

          "ผมขอปราบพยศลูกชายของแม่หน่อยได้มั้ยครับ"

          ใจมันต้องกล้าๆเว้ยฮันบิน












          "จีนาน"

          "จีนานครับ"

          หายไปไหนเนี่ยตัวแสบ ไม่ใช่งอนปะป๊าตัวเองแล้วหนีไปโดดน้ำทะเลนะ แต่... ก็ไม่แน่

          "จีนาน...จีนาน"

          "ลูกไม่อยู่ อยู่แต่ผม"

          ผมทำเมินใส่ฮันบินที่เดินเข้าบ้านมาพอดี ก็คงจะจริงอย่างที่อีกคนว่า ทั้งบ้านเงียบขนาดนี้คงจะเหลือแค่ผมกับฮันบินเท่านั้น

          "ไม่ถามเหรอครับ ?"

          "ไม่จำเป็น" ก็คงจะวางแผนกันนั่นแหละ

          ผมเดาได้หรอก :(

          "จะมีแค่คุณกับผมสองคนเท่านั้นในบ้านหลังนี้ เพราะฉะนั้นผมจะทำอะไรกับคุณก็ได้โดยไม่ต้องห่วงว่าใคาจะมาเห็น"

          "เป็นบ้าเหรอ" ผมว่าฮันบินชอบทำตัวให้โดนด่าจริงๆนั่นแหละ

          "ผมไม่ได้บ้าแต่กำลังจะหาเรื่องมาคุยกับคุณ เรามาตกลง...."

          "ไม่" ผมชิงพูดขึ้นมาก่อนแล้วเดินหนี

          ผมไว้ใจฮันบินไม่ได้ ไม่ได้เลยจริงๆนะ

          "ถ้าคุณก้าวขาเดินหนีผมอีกก้าวเดียว..." ผมชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวก่อนจะย่ำไว้กับที่เหมือนเดิม 

          ฮันบินไม่ตีผมหรอก  ที่บอกจะทำอะไรกับผมก็แค่จะหาเรื่องวอแวท่านั้นแหละ

          "คุณโดนหนักแน่"

          ผมว่ามันก็ไม่ได้ต่างอะไรถ้าผมจะยอมดีๆ

          "แค่ไหนล่ะ ? จนกว่าปะป๊าจะพอใจเองเหรอหรือว่าแค่ไหน เช้าเลยมั้ยหรือจนกว่าจะสลบคาอกกันไปข้างนึงเลย...เอามั้ยล่ะเอาแบบนั้นเลยมั้ย ?"

          ผมเดินเข้าไปเผชิญหน้าใกล้ๆกับฮันบินที่ยืนตัวแข็ง ผมรู้ว่าลึกๆฮันบินเป็นคนดุและเจ้าระเบียบยิ่งกว่าผม แต่ที่อีกคนไม่แสดงออกก็เพราะให่เกียรติผมหรือไม่เกรงใจผมมากกว่า แต่นั่นแหละ...ตอนนี้ที่ทำเป็นดุคงคิดว่าผมจะกลัวจริงๆมั้ง

          "ตอบสิ ทำไมปะป๊าไม่ตอบล่ะ ต้องการอะไรกันแน่ หรืออยากทำแบบนั้น ทำไมล่ะจะทำเลยมั้ย ตอนนี้เลยดี..."

          "ครับ"

          ยังไม่ทันจะพูดจบคนที่บอกครับสวนมาก็อุ้มผมขึ้นพาดบ่าทันทีเลย ก็ไม่ต้องพูดเยอะแล้วนะว่าฮันบินจะทำอะไร

          "คุณท้าผมเองทั้งๆที่ผมแค่อยากมาคุยกับคุณให้รู้เรื่องก็แค่นั้น"

          "ทำไมไม่บอกก่อนล่ะ"

          "แล้วคุณให้โอกาสผมมั้ย ? คุณเรยให้โอกาสผมหรือเปล่า ?" จู่ๆจะมาจริงจังเหรอ ได้เหรอฮันบิน

          "อยากได้มากเลยเหรอโอกาส ทั้งๆที่นายก็รู้ว่าโอกาสมันหมดไปตั้งแต่ที่เจนนี่อุ้มลูกของนายมาให้ฉันแล้วก็ยังขอโอกาสอยู่อีกเหรอ...มันไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยเหรอฮันบิน" เมื่อก่อนน่ะ ผมเชื่อใจแล้วก็ไว้ใจฮันบินมาตลอดจนกระทั่งวันนั้น...

           "ผมขอโทษ ผมไม่มีข้อแก้ตัวอะไรเพราะงั้นตอนนี้ผมเลยขอโอกาสคุณอีกครั้งนึง...ให้ผมได้มั้ย ให้ผมเริ่มใหมกับคุณแล้วก็จีนานอีกครั้งนึงได้มั้ยครับ" คำขอร้องพวกนี้มันทำให้ผมเชื่อใจฮันบินได้อยู่อีกเหรอ

          ก็คนอย่างจินฮวานน่ะ รักมากแต่ก็เกลียดมากได้เหมือนกัน

          "ผมสัญญา...."

          "ไม่ต้องสัญญา นายทำไม่ได้หรอกเชื่อสิ" 

          "ผมทำได้...แค่คุณให้โอกาสผม...ผมรักคุณนะตัวเล็ก ให้โอกาสผมเริ่มใหม่กับคุณนะครับ...นะ"

          ก็แค่เข้ามากอดเพื่ออ้อนให้ผมใจอ่อนเท่านั้นแหละ ที่ทำแบบนี้...คิดว่าผมจะใจอ่อนให้ง่ายๆสินะ

          "ต่อให้ฉันไม่พูดว่าให้โอกาส นายก็ทำมันได้...แต่มันอยู่ที่นายเองต่างหากว่าจะทำให้ฉันเชื่อใจนายอีกครั้งมั้ย" ก็ที่ยอมให้มาวอแวให้มาใกล้จีนานอีกครั้ง 

          แค่นี้มันยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอ ?

          "ผมยกให้คุณกับลูกเป็นที่หนึ่งของผมมาตลอด คุณอาจจะมองข้ามมัน...แต่ผมทำแบบนั้นจริงๆ แค่คุณเปิดใจสักนิดคุณก็จะรับรู้มันได้"

          "ก็ถ้านายยืนยันว่าทำมันเต็มที่แล้ว ต่อไปนี้ฉันให้โอกาสนายอีกครั้งนึงก็ได้" มันง่ายไปมั้ยนะ ?

          "ตัวเล็ก...คุณพูดจริงๆใช่มั้ย ขอบคุณนะครับขอบคุณนะ" ก็คงไม่ง่ายไปหรอกมั้ง

          "แต่ถ้าฉันให้โอกาสนายแล้ว แต่ทำมันไม่ได้ ทำให้ฉันเชื่อใจนายไม่ได้"

          "คุณเชื่อใจผมได้ ผมสัญญา"

          แม้ว่าคำว่าสัญญาที่ฮันบินพูดกับผมในตอนนี้มันจะต่างจากอดีต แต่ผมก็จะพยายามเชื่อ...ก็แค่ลองเปิดใจอีกครั้งนึง

          "จำคำของนายเอาไว้ให้ดีแล้วกัน"

          คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

          "เพราะถ้านายผิดสัญญาเมื่อไหร่ นายก็ออกไปจากชีวิตของฉันกับจีนานได้เลย"

          ผมไม่ได้เข้มแข็งหรอก ที่พูดแบบนั้นออกไปใจผมก็เจ็บเหมือนกัน เมื่อก่อนผมรักฮันบินแค่ไหนผมรู้ตัวเองดี ที่ผ่านมาผมทำเป็นลืมแต่ก็ใช่ว่าจะลืมจริงๆสักหน่อย ผมน่ะ...เคยรักฮันบินมากยังไงตอนนี้มันก็ไม่ได้ต่างจากกันเลย

          ก็ถ้าครั้งนี้มันเป็นโอกาสครั้งสุดท้าย... ผมจะลองเสี่ยงกับมันดู

          "ผมรักคุณ...ตัวเล็ก"

          แค่เพียงประตูกั้นเอาไว้ระหว่างเราสองคนตอนนี้ ถ้าผมยอมให้ฮันบินก้าวขาเข้ามาก็แปลว่าผมยอมให้แล้วสินะ

          "ทุกอย่างมันไม่ได้อยู่ที่ฉันหรอก...ฉันน่ะก็ยังยืนอยู่ที่เดิม บ้านหลังนั้นก็ยังหลังเดิมแค่มันเพิ่มจีนานเข้ามา...ถ้านายเข้าใจฮันบิน"

          ผมไม่ได้หวังอะไรมากหรอกก็แค่มีจีนาน ผมรักแล้วก็อยากดูแลจีนานตลอดไปเรื่อยๆ ผมยอมเป็นคนเห็นแก่ตัวก็ได้ที่เลือกจะปิดบังเรื่องพ่อแม่ เพราะแค่อยากอยู่แบบนี้

          "ตัวเล็ก ผมจะทำให้บ้านของเรามันสมบูรณ์...รอผมหน่อยนะ รอผมอีกนิดนะครับ ผมจะกลับมาอยู่กับคุณแล้วก็จีนานอย่างมีความสุข...ผมสัญญา"


















*---------------*

#Jinanicafe


ดราม่าส่งท้ายแล้วจริงๆแหละ
เราก็ไม่รู้ว่าบทสรุปมันจะออกมาถูกใจใครมั้ย
แต่เราจะพยายามให้เต็มที่นะฮับ >__<
เนื้อเรื่องอาจจะออกนอกทะเลไปเยอะ ต้องขออภัย
เพราะบางตอนแต่งปุ๊บลงปั๊บเลย 555555

ส่งท้าย ก็คิดว่ามันคงใกล้จะจบแล้วจริงๆแหละ (มั้ง)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #181 KJH_KJH94 (@KJH_KJH94) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:25

    งอแงเก่งทั้งคนพี่คนน้อง ปะป๊าต้องสู้ๆนะ 5555

    #181
    0
  2. #180 saypp (@pumparepinn2) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    ไม่ต้องมีมาม่าแล้วนะแงงงงงง ฮันบินสู้ๆนะทำให้พี่จินเชื่อใจให้ได้!!! แต่คือแสบคู่จริงๆ ไม่สบายแล้วงอแงมากๆๆ
    #180
    0
  3. #179 Naniii_ (@Nichaphasas) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 12:31
    อย่าทำให้พี่จินเสียใจนะฮันบินนน
    #179
    0
  4. #178 Maepaech (@mb2545) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 23:07
    ไม่ม่าได้ไหมถือว่าขอกันตรงนี้ อยากให้มีความสุขกันสักทีแง้
    #178
    0
  5. #177 KJH_KJH94 (@KJH_KJH94) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 11:18

    งานหนักของฮันบินเลย TTT

    #177
    0
  6. #176 saypp (@pumparepinn2) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:00
    อย่ามาม่า!!!!
    #176
    0
  7. #175 Maepaech (@mb2545) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 15:46
    อันนี้แลงมากแม่
    #175
    0
  8. #174 jHwan (@jKjinhwan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:50
    พวกเค้าสามคนต้องได้อยู่ด้วยกันสิ แงงงงงงง
    #174
    0
  9. #173 vgavga (@vgavga) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:20
    แง่งงงไรท์&#8203;อย่าาาาม่าแรงงงน้าาาาาา&#8203;
    #173
    0