Slave นายไม่ใช่ทาสของใคร [JAETEN]

ตอนที่ 22 : กษัตริย์คนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 ม.ค. 61

         จอห์นนี่พยักหน้ารับเมื่อเห็นว่าตอนนี้เหล่าบรรดาพี่น้องทั้งหลายต่างก็แสดงความเป็นห่วงมาให้เขาเลยเลือกที่จะนั่งพักอย่างที่ขอแต่ก็นั่งได้แปปเดียวก็เห็นใบหน้าตื่นของพ่อตัวเองวิ่งมาทางพวกเขา

“นี่มันอะไรกัน?”เพราะเขาไม่ได้อยู่ปราสาทนานนับเป็นเวลาร่วม1เดือนแม้จะกลับมาแต่ก็ไม่ได้พักสนใจเรื่องรอบตัวแต่วันนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากเลขาจางว่าจอห์นนี่อาจจะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์นั่นทำให้เขารีบกลับมาก่อนที่จะมาที่นี่พร้อมกับภรรยาคนปัจจุบันอย่างเซริน

“ท่านพ่อมาได้ยังไง”แจฮยอนถามอย่างแปลกใจเพราะเมื่อวานเลขาจางยังบอกว่าท่านพ่อเขาติดงานอยู่เลย

“มากับเซรินน่ะแล้วจริงหรือเปล่าที่จอห์นนี่จะได้ขึ้นเป็นต่อ?”ไม่มีคำพูดตอบกลับมีเพียงความเงียบเท่านั้นเป็นคำตอบแต่เมื่อเห็นแทอิลพยักหน้าแทนก็รู้สึกแปลกใจทันที

“เราไม่มีสายเลือดราชวงศ์สักหน่อย”โจนาธานพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจก่อนจะหันไปมองเซรินที่แค่ทำหน้าเป็นการบอกว่าเรื่องนี้เธอก็ไม่รู้ มันคือเรื่องจริงที่ว่าเธอไม่รู้จริงๆว่าทำไมครอบครัวนี้ถึงมีสิทธิ์เพราะเธอตามสืบเรื่องก็ไม่พบว่ามีบุคคลเกี่ยวข้องกับราชวงศ์จริงๆ

“ว่าแต่คุณยังอยู่ที่นี่อีกหรอครับ?”แจฮยอนไม่ได้ใส่ใจพ่อตัวเองเขากลับหันไปคุยกับหญิงวัยกลางคนที่ยังดูดีราวกับหญิงสาววันแรกรุ่นอย่างไม่พอใจเพราะหลายวันแล้วที่สี่พี่น้องไม่เจอหน้าแม่เลี้ยงคนนี้

“แจฮยอนอย่าเสียมารยาทแบบนั้น”

“ถ้าท่านพ่อรู้ความจริงท่านพ่อจะไม่พูดแบบนี้”แจฮยอนว่ากลับอย่างไม่พอใจเขารีบเดินไปอยู่ข้างๆยูตะและฮันซลที่ดูจะไม่เข้าใจสถานการณ์อะไรเลยแต่ทั้งสองก็ไม่ได้แสดงท่าทางเสียมารยาทหรือแสดงความสงสัยมากเกินไป

“ความจริงอะไร?”โจนาธานทวนคำพูดของแจฮยอนอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะลูกคุณก็แค่ไม่พอใจฉันนิดหน่อย”คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงกัดฟันพูดก่อนเธอจะยกยิ้มกลับไปให้แจฮยอนอย่างไม่พอใจแอบแฝงไปและแจฮยอนก็แค่ยกยิ้มมุมปากกลับไปให้เท่านั้น

“ไม่น่ารักเลยนะแจฮยอน”โจนาธานตักเตือนลูกชายด้วยสีหน้าที่ดูไม่ได้ดุอะไรเลย ไม่ใช่ว่าเขาปกป้องภรรยาใหม่ในนามคนนี้แต่เพราะเขากลัวว่าลูกชายจะแสดงนิสัยไม่ดีออกมาจนเคยตัวเท่านั้น




ตอนนี้ไม่มีบทสนาใดๆต่อเพราะจอห์นนี่กับแทอิลออกไปคุยกับโจนาธานไกลออกไปพอสมควรทำให้ตอนนี้หน้าห้องใหญ่เกิดความเงียบทันทีมีเพียงเสียงพูดคุยที่ดังเล็ดรอดออกมาจากภายในห้องที่ดูจะวุ่นวายไม่น้อย ดูเหมือนจอห์นนี่และแทอิลจะมีเรื่องคุยกับพ่อยาวจนตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมานานพอสมควร




แกร๊ก หญิงชุดขาวสะอาดเธอเดินออกมาพร้อมใบหน้าไม่สู้ดีก่อนจะกวาดตามองรอบๆเพื่อหาเป้าหมายที่เธอสั่งมาอีกที ใบหน้าที่ดูกังวลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆไม่ดังเกินไปแต่ทุกคนได้ยิน

“ท่านอยากพบหน้าท่านหญิงทั้งสามค่ะ”ท่านหญิงทั้งสามก็คือแม่ของ โดยอง ยูตะ และฮันซล มาร์คมองตามหญิงวัยกลางคนที่แม้จะมีอายุมากแล้วแต่ก็ยังดูใบหน้าไม่แก่เลยทำให้เขาคิดถึงผู้เป็นแม่ขึ้นมาทันที

“ท่านแม่คงอยากจะเจอท่านตาเหมือนกัน”มาร์คว่ากับแจฮยอนเบาๆ

“คงไม่มีวันนั้นหรอกเดี๋ยวก็คงได้ตามๆกันไป”คำพูดของเซรินทำให้ทั้งมาร์คและแจฮยอนหันไปมองอย่างไม่พอใจทั้งคู่แต่ยังไม่ทันที่แจฮยอนและมาร์คจะพูดอะไรท่านพ่อและพี่ชายทั้งสองก็เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาทันที

“มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรอ”จอห์นนี่ถามอย่างแปลกใจเพราะเมื่อกี้เหมือนเขาเห็นประตูใหญ่เปิด

“เรียกท่านน้าทั้งสามไปคุยน่ะ”แจฮยอนตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ 





ตึกๆๆๆๆ เสียงวิ่งที่ความหนักของเท้าไม่ใช่ของผู้ชายมันเบาเสียจนแทบจะไม่ได้ยินทุกคนต่างหันไปมองเพราะเวลานี้ไม่ควรที่จะมาวิ่งแถวนี้ด้วยซ้ำแต่พอทุกคนมองต่างก็ต้องตกใจโดยเฉพาะโจนาธานที่นิ่งไปทันทีที่เห็นแต่แล้วเขาไม่ทันได้พูดอะไรร่างบางนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องนั้นด้วย

“มุนอา”สีหน้าของโจนาธานดูตกใจปนตะลึง ภรรยาที่เขาเฝ้าคิดถึงตลอดที่ผ่านมาบัดนนี้เขาหาเธอเจอแล้ว

“เตนล์ล่ะ?”เมื่อเห็นว่ามุนอามาที่นี่นั่นแปลว่าเตนล์ก็ต้องมาด้วยแต่แจฮยอนกลับไม่เห็นแม้แต่งาเพื่อนตัวเล็กที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายวันมาด้วย ด้วยความที่ข้องใจแจฮยอนจึงเดินไปถามพี่เลี้ยงที่เดินตามเข้ามาทีหลังทันที

“เด็กอีกคนมาด้วยไหมครับ?”

“เปล่าค่ะเราไม่สามารถพาเขามาด้วยได้....คุณชายมีอะไรหรือเปล่าคะ”แจฮยอนไม่ได้สนใจที่จะตอบเขารีบเดินกลับไปหาโดยองและพี่น้องคนอื่นทันที

“เตนล์อยู่ที่บ้านนั้นคนเดียว”สีหน้าเคร่งเครียดบวกกับน้ำเสียงกังวลทำให้คนอื่นๆต่างกังวลไปด้วย ไม่รู้ว่าเพราะความไม่ไว้ใจหรือเพราะอะไรทำให้แจฮยอนตัดสินใจหันไปมองหน้าแม่เลี้ยงที่มองมาที่เขาก่อนอยู่แล้ว

“มองฉันทำไม?”

“พี่แทยงคงอยู่ด้วยไม่เป็นไรหรอกมั้ง”โดยองว่าอย่างปลอบใจตัวเองเพราะเขาก็แอบเป็นห่วงเตนล์ไม่เบาเพราะถ้าเกิดมุนอาอยู่ที่นี่แสดงว่าเรื่องราวทุกอย่างมันจะต้องชัดเจนภายในคืนนี้ทั้งเรื่องราชวังและเรื่องอื่นๆที่พ่วงตามเข้ามา

“แทยงยังอยู่นอกวัง...ฉันลืมไปเลยว่าวันนี้ต้องไปรับ”




ราวกับปัญหาโลกแตก โจนาธานมองเด็กๆอายุสิบกว่าที่พูดคุยกันจริงจังอย่างไม่เข้าใจแต่เมื่อได้ยินเรื่องของแทยงกับเตนล์ด้วยความเป็นห่วงเด็กสองคนนั้นทำให้เขาไม่สบายใจเท่าไหร่

“เกิดอะไรขึ้นกับแทยงและเตนล์?”

“คุณอย่าไปสนใจทาสสองคนนั้นมากนักเลยค่ะ”เซรินพูดสวนทันทีเพราะนั่นอาจจะนำไปสู่ความจริงก้ได้เพราะเด็กบ้านนนี้ก็ไม่ได้เข้าข้างเธอสักคนอีกอย่างคนที่คอยช่วยเหลือเธอต่างก็หายไปอย่างน่าแปลกใจ

“ผมไม่เคยยอมรับว่าที่ปราสาทผมมีทาส”โจนาธานว่าอย่างเยือกเย็น นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่พอใจเซรินมากที่สุดแต่เพราะงานที่ยุ่งบวกกับเวลาที่ไม่ได้อยู่ปราสาทนานทำให้เขาจัดการเรื่องนี้ไม่ได้สักที





ตึกๆๆๆๆ เสียงเดินเร็วด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นทำให้ทุกคนหันกลับไปมองอีกครั้งคราวนี้ไม่ต้องแปลกใจมากมายและความกังวลของแจฮยอนก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อจู่ๆประโยคที่แม่เลี้ยงเขาบอกว่าไม่นานจะตามไปอยู่ด้วยกันก็แล่นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแทยงอยู่ที่นี่ด้วย

“แทยงรอพ่ออยู่ข้างนอกนี้ก่อนอย่าหนีไปไหน”แทยงพยักหน้ารับก่อนจะยืนมองผู้เป็นพ่อวิ่งเข้าไปในห้องที่มีประตูบานใหญ่ตรงหน้า

“แทยง!”จอห์นนี่เรียกทันทีก่อนที่แทยงจะเดินเข้าไปหาอย่างงงๆ ตอนนี้สถานการณ์ดูชุลมุนวุ่ยวายเซรินมองแทยงอย่างไม่พอใจสีหน้าของเธอเริ่มเป็นกังวลแทยงเองเมื่อเห็นหน้าแม่เลี้ยงก็แทบจะปรี่เข้าไปทำร้ายอย่างลืมตัวแต่ถูกจอห์นนี่และแทอิลห้ามไว้ก่อน

“ทำไมพี่อยู่ที่นี่แล้วเตนล์ล่ะอยู่กับใคร”โดยองอดใจไม่ไหวเมื่อความเป็นห่วงตัวเล็กของเขามันมากขึ้นไปทุกที

“อยู่กับท่านแม่มุนอาไง”คำตอบของแทยงทำให้แจฮยอนหัวใจหล่นวูบทันทีแต่ตอนนี้ทุกคนไม่สามารถสนใจอะไรไปมากกว่าเสียงร้องไห้ในห้องที่ดังออกมายังหน้าห้อง นั่นเป็นสัญญาณที่ไม่ดีเอาซะแล้ว




แกร๊ก เสียงเปิดประตูพร้อมชายสูงวัยที่สวมแว่นอย่างดีถือกระดาษสีครีมในมือก่อนจะยกอ่านอย่างสุขุมและเยือกเย็นราวกับว่ากำลังข่มใจให้ตัวเองไม่แสดงความเสียใจออกมา

“กษัตริย์ปาร์คฮวามุนได้มีคำสั่งแต่งตั้งจอห์นนี่องค์รัชทายาทในองค์หญิงคนที่สี่ปาร์คมุนอาขึ้นเป็นกษัตริย์นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป”คำสั่งประกาศลั่นพร้อมกับความยินดีพร้อมน้ำตาทุกคนล้วนแต่คุกเข่าเคารพอย่างพร้อมเพรียงแม้แต่โจนาธานและแทยงก็ยังคงต้องคุกเข่า

“ลุกขึ้นเถอะครับ”จอห์นนี่ว่าอย่างเกรงใจแม้เขาจะเป็นกษัตริย์แต่เพราะความเป็นเด็กและไม่ได้คลุกคลีกับอะไรแบบนี้ทำให้ความคิดเรื่องอายุมันทำให้เขาลำบากใจที่จะเห็นทุกคนแม้กระทั่งท่านพ่อท่านแม่ของเขาที่คุกเข่าเหมือนกันด้วย

“ท่านแม่”จอห์นนี่มองตาหญิงตรงหน้าที่ยังคงคราบน้ำตาเขารีบเดินเข้าไปโผลกอดมุนอาอย่างโหยหา

“มุนอา?”โจนาธานเรียกทวนสิ่งที่ได้ยินก่อนหน้านั้นเขามองภรรยาที่รอคอยมาหลายสิบปีอย่างไม่เข้าใจแต่เมื่อรอยยิ้มที่อ่อนโยนถูกส่งมาที่เขาพร้อมแขนที่อ้าพร้อมเตรียมรับไม่เพียงแค่โจนาธานแต่รวมถึงลูกชายทั้งสี่ของเธอก็เข้าไปกอดเช่นกัน

“เราคงมีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว”มุนอาหันไปพูดกับผู้เป็นสามีคนเดียวของเธอก่อนจะหันไปมองเซรินที่ทำหน้าตกใจไม่แพ้กัน

“ทหารจับตัวเธอไว้”จอห์นนี่ใช้อำนาจสั่งทันทีเพราะเซรินดูเหมือนจะหนีแต่ถูกจับไว้ทัน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”โจนาธานมองเซรินสลับกับมุนอาอย่างไม่เข้าใจ

“ในนามของกษัตริย์ที่ 6 เราขอสั่งให้ลงโทษอีเซรินและคนที่เกี่ยวข้องในการกักขังและทำร้ายร่างกายองค์หญิงปาร์คมุนอากว่าสิบปี”จอห์นนี่พูดจาฉะฉานราวกับเป็นคนละคน ความเป็ฯเด็กของเขาถูกตำแหน่งกลบไปทันทีตอนนี้ไม่ใช่จอห์นนี่คนเดิมแต่เป็น กษัตริย์จอห์นนี่ที่แท้จริง

“ขอร้องล่ะอย่าทำโทษอะไรฉันเลย”คำอ้อนวอนถูกพ่นออกมาทันที เซรินมองอย่างอ้อนวอนราวกับขอโอกาส แต่ใครๆก็รู้ว่าโทษผิดร้ายแรงแบบนี้ถึงขั้นประหารในกฏของราชวัง

“ที่คุณทำกับท่านแม่ของเรามันมากเกินกว่าจะอภัยต่อแต่นี้ไปเราจะส่งให้ทางราชวังจัดการท่านต่อเอง”จอห์นนี่จ้องมองไปที่ดวงตาโกรธเกรี้ยวนั้นอย่างนิ่งๆก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยความเป็นผู้ชนะ เขารอเวลานี้มานานไม่คิดว่ามันจะเกิดในวันนี้

“อย่างน้อยฉันก็ไม่ตายคนเดียวเด็กนั่นคงตายไปก่อนฉันซะอีก”

“หมายความว่ายังไง”แจฮยอนขมวดคิ้วแน่นในใจภาวนาขอให้ไม่ใช่อย่างที่คิด

“บ้านไม้กลางป่ากับเด็กตัวเล็กเพียงคนเดียวคงไม่มีทางสู้ผู้ชายสามคนได้หรอกป่านนี้คงตายไปพร้อมกับกษัตริย์แล้วล่ะ”



  ผลัก! หมัดเล็กๆที่หนักด้วยแรงผู้ชายถูกซัดเข้าเต็มใบหน้าหญิงสาว แทยงมองเซรินด้วยสายตาแดงก่ำก่อนจะถูกฮันซลที่อยู่ใกล้คว้าตัวเอาไว้ก่อนที่แทยงจะเข้าไปซ้ำอีกรอบโดยมียูตะคอยกันไว้ด้วย

“เตนล์อยู่ไหน!!”แทยงตะคอกอย่างเหลืออด

“อาจจะตายอยู่ที่บ้านหลังนั้นแหละ”เซรินว่าอย่างเบาๆเพราะตอนนี้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วปากพร้อมความเจ็บที่แล่นทั่วใบหน้า แรงของเด็กไม่น่าดูถูกอย่างที่คิดจริงๆ

“หมายความว่ายังไง”มุนอาเดินเข้ามาโดยใช้สายตาไม่พอใจมองมาที่เซริน

“ฉันสั่งให้ทหารไปฆ่าเธอและเด็กนั่นแต่เธออยู่ที่นี่นั่นหมายความว่าเด็กนั่นต้องตายอย่างทรมารคนเดียวน่ะสิ”

“อย่าแจฮยอน”แทอิลรีบขว้าแขนน้องชายทันทีก่อนที่จะถึงตัวเซริน โจนาธานเดินเข้ามาหาเซรินอย่างผิดหวังอันที่จริงเขาก็ผิดหวังกับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกพบและครั้งนี้เขายอมรับไม่ได้จริงๆ

“หมายความว่ายังไงเธอทำอะไรกับลูกชายฉัน”เสียงทุ้มต่ำของแทมุนทำให้มุนอาหันไปมอง เธอไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะเธอก็เคยคิดมาก่อนว่าแทมุนคือพ่อของเด็กทั้งสองแต่เธอตกใจที่แทมุนรู้ก่อนเธอแบบนี้

“แทยงอยู่กับมุนอาเดี๋ยวพ่อจะไปตามน้องเอง”

“ผมไปด้วยครับ”แจฮยอนรีบอาสาตามไปด้วยเพราะเขาก็เป็นห่วงไม่แพ้คนเป็นพ่อเหมือนกันตอนนี้จิตใจของแจฮยอนว้าวุ่น เขากลัวสิ่งที่จะตามมาเขากลัวเหลือเกิน

“ฉันไปด้วย”โดยองเดินเข้ามายืนข้างๆแจฮยอนอีกคนแต่เพราะยังเป็นเด็กแทมุนเลยไม่ไว้ใจที่จะพาไปเท่าไหร่แต่พอเห็นความตั้งใจของทั้งคู่แล้วเขาก็ใจอ่อนยอมพาไปด้วยทันทีโดยมีแทยงที่ถูกสั่งให้อยู่ที่นี่กับเพื่อนวัยเด็กอย่างมุนอาของแทมุนแม้แทยงอยากจะไปด้วยมากแค่ไหนก็ตาม








เสียงม้าวิ่งที่ถูกบังคับให้วิ่งอย่างรวดเร็วตอนนี้ม้าสองตัวกับคนสามคนก็ใช้เวลาไม่นานเท่าที่ควรก็มาถึงยังบ้านกลางป่าที่ดูภายนอกสงบเหมือนไม่มีคนอยู่แต่ไฟในบ้านยังส่องสว่างตามเปลวเพลิงที่ยังลุกในตะเกียงและเตาผิง แม้อากาศจะหนาวแต่ดูเหมือนเตาผิงนั้นเริ่มมอดลงมาก

“ไม่ดีแล้วแบบนี้”แทมุนว่าอย่างเคร่งเครียดเพราะนั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่ยิ่งหน้าต่างและประตูบ้านยังคงเปิดกว้างแบบนั้น





ทั้งสามคนเดินเข้าไปในบ้านแต่แค่หน้าประตูทั้งสามก็ต่างนิ่งเงียบไร้คำพูด สภาพบ้านที่รกและเละตามแรงการรื้อและทำลายมันดูโหดร้ายเกินไป แจฮยอนรีบเดินไปทั่วบ้านเพื่อตามหาเตนล์แต่ในบ้านหลังนี้นอกจากเสียงความเงียบของป่าก็มีเสียงเชื้อเพลิงในเตาผิงที่ดังเท่านั้น ตอนนี้ทั้งสามคนรีบค้นหาร่างเล็กทั่วบ้านแต่ก็ไร้วี่แววคนที่ต้องการ

“นี่มันคราบเลือด”โดยองชี้ไปที่ห้องเล็กๆเหมือนห้องเก็บของที่มีตู้ไม้เก่าๆแต่ภายในตู้กลับพบคราบเลือดและรอยหยอดเลือดไหลไปตามทาง แทมุนที่เดินเข้ามาดูเห็นแบบนั้นก็ใจหล่นวูบทันทีแต่สำหรับแจฮยอนเขามองคราบเลือดนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งอย่างคิดไม่ออกว่าเด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

“ตามข้ามาอย่าออกเส้นทาง”แทมุนเรียกเด็กทั้งสองให้เดินตามรอยเลือดนั้นและแจฮยอนกับโดยองก็ทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งสามเดินตามรอยเลือดที่แห้งพอสมควรเป็นการบอกว่ามันคงเกิดได้นานสักพักแล้ว ตอนนี้แทมุนภาวนาขอให้เตนล์ไม่เป็นอะไรเขาอ้อนวอนให้จูวอนคุ้มครองลูกชายคนนี้ให้ปลอดภัยด้วย

“รอยมันหายไปตรงนี้”โดยองชี้ไปที่รอยเลือดที่หายไปก่อนจะเข้าป่าเพรารอยเลือดมันสิ้นสุดที่ต้นสนต้นนี้ก่อนที่มันจะหายไป

“จูวอนคุ้มครองลูกของเราด้วย”แทมุนคุกเข่ากุมมือตัวเองอย่างขอความหวัง น้ำตาลูกผู้ชายได้ไหลออกมาจากดวงตาคมนั้นไม่มีคำพูดจากแจฮยอนและโดยองเพราะตอนนี้ทั้งสองก็อ้อนวอนต่อฟ้าดินให้ดูแลเตนล์อย่าให้เป็นอะไรอย่างที่เขาคิดเลย

“คุณชายแจฮยอนคุณชายโดยองเราต้องกลับวังข้าจะออกตามหากับเหล่าองค์รักษ์แต่ตอนนี้พวกท่านต้องกลับก่อน”

“ผมจะตามหาด้วย”แจฮยอนพูดขึ้นทันทีอย่างไม่ต้องคิดมากนั่นทำให้แทมุนต้องหันไปมองโดยองที่ดูจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ที่เขาอยากจะสื่อด้วยมากที่สุด

“กลับก่อนแจฮยอนเราอยู่ไปก็จะเป็นเรื่องยากกลับไปพักก่อนท่านแทมุนเขาจัดการได้”

“แต่เตนล์...”

“ฉันก็ห่วงเตนล์ไม่แพ้นายหรอกแจฮยอนแต่นี่มันดึกแล้วท่านแม่และคนทางนั้นจะเป็นห่วง”โดยองจำใจที่จะพูดแบบนั้นทั้งๆที่เขาเองก็อยากจะช่วยตามหาด้วยแต่เพราะรู้ว่าทหารองค์รักษ์อย่างแทมุนที่เก่งของราชวังคนนี้ที่เป็นถึงพ่อของเตนล์แล้วเขาก็มีความหวังมากเพราะอย่างน้อยพ่อต้องตามหาลูกจนเจอไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม

“กลับก่อนเถอะครับทางนี้เราจัดการได้ไม่ต้องห่วงเตนล์ก็ลูกผมเหมือนกัน”แทมุนสั่งให้เด็กทั้งสองขึ้นมาโดยที่โดยองขึ้นตัวเดียวกับเขาและแจฮยอนขึ้นม้าอีกตัวแทน นั่นเป็นเรื่องที่แทมุนรู้สึกดีที่แจฮยอนขี่ม้าเก่งมาก













_____________________________________________________________
ตามหาเน็ตมานาน5555555 คอมก็เชื่อมเน็ตไม่ได้เลยต้องก็อปมาลงในโทรศัพท์แทน วันนี้เห็นรูปน้องเตนล์เลยมีใจมาลง ฮืออออออออน้องจะคัมแบ็คไหมเราจะได้หยุดลง(อ้าว555555555) ดีใจนั่งลุ้นรูปสนามบินกับทุกคน 

ขอบคุณนะคะที่ติดตามอยู่ตอนนี้ก็ใกล้จบแล้ว85%แล้วด้วยแต่งจบก็ตามที่สัญญาจะมาลงทุกวัน คอมไม่ดีเราก็จะบากบั่นไปลงที่คณะเอง555555555555
บ่นพอละสวัสดีค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #90 SRYFl022 (@SRYFl022) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 13:19
    เตนล์หนูปลอดภัยใช่ไหมลูก อย่าเป็นอะไรเลยนะ
    #90
    0
  2. #89 SRYFl022 (@SRYFl022) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 13:18
    สะใจมากตอนที่แทยงต่อยหน้ายัยแม่มดนั่น ประหารมันเลย โคตรเลว
    #89
    0
  3. #65 Satita_Soda (@satita12345) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 00:05
    เตนล์ต้องรอดสิ ฮืออออ
    #65
    0
  4. #38 bunnyxfox (@waritz68) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 03:33
    นับว่าฉลาดมากที่ทิ้งรอยเลือดไว้ แต่ขออย่าให้เป็นอะไรเลยนะ
    #38
    0