(NCT) TAETEN | LETHAL LUST

ตอนที่ 1 : ZERO | INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

 

CHAPTER : ZERO

INTRO

TYPE : FANTASY

COUPLE : TAEYONG X TEN

RATE : R-15

 

 

 

If you believe that, you will meet me.

In one day

 

รถยุโรปคันเก่ามุ่งหน้าไปยังเมืองเล็ก ๆแห่งหนึ่งทางด้านตะวันตก ซึ่งเป็นจุดหมายสุดท้ายของการเดินทางในครั้งนี้ เมฆหมอกลอยต่ำเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงอุณหภูมิที่กำลังลดลง ตัวรถเคลื่อนผ่านภูเขาสูงชะลูดเสียดฟ้าที่แสนจะน่าพิศวงแต่กลับมีความสวยงามอย่างน่าประหลาดผสมผสานอยู่ในนั้น สีเขียวของต้นไม้บนภูเขาพวกนั้นให้ความรู้สึกน่าหลงใหลจนหลายคนยากที่จะละสายตา แต่คงไม่ใช่กับผู้โดยสารหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเบาะด้านหลังของตัวรถคันนี้อย่างแน่นอน

 

ไม่นานความมืดมิดก็โรยตัวเข้าปกคลุมท้องฟ้าเมื่อยามพระอาทิตย์อัศดง พายุที่ก่อตัวมาได้สักพักเริ่มโหมกระหน่ำสาดซัดหยาดฝนให้ตกลงมาไม่ขาดสายจนแทบจะมองไม่เห็นถนนที่ทอดยาวไปข้างหน้า รถยุโรปคันเก่าค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงจนคนที่นั่งอยู่ด้านหลังรู้สึกได้

 

“พายุงั้นหรอ แย่ชะมัด”

 

อลิน เลเนอร์ละสายตาจากหนังสือเล่มหนาในมือก่อนที่จะเอ่ยขึ้นเบา ๆ สองข้างทางที่เคยมีแสงรำไรตอนนี้กลับมืดสนิท เม็ดฝนที่เกาะพราวไปทั่วกระจกใสเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตอนนี้เขาใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางเต็มทีแล้ว นิ้วเรียวสัมผัสแผ่วเบาที่บานกระจกนั้นจนรับรู้ได้ถึงไอเย็นเฉียบที่ส่งผ่านเข้ามา

 

“คุณหมอจะให้ผมหยุดรถก่อนไหมครับ”

 

“ไม่เป็นไร ขับต่อไปเถอะ”

 

ชายหนุ่มว่าก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือเล่มหนาในมือของตนต่อ ประกายแสงวูบวาบพาดผ่านท้องฟ้าพร้อมกับเสียงคำรามที่ดังสนั่นไม่ได้เรียกความสนใจจากคนตัวสูงไปได้เลยสักนิด อลินยังคงตั้งใจอ่านหนังสือโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างดังเดิม

 

หน้ากระดาษสีชาถูกพลิกซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อม ๆกับที่คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่อลินก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่ถูกบันทึกลงบนหนังสือเล่มนี้เลยสักนิด ความสับสนกำลังตีรวนภายในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

บันทึกที่ถูกเก็บไว้มานานนับยี่สิบปีดูไร้ประโยชน์สิ้นดีเมื่ออลินได้พิจารณา มือเรียวปิดมันลงเมื่อคิดว่าถ้าขืนอ่านต่อไปอย่างไรเสียเขาก็คงจะไม่รู้อะไรไปมากกว่านี้แน่นอน นอกเสียจากต้องไปหาคำตอบด้วยตัวเอง

 

หนังสือหน้าสุดท้ายถูกจรดเอาไว้ด้วยเลือดของใครบางคนที่อลินเองก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ ปรากฏชื่อสถานที่ที่อาจจะเป็นคำตอบของคำถามทั้งหมด—ที่นั่น

 

 

คฤหาสน์เทอร์ริล

 

 

เอี๊ยด!

 

เสียงล้อรถบดกับถนนดังสนั่นก่อนจะหยุดกะทันหัน ส่งผลให้คนที่นั่งอยู่ด้านหลังอย่างอลินต้องเงยหน้าขึ้นไปเอ่ยถามสารถีที่ขับพาเขามาตลอดทางอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

 

“มีอะไร”

 

หนังสือในมือถูกเก็บเข้าไปในกระเป๋าข้างกายทันทีเมื่อชายหนุ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่เริ่มไม่ชอบมาพากล แต่อลินก็ทำได้เพียงแค่ไล่ความคิดพวกนั้นออกจากหัวไป

 

“ไม่แน่ใจเหมือนกันครับคุณหมอ”

 

อีกฝ่ายว่าก่อนจะหันมามองหน้าเขาเพื่อขอความเห็น

 

“งั้นนายลงไปดูเถอะ ถ้ามีอะไรก็เรียกฉัน”

 

สิ้นคำสั่งของคนเป็นเจ้านาย ชายแก่ก็รีบลงไปจากรถด้วยความรวดเร็วทันที เพราะเกรงว่าจะทำให้การเดินทางในครั้งนี้นั้นล่าช้ากว่ากำหนด

 

โดยไม่รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเลยแม้แต่น้อย...

 

สายตาเรียวของหมอหนุ่มจดจ้องออกไปนอกตัวรถ เม็ดฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายเป็นเหตุทำให้สองข้างทางนั้นมืดสนิท มีเพียงเงาดำ ๆของต้นไม้ที่พาดผ่านลงมาบนถนนเท่านั้นที่อลินเลเนอร์จะมองเห็น

 

หายไปเพียงครู่เดียวชายแก่ก็กลับมาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตบางอย่างในมือ อีกฝ่ายเคาะกระจกพลางเอ่ยเรียกเขา เพราะฝนที่ยังตกลงมาอย่างหนักทำให้อลินไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายพูดอะไร มือเรียวเอื้อมไปเปิดมันพร้อมกับที่ชายแก่เองก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

 

“ลูกกวางครับคุณหมอ”

 

ตามสัญชาติญาณ อลินรีบเอื้อมมือไปจับมันทันทีเมื่อเห็นบาดแผลขนาดใหญ่ที่ขาของลูกกวางตัวนั้น หยดเลือดมากมายเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อตัวเก่าของชายแก่ กลิ่นคาวคละคลุ้งลอยไปทั่วรถเมื่อลูกกวางตัวเล็กกำลังจะถูกอุ้มเข้ามา

 

“ไปเอาอุปกรณ์ที่หลังรถมาให้ฉันที”

 

“ครับคุณ—”

 

ฉึก!

 

กรงเล็บสีเงินสะท้อนกับแสงของสายฟ้าที่พาดผ่านลงมาถูกดึงออกจากร่างกายของชายแก่ตรงหน้า เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากบาดแผลขนาดใหญ่ มือเหี่ยวย่นทั้งสองข้างปล่อยลูกกวางลงพื้นหมายจะเอื้อมมาขอความช่วยเหลือแต่ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้วเมื่อร่างทั้งร่างถูกกระชากเหวี่ยงออกไปด้วยความรวดเร็ว

 

ดวงตาทั้งสองข้างของอลินเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อสัตว์ตัวใหญ่สีดำทมิฬกำลังฉีกร่างของชายแก่นั่นออกเป็นชิ้น ๆ ไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้องโหยหวนของเหยื่อให้เลเนอร์ได้ยิน สัตว์ร้ายตัวนั้นจัดการคร่าชีวิตของชายแก่อย่างโหดเหี้ยมไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ เลือดสีแดงฉานไหลเปื้อนเต็มถนนคอนกรีตพร้อมกับกลิ่นคาวที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

 

อลินแทบหยุดหายใจเมื่อดวงตาสีแดงก่ำตวัดมามองเป้าหมายต่อไปของมันอย่างตัวเขา ปืนในกระเป๋าถูกคว้าออกมาพร้อมกับมือเรียวที่หมายจะเอื้อมไปเปิดประตูรถอีกฝั่ง แต่ทว่าก็ดันช้ากว่าสัญชาติญาณดิบของสัตว์ป่าอยู่ดี

 

ทันทีที่เห็นเหยื่อพยายามจะหนีจากการล่าในครั้งนี้ มันก็จัดการพุ่งเข้าชนอย่างแรงจนรถยนต์คันเก่าพลิกคว่ำ ทำให้หมอหนุ่มกระเด็นออกมาด้วยความรวดเร็วก่อนที่ทั้งร่างจะกระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบอย่างแรง

 

ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทั้งร่างกายทันทีที่อลินขยับตัว บาดแผลมากมายปรากฏบนผิวเนียนของหมอหนุ่มพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากศีรษะ มือเรียวพยายามเอื้อมไปหยิบปืนที่ตกอยู่ใกล้ ๆมาซ่อนไว้ทันที เสียงคำรามของท้องฟ้ากับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ได้ทำให้อลินรู้สึกหวาดกลัวเท่ากับเงาทมิฬของสัตว์ร้ายที่กำลังตรงดิ่งเข้ามาหาเขา

 

ดวงตาทั้งสองข้างกำลังพร่ามัวเพราะหยาดน้ำฝนที่ตกลงมากระทบกับใบหน้า ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่อาการมึนจากการถูกกระแทกเมื่อครู่พลางกระพริบตาถี่เพื่อมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ให้ชัดว่ามันคือตัวอะไรกันแน่

 

 

เกรย์วูล์ฟงั้นหรอ

 

 

ไม่ใช่

 

 

นี่มันไม่ใช่

 

 

“สวัสดี หมอเลเนอร์”

 

 

แวร์วูล์ฟ

 

 

อลินเลเนอร์ไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเองเลยสักนิด เขาไม่เคยคิดว่าบนโลกใบนี้จะมีสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์หมาป่าเลยด้วยซ้ำ อลินคิดมาตลอดว่ามันเป็นเพียงแค่นิทานปรัมปราที่ถูกแต่งขึ้นมาเพื่อให้มนุษย์เกรงกลัวต่อการกระทำบาปก็เท่านั้น

 

หากตรงหน้าของชายหนุ่มไม่ใช่สัตว์ดุร้ายที่ร่างกายของมันถูกปกคลุมไปด้วยขนยาวรุงรังสีดำทมิฬแต่ทว่ากลับยืนสองขาได้อย่างมนุษย์ กรงเล็บสีเงินเปื้อนเลือดของมันต้องกับแสงที่สว่างวาบไปทั่วทั้งท้องฟ้ายามที่มันผ่าลงมาเป็นระยะ ๆ กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในปากของอลินยังไม่เหม็นเท่ากลิ่นสาปของสัตว์ร้ายตรงหน้าเลยสักนิด

 

“ไม่เห็นจะต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นเลยนี่”

 

“แกเป็นใคร”

 

อลินไม่สนใจเสียงแหบต่ำที่เอ่ยออกมาราวกับต้องการจะปั่นประสาทเขา มือเรียวพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายแต่มันก็ยากเย็นเสียเหลือเกิน

 

“ชู่ว! อย่าพึ่งถามฉันเลยเด็กดี”

 

“เรามาหาอะไรสนุก ๆทำกันก่อนดีกว่า”

 

“แกจะทำอะไร—อึก!”

 

ไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยค ฝ่าเท้าของปีศาจชั้นต่ำก็ถูกยกขึ้นมาเหยียบลงบนลาดไหล่ของคนที่ตกเป็นเหยื่ออยู่ในตอนนี้ บาดแผลจากกระจกที่กรีดลึกลงไปบนผิวเนียนถูกฝ่าเท้านั่นขยี้ลงมาจนชายหนุ่มต้องกัดฟันกรอดเพื่อข่มความเจ็บเอาไว้ ก่อนที่มันจะย่อลงมาจนอยู่ในระดับเดียวกับเขา พร้อมกับฝ่ามือหยาบกร้านที่ถูกส่งมาบีบคางของหมอหนุ่มให้เงยขึ้นไปประจันหน้ากับมัน

 

“พูดจาระวังหน่อยสิคุณหนูเลเนอร์

 

“ไปตายซะ”

 

ไม่พูดเปล่าน้ำลายผสมกับเลือดจากบาดแผลข้างในถูกถ่มใส่หน้าอัปลักษณ์ของปีศาจร้าย เสียงหอบหายใจหนัก ๆ เป็นสัญญาณบ่งบอกได้เป็นอย่างดีเลยว่ามันคงจะโมโหไม่น้อยที่ถูกเขาทำท่าทางอวดดีใส่แบบนั้น

 

อลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นใคร มาจากที่ไหน ต้องการอะไรกันแน่ แต่สิ่งที่รับรู้ได้ในตอนนี้ก็คือเขาจะต้องหนีไปจากการตกเป็นเบี้ยล่างของมนุษย์ครึ่งปีศาจตรงหน้าให้เร็วที่สุด มือเรียวกำกระบอกปืนในมือที่ตนเองซ่อนเอาไว้แน่น เตรียมจะลั่นไกใส่สัตว์ร้ายตรงหน้าทุกเมื่อ

 

“จองหอง!”

 

ปัง!

 

เสียงเหนี่ยวไกปืนดังลั่นไปทั่วบริเวณ กรงเล็บที่ยกขึ้นมาหมายจะฉีกร่างของชายหนุ่มออกเป็นชิ้น ๆค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาสีแดงก่ำของมันเบิกโพลงจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ก่อนที่มันจะล้มลงพร้อมกับเลือดสีดำคล้ำที่กำลังไหลทะลักออกมาจากร่างของปีศาจแวร์วูล์ฟตนนี้ กลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนน่าสะอิดสะเอียดเต็มทน

 

 

แต่เสียงปืนนั่น

 

 

ไม่ใช่ของเขา

 

 

เสียงฟ้าผ่าพร้อมกับแสงที่สว่างวาบไปทั่วเผยให้เห็นบุคคลปริศนาเจ้าของกระสุนที่เพิ่งจะคร่าชีวิตของปีศาจแวร์วูล์ฟตรงหน้า ควันสีเทาหม่นลอยออกมาจากปลายกระบอกปืนที่กำลังถูกลดไว้ข้างลำตัวของผู้มาเยือนใหม่อย่างช้า ๆ พายุที่ตอนแรกเทกระหน่ำลงมาราวกับท้องฟ้าถล่มเริ่มซาลงและแปรเปลี่ยนเป็นเพียงหยาดฝนโปรยโปรย

 

ผ้าคลุมสีดำผืนยาวที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่ปลิวไสวไปตามแรงลมที่พัดผ่าน แอ่งน้ำเจิ่งนองบนพื้นถูกเหยียบย่ำโดยเจ้าของกระบอกปืนสีเงินนั่น อลินเลเนอร์เผลอกลั้นหายใจอีกครั้งเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะท้องฟ้าที่มืดสนิททำให้ชายหนุ่มไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช่มนุษย์จริง ๆ หรือเป็นเพียงปีศาจแสนดุร้ายอีกตัวกันแน่

 

“หยุด!”

 

“อย่าเข้ามา!”

 

สบโอกาสที่อีกฝ่ายนั้นยังอยู่ห่างมากพอ อลินยันตัวลุกขึ้นก่อนจะใช้ปลายกระบอกปืนจ่อไปยังทิศทางที่บุคคลปริศนานั้นยืนอยู่ทันที แต่ทว่าบาดแผลบนลาดไหล่และเลือดสีแดงฉานที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุดทำให้ชายหนุ่มต้องนิ่วหน้าพลางขบกรามแน่นเพราะความเจ็บ ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ยังว่างกดมันเอาไว้

 

“แกเป็นใคร!”

 

ทันทีที่อลินตะโกนลั่น ฝีเท้าของคนตรงหน้าก็หยุดชะงักลง ไร้ซึ่งคำตอบจากอีกฝ่าย มีเพียงเสียงหยาดฝนที่ตกลงมากระทบพื้นประปราย และเสียงหอบหายใจหนัก ๆ จากคนเจ็บที่ยืนถือปืนเตรียมพร้อมจะลั่นไกได้ทุกเมื่อถ้าหากอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์ขึ้นมา

 

หัวใจของหมอหนุ่มสั่นระรัว เมื่อกระบอกปืนสีเงินวาววับของคนตรงหน้าถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง ปลายของมันจ่อมาที่ร่างกายของอลินอย่างไม่ต้องสงสัย ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุม พร้อมกับบรรยากาศที่แสนจะน่าอึดอัด อลินรู้สึกราวกับโดนเชือกเส้นใหญ่รัดคอเอาไว้จนแทบจะหายใจไม่ออก ปลายกระบอกปืนของทั้งคู่ต่างชี้เข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมลดละ

 

“แกไม่ควรมายุ่งกับคนของฉัน”

 

อลินชะงักไปในแทบจะทันทีเมื่อเสียงทุ้มต่ำของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ความรู้สึกราวกับตกเป็นเหยื่อทำให้หมอหนุ่มหวาดกลัว แต่ก็ต้องข่มมันเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ มือเรียวผละออกจากบาดแผลก่อนจะกระชับปืนที่ถืออยู่อีกข้างแล้วจัดการเหนี่ยวไกทันที

 

 

ปัง!

 

 

ร่างกายของอลินเลเนอร์ทรุดลงบนพื้นพร้อมกับกระบอกปืนสีดำที่กระเด็นออกไป หูสองข้างอื้ออึงพร้อมกับหัวใจที่สั่นระรัวอย่างหวาดกลัว มือเรียวรีบยกขึ้นไปกดบาดแผลขนาดใหญ่บนลาดไหล่อีกครา ก่อนที่ใบหน้าซีดเซียวจะเงยขึ้นไปสบกับอีกฝ่าย และเป็นอีกครั้งที่เสียงปืนนั่น—ไม่ใช่ของเขา

 

“ฉันเตือนแกแล้วนี่”

 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้า ๆ ก่อนที่กระบอกปืนนั่นจะลูกลดไว้ข้างกายของเจ้าตัวดังเดิม ลูกตะกั่วสีเงินที่เพิ่งจะลอยเฉียดศีรษะของหมอหนุ่มไปทำให้อลินตกใจ ก่อนจะต้องนิ่วหน้าเมื่อกลิ่นเหม็นเน่าลอยเข้ามาเตะจมูกอีกครั้ง หางตาเหลือบไปเห็นเท้าของสัตว์ร้ายที่เคยเกือบจะขย้ำเขาก่อนหน้านี้ อลินรีบหันขวับไปมองก่อนจะต้องถอยหลังหนีเมื่อร่างของปีศาจนั้นล้มลง

 

รูโหว่บนกะโหลกของมันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีเลยว่าลูกตะกั่วที่อลินคิดว่าจะถูกฝังไว้บนร่างกายของเขาในตอนแรกถูกใช้คร่าชีวิตของปีศาจร้ายที่อลินไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามันโผล่มาและเตรียมจะเล่นงานเขาจากด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่

 

อลินรู้สึกขอบคุณอีกฝ่ายเหลือเกินที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากความตายถึงสองครั้ง เลเนอร์เตรียมจะลุกไปหาคนตรงหน้าเพื่อแสดงความขอบคุณอย่างที่ตั้งใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่แสงของสายฟ้าพาดผ่านลงมา สายตาเรียวของคนเจ็บเหลือบไปเห็นเงาที่สะท้อนในแอ่งน้ำ หมอหนุ่มชะงักค้างไปในทันทีกับสิ่งที่เขาเห็น

 

ไม่มีเงางั้นหรอ

 

ไม่จริงน่า…

 

สัญชาติญาณที่สัมผัสได้ถึงความอันตรายทำให้อลินถอยหลังกรูด ดวงตากลมจ้องมองบุคคลตรงหน้าก่อนที่ขาสองข้างจะจัดการหันหลังแล้วออกวิ่งด้วยความรวดเร็ว วินาทีนั้นแม้ความเจ็บจะเล่นงานจนแทบยืนไม่อยู่แต่จิตใต้สำนึกก็สั่งให้หมอหนุ่มหนีอย่างไม่คิดชีวิตจริง ๆ

 

คนที่ฆ่าได้แม้กระทั่งปีศาจดุร้ายมีหรือจะไว้ชีวิตมนุษย์ธรรมดาอย่างเขา เลเนอร์ที่กำลังบาดเจ็บลัดเลาะไปตามต้นไม้ใหญ่และพื้นที่ชื้นแฉะด้วยความทุลักทุเล เสียงคำรามของสัตว์ร้ายอย่างแวร์วูล์ฟหลายตัวดังก้องกังวานไปทั่วทั้งป่าราวกับต้องการจะขู่ให้เขากลัว

 

เลเนอร์ตัดสินใจหยุดพิงกับต้นไม้เมื่อร่างกายของเขานั้นแทบจะทนไม่ไหว เลือดสีแดงฉานจากบาดแผลยังคงไหลไม่หยุด เฉกเช่นเดียวกับความเหน็บหนาวที่เริ่มทวีคูณมากขึ้นเมื่อเส้นทางที่เขามุ่งหน้าเข้าไปคือป่าลึก

 

หมอหนุ่มหลับตาลงพร้อมกับขบกรามแน่น เขาอยากมีชีวิตรอดไปจากที่นี่ อลินไม่อยากตายทั้ง ๆที่ตัวเขายังไม่รู้ความจริงของเรื่องราวที่ตนเองนั้นสงสัยมากมาย

 

แกร๊ก!

 

อลินแทบหยุดหายใจอีกคราเมื่อคนที่เขาเพิ่งหนีมาอย่างไม่คิดชีวิตกลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายดันมายืนอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว ความหวาดกลัวกัดกินหัวใจของคุณหนูคนเล็กของตระกูลเลเนอร์จนยากที่จะควบคุมได้

 

ผ้าคุมสีดำยาวที่ปกคลุมร่างสูงของอีกฝ่ายเอาไว้ทำให้อลินไม่สามารถรู้ได้ว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาแท้จริงแล้วเป็นตัวอะไรกันแน่ ฝีเท้าของอีกฝ่ายที่กำลังย่างกายเข้ามาใกล้เขาอย่างเชื่องช้า ทำให้อลินเผลอกลั้นหายใจอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มตัดสินใจส่งมือที่กำลังกอบกุมบาดแผลของตนเองออกไปกระชากผ้าคลุมผืนยาวนั้นด้วยความรวดเร็ว

 

พรึ่บ!

 

หายไปแล้ว

 

คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเมื่อสิ่งที่ได้เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่า ใต้ผ้าคลุมสีดำไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอย่างที่อลินเข้าใจ ความสับสนที่กำลังตีรวนภายในใจทำให้เลเนอร์เกิดคำถามมากมายแต่ทว่าก็ช้าเกินไปเสียแล้วที่จะมาสงสัยกับเหตุการณ์ทุกอย่างในตอนนี้

 

ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อฝ่ามือเย็นเฉียบแตะลงบนลาดไหล่ของเขา ความหวาดกลัวเข้าครอบงำอย่างรวดเร็วพร้อม ๆกับลมหายใจที่เริ่มขาดห้วง แม้จะไม่เชื่อในพระเจ้าแต่บัดนี้อลินเลเนอร์กลับทำได้เพียงแค่สวดภาวนาอ้อนวอน ขอให้เขามีชีวิตรอดออกไปจากที่แห่งนี้เสีย

 

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้าง ๆหูราวกับอีกฝ่ายอยู่ใกล้กันเพียงแค่ลมหายใจกั้น ก่อนที่อลินจะรับรู้ถึงสัมผัสร้อนผ่าวจากริมฝีปากของบุคคลปริศนาที่แตะลงบนใบหู ดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวปิดลงอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าเขาจะต้องจมอยู่ในห้วงนิทราอันแสนยาวนานในค่ำคืนนี้ไปตลอดกาล พร้อมกับที่ฟันคมออกแรงกัดบนลำคอระหงเพื่อฝากรอยสัญลักษณ์แห่งการพบเจอ

 

 

“ยินดีต้อนรับอีกครั้ง”

 

 

“เลเนอร์”

 

 

เฮือก!

 

 

 

 

 

 

#ลัชเทอริล

เพิ่งเคยแต่งแนวนี้ครั้งแรกจริงๆค่ะ

ยังไงฝากความชั่ววูบนี้ไว้ด้วยนะคะทุกโค้น ;-;

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #20 97ivy (@palmmus) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 22:15
    โอโห้ สุดยอดมากเลยฮะ คิดภาพตามได้แต่ละฉากเลย สนุกๆๆๆ
    #20
    0
  2. #16 Champagne`♧ (@prissiapink) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 21:22
    เรื่องราวลึกลับซับซ้อนมากเลยนะเนี่ย เอาเป็นว่าแค่ตอนกวาง(แวร์วูฟ)ขย้ำคนแก่ตอนแรกก็กลัวแล้ว ฮื่อ แล้วนี่ยังแบบปริศนามาให้เพียบ เป็นเรายอมตายตรงนั้นดีกว่า แอะ สุดยอดมากค่ะคุณไรท์! บรรยายยังดีเหมือนเดิมเลย สู้ๆต่อไปนะคะ! อย่าเพิ่งหมดไฟน้า
    #16
    0
  3. #14 meh. (@khemmie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 15:56
    สุดยอดดด
    #14
    0
  4. #11 ปริญ (@PARINRAT) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 14:43
    บรรยายดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วอึดอัดตามเลย สุดยอดมากก
    #11
    0
  5. #9 :meyme (@meyme_ibp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 00:56
    บรรยายดีมากเลยค่ะ ติดตามแน่นอน ใจตอนนี้คืออยากรู้แล้วว่าเป็นตัวอะไร แล้วเป็นเป็นตัวละครไหนในฟิคนี้
    #9
    0
  6. #7 Malianne (@satang-member-1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 12:10
    ประทับใจการเขียน การบรรยานมาก ๆ เลยค่ะ ฉากสุดท้ายคือสุดยอด
    #7
    0
  7. #5 gutcha (@tarrx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 16:12
    อมกกก ประทับใจมาก ภาษาดีมากค่ะคุณไรท์ เเง ชอบอ่านเเนวนี้มาก !!!! ขอบคุณที่เเต่งนะคะ รอเฉลยเลยว่าคุณหนูเจอใคร ;__;
    #5
    0
  8. #4 doyoungtherabbit (@doyoungtherabbit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 07:48
    ไม่มีเงา กัดคอนี่แวมไพร์ใช่มั้ยคะ กรี๊ดดด รอเลยค่า
    #4
    0
  9. #3 Arrz" (@runrun-cat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 01:10
    ปักหมุดรอเลยฮะ ความกลิ่นอายแฟนตาซีกับพวกตำนานพวกนี้ เลเนอร์คือดูจะได้ลุ้นกันอีกหลายฉากเลย แต่ก็คือ คุณคนนั้นที่ไม่มีเงา (?) โผล่มาอย่างเท่ ผ้มน่ะนะประทับใจมากเลยครับ โฮ ;-;
    #3
    0
  10. #2 armmmzzz (@armkamonwan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 00:11
    รอเลยค้าบบ
    #2
    0
  11. #1 Pearl Of Magic (@-naime-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:03
    ความหลังกับคฤหาสน์?
    #1
    0