คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] STAY : Mark x Jinyoung [SF] STAY : Mark x Jinyoung | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คนนึงไม่เคยรับรู้  คนนึงไม่เคยบอก 
ฉันจะอยู่ตรงนี้ใกล้ๆ ไม่ว่านายเรียกเมื่อไหร่ ฉันก็พร้อมจะไปหานายเสมอ...




 

 


ถ้ากลับมาแล้วเห็นเขาร้องไห้ ผมคงจะรู้สึกดีกว่านี้

ดีกว่าที่เห็นว่าเขากำลังกอดใคร

ดีกว่ารู้ว่าใครคือคนที่ทำให้เขายิ้มได้อีกครั้ง

คนที่ทำให้เขาเสียใจ และคนที่ทำให้เขายิ้มได้ยังเป็นคนๆนั้นเสมอ...

.

.

.

by HhoneyG

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ธ.ค. 59 / 20:35




: Mark x Jinyoung

: Romantic drama

 



 

STAY

 

 


 

“ถ้านายไม่ไล่ฉันก็จะไม่ไป...”

 

 







 

 

 

“มาร์ค...ไม่โอเคเลยมาหาหน่อย”

 

ข้อความที่ถูกส่งมาทางโทรศัพท์ คนที่ผมรู้ดีว่าใคร

คนที่ไม่ว่าจะเรียกเมื่อไหร่ผมก็พร้อมจะไปหาเสมอ

ปาร์คจินยอง คนนั้น คนที่เห็นค่าผมแค่เวลาทุกข์ใจ

 

 

อาจจะเพราะเราเป็นเพื่อนกัน อาจจะเพราเขาไม่เคยเห็นผมในสายตา

อาจจะเพราะอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ผมไม่สามารถเข้าถึงใจเขาได้


อาจเพราะเขามีคนรักอยู่แล้ว






 

ผู้ชายโชคดีคนนั้น ผู้ชายที่ทำให้เขาเสียน้ำตาเสมอ

อยากถามเขาเหลือเกินทำไมยังทน แต่ผมเองก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน ว่าทำไม?

คงเป็นเพราะรักเขามากจึงยอมให้เขาทำร้ายจิตใจอยู่แบบนี้

 

 

จะหาว่าเขาใจร้ายก็คงไม่ถูก คงเป็นผมเองที่ปอดไม่กล้าบอก

ใครๆก็รู้ว่า มาร์คต้วน คนนี้รัก ปาร์คจินยอง มากแค่ไหน

คงจะมีก็แต่จินยองคนโง่คนนั้นที่ไม่ยอมรับรู้อะไรเลย

 

 

เราสนิทกันตั้งแต่ตอนเข้ามหาลัยปีหนึ่ง

ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผมก็ไม่เคยมองใครอีกเลย สายตาผมมีแต่เขา

ตรงกันข้ามกับเขาที่มองทุกคน แต่กลับมองไม่เห็นผมที่อยู่ใกล้แค่นี้

 

 

ในเวลาเที่ยงคืนกว่า ผมพาตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องที่คุ้นเคย

กดกริ่งได้ไม่นานเจ้าของห้องร่างบางก็มาเปิดประตู

ไม่มีคำพูดหรือคำทักทายใดๆ มีแต่เจ้าของร่างนุ่มนิ่มตรงหน้าที่โถมตัวเข้ามาโอบกอดผม

ผมกอดตอบอย่างเต็มใจ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กอดนี้จะหายไปหรือกลายเป็นของคนอื่น

แต่ตอนนี้อ้อมกอดนี้คือของผม ผมอยากกอดมันไว้ให้นานที่สุด

 

 

ทุกครั้งที่พวกเขาทะเลาะกัน ผมได้แต่แอบหวัง

อยากให้เขาเลิกๆกันไปซะ

แต่น้ำตาของปาร์คจินยอง ก็เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากเห็นที่สุด

ผมเกลียดที่เขาร้องไห้ ...ให้ใครที่ไม่ใช่ผม

 

 

“เราไม่ไหวแล้วเราจะเลิก”

 



ร่างบางตรงหน้าผมร้องไห้จนตัวโยน นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมปวดใจ

ผมอยากเดินเข้าไปต่อยไอ้หมอนั่นให้คว่ำ กล้าดียังไงมาทำร้ายคนของผม

อิมแจบอมเจ้าชู้มากแค่ไหน ใครๆก็รู้ มีแต่ร่างบางตรงหน้าผมนี่แหละที่ยังทน

 

 

ผมไม่รู้ว่าจะพูดยังไง ไม่รู้จะปลอบใจยังไง

ผมทำได้แค่นั่งอยู่ตรงนี้ นั่งอยู่ข้างๆให้เขารู้ว่า...

 

 

ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังมีผมอยู่ตรงนี้เสมอ

 

 


นานพอสมควรกว่าเขาจะหยุดร้องไห้ ดวงตาคู่สวยตอนนี้บวมไปหมด

“ดึกแล้วนอนที่นี่แหละ” เขาว่า

“อืม”

 

เขาเดินไปล้างหน้าสักครู่ก็ออกมา

“เข้าไปนอนที่ห้องด้วยกันสิ”

ผมไม่ได้พูดอะไรแค่เดินตามเขาเข้าห้องนอนไป การปฏิเสธเขาคือสิ่งที่ผมไม่คิดจะทำ

ถือว่านี่คือรางวัลปลอบใจสำหรับเพื่อนอย่างผมก็แล้วกัน

 

 


ผมมาที่ห้องเขาบ่อยแต่ไม่เคยได้เขามาถึงห้องนอนเขาสักครั้ง

ร่างบางแทรกตัวลงไปในผ้าห่ม แล้วตบที่ว่างข้างๆเบาๆเป็นเชิงเรียกผม

ใจผมตอนนี้เต้นแรงจนอยากสั่งให้มันหยุดเต้นซะ 

ผมรู้ดีว่าเขาไม่ได้คิดอะไร แต่คนที่คิดไม่ดีมาตลอดอย่างผมก็หยุดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้จริงๆ

 


ปาร์คจินยองนี่มันลูกแมวขี้อ้อน

 

 


ผมแทรกตัวลงบนเตียงที่ว่างข้างๆเขา 

กลัวเหลือเกินว่าเขาจะได้ยินเสียงใจผมที่เต้นแรงอยู่ตอนนี้

“ขอโทษนะที่ต้องเรียกมาร์คมากลางดึกแบบนี้” เขานอนตะแคงซ้ายหันหน้ามาหาผม

ริมฝีปากสีพีชที่กำลังเบะบึนอยู่หน่อยๆบวกกับตากลมโตที่มองมาอย่างขอโทษ 

ทำเอาผมหายใจติดขัดเลยทีเดียว

 

 

ปาร์คจินยองนี่อันตราย 

อันตรายต่อใจของมาร์คต้วนมากเกินไป

 

 

“มะ...ไม่เป็นไร” ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ยัยเหมียวตรงหน้าจงใจจะแกล้งกันชัดๆ

“จริงนะ” เขาขยับเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ

 



ถ้าเขาไม่หยุดตอนนี้ ต่อไปอาจเป็นผมเองที่หยุดไม่ได้

 

 

“อืม” ผมตอบเขาไปสั้นๆ

การเปล่งเสียงโดยมียัยลูกแมวขี้อ้อนอยู่ใกล้ๆแบบนี้เป็นเรื่องที่ยากเหลือเกินสำหรับผม

 



เราเงียบกันไปสักพักอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ 



“มาร์ค พรุ่งนี้เราไปทะเลกันไหม จินยองอยากไป ใกล้ๆก็ได้”

“เอาสิ”

ทุกอย่างที่เขาขอไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ผมไม่เคยคิดที่จะปฏิเสธ

อย่าว่าแต่ไปทะเลใกล้ๆเลย ต่อให้พรุ่งนี้เขาอยากไปอเมริกาผมก็พาไปได้

 

 

“มาร์คใจดีที่สุดเลย” ยัยเหมียวของผมยิ้มจนตาหยี ซุกตัวเข้ามากอดผมอย่างดีใจ

นี่คือคนเดียวกันกับที่ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อกี้จริงๆหรอ

 





ผมชอบทุกอย่างที่เป็นเขา

ชอบตัวนิ่มๆของเขา ชอบกลิ่นหอมอ่อนๆของเขา

  

ผมหวงแหนอ้อมกอดนี้เหลือเกิน ไม่อยากให้เขาไปกอดใคร แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์

เรานอนกอดกันนานพอสมควร ผมไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่รู้สึกดี

ผมไม่ทางปล่อยอ้อมกอดนี้ จะรอจนกว่าเขาจะเป็นคนปล่อยผมไปเอง

 

 

“ใจมาร์คเต้นแรงจัง” ไม่รู้จะตอบยังไงดี...

เพราะเขิน เพราะตื่นเต้น เพราะรักคนในอ้อมกอดนี้มากๆ หรือทั้งสามอย่างรวมกัน

“ชอบจังอยากนอนฟังทุกคืนเลย”

ผมไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรให้เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้

ที่ทำได้ดีที่สุดคงเป็นการกระชับอ้อมกอดนี้ให้แน่นขึ้น

ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกันไหม... 

 

 

คืนนี้คงเป็นคืนที่ผมฝันดีที่สุด

 

 





ในเช้าวันรุ่งขึ้น พวกเราอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเดินทางไปทะเล

ผมไม่ได้กลับหอตัวเอง เลยใส่เสื้อผ้าของเขาแทน

ทะเลที่อยู่ใกล้ที่สุดคือที่อินชอน เป็นทะเลที่อยู่บริเวณชายฝั่งทางด้านตะวันตก

พวกเราเดินทางประมาณชั่วโมงกว่าๆก็มาถึง โชคดีที่รถไม่ติดและวันนี้นักท่องเที่ยวก็ไม่เยอะ

 

 


จินยองชอบทะเล เพราะบ้านเกิดของเขาอยู่ติดทะเล

เวลารู้สึกไม่ดีหรือไม่สบายใจเขาจะมาที่ทะเลเสมอ

ได้แต่หวังว่าสายลมและคลื่นทะเลจะช่วยพัดเอาความทุกข์ของเขาออกไป

และช่วยทำให้เขาเป็นปาร์คจินยองที่สดใสเหมือนเดิม

 

 


เราเลือกจุดที่ไกลผู้คนพอสมควร เขาไม่ชอบคนเยอะพลุกพล่าน

ผมปล่อยให้เขาอยู่กับตัวเองสักพักเผื่อเขาจะดีขึ้น

เดินมาซื้อน้ำและขนมมาให้

ถึงมันจะไกลแต่กลับใช้เวลาไม่นานเพราะห่วงเขาเหลือเกิน

 

 


แต่ตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างที่นึกห่วง

 

 



ถ้ากลับมาแล้วเห็นเขาร้องไห้ ผมคงจะรู้สึกดีกว่านี้...

ดีกว่าที่เห็นว่าเขากำลังกอดใคร

ดีกว่ารู้ว่าใครคือคนที่ทำให้เขายิ้มได้อีกครั้ง


คนที่ทำให้เขาเสียใจ และคนที่ทำให้เขายิ้มได้ยังเป็นคนๆนั้นเสมอ...

 

 



ในเมื่อตัวจริงของเขากลับมา เพื่อน(คั่นเวลา)อย่างผมก็คงต้องไป

ไม่รู้ว่าเลวเกินไปหรือเปล่า ที่อยากขอให้เขาเจ็บอีกครั้ง


อยากให้เขากลับมาหาอ้อมกอดของผม

 


ถึงแม้จะแค่ชั่วคราวก็ยังดี

 



 

ไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่ที่ต้องฝ่ายถอยออกมา

ผมไม่เคยชินและไม่อยากชิน เหมือนอกหักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากคนๆเดิม

อยากบอกกับเขาเหลือเกินว่าผมเองก็รักเขาไม่แพ้ไอ้หมอนั่น 

เผลอๆอาจมากกว่าด้วยซ้ำ

แต่ก็ไม่กล้า ไม่กล้าเสี่ยง กลัวคำตอบที่ผิดหวัง

ถ้าเขาไม่ได้คิดแบบเดียวกัน 

ตอนนั้นต่อให้แค่คำว่าเพื่อนก็คงไม่มีสิทธิ์

 

 



ผมหลบมานั่งอยู่คนเดียว

อยากให้สายลมและคลื่นทะเลช่วยพัดพาความทุกข์ไปจากใจบ้าง

ตอนเขาเสียใจมีผมปลอบ แล้วตอนผมเสียใจล่ะมีใครคอยปลอบผม

หรือมันถึงเวลาแล้วที่ผมควรเลิกรอคอยอย่างไร้ความหวังเสียที

 

 



“ซื้อน้ำมาให้เราไม่ใช่หรอ ทำไมไม่เอามาให้ล่ะ”

ผมหันไปยังน้ำเสียงคุ้นหูที่แว่วมาจากด้านหลัง

“ดีกันแล้วหรอ” ผมไม่ได้สนใจตอบคำถามของเขาด้วยซ้ำ ผมแค่อยากถามในสิ่งที่ผมอยากรู้

“ก็ไม่ได้โกรธแล้ว” เขาตอบคำถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วนั่งลงข้างๆ

 


ใจร้าย ปาร์คจินยองใจร้ายที่สุด

 

 



“แล้วทำไมถึงเดินหนีเราล่ะ อยากไปจากเราแล้วหรอ...”

“ถ้านายไม่ไล่ ฉันก็ไม่ไปไหนหรอก” ผมตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

จ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยคู่นั้น ที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขารู้สึกอะไร หรือคิดอะไรอยู่


“มาร์คมีอะไรจะบอกเราหรือเปล่า”

“ไม่หนิ” ผมเสมองไปทางอื่น ต่อให้อยากให้เขารับรู้แค่ไหนแต่ก็ยังไม่พร้อมที่จะรับความผิดหวังอยู่ดี

“แต่เรามี...” ผมกลับมามองหน้าเขาอีกครั้งเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าอะไร

 

 


เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูผมอย่างแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนในทุกถ้อยคำ

เหมือนเขากำลังลิดรอนเอาลมหายใจของผมไป หัวใจแทบจะหยุดเต้นเสียให้ได้

ไม่นานเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป...

 









“เราโสดแล้วนะ รีบจีบสิ”

 

 

 

 

 

 

 

ผมยังยืนยันคำเดิม

 

 

ปาร์คจินยองอันตราย

อันตรายต่อใจมาร์คต้วนจริงๆ

 

 





 

แต่เป็นความอันตรายที่อยากลองเสี่ยงดูสักครั้ง....

 






End





 

 

............................................................

อร๊ายยยยยยย ชั่ววูบ ชั่ววูบมากๆ

สอบเสร็จแล้วเลยเขียน SF มัคจินให้กำลังใจตัวเอง อิอิ

เรื่องแรกเลย ยังไงก็ติชมกันได้นะคะ :)





by HhoneyG

 

 

 

ผลงานทั้งหมด ของ HhoneyG_

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 a butter (@inxbutter) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 11:04
    หืออ เขินนนมากเลยยย
    #8
    0
  2. วันที่ 16 เมษายน 2560 / 17:23
    ชอบบบบบบบอ่ะ
    #7
    0
  3. #6 ลำไส้ใหญ่ (@ploythip17) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 17:19
    คือสนุกอ่ะ ชอบบบบ 55555
    #6
    0
  4. วันที่ 15 เมษายน 2560 / 15:54
    ชอบอ่าาา นึกว่าพี่มัคจะแห้วซะแล้ว เขียนต่อเยอะๆเลยนะคะ ชอบภาษามาก ดำเนินเรื่องดี
    #5
    0
  5. #4 honeyeye (@pesndnt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 02:54
    ดีใจจังเลยค่ะ ฟิตมาร์คจินเยอะขึ้นทุกวัน ขอบคุณสำหรับฟิคและความรักที่มีให้มาร์คจินนะคะ จะไม่คอมเมนต์เรื่องฟิคนะ เพราะเขียนดีมากๆ เข้ามาอัพบ่อยๆนะคะ จะรอติดตามค่ะ ^^
    #4
    0
  6. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:28
    มาเขียนต่อนะคะ รอยู่น้าาาา??
    #3
    0
  7. #2 eeepob (@ppoobb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 13:24
    เอาอีกๆๆๆ >~< เป็นกำลังใจให้นะค้าาา
    #2
    1
    • #2-1 HhoneyG_ (@HhoneyG_) (จากตอนที่ 1)
      31 มกราคม 2560 / 10:16
      ขอบคุณมากนะค๊าาาาาาาาาาาา เดี๋ยวเราว่างๆจะเขียนอีก อิอิ
      #2-1
  8. #1 deeda
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:24
    แบบนี้ก็ได้หรา

    ต้องต่อนะไรท์
    #1
    1
    • 31 มกราคม 2560 / 10:19
      เดี๋ยวว่างเราจะเขียนอีกค่ะ อิอิ
      #1-1