Slave นายไม่ใช่ทาสของใคร [JAETEN]

ตอนที่ 21 : ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60

“ใช่ผมมาตามหาพ่อกับแม่”


“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆตลกดีว่ะไอ่เด็กนี่!!!!”เสียงตะโกนลั่นร้านทำให้ทุกคนในร้านต่างหันมามองอย่างพร้อมเพรียง แทยงมองไปรอบๆร้านอย่างตกใจก่อนจะรีบเดินหนีคนตรงหน้าทันทีแต่เพราะเขาช้าไปเลยทำให้ถูกจับไว้ได้


“เฮ้พวก!บอกมาสิใครเป็นพ่อแม่ของเด็กนี่กัน”เสียงหัวเราะดังระงมในร้านทำให้แทยงรู้สึกแย่เอามากๆเพราะเขาทำเหมือนแทยงเป็นตัวตลก


“ปล่อยสิวะ!!”แทยงดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากแขนแกร่งนั้นแต่เพราะแรงเขาไม่สามารถสู้แรงผู้ชายคนนี้ได้เลยเพราะยิ่งเขาดิ้นชายคนนี้ก็ยิ่งรัดตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา


“บอกให้ปล่อยไง”ยิ่งเขาตะโกนดังมากแค่ไหนเสียงหัวเราะของคนในร้านก็ยิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น


                แม้จะหนีมากแค่ไหนแต่เมื่อโดนรัดแน่นแบบนี้สิ่งที่แทยงทำได้คือปล่อยตัวเองให้กลายเป็นตัวตลกต่อไปอย่างไม่พอใจเพราะเขาก็ไม่มีแรงสู้ผู้ใหญ่ตัวโตได้ขนาดนี้


“ปล่อยเด็กนั่นซะชินจา”ผู้ชายในชุดที่เหมือนกันแต่ต่างกันตรงที่ความเมาเพราะดูเหมือนคนมาใหม่คนนี้ไม่ได้มีท่าทีว่าดื่มมาเลยสักนิด


“แทมุนนายมาก็ดีเลยเด็กนี่บอกว่ามาตามหาพ่อแม่ช่วยเด็กมันหน่อยสิ”คำพูดที่ออกมาจากชายที่รั้งตัวแทยงไว้ไม่ได้ทำให้แทยงสนใจเลยเขากลับสนใจคนตรงหน้าที่หันมาสบตาเนิ่นนานเหมือนกำลังมองเขาอย่างไม่เข้าใจปนสงสัย


“เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง”เสียงทุ้มที่ไม่เหมาะกับใบหน้าทำให้แทยงรู้สึกขนลุกแปลกๆเพราะคนตรงหน้าเขามีท่าทางที่ดูน่าเกรงขามมากกว่าทุกคนซะอีก


“ผมแค่มาตามหาข้อมูลเท่านั้น”เพราะความน่าเกรงกลัวของคนตรงหน้าทำให้การพูดเพราะเป็ฯทางเลือกของแทยงทันที


“เด็กไม่ควรเข้ามาในที่แบบนี้ ชินจาปล่อยเด็กนั่นมาให้ฉัน”ผู้ชายตรงหน้ามองไปที่คนเมาอย่างกดดันและคนๆนี้ก็ปล่อยแทยงตามคำสั่งแม้จะขัดใจแต่เพราะแทมุนที่ทุกคนรู้จักเป็นถึงองค์รักษ์ส่วนพระองค์ที่กษัตริย์คนปัจจุบันไว้ใจมากที่สุด


“กลับเข้าวังได้แล้วเป็นองค์รักษ์ส่วนพระองค์แต่แอบหนีออกมาเมาแบบนี้เดี๋ยวก็โดนทำโทษหรอก”


“นายก็แอบหนีมาเหมือนกันนี่ทั้งๆที่ไม่มีสร้อยแบบนี้โทษหนักกว่าพวกเราอีก”ชายร่างสูงถอนหายใจอย่างลำบากใจก่อนที่เขาจะไม่ใส่ใจแล้วรีบพาแทยงเดินออกจากร้านนั้นมา






                ขายาวของผู้ใหญ่ทำให้ช่วงการเดินมันต่างกันเพราะแทยงกำลังวิ่งตามผู้ชายข้างหน้าที่เดินปกติแต่ความเร็วมันต่างกันเหลือเกิน เพราะไม่ได้ออกกำลังกายบ่อยเท่าไหร่ทำให้แทยงรู้สึกการวิ่งมาหน้าร้านมันเหนื่อยพอสมควร


“เธอพักอยู่ที่ไหนเดี๋ยวจะไปส่ง”


“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมพักอยู่แถวๆนี้”แทยงว่าตามจริงเพราะสามวันที่ผ่านมาเขาก็นอนไปเรื่อยไม่มีหลักแหล่งแน่นอนค่ำไหนนอนนั่นหิวก็เอาเงินที่ได้จากมุนอาเล็กๆน้อยๆมาซื้อกินเพราะเงินเล็กน้อยที่มุนอาว่าก็พอประทังชีวิตได้ทั้งอาทิตย์อยู่ดี


“เธอมาคนเดียว?”แทยงมองไปรอบตัวก็พบว่าเขาก็ออกมาคนดียวเลยพยักหน้าเป็นคำตอบไป


“หมายถึงอีกคนที่อยู่ด้วยกันอยู่ที่ไหน?”คำถามนี้ทำให้แทยงต้องขมวดคิ้วแน่นเป็นปม คำว่าอีกคนที่อยู่ด้วยมันเป็นการบอกว่าคนๆนี้รู้จักเขาและคนๆนี้ก็ต้องคอยเฝ้ามองเขาแน่ๆ


“คุณเป็นใคร?”ไม่ต้องอ้อมค้อมแทยงก็ถามออกไปตรงๆทำให้คนตรงหน้าชะงักทันที


“เธอพักที่ไหนเดี๋ยวจะไปส่งแถวนี้มันอันตรายเธอไม่ควรอยู่แถวนี้”


“ทำไมคุณไม่ตอบ?..ผมแค่ออกมาตามหาพ่อกับแม่เท่านั้น”


“ทำไมถึงออกมาตามที่นี่”แทยงครุ่นคิดสักพักถึงเหตุผล เขาไม่มีคำตอบว่าทำไมแต่เขาแค่คิดว่าอยากตามหาเจ้าของสร้อยเท่านั้น...ใช่เรื่องสร้อย






                แทยงล้วงเข้าไปในคอเสื้อก่อนจะล้วงเอาสร้อยคอที่มีอัญมณีสีน้ำเงินออกมาก่อนจะชี้ไปที่มันเพื่อให้ชายตรงหน้าดู ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงคิดว่าชายคนนี้ไม่ได้เป็นคนไม่ดีแถมยังรู้สึกไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด


“ผมแค่อยากตามหาเจ้าของสร้อยเส้นนี้”แทยงเงยหน้าสบตาผู้ชายตรงหน้าที่นิ่งราวกับรูปปั้น เขามองไปที่สร้อยเส้นนั้นอย่างพิจารณาก่อนที่ดวงตาคมนั้นจะรู้สึกร้อนผ่าวแปลกๆทำเอาแทยงถึงกับตกใจ


“คุณเป็นอะไรไป?”แทยงเก้าเดินไปดูคนตรงหน้าที่ก้าวถอยตามจังหวะของแทยงไปด้วยราวกับว่าเขาไม่อยากให้เข้าใกล้มากกว่านี้


“ไปเอาสร้อยนั้นมาจากไหน?”มือที่ดูมีอายุชี้ไปที่สร้อยนั้นอย่างไม่เข้าใจ


“มีคนให้น้องชายผมมาเขาบอกให้ใส่ไว้”


“ขึ้นม้าเดี๋ยวนี้”จู่ๆชายตรงหน้าก็ขึ้นเสียงพร้อมสายตาที่แทยงไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไรแต่ท่าทางที่ดูสั่นๆนั้นทำให้แทยงมั่นใจได้ว่าคนๆนี้คงกลัวหรือไม่ก็กำลังไม่พอใจเขาก็เป็นได้ แต่เพราะไม่เชื่อคนง่ายทำให้แทยงยังยืนยันที่จะยืนที่เดิมไม่ทำตามคำสั่งนั้น


“ทำไมผมต้องเชื่อคุณด้วย”


“แทยง...ขึ้นม้าแล้วไปกับ....พ่อ”เสียงโวยวายตามประสาคนเมาในร้านดังถี่ขึ้นเมื่อเกิดความเงียบ แทยงมองหน้าผู้ชายตรงหน้าทันทีอย่างเงียบๆเพราะเมื่อสักครู่เขาไม่แน่ใจว่าได้ยินคำว่าพอหรือไม่เพราะมันเบามากแต่สีหน้าของอีกผู้ชายคนนี้บอกกับแทยงว่าไม่ใช่เรื่องที่ล้อเล่น

 

 







                หลังจากที่ใช้เวลาผ่านไปวันๆสองแม่ลูกที่สนิทกันขึ้นราวกับทั้งสองเป็นแม่ลูกกันจริงๆนั้นก็ได้ใช้ชีวิตในป่าไปด้วยการเก็บสมุนไพรการเรียนรู้ด้านสมุนไพรจากมุนอาที่เตนล์เองก็รู้สึกทึ่งในตัวผู้หญิงคนนี้มาก



                เสียงรถม้าที่เล่นเข้ามาใกล้ที่พักทำให้แม่ลูกทั้งสองเลือกที่จะแอบมองลอดไปทางหน้าต่างแทนการออกไปตรงๆเพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนหลังจากที่แทอิลสอบเสร็จพวกเขาทั้งสองกลับมาที่บ้านและได้เจอกับทหารที่เฝ้าปราสาทและแน่นอนว่าทหารนี้เป็นพวกเดียวกับแม่เลี้ยงใจร้ายคนนั้นแน่นอน


“เตนล์หนูหลบหลังตู้นั่นก่อนเดี๋ยวแม่ดูเอง”เด็กตัวเล็กว่าง่ายเพราะหลังจากที่มุนอาสั่งเขาก็รีบวิ่งไปนั่งข้างๆตู้นั้นอย่างหวาดกลัว แค่ชื่อก็ทำให้ความทรงจำแย่ๆกลับเข้ามาหลอกหลอนเตนลืได้ตลอดเวลา


“ระวังนะฮะ”เตนล์ว่าเบาๆแม้จะกลัวแต่ก็เป็นห่วงมุนอามากเหมือนกัน





                มุนอาใช้สายตาตัวเองมองลอดช่องหน้าต่างที่ทำให้เห็นภายนอกบ้านได้อย่างชัดเจนแต่เมื่อเห็นว่ารถม้าที่เป็นทรงที่เธอคุ้ยเคยตั้งแต่เด็กทำให้มุนอาเลือกที่จะโผล่หน้าออกไปนอกหน้าต่างตรงๆ


“ท่านหญิงมุนอาจริงๆด้วย”เสียงตื่นเต้นนั้นดังขึ้นก่อนที่ทหารและผู้ดูแลกว่าสี่ห้าคนจะนั่งคุกเข้าเคารพมุนอาอย่างพร้อมเพรียง เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วมึนอาก็รีบลุกขึ้นทันทีโดยไม่ลืมที่จะเรียกเตนล์ให้ออกไปด้วย แม้จะไม่เข้าใจแต่เตนล์ก็เดินออกตามมุนอามาด้วย


“นี่มันอะไรกัน?”มุนอาร้องถามอย่างแปลกใจ


“กษัตริย์องค์ที่ 5 อาการหนักคาดว่าคงอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้ทายาทรุ่นที่ 6 เลยรับสั่งให้มาพาท่านกลับวังเพื่อดูอาการท่านครั้งสุดท้าย”คำที่ถูกรับสั่งมาอีกทีถูกถ่ายทอดอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มุนอาได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเป็นกังวลทันทีเพราะนั่นแปลว่าท่านพ่อของเธอจะต้องเสียผู้เป็นพ่อและจอห์นนี่คงต้องขึ้นรับทันที


“แทมุนไม่มารับเรา?”ชื่อที่เตนล์เคยได้ยินไม่กี่วันก่อนถูกอ้างถึงแต่เหล่าบรรดาผู้ดูแลกลับทำหน้านิ่งและหลบตาเธอ


“แทมุนต้องมารับเราไม่ใช่หรืออย่างไร”


“เกรงว่าตอนนี้แทมุนคงมาไม่ได้เพราะเราก็ไม่เจอเขามาสองสามวันแล้วครับ”ทหารคนหนึ่งตอบแทน


“ให้เราไปตอนนี้เลยหรอ?”


“ค่ะท่านต้องไปเดี๋ยวนี้เพราะช้ากว่านี้เกรงว่า.......”ความเงียบก่อเกิดทันทีและไม่ต้องตอบมุนอาก็รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร


“เราจะเอาเด็กคนนี้ไปด้วย”มุนอาโอบไหล่เตนล์และคนถูกโอบก็ทำหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่ามุนอาจะทำแบบนี้แต่พอทหารและผู้ดูแลหันมามองก็ต้องทำหน้านิ่งทันที


“เพราะช่วงนี้มีข่าวการลอบปลงพระชนม์บ่อยทางวังคงให้ท่านพาเด็กคนนี้ไปไม่ได้ค่ะ”


“แต่เด็กนี่อยู่กับเราตลอดเวลานะจะให้เขาอยู่ลำพังได้อย่างไร”มุนอาว่าออกมาอย่างไม่เข้าใจและไม่พอใจเพราะเธอไม่ยอมให้เตนล์อยู่ลำพังแน่ๆ


“เรื่องนี้คงรับสั่งให้ไม่ได้ค่ะท่านต้องรีบไปแล้ว”


“เตนล์อยู่ได้ฮะท่านแม่ไปเถอะเดี๋ยวไม่ทัน”เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องยืดเยื้อเตนล์เลยเลือกที่จะให้มุนอาไปโดยไม่ต้องห่วงเขาเพราะยังไงเตนล์ก็คิดว่าตัวเองอยู่ได้เพราะนี่ก็ใกล้เวลากลับของแทยงแล้ว พี่ชายเขาก็คงจะกลับมาก่อนอยู่แล้ว


“เดี๋ยวแทยงก็คงจะกลับแล้วล่ะฮะไม่ต้องห่วงเตนล์”เตนล์รีบดันหลังให้มุนอาไปขึ้นรถและนั่นไม่ใช่สิ่งที่มุนอาต้องการแต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เพราะด้านหนึ่งก็พ่ออีกด้านก็เด็กที่เธอเอ็นดู


“รีบไปเถอะครับ”เตนล์หันไปมองคนขับรถม้าให้รีบไปและรถม้านั่นก็เคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว เตนล์มองรถม้าที่เคลื่อนตัวไปด้วยใจที่เจ็บปวดเพราะแม้จะอยู่ลำพังได้อย่างที่บอกแต่นั่นก็ทำให้เขาเหงา จากบ้านที่เคยอยู่มากถึง7คนตอนนี้กลับเหลือเพียงเขาอยู่คนเดียว


“เดี๋ยวแทยงก็กลับมาแล้วเตนล์อยู่ได้แน่นอนไม่ต้องห่วง”คำพูดที่อยากจะบอกกับมุนอาอีกครั้งได้ถูกพูดกับตัวเองแทนเพราะความรู้สึกเมื่อกี้ที่แล่นเข้ามาในตัวเตนล์หลังจากที่รถม้าลับตาไปก็คือ เหมือนเขาจะไม่เจอมุนอาอีกยังไงอย่างนั้น






                อากาศหนาวของฤดูกาลยังคงลดลงเรื่อยๆตามเวลาและความมืดตอนนี้เตนล์ได้แต่นั่งกินขนมปังที่มุนอาเผื่อไว้ตอนเช้าหน้าเตาผิงอย่างเดียวดาย เขารู้สุกเหงา เหงามากกว่าทุกทีใบหน้าของทุกคนปรากฏชัดในความคิดและสำหรับแจฮยอนเตนล์ก็ไม่เจอเลยตลอดช่วงที่ผ่านมา



                แกร็กๆๆ เสียงท่อนไม้ที่หักจากแรงเหยียบดังขึ้นพร้อมกับเสียงไม้ที่ถูกไฟเผาในเตาผิง เตนล์หันไปมองรอบตัวทันทีกังวลเพราะนั่นแปลกว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ด้วยความที่เป็นเด็กขี้ระแวงเตนล์รีบพาตัวเองหลบในตู้ไม้ยังห้องเล็กๆที่ใช้เก็บของอีกทีอย่างรวดเร็ว



                แกร๊ก แอ๊ด เสียงเหยียบบางอย่างพร้อมกับเสียงเปิดประตูไม้ที่เก่ามากทำให้เกิดเสียงดังที่ได้ยิน เตนล์ตาโตอย่างตกใจเพราะตอนนี้เขาไม่มีใครสามารถช่วยเหลือได้จริงๆไม่มีใครอยู่กับเขามีเพียงตัวเองเท่านั้น หลังจากที่เตนล์นั่งกอดเข่าในตู้เสื้อผ้าพร้อมกับเสียงคุยกันเบาๆข้างนอกของผู้ชายราวสามสี่คน



“ไม่อยู่ครับ”เสียงชายคนหนึ่งว่าพร้อมกับเสียงรื้อของที่เตนล์เดาได้ว่าคงกระจายไปทั่วแล้วแน่นอน เสียงโครมครามด้านนอกยิ่งทำให้คนขี้กลัวอย่างเตนล์ตัวหดเล็กลงเรื่อยๆพร้อมกับตัวเองที่นั่งเบียดมุมตู้อย่างลืมตัว


“ตามหาพวกมันให้เจอคงหนีไปไหนไม่ไกลหรอก”เสียงที่เตนล์จำได้ดีเสียงที่เขาหนีมาหลายวัน ตอนนี้เขากลับได้ยินมันอีกครั้ง


“เจอแล้วกำจัดพวกมันให้หมดทั้งไอ่ทาสและผู้หญิงคนนั้นก่อนที่โจนาธานจะกลับมา”


“ครับท่านหญิง”เตนล์ที่ได้ยินทุกอย่างชัดเจนเต็มสองหูก็ต้องตาโต แม่เลี้ยงคนนั้นมาที่นี่เพื่อกำจัดไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องอย่างที่เขาและมุนอาคิดไว้ก่อนหน้านั้น เมื่อไม่กี่วันก่อนมุนอาเจอทหารในชุดปราสาทป้วนเปี้ยนแถวป่าอีกฝั่งเลยมักจะสอนเรื่องการหลบการซ่อนให้เตนล์ไว้ตอนเธอไม่อยู่และคราวนี้ดูเหมือนเตนล์ต้องได้ใช้มันจริง


“พวกแกจัดการทางนี้ฉันต้องไปวังสักหน่อยหวังว่าจะไม่พลาด”


“ครับ”เสียงเดินออกจากบ้านไปทำให้เตนล์โล่งอกได้บ้างเพราะนั่นแปลว่าตอนนี้แม่เลี้ยงคนนั้นได้ไปแล้วเหลือแค่ทหารที่ฟังจากฝีเท้าแล้วน่าจะมีราวสามคน เป็นหนทางที่ไร้ทางหนีพอสมควรสำหรับเตนล์


“เตาผิงยังร้อนขนาดนี้มันคงอยู่แถวนี้แหละค้นบ้านให้หมด”คำสั่งเด็ดขาดว่าขึ้นพร้อมกับเสียงโครมครั้งใหญ่ที่เตนล์คิดว่าตู้ที่เขาแอบซ่อนนี้คงต้องถูกเปิดแน่ๆไม่มีทางหนีจริงๆแล้วแบบนี้


“ใจเย็นๆเราต้องรอดใจเย็นๆนะเตนล์”คำปลอบใจยามไร้หนทางเช่นนี้มักถูกยกขึ้นมาปลอบใจตัวเองเสมอสำหรับเตนล์ ตอนนี้เขากลัวจนน้ำตาไหลแบบไร้เสียงกลัวจนไม่กล้าส่งเสียงกลัวไปหมดกลัวว่าถ้าถูกจับได้เขาคงไม่รอด





                ราวกับเหตุการณ์ต่อจากนี้ของเตนล์จะเป็นเหตุการณ์ที่เลวร้ายเพระเสียงรื้อของมันใกล้เขาเข้ามาเรื่อยๆราวกับว่าอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าประตูตู้จะถูกเปิดออก ร่างเล็กนั่งกอดเข่าอย่างครุ่นคิดเพราะตอนนี้เขากลัว กลัวมากจนใบหน้าของใกล้ชิดทุกคนโผล่ขึ้นมาประหนึ่งภาพหลอน


“ช่วยเตนล์ด้วย”เสียงที่เบาจนไม่ไม่ได้ยินนั้นถูกส่งผ่านคนขี้กลัว ใบหน้าของแจฮยอนที่ผุดขึ้นมาราวกับว่าเพียงแค่หวัง หวังสักนิดว่าจะบังเอิญผ่านมาเยี่ยมหรือแวะมาหาแต่เมื่อลองนึกตามความจริงแล้วเวลานี้ทุกคนคงไปรวมตัวกันที่วังแล้วมันคงเป็นไปไม่ได้ที่แจฮยอนจะมา หมดหวังแล้วจริงๆ


                แกร๊ก ผลัก!เสียงเปิดตู้ไม้อย่างแรงทำให้คนที่นั่งซ่อนต้องตาโตอย่างตกใจก่อนจะมีอาการผวาเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าที่ยกยิ้มราวกับเจอสิ่งที่ต้องการ ใบหน้าที่เตนล์จะไม่มีวันลืมถ้ามีโอกาสรอด

 

 








                ราวกับนัดหมายกันมาเมื่อเวลานี้หน้าห้องเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่รอคำตอบจากทางหมอที่เข้าไปตรวจกษัตริย์คนปัจจุบันที่จู่ๆอาการก็ทรุดลง สี่พี่น้องที่ถูกรับตัวมาก็ยืนรวมกับโดยอง ยูตะและฮันซลอย่างมีความหวัง ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรออกมามีเพียงการปลอบโยนด้วยการโอบและการกอดของกันและกันเพียงเท่านั้น


“พี่จอห์นนี่ไปนั่งพักก่อนไหมครับพี่ดูอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่”มาร์คที่เป็นห่วงพี่ชายจับใจเพราะรู้จากโดยองมาว่าตลอด1อาทิตย์ที่ผ่านมาจอห์นนี่ก็วนเวียนอยู่แต่ห้องนี้เสมอ


“พี่ไม่เป็นไรมาร์ค”จอห์นนี่ยกยิ้มกลับไปก่อนสายตาจะจ้องมองยังบานประตูใหญ่นั้น


“ฝืนไปก็มีแต่จะแย่เอานะ”แทอิลว่าขึ้นอีกเสียงเพราะน้องชายเขาดูอาการแย่จริงๆใบหน้าที่อ่อนเพลียกับร่างกายที่ซูบผอมลงอย่างเห็ดได้ชัดทำให้พี่ใหญ่อย่างเขาไม่สบายใจเลย


“เป็นอะไรไปเดี๋ยวก็วุ่นวายอีกหรอก”แจฮยอนว่าแม้จะห่วงพี่ชายแต่การพูดของเขามันก็ไม่ได้ดูห่วงจนแทอิลถอนหายใจเบาๆกับน้องชายคนนี้


“ถ้าอย่างนั้นนั่งพักหน่อยก็ดีนะครับ”โดยองว่าเสริมหลังจากยืนฟังสี่พี่น้องคุยเพราะดูๆแล้วจอห์นนี่ก็อดนอนมาหลายคืนทั้งเรื่องท่านตาและเรื่องตามหาผู้สนับสนุนแม่เลี้ยง


                จอห์นนี่พยักหน้ารับเมื่อเห็นว่าตอนนี้เหล่าบรรดาพี่น้องทั้งหลายต่างก็แสดงความเป็นห่วงมาให้เขาเลยเลือกที่จะนั่งพักอย่างที่ขอแต่ก็นั่งได้แปปเดียวก็เห็นใบหน้าตื่นของพ่อตัวเองวิ่งมาทางพวกเขา




“นี่มันอะไรกัน?”







_________________________________________________________________________
สวัสดีปีใหม่เลยแล้วกัน 555555 ขอให้เฉลิมฉลองอย่างมีความสุข ปีใหม่เจอแต่เรื่องดีๆนะคะ 
ขอบคุณสำหรับการอ่านแล้วเจอกันหลังปีใหม่นะคะ :) 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #88 SRYFl022 (@SRYFl022) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 13:03
    ใครก็ได้ช่วยเตนล์หน่อย ลูกแม่ ทำไมทุกคนถึงทิ้งเตนล์ไว้ลำพัง
    #88
    0
  2. #64 Satita_Soda (@satita12345) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 23:59
    แจฮยอนมาช่วยเตนล์เร็ว
    #64
    0
  3. #37 bunnyxfox (@waritz68) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 08:40
    ทำไมทหารลงท้ายด้วยคำว่า ‘ค่ะ’ ? พิมผิดหรือเปล่าคะ เอ้ะหรือเราอ่านผิด เบลอๆ 555555
    #37
    1
    • #37-1 TearofJock (@Heef) (จากตอนที่ 21)
      1 มกราคม 2561 / 21:35
      อ่าของเราไม่ขึ้นแหะ ตอนนี้ยังขึ้นรึเปล่าคะเราไม่รู้จะแก้ยังไงให้เลยยังไงเดี๋ยวเราลองไปหาสาเหตุดูนะคะ ไอ่ตัว ‘ค่ะ’ ? เหมือนโค้ทสีจัง555555 ขอบคุณมากนะคะ
      #37-1
  4. #36 bunnyxfox (@waritz68) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 08:39
    โอยยย ขอให้น้องปลอดภัยยน มาช่วยน้องด้วยเด้ออ ToT แล้วเกิดอะไรขึ้นนิ ทำไมพ่อของจอนนี่ต้องมาวังด้วย
    #36
    0
  5. #35 pknsleep (@pknsleep) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 01:28
    แจฮยอนช่วยเตนล์เร็วววววววววววว
    #35
    0
  6. #34 LuKusKL (@lukuskl) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 21:17
    แทยงมาช่วยน้องเตนล์ด้วยยยยย
    #34
    0
  7. #33 0902754205 (@0902754205) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 17:08
    รักกกกกกก
    #33
    0