#JinaniCafe : BJIN

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,541 Views

  • 214 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    373

    Overall
    4,541

ตอนที่ 16 : _oPEN : no.16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    1 ก.พ. 62

#JinaniCafe





          "ดื้อ"

          "นายสิดื้อ"

          "ใครดื้อ ? คิดให้ดีๆก่อนนะครับพี่จินฮวาน" เพราะเห็นฝ่ายตรงข้ามทำหน้าจริงจังผมก็เงียบ

          สาเหตุที่มาเกี่ยงกันดื้อมันเกิดมาจากเมื่อตอนเย็นที่ผมพาจีนานออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะในอากาศที่หนาวเกือบจะติดลบ ก็พาไปเดินเล่นทั้งที่รู้ว่าจีนานอาจจะป่วยได้ง่ายๆแต่จะให้ทำยังไงล่ะ ตัวแสบดันมางอแงหาฮันบินไม่หยุดเลยหนิ 

          "เพราะนายเป็นต้นเหตุทำให้จีนานงอแง" ใช่ เพราะฮันบินยุ่งในช่วงนี้เลยทำให้ไม่ค่อยได้กลับบ้าน ก็สองวันมาที มาก็ดึกตอนจีนานหลับไปแล้วนั่นแหละ

          "ผมรู้ว่าคุณมีวิธีจัดการกับความงอแงของจีนานได้ดีกว่านี้ คุณรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรแต่คุณก็ยังดื้อ" 

          "แล้วยังไงล่ะ ?" 

          "จีนานก็ป่วยไง" 

          "ก็พามาหาหมอแล้วนี่ไง นายจะมาว่าฉันทำไมเล่า!" 

          ใครๆก็รู้ว่าจีนานเกลียดการมาหาหมอที่โรงพยาบาลที่สุด แค่พูดเฉยๆยังงอแงแล้วนี่ป่วยจนได้มานอนเลยนะ กว่าจะหมดฤทธิ์หลับไปเมื่อสักพักก็เล่นงอแงจนเหนื่อย ฮือ มันเกิดจากความผิดของผมเองก็ได้แต่จะให้ทำยังไง ก็จีนานป่วยไปแล้วนี่!!!

          "เถียงเก่ง" เหอะ

          "วุ่นวายมากนักก็กลับไปเลย" ผมไล่ ให้ไปไกลๆนั่นแหละดีแล้ว

          "อยู่ได้เหรอครับ ? โรงพยาบาลผีดุนะ" 

          "นี่!!" ก็รู้ว่ากลัวแล้วยังจะขู่อีก

          "หึ" บ้า !

          หลังจากฮันบินขู่ผมเสร็จอีกคนก็นั่งเล่นโทรศัพท์ต่ออีกสักพักก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเลย ไม่ได้หันกลับมาพูดหรือร่ำลาอะไรก่อนเหมือนทุกที นี่ยังไง ? กวนประสาทกันใช่มั้ยเนี่ย !

          ตุบ !

          เฮือก !

          ผมหันไปมองตรงโต๊ะที่จู่ๆหนังสือมันก็ตกลงมาเอง ย้ำว่าตกลงมาเองทั้งๆที่ห้องก็ปิดสนิทไม่มีลมพัดสักนิดเลย แล้วตอนนี้ผมก็อยู่แค่กับจีนานสองคนซึ่งตัวแสบก็นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง และผม...

          ผมที่นั่งอยู่ข้างเตียงและหันหลังให้กับโซฟาด้านหลัง

          'อยู่ได้เหรอครับ ? โรงพยาบาลผีดุนะ'

          บ้าเอ๊ย ! จู่ๆก็ดันไปนึกถึงคำพูดบ้าๆของฮันบินเฉยเลย 

          "งือ..."

          "ชู่ว นอนซะคนเก่ง ไม่มีอะไรคะ...ฮื้อ"

          ปัง !

          เสียงอะไรกันเนี่ย !!!!!

          กริ่ง กริ่งงงง

          "ฮันบิน!" ผมเผลอตะโกนชื่อคนที่ผมเอ่ยปากไล่ให้ไปไกลๆก่อนหน้าอย่างลืมตัว

          ผมไม่ได้เป็นคนกลัวผี แต่มันก็ไม่แน่นอนอะไรทั้งนั้นแหละ คนกำลังใจไม่ดีอยู่นี่หน่า พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็ใจเสียหมดสิ แล้วตอนนี้ผมจะทำยังไงดีล่ะ จีนานก็หลับไปแล้วในห้องก็ไม่มีใครสักคน แม่กับพี่เซยอนก็ดันกลับเชจูไปตั้งแต่เมื่อวานก่อน จะเดินออกไปตามพยาบาลให้มานอนเป็นเพื่อนสักคนก็ไม่กล้าอีก

          "ฮื้อออออ" 

          พอทำอะไรไม่ได้ก็เลยกลั้นใจจะเดินไปข้างนอก ไปตามพยาบาลนั่นแหละ ผมยอมรับก็ได้ว่ากลัว กลัวจะตายอยู่แล้ว

          พรึ่บ !

          "ฮะ....!"

          จู่ๆไฟในห้องก็ดับ ทำไม ? ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ อีกนิดเดียวผมก็จะเดินไปถึงประตูอยู่แล้วเชียว บ้าเอ้ย แล้วตอนนี้คนขี้กลัวอย่างผมจะทำอะไรได้ แค่จะตะโกนเรียกให้พยาบาลมาช่วยยังไม่มีเสียงเลย ได้แต่ยืนขาแข็งหลับตาปี๋อยู่ที่เดิมไม่กล้าขยับไปไหน

          จริงสิ ผมควนโทรให้ฮันบินกลับมาอยู่เป็นเพื่อน อย่างน้อยๆถึงจะไม่ชอบหน้าอีกคนแต่ก็พออุ่นใจได้นะ

          กริ่ง กริ่งงงง

          "แล้วทำไมไม่รู้จักเอาโทรศัพท์ไปด้วยเล่า!" ได้แต่โวยวายเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของฮันบินดังขึ้นอยู่ที่โซฟา เผลอทำตกไว้แน่ๆ

          "ฮื่อ..." 

          "คุณ..."

          "กรี๊ดดดดด" ไม่รู้อะไรเลยกรี๊ดไว้ก่อน แค่มีเสียงดังนิดเดียวผมก็พร้อมจะแหกปากแล้ว

          "เห้ยคุณ ใจเย็นๆผมเองๆ ฮันบิน"

          ฮ ฮันบินเหรอ ?

          "ไอ้บ้า ฮื้อออออ" ทั้งต่อว่าทั้งรีบหันไปกอดอีกคนไว้แน่น กลัวก็กลัวอยากด่าก็อยากด่า

          "ก็อยากทำเก่ง เป็นไงล่ะครับ...งอแงเลย"

          "นายแกล้งฉัน" ผมรู้ทันหรอก นี่มันเป็นแผน

          "หายกลัวแล้วเหรอครับ งั้นผมกลับเลยนะ" ห๊ะ !

          "ไม่ ไม่ให้กลับ...ฮือ ฮันบิน!" งอแงก็ได้ แต่ผมจะไม่ยอมให้ฮันบินกลับไปแน่ๆ 

          "แล้วยังไงต่อครับ ?" 

          "นอนด้วยกัน...ที่นี่" นั่นแหละ 

          พอพูดเสียงแข็งใส่อีกคนเสร็จแล้วผมก็เดินไปนั่งข้างเตียงเหมือนเดิม มองดูจีนานที่นอนหลับสนิทก็ได้แต่ถอนหายใจ อย่าว่าแต่จีนานไม่อยากมาโรงพยาบาลเลย ผมน่ะ ก็ไม่ต่างจากจีนานนักหรอก

          "ไปนอนสิคุณ ดึกแล้ว"

          "จะนอนตรงนี้" 

          "ไปนอนตรงโซฟาครับ" 

          "ฮันบิน"

          จุ๊บ

          "ไอ้...ฮึ้ยยยยยย" แล้วผมก็จำใจลุกขึ้นเดินตึงตังไปนั่งลงที่โซฟา เพราะถูกคนหน้ามึนก้มมาจูบได้หน้าตาเฉย แต่พอจะด่ากลับก็นึกได้ว่าเดี๋ยวจะได้อยู่กับจีนานแค่สองคนเลยเปลี่ยนใจไม่ว่าแล้ว

          ฝากไว้ก่อนคิมฮันบิน !

          "ก็แค่ไม่ดื้อ...นอนไปเลยนะครับ ผมจะดูจีนานให้เอง" 

          "ไม่เหนื่อยหรือไง ?"

          "ใจพองฟูเลยคุณ" 

          "เป็นบ้าเหรอ ?" แค่ถามเฉยๆทำไมต้องยิ้มด้วยก็ไม่รู้

          "ก็คุณถามเพราะเป็นห่วงผม" เหรอ ?

          "แล้วแต่จะคิด" ไม่บอกหรอกแบบนั้นน่ะ เชอะ

          "น่ารักนะคุณอ่ะ...แต่ปากไม่ตรงกับใจไปหน่อย" ได้ทีแล้วเอาใหญ่ นิ้วชี้ที่ถูกส่งมาเขี่ยริมฝีปากล่างของผมนี่มันออกจะเกินไปนะ

          กึ่ด !

          "โอ๊ย คุณๆๆ เจ็บๆ" สมน้ำหน้า :P

          "ง่วงแล้ว" จริงๆ วันนี้ก็มัวแต่เป็นห่วงตัวแสบจนไม่ได้พักเลย

          "นอนสิครับ" 

          "อย่าไปไหน" ผมสั่งโดยไม่มองหน้าแล้วล้มตัวลงนอนเพราะความเพลีย นอนไปได้สักพักก็หลับ ส่วนฮันบินไม่รู้แล้ว ก็รู้แค่ว่าก่อนจะหลับผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างแก้ม

          แล้วสักพักก็รู้สึกถึงความนุ่มยุ่นของริมฝีปากหนาที่จูบลงบนแก้มด้านซ้ายของผม แผ่วเบาและนุ่มนวล

          "ฝันดีนะครับ...ตัวเล็ก"









          ตุบ !


          "ฮ แงงงงงงงงงงงง" เห้ย ตัวแสบ !

          เพราะเหมือนได้ยินเสียงอะไรหล่ยเลยฝืนลืมตาขึ้นดู ทันเห็นจีนานกลิ้งลงมาจากเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างเตียงด้วย เออ แสบจะป่วนไรแต่เช้าเลย

          "ฮื่อ...." ลูกก็งอแง เมียที่นอนกอดเอวผมไว้แน่นก็เหมือนจะงอแง ให้ทำยังไง ?

          "แงงงงงงง ฮึก แงงงงงง" อ่ะ ไปดูลูกก่อนก็ได้วะ

          "ชู่ววว ร้องไห้ทำไมล่ะคะ...โอ้ย"

          "ไม่รักปะป๊าๆๆๆๆ" อะไรวะเนี่ย งอแงกัดหูกันแบบนี้ได้ไง 

          "แค่นอนกอดเฉยๆครับ จีนานก็เห็นว่าโซฟามันเล็ก" ช่างเถอะ ป่วยแล้วชอบงอแงอ่ะ 

          "งื้ออออ ไม่ให้กอดหรอก" อ่าว ดิ้นหนีกันเฉย

          "จีนาน ร้องไห้ทำไมครับ ?"

          "ก็ปะป๊ากอดพี่จินฮวานของหนูอ่ะ หนูไม่ชอบ" อ้าว ก็เมียปะป๊าไงลูก - -

          "เอ่อ....ไม่มีอะไรครับ ตื่นแล้วก็ไปแปรงฟันกันดีกว่าเนอะ"

          "ปะป๊านะช่วยครับ" ผมเห็นท่าอุ้มจีนานของคนตัวเล็กแล้วก็ดูท่าจะไม่ไหว เอาจริงๆก็ตัวจะพอๆกันอยู่แล้วนะ ขืนปล่อยให้อุ้มจีนานที่กอดคอเกาะเป็นลูกลิงคงเดินไม่ถึงห้องน้ำแน่ๆ

          "ไม่....งื้อ ไม่ให้ปะป๊าอุ้มมมมมมม" แต่ก็โวยวายไปงั้น พอถูกผมอุ้มแล้ววอแวเล่นด้วยหน่อยก็เฉยๆ 

          เฉยๆจนคุณหมอเข้ามาตรวจอ่ะถึงได้เบียดตัวมาใกล้แทบจะสิงร่างกัน

          "หนูหายแล้ว หนูไม่ได้เป็นอะไร" รู้ดีกว่าหมออีกว่ะตัวแสบ

          "หมอยังไม่ได้ตรวจให้เลยครับ หายแล้วเหรอ หืม ?" 

          "งือ ปะป๊า...." ทีงี้ล่ะทำเป็นอ้อนเลยไอ้ลูกหมู

          ตอนหมอจะตรวจก็รีบหันมาซุกกับอกของผมแถมกอดไว้แน่นอีก ก็รู้ว่าไม่ชอบแต่แค่หมอจะวัดไข้เฉยๆอ่ะตัวแสบก็เบะปากพร้อมดราม่าแล้ว 

          "หนูอยากกลับบ้าน....ฮึก"

          "ไข้ลดลงแล้วนะ แต่ก็ยังต้องนอนดูอาการต่ออีกวันนึง"

          "ไม่เอา แงงงงงงงงงงงงงง" กูว่าแล้วไงล่ะ

          แค่ได้ยินว่าจะต้องนอนต่ออีกวันก็ร้องไห้จ้าแล้ว แล้วเนี่ย กูจะปลอบยังไงอ่ะ พี่จินฮวานของเจ้าตัวก็ไม่อยู่ด้วยไงเพราะลงไปซื้อของกินมาให้ เออ ดี

          "จีนานอยากกลับบ้านอ่ะ แงงงงงงงงง"

          "จีนาน ร้องไห้ทำไมครับ ?" โอ้โห มาพอดี

          "งื้ออออ จะกลับบ้าน" 

          "เดี๋ยวหมอขอคุยด้วยหน่อยนะครับ" อ้าว จู่ๆก็มาชวนเมียชาวบ้านไปคุยต่อหน้าผัวแบบนี้ได้เหรอวะหมอ ?

          "ไม่ให้ จีนานไม่ให้พี่จินฮวานไป" เออ สู้เขาลูก อย่ายอมให้พี่จินฮวานไปง่ายๆนะ

          "จีนานครับ ไม่งอแงสิ ไม่อยากกลับบ้านเหรอครับ หืม ?" 

          "งั้นคุณจินฮวานไม่ต้องไปก็ได้ครับ ผมจะได้ไม่ต้องทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้"

         "งือ ปะป๊า" 

          "ก็คุยตรงนี้ได้หนิครับ ยังไงก็จะให้จีนานออกจากโรงพยาบาลวันนี้ไม่ใช่เหรอ ?" แน่ละ ผมไม่ยอมให้ไปคุยกันสองคนแน่นอน

          "ฮันบิน อย่าเสียมารยาท" อะไรวะ 

          "โอเคครับ งั้นคุณจินฮวานก็ไปติดต่อพยาบาลด้านนอกได้เลยนะครับ" ก็แค่นี้ป่ะ แล้วเมื่อกี้จะชวนไปคุยกันสองคนทำไมอ่ะ

          "ครับ ขอบคุณนะครับ" ผมล่ะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่เลยตอนเห็นจินฮวานยิ้มเรี่ยราดให้คนอื่น ก็ผมไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้อ่ะ มีแต่ทำหน้าบึ้ง

          "เดี๋ยวผมไปเอง คุณดูจีนานไปเถอะ" 

          หึงอ่ะ เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้คุยกับใครเลย









          "เป็นอะไรมากมั้ยฮันบิน" ผมถามฮันบินที่กำลังกวนประสาทผมด้วยการตามติดไม่ห่าง ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลแล้วที่อีกคนเอาแต่เดินตามจนผมชักจะรำคาญเลยต้องหันไปถามเนี่ย ก็ถ้ายังไม่เลิกทำแบบนี้ผมคงต้องด่า

          "หวง" ห๊ะ ?

          "เป็นบ้าเหรอ ชอบทำตัวให้ด่า" แล้วผมก็เดินชนแขนอีกคนแรงๆก่อนจะเดินหนีออกจากห้องครัว มันน่าหงุดหงิดจริงๆนะ

          "ก็หวง"

          "นี่ ไปไกลๆ" 

          "ไม่เอา เดี๋ยวพี่จินฮวานมีผัวใหม่" อะไรเนี่ย

          "อย่ามาพูดจาแบบนี้นะ" ก็รู้ทั้งรู้ว่ผมไม่ชอบให้พูดจาแบบนี้ก็ยังไม่เลิก แบบนี้เรียกกวนตี-

          "คราวหลังก็เลิกยิ้มไปทั่วสิครับ"

          "หาเรื่อง"

          "ไม่ได้หาเรื่อง ก็เห็นๆกันอยู่ หวง เข้าใจมั้ยครับ" ผมมองฮันบินที่พูดจากวนประสาทจนวินาทีสุดท้ายที่ผมคิดว่าจะไม่ทนฟังแล้ว เลยคิดจะเดินหนีแต่พอมานึกได้ว่าคนหน้ามึนอย่างฮันบินน่ะไม่ยอมเลิกง่ายๆหรอก

          "ขอโทษ...ได้มั้ย ?" ผมขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นมือไปลูบที่แก้มของอีกคนเบาๆ 

          "ได้" เหอะ

          "งั้นก็เลิกวอแวได้แล้ว ฉันจะไปซักผ้า ส่วนนายก็ไปดูจีนาน"

          "จีนานหลับ"

          "ก็ไปดูไว้สิ ตื่นมาไม่เจอใครเดี๋ยวก็งอแงอีก" ก็รู้ๆอยู่ว่าจีนานไม่เหมือนเด็กคนอื่น

          "อยากไปกับพี่จินฮวานทุกที่เลยอ่ะครับ"

          "ฮันบิน....ชอบให้ด่า ?" ผมเชิดหน้าถามอีกคนตรงๆ แต่จริงๆก็ใช่แบบนั้นแหละ

          "ครับ"

          "ไอ้บ้า" 

          จริงๆผมด่าไปก็เท่านั้นแหละ อีกคนไม่ได้สะทกสะท้านอะไรนักหรอก หน้ามึนไปหมดแล้ว

          "ผมจะออกไปข้างนอกนะ" อ้าว

          "แล้วใครจะดูจีนาน"

          "ก็พี่จินฮวานไงครับ เก่งไม่ใช่เหรอ ดูเองเลยนะ" ไอ้ !

          ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังของฮันบินที่เดินออกไปจากบ้าน นึกอยากมาก็มานึกอยากไปก็ไปง่ายๆแบบนี้ก็ได้เหรอ บ้าเอ๊ย 

          "ไปแล้วก็ไปเลย ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาอีกเลยนะ!"











#JinaniCafe

*-------------------------------*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #90 SpFreedom_ (@pumparepinn2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:27
    ปะป๊านี่หน้ามึนดีเนาะ 55555
    #90
    0
  2. #83 i.may,,vip- (@imay-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:22
    โอ้ยยยยย วงวารปะป๊า เอ้ะอะโดนด่าเอะเอ้ะโดนตี รอวันพี่จินฮวานกลับมาน่ารักเร็วๆนะคะไรท์ คิคิ
    #83
    0
  3. #82 131private (@yingaloha) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:32
    หวงจ้าาา หวงมากเลยเนอะ 😂
    #82
    0
  4. #81 APUP2U (@APUP2U) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:10
    น่ารักพ่อแง่แม่งอน
    #81
    0
  5. #80 vgavga (@vgavga) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:58
    แง้งงงงคิดถึงงน้องจีนานนตัวแสบกับพี่จินและป๊ะป๊าาามากกก​ คิดถึงไรท์​ด้วยๆๆๆ​ น้องงงจีหวงพี่จินน่ารักเหมือนเดิมเลย
    #80
    0
  6. #79 mermaid_Indy (@mermaid_Indy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:43
    555555ฉงฉานจาง😣😣😣
    #79
    0