Yaoi : กั้นรัก

ตอนที่ 9 : >> 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 พ.ค. 56



 ผ่านไปไม่กี่วันต่อมา การซักซ้อมของกองสันทนาการคณะมนุษยศาสตร์ก็ดุเดือดขึ้นเป็นลำดับ เพราะถือว่าคณะตนเป็นตัวเก็งกองสันทนาการที่เก่งที่สุดในมหาวิทยาลัย ซึ่งจะไม่ยอมให้ใครมาโค่นตำแหน่งนี้ได้ง่าย ๆ และเช่นเคย การซ้อมมีโยงไปจนถึงเวลามืดค่ำเหมือนหลายต่อหลายวัน ความเหนื่อยล้า ความตึงเครียดก็สูงขึ้นตาม ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็มีความเฮฮาคอยเบรคเอาไว้ไม่ให้รู้สึกกดดันกันจนเกินไป

 

"เอ้า ๆ วันนี้พอแค่นี้ก่อน เลิกซ้อมแล้วกลับหอกันได้แล้ว ขอบคุณมากทุกคน"

 

เป็นเสียงของเฮดกลุ่มสันทนาการที่บอกกับคนในความดูแล ซึ่งต่างฝ่ายต่างตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อทั้ง ๆ ที่อยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำกว้างขวางกันไม่ถึง 30 คนแท้ ๆ

 

พวกผู้หญิงก็ทยอยจับกลุ่มกันกลับโดยมีเพื่อน ๆ และพี่ ๆ ผู้ชายอาสาไปส่ง บ้างก็กลับด้วยกันกับแฟนที่มารอรับ ส่วนกำปั่นขนกลองไปเก็บกับบูมแล้วก็กัน เพื่อนชายสนิท ๆ ในกองสันที่ขนอุปกรณ์ให้จังหวะอื่น ๆ ไปเก็บที่ด้วยกัน เมาธ์มอยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปด้วยตามประสาหนุ่ม ๆ

 

อีกด้านหนึ่ง วันนี้อเนกภพคึกเป็นพิเศษ

 

อาจเป็นเพราะงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ค่ายรุดหน้าไปด้วยดี จนตอนนี้งานหนัก ๆ หลายอย่างก็ได้เสร็จไปเรียบร้อย เหลือแต่การเอาไอเท็มที่ผลิตไปโฆษณาประชาสัมพันธ์อย่างจริงจังเท่านั้น แอบภูมิใจไม่ได้ว่าการทำงานใต้การควบคุมของตนเองนี่มีประสิทธิภาพยิ่งกว่าค่ายรุ่นก่อน ๆ ที่ผ่านมา

 

แต่ที่อยู่ดึกขนาดนี้เพราะกำลังรอทีมสันทนาการซ้อมเสร็จ ไม่ใช่รอเพื่อนหรอก รอคนที่กำลังเก็บกลองอยู่ต่างหาก

 

ตอนนี้เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าห้อง ไม่สนใจว่าจะโดนเพื่อนตัวเองแซว ทำทียืนพิงกำแพงรอกำปั่นเดินออกมา ไม่นานเกินรอกำปั่นก็เดินออกมาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน โดยบูมหนุ่มร่างเตี้ย หน้าตี๋แต่ตัวดำหน่อยเป็นคนสังเกตเห็นเหนกและทักพร้อมรอยยิ้มกว้าง

 

"อ้าว พี่อเนก ยืนรอใครอยู่คร้าบ?"

 

ได้ยินงั้นหนุ่มผมฟ้าเด่นชัดจึงหันไปเลิกคิ้วมองเหนกบ้างหลังจากที่มัวแต่เมาธ์เรื่องการสอบอิ๊งที่กำลังใกล้เข้ามาเชือดคอหอยตัวเองอยู่รอมร่อ

 

พอโดนถามงั้นเหนกก็ไปต่อไม่ถูก เหลือบมองเป้าหมายที่เดินตามหลังมา แต่เอาวะเป็นไงเป็นกัน วันนี้กูคึก

 

"รอกำปั่นน่ะ มีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย" ระบุตัวแม่มเลย

 

เหนกพูดจบ คนโดนกำหนดเป้าหมายเอาไว้ก็โดนเพื่อนสองข้างมองเป็นตาเดียวจนเจ้าตัวได้แต่ทำหน้าเหรอหรา แอบกังวลในใจ แต่ก็แค่ยิ้มแห้งออกมา

 

"เรื่องอะไรอ่ะพี่?" ถามหยั่งเชิงก่อน

 

เหมือนขุดหลุมฝังตัวเองเข้าแล้ว เพราะเขาก็ไม่รู้หัวข้อที่จะคุยเหมือนกัน

 

"เอ่อ ก็.." เกาหัวแกรก "นิดหน่อย ขอเวลาเดี๋ยวได้ไหมล่ะ"

 

กำปั่นกำลังชั่งใจว่าจะเอาไงดี ไม่ใช่ไม่วางใจพี่เหนก แต่ถ้าอีกฝ่ายมาพูดเรื่องทำนองจีบตนอีก ตนก็ลำบากใจอยู่ ถึงปกติจะทำเบลอ ๆ ไปก็ตาม แต่เอ๊ะ วันนู้นพี่เหนกแกพูดเหมือนจีบเพยผ่านเขานี่หว่า เอ๊ะ ยังไงกันแน่นะ... เพื่อนสองคนก็มองหน้ากันแล้วตบบ่ากำปั่นแบบไม่ได้รู้เลยสักนิดว่าหนุ่มปั่นมีอะไรในใจถึงมัวลังเลอยู่ได้ ขี้เกียจยึกยักรอมันแล้ว

 

"งั้นกูไปก่อนนะ แฟนกูรอนานละ เดี๋ยวแม่บ่นหูชา บายย" กันยิ้มกว้าง โบกมือ ทิ้งกันซะงั้น!

 

"เฮ้ย.. เดี๋ยวเด่ะมึง!" ยังท้วงไม่ทันจบบูมก็พูดต่อ

 

"กูด้วย หิวข้าวจะแย่ละ ไปละนะไอ้ปั่น" ตบหัวปั่นโชะแกล้งแล้วเผ่นไปทันทีหนีเสียงโวยวายลับหลัง

 

"ไอ้พวกเชี่ยนี่ เดี๋ยวเถอะมึงไอ้บูม!" ฮึดฮัดได้แป๊บก็ต้องมาเผชิญความจริงตรงหน้าตัวเบ้อเร่อต่อ ยิ้มแห้งสู้ก่อนเลย..

 

เหนกนึกขอบคุณเพื่อนกำปั่นทั้งสองที่รู้ใจดีเหลือเกิน แอบยิ้มอยู่ในเงานิดหน่อย พอมาเผชิญหน้ากำปั่นเพียงลำพังก็ให้ขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก เขินอีกฝ่ายด้วย เขินที่ตัวเองเกิดบ้าคึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ด้วย

 

"ปั่น.. เอ่อ..หิวมั้ย? เหนื่อยสินะ" มือไม้ก็ไม่รู้จะเอาไว้ไหน กอดอกไว้ละกัน ยังพยายามเก๊ก ๆ อยู่ไม่ให้รู้ว่าเขิน

 

"ก็... นิดหน่อยครับ" ยกมือเกาหัวที่ชื้นเหงื่อนิดหน่อยของตัวเอง บรรยากาศแบบนี้มันอะไรกันวะเนี่ย แปลกพิลึก เหมือนอะไรหลาย ๆ อย่างเป็นใจให้มาเจอกับเหนกสองต่อสองอยู่บ่อยครั้งหลัง ๆ มานี้ ตัวเองก็เพิ่งจะมาเอะใจ..

 

"พี่เหนกกินไรมายังล่ะ?" ถึงจะมีความข้องใจบางอย่างอยู่สุดท้ายก็ทำเบลอมันอยู่ดี ยิ้มกว้างให้แม้จะดูเหนื่อย ๆ และไม่ยอมเดินเข้าไปใกล้เหนกเพราะตอนนี้ตัวเองคงเหม็นเหงื่อใช่เล่น

 

"ก็ ยัง.. ไปหาไรกินแถวหาดกันหน่อยมั้ย" ได้ทีก็ชวนมันดื้อ ๆ นี่แหละ หวังว่าอีกคนจะไม่ปฏิเสธนะ ว่าไป...นี่มันชวนเดทรึเปล่าวะ.. ไม่ใช่มั้ง ก็ยังไม่ได้คบกันนี่นา ..ปั่นอย่าเพิ่งรู้ตัวนะ ซื่อบื้อไปก่อนนะปั่นนะ

 

"อุ่ย เกรงใจว่ะพี่ ตอนนี้ตัวผมเหม็นเหงื่อฉึ่ง ๆ เลย เดี๋ยวกินไม่อร่อยนะเว้ย" ส่ายหน้าขำ ๆ จับคอเสื้อยืดขยับ ๆ ให้ลมอ่อน ๆ ไล้เข้ามากระทบเม็ดเหงื่อ จะได้เย็นขึ้น

 

"ไม่เป็นไรหรอกน่า.." จะให้บอกยังไงว่าต่อให้ปั่นคลุกขี้ควายมาพี่ก็ยินดีไปกินข้าวด้วยนะ "อืม..." ไปต่อไม่ถูก บ๊ะ ลุยแม่มเลยแล้วกัน! "กินแป๊บเดียวเองไม่เป็นไรหรอก นั่งตรงหาดลมมันก็พัด เดี๋ยวก็แห้ง.." อะไรจะแถได้ขนาดนี้

 

โดนกล่อมแบบนั้นกำปั่นก็เอียงคอกอดอกชั่งใจอยู่พักจึงพยักหน้า "ยังงั้นก็ได้" ยิ้มกว้าง "พี่เหนกเอารถมาเปล่า?" ถามพลางขยับเสื้อใต้วงแขนให้ลมเข้ามา เย็นซู่ซ่า ๆ

 

เหนกแทบใจไปอยู่ตาตุ่ม "เอามาสิ ปั่นไม่ได้เอามาเหรอวะ?"

 

กำปั่นยิ้มแหะตอบ "ใช่.. วันนี้พวกไอ้บูมมันไปรับผมมาด้วยกัน แล้วนี่มันดันทิ้งผมซะงั้น ดูพวกมันดิพี่เหนก" ฟ้อง แต่อันที่จริงจากคณะถึงหอตัวเองเดินเท้าไปราว ๆ สิบกว่านาทีก็ถึง

 

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง" เริ่มใจชื้นขึ้นมาแล้ว "มาดิ อยากกินไรมะ? ว่าจะพาไปร้านตามสั่งเจ้าประจำพี่" ตบบ่าปั่นให้เดินไปด้วยกัน

 

"อยากกินซิสเลอร์อ่ะ" ชิ้ง "ล้อเล่น ๆ" หัวเราะเสียงร่า "อยากกินข้าวคะน้าหมูกรอบอ่ะพี่ เจ้านั่นทำอร่อยมั้ยล่ะ จริง ๆ ผมมีเป้าหมายตระเวนกินข้าวคะหน้าหมูกรอบรอบม.อยู่นะเว้ย" ยักคิ้วยิก ๆ มัวแต่ฝอยแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองคงเหม็นหึ่ง ๆ เลยเดินถอยเว้นระยะกับเหนกหน่อย

 

"อื้อหือ กินน่ะได้แต่ไม่เลี้ยงนะเว้ย" หัวเราะเลย "พี่อยากกินกะเพราหมูกรอบว่ะ ใจตรงกันนะเนี่ย" ยังไม่วายจีบนะตัวกู "อร่อยมั้ง ไม่เคยสั่ง" เดิน ๆ มาก็ถึงที่เหนกจอดมอไซค์ไว้ เป็นฮอนด้า คลิก สีดำขาวแดง

 

"อ่ะ งั้นไว้ไปลอง" แต่อนิจจา กำปั่นดันไม่ทันสังเกตว่าโดนหยอดมุกใส่ มองรถเหนกว้าววู้ว เห็นแล้วอยากฉกไปแต่ง

 

"เนี่ยเดี๋ยวพาไป" ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจแล้วบิดสตาร์ทเครื่อง "ไม่ต้องกลัวพี่เหม็นหรอกนะ" ไม่ได้ครึ่งของไอ้เต้หรอก

 

ฟังแล้วกำปั่นถึงกับหัวเราะก๊าก "โหย ยังไงผมก็เกรงใจว่ะพี่" ตามไปนั่งคร่อมรถ ยึดที่เกาะท้ายเบาะเอาไว้

 

พอพ้นสายตาปั่นไปแล้วเหนกก็คลี่ยิ้มที่กลั้นไว้ได้เต็มสีหน้า ใครมาเห็นเข้าคงเห็นเฮดพีอาร์สโมคณะมนุษย์ยิ้มหน้าบานแก้มแทบปริอย่างคนกำลังอินเลิฟ พอออกรถคู่ใจแล้วรู้สึกถึงน้ำหนักคนข้างหลังก็ให้ปลื้มใจอะไรจะขนาดนั้น ขับมอเตอร์ไซค์ยิ้มแป้นไปตลอดทางมีความสุขมาก ๆ จนชักหมั่นไส้ตัวเองแล้วสิ

 

ทางสก๊อยหนุ่ม (?) นาน ๆ จะได้นั่งซ้อนท้ายกินลมตอนกลางคืนกับเขาบ้างเพราะปกติจะเป็นคนขับมากกว่า เงยหน้ามองท้องฟ้าสีเข้มมีดาวบ้างและยังเห็นเมฆบ้างเพราะแสงจันทร์ ปล่อยสายลมพัดผ่านเข้ามาในหูวี้ด ๆ แต่ก็ไม่ได้รำคาญอะไรนัก สบายดีด้วยซ้ำไป

 

ไม่กี่อึดใจก็ถึงร้านข้าวตามสั่งร้านหนึ่งที่ริมหาด ลมยังคงแรงตามเคย เหนกจอดรถไว้ในที่ ๆ แน่ใจว่ามันจะปลอดภัยพอสมควร แล้วล็อกรถเรียบร้อย

 

"เคยมากินร้านนี้มะ? ก็ไม่ได้เป็นร้านลับแลอะไรนะ เพื่อนพี่ออกจะกินกันบ่อย" เดินนำไปสั่งป้าขายเอากะเพรากับคะน้าหมูกรอบอย่างละที่ แถมแกงจืดเต้าหู้ผักกาดขาวอีกชามมาซดด้วย

 

"โอ้ เหมือนจะยังไม่เคยว่ะพี่" มองสำรวจรอบ ๆ ร้าน เห็นคนเข้ามากินกันพอเยอะพอสมควร ท่าทางจะอร่อยอยู่ เดินตามเหนกไปหาที่นั่งแบบผู้ตามที่ดี

 

เดินตามมาพร้อมน้ำในแก้วสแตนเลสเสียบหลอดสองแก้ว "อ้าวเหรอ อร่อยใช้ได้นะ ไม่ค่อยมีผงชูรสด้วย" ดูดน้ำสองอึก "ว่าไปตอนปั่นมีแฟนม.ปลายน่ะ เคยทำอะไรเขามั่ง"

 

หาที่นั่งได้แล้วก็นั่งทอดหุ่ยชิล ชะงักกับคำถาม "ทำอะไรนี่หมายความว่ายังไงคร้าบบ??" คิดไปไกลแล้ว

 

"ก็เอ็งบอกว่ายังเวอร์จิ้นไม่ใช่เหรอ?" มือคนน้ำแข็งในแก้ว "แล้วทำไรเขามั่ง จับมือ? จูบ? พาไปเดท? เคยมั้ย"

 

"อ่า.." กำปั่นเอาหลอดคนน้ำแข็งในแก้วดูหดหู่ลงถนัด "..ก็มีเดทบ้าง ดูหนังกินข้าว แต่เรื่องถึงเนื้อถึงตัวอย่างมากก็แค่กอดกับหอมแก้มเท่านั้นแหละพี่..." พูดอุบอิบเหมือนคู่สนทนาคือไรฝุ่นก้นแก้วยังไงยังงั้น.. ก็มันเขิน..

 

เหนกมองปั่นปริบ ๆ "จูบน่ะ เคยเปล่า?"

 

คนโดนถามเงียบไปอึดใจ แล้วทำเมินหน้าไปมองท้องฟ้านอกร้านแทน...

 

คนถามมองกิริยากำปั่นก็ให้ใบ้แดกไปเหมือนกัน "ห๊ะ?"

 

ฝ่ายคนไม่อยากตอบก็ยกมือขึ้นมาปิดหน้าอาดูรตัวเอง...

 

"ห๊ะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!" เหนกดูช็อกผิดปกติ

 

"พี่ช็อกอะไรขนาดนั้น..." เงยมองจนได้..

 

"ไม่เคยจูบจริงดิ!?" ลดเสียงลงหน่อยตอนข้าวมาเสิร์ฟ แล้วสั่งโค้กขวดกลางมาขวด

 

"...จริง" คนไร้ประสบกาณ์การจูบแลดูจ๋อยหู่หูลู่หางตก "แงงง พี่อย่าพูดเลย บอกแล้วผมมันอ่อน..." กินข้าวไปแบบช้ำ ๆ

 

เหนกไม่พูดอะไร ทำหน้าอึ้ง ๆ มองข้าวกะเพราหมูกรอบของตัวเองแล้วคลุกไปมาเหมือนไม่ได้ใส่ใจข้าว ส่วนกำปั่นก็บ่น ๆ ว่าชีวิตแม่มเศร้า เกิดมาสิบเก้าปียังไม่เคยจูบใคร สิ้นหวังแล้วจริงอะไรจริง.. ยิ่งได้ยินเสียงบ่น ๆ จากกำปั่น เหนกยิ่งรู้สึกผิดว่ากูทำเชี่ยมอะไรลงไป ถึงกับรวบช้อนกุมหน้าบ่นพึมพำไม่ได้ศัพท์ อาการนั้นกำปั่นก็พอจะสังเกตเห็นอยู่

 

"พี่เป็นไรไป..?" เงยมอง เคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย

 

"เปล่า..ไม่มีไร แค่อึ้ง" อึ้งในหลาย ๆ ความหมาย แล้วมองคนตรงหน้าอย่างอาดูรพลางพร่ำขอโทษอยู่ในใจ ก็คนที่พรากจูบแรกมึงไปก็กูนี่แหละ...

 

ให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด!

 

"แค่ผมไม่เคยจูบใครพี่ต้องช็อกขนาดนั้นเลยเหรอวะคร้าบบ" ทำท่าปาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง

 

"เอ่อ ก็มันแปลกใช่มั้ยล่ะ เป็นผู้ชายแท้ ๆ อยู่ปีสองแล้วนะเว้ย ไม่เคยจูบใครมาก่อนมันจะ.. เชอรี่บอยไปหน่อยล่ะมั้ง.." ส่วนเขาไม่ต้องถาม ขนาดเรื่องบนเตียงยังผ่านมาแล้วไอ้เรื่องจูบนี่เรื่องเล็กมาก

 

"ใช่ซี่.. พี่เหนกผ่านมาเยอะนี่หว่า" ทำตัดพ้อซะอย่างนั้น ก็อย่าตอกย้ำเด้

 

"คือมันไม่ใช่ว่ะปั่น" ตักข้าวกินสักที "คนอื่นมันก็ผ่านมาเหมือนกันแหละ ไม่เชื่อเอ็งลองถามเพื่อนเอ็งดูสิ ..แล้วนี่ไม่มีสาวมาชอบบ้างจริงดิ พี่ไม่เชื่อว่ะ"

 

"พวกมันก็คงมีแหละ.." อยู่กับแฟนมันกันเองตั้งหลายอยู่ กุมขมับข้าง อีกข้างตักข้าวเข้าปากเคี้ยว ๆ ทำหน้าคิด "ไม่รู้ดิพี่เรื่องสาวมาชอบ.. ไม่เคยเห็นมีเลยว่ะ ไม่มีหรอก" ส่ายหน้าไปมา เอาจริง ๆ เพราะโดนเข้าใจว่าเป็นแฟนกับเพยเลยไม่มีใครมายุ่งด้วยเท่านั้นเอง ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่เข้าใจตรงนี้

 

"เหรอ..งั้นแปลว่าพี่ก็ยังมีสิทธิ์ใช่มะ?" สุดท้ายก็อดแหย่ไม่ได้ "อย่าบอกนะว่ามีพี่คนเดียวที่บอกว่า...ชอบปั่น" รินโค้กใส่แก้วตัวเอง

 

กำปั่นแทบสำลักชิ้นหมูกรอบในปาก กลืนเอื๊อกฝืดคอมองเหนกตอบ แม้อีกคนจะเห็นนัยน์ตาเขาไม่ชัดก็เถอะ ซึ่งส่วนตัวรู้สึกว่าเป็นแบบนี้ดีกว่าจะมองตรง ๆ เพราะสายตาเขามันมักจะสื่อทุกความคิดออกมาอย่างชัดเจน

 

"ก็... มีพี่เหนกคนเดียวนี่แหละที่มาบอกว่าชอบผม" ดื่มน้ำจนหมดแก้ว เลี่ยงที่จะตอบคำถามแรกของเหนกไป

 

รู้ล่ะว่ากำปั่นไม่อยากตอบคำถามแรก แหย่ไปอย่างนั้น ชักรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรพูดอะไรทำนองนี้ไปมากกว่านี้เพราะอาจจะโดนเกลียดเอาจริง ๆ สักวันก็ได้ ได้แต่พยักหน้ารับรู้คำตอบกำปั่นเงียบ ๆ

 

"แกงจืดน่ะกินได้นะ ช่วยกินหน่อยกินคนเดียวไม่หมดหรอก" เปลี่ยนเรื่องแม่ม

 

"ได้พี่" รุ่นน้องหนุ่มพยักหน้าตอบรับแล้วช่วยกินให้ โล่งอกขึ้นเมื่อเหนกไม่เซ้าซี้อีก

 

แล้วทั้งคู่ก็กินข้าวจนหมดไม่พูดอะไรอีก ก่อนที่กำปั่นจะลุกขึ้นจากโต๊ะ เหนกก็ไปจ่ายค่าข้าวค่าน้ำหมดเรียบร้อยเป็นการบังคับเลี้ยงกลาย ๆ แต่ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ท้องเต็มอิ่มอร่อยไปเรียบร้อย

 

"ยังไม่ดึกเท่าไหร่เลย ปั่นกินสปายเปล่า? กินเป็นเพื่อนพี่หน่อยดิ"

 

กำปั่นกำลังจะไปจ่ายเงินส่วนของตัวเองแต่เจ้าของร้านก็บอกว่าเก็บเงินมาแล้ว ทำหน้า อ้าว มองเหนก

 

"ก็ได้นะพี่ แต่เดี๋ยวก่อนเน่อ นี่ส่วนของผม" ยื่นเงินให้เหนก ไม่อยากรบกวนอีกคนเท่าไหร่น่ะสิ

 

เหนกยกมือปางห้ามญาติ "ไปเลี้ยงสปายให้พี่ดีกว่า เอาสีดำนะ" ดันเงินคืนไปแล้วตบบ่าเดินไปร้านขายแถวนั้นยิ้ม ๆ "ไปซื้อให้ด้วย ขี้เกียจเดิน" ใช้น้องนุ่งแล้วสบายใจ

 

"อ้าว เอางี้เลยเร้อ" กำปั่นหน้าหงิกใส่นิดหน่อยแต่ก็เดินไปซื้อให้อยู่ดี

 

พ่นลมยิ้มขำไล่หลังกำปั่นไป แล้วเดินเอ้อระเหยอยู่แถวนั้นที่เป็นแหล่งบันเทิงยามราตรี สุดท้ายก็ลากปั่นมากินข้าวสำเร็จจนได้ อยากตะโกนร้องฮาเลรูหญ้าให้ดัง ๆ ก้องทะเลเหมือนกันนะเนี่ย

 

ขณะที่ยิ้ม ๆ อินเลิฟอยู่นั้น เหนกก็รู้สึกว่ามีมือมาตบ ๆ ไหล่เขา ก็หมุนตัวไปหาด้วยนึกว่าเป็นกำปั่น ทำไมมันซื้อเร็วปานวาร์ปจังวะ..

 

"อ้าว ซื้อเสร็จแล้วเหรอ เร็วไ...." ต้องชะงักไปเพราะคนที่มาตบไหล่เขาไม่ใช่กำปั่นอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นฝรั่งตัวสูงกว่าเขาสองสามคนในชุดแคชช่วล อายุก็ท่าทางรุ่นเดียวกับอาจารย์ในคณะบางคน เหนกเลิกคิ้วนึกว่าเขาจะมาถามทาง

 

"May I help you?" เป็นไทยพูดฝรั่งแต่ฟังชัดได้สำเนียงไม่เสียทีที่เป็นเด็กเอกอิ๊ง

 

"How much?"

 

คำที่ฝ่ายตรงข้ามพูดกับมาทำให้เหนกถึงกับขมวดคิ้วหนักนึกว่าตัวเองฟังผิด ฝรั่งตรงหน้าก็ไม่ใช่สำเนียงฟังง่ายเลย อาจจะไม่ใช่คนที่ภาษาแม่เป็นอังกฤษ

 

"Pardon?" เมื่อไม่แน่ใจก็ต้องถามซ้ำ แต่เขาว่าเขาไม่ได้หูฝาดนะ

 

"Hey, this boy can speak english well." ฝรั่งหันไปพูดกันเอง แล้วเปลี่ยนเป็นภาษาอะไรสักอย่างที่เขาไม่เคยเรียน จึงจับใจความไม่ถูก แต่ขาเหนกมันเริ่มถอยแล้วเพราะเห็นท่าไม่ดี

 

"I said how much you are. We want you for tonight." พูดไม่พูดเปล่า ฝรั่งคนหนึ่งก้าวเข้ามาหาเอื้อมมือจะจับไหล่ แต่เหนกปัดมือทิ้งแล้วสบถเป็นภาษาไทย

 

"พ่องมึง จะเอากูไปทำอะไรวะ? อ่ะ.. What do you want!?" ด้วยความตกใจเลยลืมพูดภาษากลางของโลก เหงื่อเริ่มออกที่ต้นคอแล้ว

 

ไอ้พวกนี้มันจะเอากูไปอัดถั่วแหง!!

 

พวกฝรั่งพูดอะไรรัว ๆ เขาฟังไม่ถนัด ได้ยินแต่อยากได้เท่าไหร่จะจ่ายให้ และอะไรทำนองก้นเขาน่า xxx ดี แล้วพวกมันก็หัวเราะ

 

กำปั่นเดินกลับมาพร้อมถุงสปายสองสามขวด มีสีดำตามที่เหนกสั่ง แล้วก็มีสีที่ตัวเองชอบอีกขวดเป็นสีฟ้า พอพ้นมุมออกมานึกว่าเหนกจะยืนรออยู่ตามปกติ แต่กลับเห็นสถานการณ์แปลก ๆ ตรงหน้าแทนเสียได้ เขาขมวดคิ้วปรี่เข้าไปดึงแขนเหนกออกมาเพราะเห็นท่าไม่ดียังไงไม่รู้

 

"พวกฝรั่งมีเรื่องอะไรกับพี่วะพี่เหนก?"

 

ทางเหนกเห็นปั่นเหมือนถูกหวยสามเลขท้ายสักสองปึกยังไงยังงั้น ดึงแขนปั่นมาจับมือหมับ

 

"Sorry, I have my boyfriend, and I cannot satisfy you all tonight." เนียนแม่มเลย

 

แต่ฝรั่งสองสามคนนั้นก็ยังคะยั้นคะยอให้เล่นสวิงกิ้ง เหนกส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสุภาพและจริงจังกำมือปั่นไม่ปล่อย สมแล้วที่เขาได้รางวัลออสก้าสาขาเนียนเทพ เพราะคุยอีกไม่กี่คำ พวกฝรั่งก็ยอมล่าถอยไปแต่โดยดี

 

กำปั่นที่สกิลภาษาที่สองง่อย ๆ อยู่แล้วแน่นอนว่าฟังไม่รู้เรื่องไม่เข้าใจสถานการณ์สักนิด แล้วไหงฝรั่งถึงผละไปแล้วล่ะนั่น มีเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย งงว่ะ แล้วยัง... หนุ่มรุ่นน้องมองมือพี่เหนกที่กุมมือตัวเองเอาไว้ซะแน่นเหมือนกลัวเขาหาย

 

"ตกลงเรื่องอะไรวะพี่?" เงยมองด้วยสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

เหนกถอนหายใจแบบปิดบัญชีจนไหล่ตก หันไปกอดรุ่นน้องไว้ซะแน่น จะว่าเนียนก็เนียนอยู่ แต่ตอนนี้ใจมันเต้นตูมตามด้วยความสยองอยู่

 

"พวกมันมาถามว่าพี่ราคาเท่าไหร่.. กูล่ะเครียดเลย" แทบจะไหลไปกับบ่ากำปั่นเหมือนเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด

 

"หา... มันนึกว่าพี่ขายตัวเหรอวะ"

 

กำปั่นช็อก ตอนโดนกอดซะเฉยเมื่อครู่เล่นเอาสะดุ้ง แต่สิ่งที่ได้ยินทำตะลึงมากกว่า รู้สึกโกรธ ๆ ขึ้นมา ถึงงั้นก็เถอะ ตัวเองจะทำอะไรได้ล่ะ.. สัมผัสได้ว่าอัตราการเต้นของก้อนเนื้อในอกคนที่กอดตนแรงขนาดสะท้อนมาถึงแผ่นอกตน คงจะกลัวสินะ..

 

"โอ๋ ๆ นะพี่.. อย่างพี่จะโดนลากไปปล้ำผมก็ไม่แปลกใจหรอก เพราะงั้นระวังตัวเยอะ ๆ ดิวะ เป็นห่วงนา" ลูบหลังลูบบ่าเหนกปลอบโยน โยกเยกนิดนึงด้วย

 

เหนกดราม่าเลย ผละออกมามองหน้า "เดี๋ยว...หมายความว่าไง.."

 

"ก็ตรงตัว.." มองตอบ "ดูพี่มีเซ็กส์แอพพีลสูงออกนี่หว่า..." ละตัวออกมาหน่อยเพื่อจะมองตั้งแต่หัวจรดเท้ารุ่นพี่หนุ่มแบบไม่มีความเกรงใจ

 

ช็อกไปอีกสามตลบ "งั้นป่ะ..." ได้สติก็แขนรัดรอบคอปั่นลากปุเลง ๆ

 

"ห่ะ เฮ้ย เดี๋ยววว" กำปั่นเบรคเอี๊ยดแทบไม่ทัน ไหงงั้นมาอีหรอบนี้ซะล่ะ!

 

"เบรคทำไม ไหนว่าพี่เซ็กส์แอพพีลสูงไง" เหนกคงยังสติไม่เข้าที่ดีด้านติงต๊องก็เลยออก ฉุดแขนกำปั่นสุดแรง

 

"หมายถึงเชื้อเชิญให้คนอื่นทำ แต่ไม่ใช่ผมเฟ้ยยย!" ยื้อกลับไม่ยอมไป แรงกำปั่นก็ใช่ว่าจะน้อย

 

"มันก็ต้องมีอิทธิพลกับเอ็งสิวะะะะะ" ยื้อกลับแบบก็จะทำกับเอ็งง่ะะะะ

 

"ม่ายยย ผมลองคิดในมุมของสาว ๆ กะเทย เกย์ อะไรทำนองนั้นไง!" ยื้อไม่ไป ไหลไปกอดเสาไฟฟ้าแถวนั้นแน่นแล้ว

 

"ก็เนี่ยเดี๋ยวไปสอนวิถีเกย์ให้ อย่างอแงโยเยโยกโย้ไปเสพสุขสวรรค์ชั้นเจ็ดกับพี่เหอะ" พยายามแงะมือปั่นออกจากเสา "เดี๋ยวปั๊ดซ่ำคาเสาแม่ม อยากเสียจูบแรกมั้ย?" เสียไปแล้ว...

 

คนโดนตื๊อช็อกส่ายหน้าพั่บ ๆ เหงื่อแตก "ก..เกรงใจเว้ยพี่ ไม่อ๊าวว! ไม่ยอมให้แงะออก

 

เหนกชักหมดแรง ตั้งแต่เจอดาเมจสยองหนักเกินไป "เป็นแฟนพี่เหอะปั่น.." ทรุดไปพิงมันกับเสา อ๊ะ ถุงสปายหล่น ก้มเก็บก่อน ห่วงเหล้า

 

"พี่แม่มตื๊อแปลก ๆ ว่ะ ถ้าอยากเป็นแฟนเพยก็ไปบอกเจ้าตัวเลยดิ้" ทำตัวลีบ ๆ ยังจะเข้าใจผิดอยู่อีก ซื่อบื้อจริง ๆ

 

"กูบอกตอนไหนอยากเป็นแฟนเพย กูบอกอยากเป็นแฟนมึงตั้งกะมาขอครั้งแรกแล้ว" ชักขัดใจกับความบื้อของอีกคน เถื่อนออกเลย

 

"อ้าว ละไหงตอนนั้นบอกจีบเพยผ่านผม..." ฟังแล้วเลิกคิ้วสูง นี่ตูเชื่ออะไรได้วะเนี่ย มันก้ำกึ่ง ๆ ไปหมดจนวางตัวจะไม่ถูกเท่าไหร่

 

ฟังแล้วมันก็ให้ปึ้ดด "กูพูดไปงั้นเอง.. กูชอบมึงงงงงงง เข้าใจมั้ยวะะะ!!" กระชากเสื้อกำปั่นหลุดออกมาจากเสา

 

"อ้าว เฮ้ย เดี๋ยวพี่..!" กำปั่นยกมือปราม ยิ่งเห็นเหนกสติแตกแบบนั้นยิ่งเหวอ ๆ ทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่ เหนกรวบกอดกำปั่นมาแนบอกตัวเองแน่น ซุกหน้ากับบ่าไม่สนกลิ่นเหงื่อ

 

"กูชอบมึงโว้ยยยไอ้ปั่นนนน กูชอบมึงงงง"

 

แล้วตัวเองจะตะโกนหาพระแสงอะไรเนี่ย แต่ก็ตะโกนไปแล้ว โชคดีที่ลมทะเลมันแรงคงไม่มีใครได้ยิน กำปั่นเองโดนบอกชอบซะขนาดนี้มันก็หลายอารมณ์รวม ๆ กันทั้งตกใจ หวาด ๆ ตื่นเต้น เหวง ๆ ตัวเกร็งขึ้นมากำเสื้อเหนกแน่น

 

"ผ..ผมรู้แล้ว ไม่ต้องตะโกนก็ได้..!" เอ็ดเสียงเบาที่สุดทั้งหน้าระทึก เพราะนี่อยู่ในที่ลับตาคนที่ไหนเล่า "พี่เหนก ปล่อยก๊อน!"

 

"มันอัดอั้นในอกเว้ยย! เข้าใจกูหน่อยเห้อออ" สติที่มีอยู่บ้างก็คิดว่าชิบหายนี่กูหน้าด้านขนาดนี้เลยเหรอวะ นี่มันกลางสาธารณชนนะ แต่ก็ทำไปแล้วง่ะ

 

"แล้วจะให้ผมทำยังง๊ายยย" เคยเจออีแบบนี้ที่ไหนรับมือไม่ถูกว้อย

 

"ก็เป็นแฟนกูเดดดดดด๊" เอาดื้อ ๆ งี้แหละ

 

"ก็ผมไม่ได้เป็นเกยยยย์" เครียด!

 

"ก็เป็นสิวะะะะะ" อ้าวเฮ้ยกู

 

"มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะว้อยพี่..." มองแบบซีเรียสนะเนี่ย

 

"มันไม่ยากอย่างที่คิดหรอกน่า..." ทั้งโดนจะซื้อ ทั้งเอ็กไซต์เกินไปเริ่มเหนื่อย ทิ้งน้ำหนักหัวแปะบ่ากำปั่นคลายวงรัดออก

 

"ไม่รู้ดิพี่.. แต่สำหรับผมมันก็เป็นอะไรที่ยากอยู่ดีนี่หว่า..." ไหนจะการยอมรับตัวเอง ไหนจะสังคมอีก เยอะเหอะ.. หน้ากลุ้ม ๆ มองคนอ่อนแรง ถอนหายใจลูบหลังปุ ๆ ให้

 

"...ก็รู้.." หนุ่มรุ่นพี่หมดแรงเสียงอ่อย ๆ "แล้ว...เอ็งไม่ชอบพี่มั่งเหรอวะ.. "

 

โดนถามเข้าแบบนั้นก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ "...ก็ไม่ได้เกลียดพี่เหนก..."

 

"..กูถามว่าชอบมั่งมั้ย ไม่ได้ถามว่าเกลียดมั้ย... ตอบไม่ตรงคำถามก็ติดเอฟนะเว้ย"

 

"ก็... " มุ่นคิ้ว "ก็ชอบ..." เสียงเบา "พี่น่ารักดีนี่หว่า..." อุบอิบเบาลงมาอีก แต่ถ้าถามเรื่องเป็นแฟนก็คิดว่าคงไม่ขนาดนั้น..

 

เหนกเกือบหลุดขำ "น่ารักพ่อง... หล่อสิวะ..." เดี๋ยว..นี่ขนาดกำปั่นมันยังพูดงี้แปลว่าไง แต่ก็ดีใจนะ

 

"..แล้วทำไงเอ็งจะเป็นแฟนพี่ได้วะ..."

 

"ง่า.. จะคบกับใครผมจริงจังนะครับ.." ก้มหน้างุดแล้วเงยมองอีกคน

 

"กูไม่เคยบอกว่ากูเล่น ๆ นี่...." จนป่านนี้ก็ยังไม่ปล่อยกอด แม้จะกอดแค่หลวม ๆ นึกขอบคุณกำปั่นในใจที่ไม่ผละออก ..หรืออยากผละออกแต่ไม่กล้าก็ไม่รู้

 

กำปั่นมองติดจะเครียด "ถามจริง.. พี่กล้าจูบผมจริงดิ? ไม่ใช่แค่พูดไปงั้น ๆ เหรอวะ..?" ถามแบบนี้เพราะไม่รู้ว่าตัวเองโดนลักหลับไปแล้วเนี่ยสิ

 

"เอ็งให้จูบกูก็จูบล่ะ ถึงเอ็งไม่ให้กูก็จูบได้... ถ้าไม่ติดว่าจูบไปแล้วเอ็งจะเกลียดพี่ไปสามชั่วโคตรน่ะนะ.."

 

ใช่แล้ว ถ้าไม่ติดว่ากำปั่นจะเกลียดเขา ป่านนี้เขาคงไม่ยับยั้งใจตนเองไว้แบบนี้ คิดไปก็เหมือนที่เพื่อนเต้เคยบอกว่าให้ใช้ไม้แข็งจับชำเราซะ แต่เขาไม่อยากเสี่ยงจะโดนกำปั่นเกลียด ถ้าอีกฝ่ายเกลียดเขาจริง เหนกไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยต่อไปอย่างไร

 

ฟังคำตอบแล้วเม้มปากคิดหนัก ถอนหายใจเฮือก "ไม่รู้ดิ.. ตอนนี้ผมยังไม่คิดอะไรยังงั้นกับพี่เหนกนี่หว่า ขอเวลาผมหน่อยเถอะ..." เสหน้าไปทางอื่นพูดอ้อมแอ้ม พูดไปจริง ๆ ก็ไม่สามารถรับประกันได้อยู่ดี..

 

ฟังงั้นแล้วเหมือนสติสตังเหนกจะค่อย ๆ กลับมา "ไม่ไร ๆ จริงๆแค่ปั่นไม่เกลียดพี่พี่ก็โอเคแล้ว" ค่อย ๆ ปล่อยกอดกำปั่น ความรู้สึกผิดขึ้นมาจุกอก "..ขอโทษนะเว้ย..ที่ทำให้ลำบากใจ.. "

 

กำปั่นเงยมองหงอย ๆ นิดหน่อย "ไม่เป็นไรพี่.. พี่เองเหอะ ไหวเปล่า" เอียงคอช้อนตามองอย่างเป็นห่วง เสยแว่นขึ้นไปด้วยเพื่อจะได้เห็นสีหน้าอีกคนได้ถนัด

 

เหนกหัวเราะแค่น ๆ "ไหวอยู่ ไม่เป็นไรหรอก พี่อึดกว่าที่เห็นน่ะ" ก้มลงหยิบถุงสปายมา พลางหยิบกุญแจรถที่ร้อยอยู่ในพวงที่เปิดขวดแบบพกพา "หายเย็นหมดแล้ว ไม่อร่อยกันพอดี เออ.." มองหน้าอีกฝ่าย "ปั่นเล่นไลน์ป่ะวะ"

 

ทำหน้านึกเรื่องสปายขึ้นได้เหมือนกัน ฟังคำถามแล้วพยักเร็ว ๆ "เล่นพี่เล่น จะขอเหรอ?" ล้วงมือถือออกมา

 

"เอ่อ..ก็ นะ" แล้วทำไมกรูต้องเขินฟระ "ไหน ๆ ก็เอาเบอร์มาเลยได้มั้ย.." ก็เล่นไลน์มันต้องใช้เบอร์ ตอนแรกก็จะขอเบอร์แหละแต่เอาไลน์มาอ้าง เปิดขวดสปายแก้เขิน(?)

 

"คงไม่ใช่ว่า... ขอเพื่อจะเอามาสแปมสติ๊กเกอร์นา" กำปั่นทำหน้าอึ้งทึ่งเสียวใส่ ตอนนี้เสยแว่นขึ้นไว้เหนือหน้าผาก ปอยผมด้านขวาเลยเสยตามไปด้วยกัน เปิดเหม่ง แล้วก็หัวเราะเสียงใสให้รู้ว่าแซวเล่นไปงั้นแหละ "อ่ะ ได้ดิพี่ งั้นพี่บอกเบอร์พี่มา เดี๋ยวผมยิงไปหา" สไลด์นิ้วกับหน้าจอปลดล็อกรอท่า

 

"อะไรวะ สแปมไม่ได้เหรอ" หัวเราะได้เสียที คว้ามือถือปั่นมากดเบอร์ตัวเองให้เองเลย ว่าไปปั่นนี่ก็ซื่อบื้อจริง ๆ ไม่ว่าเขาจะคุกคามไปแค่ไหนก็ไม่เห็นจะแสดงท่าทีรังเกียจอะไรกลับมาเลย เป็นคนดีซะจน.....ใจหายเลยแฮะ

 

แล้วก็แลกเบอร์แลกอะไรกันเรียบร้อยโดยที่หนุ่มรุ่นน้องไม่ได้มีทีท่าซีเรียสอะไรสักนิด ลองส่งไลน์ไปหาเหนกทันที

 

"ว้าวววว XD" และสติ๊กเกอร์อีกเป็นขบวน

 

"เฮ้ย สแปมซะเองได้ไงวะ" พูดไปหัวเราะไปกระดกสปายไปอึกใหญ่ แล้วสแปมกลับบ้างซะเยอะเลย พลันตาไปมองเวลาบนจอพอดี มันบอกว่าจะห้าทุ่มแล้ว "อ้าวชิบแล้วปั่น ป่านนี้แล้ว กลับกันเหอะพี่จะได้ไปส่งด้วย"

 

"โอ้ รับแซ่บ" ตะเบ๊ะแล้วเก็บมือถือไป มองถุงสปายที่เหนกถือไว้ "มาพี่ผมถือเอง" ฉวยมาถือ ล้วงขวดสีฟ้าที่กะซื้อมากินเองออกมา มองหาที่เปิด

 

"นั่นน่ะจะเปิดมั้ย?" แบมือให้ปั่นส่งขวดมา "แค่สปายไม่เมาใช่มะ?"

 

แต่ปั่นดันหยิบที่เปิดมาเปิดฝาออกเองแล้วยื่นคืน ส่ายหน้าพั่บ ๆ "แค่นี้เองพี่ ไม่เมา ๆ" ทำหน้าเข้มใส่เพิ่มความน่าเชื่อถือ กระดกขวดดื่มอึกสองอึก รสชาติเปรี้ยว ๆ มันซ่านในปากชวนสดชื่นชะมัดเลย ยืนรับลมสบาย ๆ อยู่ครู่แล้วหันมองคนข้างตัว "ไปเดินเล่นแถวชายหาดแป๊บนึงมั้ยพี่" ชี้ ๆ ไปด้วย

 

"เอาสิ" ยิ้ม ๆ เป็นโอกาสดีแล้วจะได้อยู่กับคนที่ชอบสองคนไม่มีใครมารบกวน ยิ่งปั่นเปิดเหม่งและได้เห็นหน้าตาชัดๆแบบนี้แล้ว เหนกอยากจะ....

 

หยิบมือถือถ่ายรูปกำปั่นทีเผลอแชะ

 

ฝ่ายรุ่นน้องที่โดนแอบถ่ายรูปไม่ได้รู้ตัว ก้าวยาว ๆ นำลงชายหาดไปก่อน แต่ไม่เข้าไปใกล้น้ำทะเลนักเพราะคลื่นลมตอนนี้มันแรงเดี๋ยวโดนพัดกลืนลงไปคงแย่ เพียงแค่ยืนมองผืนน้ำสีเข้มตัดกับขอบฟ้าลิบ ๆ ที่ยังอุตส่าห์แบ่งให้เห็นได้ชัด กางมือรับลมทะเลสูดหายใจเข้าเต็มปอด เท่านี้ก็ฟินแล้ว ปกติไม่ค่อยมาแถวหาดแบบนี้หรอกเพราะมาคนเดียวมันแลดูฟอเอเอวร์อโลนเป็นพระเอกมิวสิควิดีโอยังไงยังงั้น

 

กำปั่นไม่รู้ตัวเหนกก็ถ่ายอีกเรื่อย ๆ ไม่หวั่นความมืดเพราะปรับกล้องได้ เดินตามกำปั่นไปช้า ๆ กระดกสปายไปด้วย ว่าไป... บรรยากาศแบบนี้มันเหมือนเป็นแฟนกันเลยนี่หว่า................

 

เหม่อมองรุ่นน้องกางแขนปล่อยตัวเล่นลมทะเลแบบนั้นเพลินไป  เสพความน่ารักของกำปั่นเงียบ ๆ เป็นรางวัลให้ตัวเองที่หน้าด้านมาถึงขั้นนี้ได้ ก็สงสัยเหมือนกันนะว่ากำปั่นคิดยังไงกับเขา แต่ก็ไม่อยากถาม

 

"กลับยัง.. ดึกแล้วเดี๋ยวไม่สบายนะเว้ย" สาวเท้ามาใกล้วางมือกว้างบนผมสีฟ้าเบา ๆ เอ็นดู

 

"อื้ม แป๊บพี่ เล่นเอ็มวีกำลังเพลินเลย" หัวเราะกิ๊กกั๊กอารมณ์ดี หัวดุนกับมือเหนกคล้ายอ้อน หลับตาถอนหายใจ กำลังสบายอกสบายใจได้ที่

 

มือใหญ่ลูบไล้ไปตามเส้นผมปั่นเพลินมือ ยิ้มบางให้คนที่ชอบอยู่ในสีหน้าอย่างไม่รู้ตัว ว่าไปบรรยากาศมันก็เป็นใจเหลือเกิน ตอนกลางคืน มีเสียงเพลงเบา ๆ มาจากไกล ๆ รอบข้างก็แทบไม่มีคน มีแต่แสงจากร้านรวงโต้รุ่ง และกำปั่นก็อยู่ใกล้เขาแค่นี้เอง

 

มือกว้างช้อนหลังศีรษะอีกคนให้หันมาทางเขา ตัวเองก้มลงไปหาช้า ๆ แล้วหยุดที่ระยะปลายจมูกห่างกันไม่ถึงคืบ

 

พอรู้สึกได้ว่ามีลมหายอุ่นรดเคลียอยู่ใกล้ผิวแก้มตัวเองเปลือกตาบางของหนุ่มรุ่นน้องจึงปรือขึ้น สายตาพบเข้ากับภาพที่ทำให้ตะลึงงันไปขณะ ชาไปถึงนิ้วมือและนิ้วเท้า กลั้นหายใจไปโดยไม่รู้ตัว ในเมื่อใบหน้าของเหนกอยู่ชิดกันจนแค่ขยับอีกหน่อยก็แตะกันแล้ว

 

เขาตกใจอยู่หรอก แต่ไม่มีทีท่าจะขยับหนี ไม่รู้ว่าเพราะอึ้ง หรือคึกหรือยังไง แต่เขาไม่ได้รังเกียจลมหายใจของอีกฝ่ายเลย

 

หนุ่มรุ่นพี่ปรือตามองใบหน้าเปลือยระยะประชิดอยู่ครู่หนึ่ง กวาดสายตามองไปทั่วเก็บภาพไว้กระทั่งขนตาบนสายตาตื่น ๆ นั่น ได้กลิ่นลมหายใจกรุ่นแอลกอฮอล์เล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาเมาหรือเปล่ากับอีแค่สปายไม่ถึงขวดถึงได้กล้าทำแบบนี้

 

"ปั่น.. พี่รักปั่นนะ.."

 

คำที่ได้ยินนั้นชัดเจน และส่งผลให้ร่างกายกำปั่นนิ่งงันไป แม้แต่เสียงลมหรือคลื่นซัดฝั่งก็ไม่มีอานุภาพพอจะทำให้สิ่งที่เหนกพูดสลัดออกจากสมองเขาไปได้ คิ้วเข้มค่อย ๆ เลิกขึ้นสูง หน้าตาบ่งบอกอาการเหวอ ๆ ตื่น ๆ พูดไม่ออก

 

พี่เหนกถึงจะบอกชอบเขาตั้งหลายทีแต่ไม่เคยบอกว่ารักนี่หว่า..

 

ถึงขนาดทำให้สปายสีฟ้าที่เหลือครึ่งขวดหล่นจากมือปุลงพื้นทราย ลมหายใจสะดุด รู้สึกใบหน้าระอุขึ้น จะโทษว่าเป็นเพราะสปายตัวดีก็ไม่รู้ว่าจะพูดได้เต็มปากมั้ย..

 

เห็นอาการคนตรงหน้าจนถึงเสียงขวดสปายหล่นปุช่วยเรียกสติเหนกได้อีกครั้ง เขายกตัวออกห่างจากกำปั่นมายืนเก้อกระดกสปายที่เหลือไม่เท่าไหร่รวดเดียวลงคอไปหมด แล้วก้มลงเก็บขวดสปายของปั่นที่น้ำแอลกอฮอล์ข้างในหกปนไปกับน้ำทะเล ปากขวดก็เลอะทรายจนกินไม่ได้แล้ว

 

"โทษทีว่ะ..กลับกันเหอะ ห้าทุ่มกว่าแล้วเนี่ย" ทำทีเป็นมองมือถือ ไม่กล้าสบตาปั่น เพราะคำที่เขาเผลอพูดออกไปเมื่อกี้มันดูจะทำร้ายจิตใจรุ่นน้องผู้ยังเป็นหนุ่มธรรมดาสามัญเกินไปจนเขาเริ่มรู้สึกผิดจริงจัง

 

อีกคนรู้สึกเหมือนถูกดึงออกมาจากภวังค์อะไรบางอย่าง ด้วยเสียงของคนที่ทำให้จมอยู่ในภวังค์นั้นเอง กำปั่นหมุนตัวออกมาแล้วพยักหน้าเร็ว ๆ รับรู้

 

 "ครับพี่.. กลับกันเถอะ" ลูบหน้าหนัก ๆ ดึงแว่นลงมาปิดหน้าตาตัวเองอีกครั้ง แล้วปรี่ออกมาจากตรงนั้นก่อนคนแรก

 

ท่าทีของกำปั่นทำให้เหนกใจแป้วไปถึงตาตุ่ม ..คงจะเกลียดเราแล้วสินะ ก็สมควรอยู่หรอก ถอนใจหนักแล้วเดินตามไป เดี๋ยวเขาต้องไปส่งที่หอน้องนุ่งอีก

 

กำปั่นมายืนรอแถวรถมอเตอร์ไซค์ของเหนก รอบ ๆ นี้ยังคงมีคนเดินไปเดินมามากมาย เสียงเพลงตามผับบาร์ดังชัดเจนมาจากหลายทิศทาง ยืนก้มหน้าก้มตามือไพล่หลัง ใช้แถวเขี่ยพื้นเล่นรอเหนกมาสมทบ

 

พอเหนกเดินมาถึงก็วางมือปุ ๆ บนบ่าปั่นแทนคำขอโทษ ก้าวคร่อมมอเตอร์ไซค์บิดกุญแจเรียบร้อยเครื่องฟิตสตาร์ทติดง่าย

 

"ป่ะ จะได้ไปหลับไปนอน พรุ่งนี้มีซ้อมอีกนี่ใช่ป้ะ" พยายามชวนคุย

 

"อื้อ มีครับ.. พี่เหนกยังมีงานอยู่มั้ย?" นั่งคร่อมท้ายตาม ทำเป็นหันไปทางนู้นทางนี้ ตาไม่ได้มองเหนกตรง ๆ เลย แม้เหนกจะไม่เห็นก็ตาม

 

"ของพี่ใกล้เสร็จแล้วล่ะ รอไปช่วยฝ่ายอื่นต่อ ไม่แน่อาจจะไปเต้นสันด้วยก็ได้นะ" พูดให้ขำ ๆ บิดมอเตอร์ไซค์ออกจากหาดกลับไปบนถนนสู่หอกำปั่น แค่ไปครั้งเดียวก็จำได้แล้วว่าอยู่ไหน

 

"หืม รอดูพี่เหนกมาเต้นกับพวกผมนะ" ขำนิดหน่อยนึกภาพตาม คงน่าสนุกดีนะเนี่ย รู้สึกเริ่มคลายเกร็งลงบ้าง แต่แค่หัวเข่าตัวเองยังพยายามยื้อไว้ไม่ให้ไปโดนตัวคนขับอยู่เลย ก้นก็นั่งซะหมิ่นท้าย

 

"อย่าดูถูกนะเว้ย ตอนปี1พี่ก็สุดเหวี่ยงนะเห็นงี้" ถ้าเพื่อนยุล่ะก็นะ ไม่นานก็มาถึงหน้าหอกำปั่น คลิกของเหนกจอดอย่างนุ่มนวลหน้าหอ "ไปล่ะ เจอกันว่ะ" ไม่กล้ามองหน้าปั่นตรง ๆ

 

กำปั่นลงมาจากรถผงกหัวยกมือไหว้เหนก ตาหลังเรแบนไม่ยอมมองอีกคนตรง ๆ เช่นกัน "ขอบคุณนะพี่เหนก.." ทำท่าเหมือนจะเงียบลงแล้วแต่ก็พูดต่อมาอีก

 

"พี่เหนก... ขอมือหน่อยดิ" ไม่รู้ว่าคิดไงอยู่

 

"หือ" คนถูกขอมือทำเสียงปกติ แต่ใจหล่นวูบอีกแล้ว แค่สองวินาทีเหนกสามารถคิดเรื่องที่แย่ที่สุดเท่าที่จะมองในแง่ร้ายได้ออกมาเป็นฉาก ๆ ขนาดทำหนังหนึ่งม้วนจบ แต่ก็ทำใจกล้ายื่นมือไปหาปั่น "..งี้เหรอ"

 

คนขอพยักหน้าหงึกนึงตอบ ค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาเหมือนจะลังเล.. แต่สุดท้ายก็กลั้นใจจับมือเหนกเอาไว้หมับ ยกมืออีกข้างตามมาประกบด้วย ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนกำลังพิจารณาอะไรสักอย่างอยู่

 

เหนกใจไม่ดี คิดไปแง่ร้ายสารพัดด้วยความกลัว กลัวคำพูดที่ปั่นกำลังจะพูดออกมา จะออกแนวว่าผมขอโทษครับ จากนี้เราอย่าเจอกันอีกเลยดีกว่ารึเปล่า ไม่ก็ผมคงให้พี่ได้แค่นี้ ไม่ก็ขอโทษครับผมมีแฟนแล้ว ไม่ก็ฯลฯ แต่ก็ไม่กล้าเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน มือที่กำปั่นจับอยู่ซีดเย็นเฉียบเหมือนมือศพไปทุกที

 

สุดท้ายกำปั่นก็ถอนหายใจยาวแล้วเงยขึ้นยิ้มกว้างให้เหนก

 

"ผมกล้าจับพี่แล้วเว้ย! ตะกี๊เขินเกินเลยไม่กล้าแตะเลย ดีจังว่ะหายเกร็งแล้ว" พลางลูบ ๆ มือเหนกเหมือนหาเลขเด็ดไปด้วย สรุปแล้วไอ้ที่ปั่นกังวลอยู่มันก็แค่เรื่องกลัวจะไม่กล้าเข้าใกล้เหนกเท่านั้นเอง

 

"..................................."

 

ปรอทความตื่นเต้นของเหนกเหมือนถูกสูบจากปลายด้านล่าง มันลดฮวบจนเหนกทำหน้าเซ็งแบบปล่อยให้กูลุ้นเก้อเพื่อ มันไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมเลยนี่หว่า ถ้ามีโต๊ะแบบมุกของญี่ปุ่นป่านนี้เขาคงล้มมัน หยิบมันมาตั้ง ล้มมัน หยิบมันมาตั้ง วนลูปสักสิบรอบแล้ว

 

"เออ...ดีแล้วก็ดี..." เสียงเนือยมาก "ฝันดี.. กูกลับล่ะ.." ชักมือกลับออก ขยี้หัวกำปั่นเหมือนไม่มีแรง ก่อนจะขับมอเตอร์ไซค์ออกไปด้วยอาการแบบซอมบี้ขี้เกียจไล่แดกหัวคน

 

"อ้าว"

 

คนโดนเอามาปล่อยทิ้งมองตามอีกฝ่ายที่แจ้นออกไปแล้ว เกาหัวงง ๆ เป็นอะไรของพี่แกวะ? โคลงหัวไม่เข้าใจ แล้วตาก็เหลือบมองมือตัวเองเงียบ ๆ... กำมือแน่นถูแก้มตัวเอง คิ้วมุ่น ๆ กับความรู้สึกที่ยังตกค้างอยู่บ้าง รวมถึงเสียงของเหนกที่ยังก้องในโสตประสาท...

 

สุดท้ายก็เลิกคิด เดินขึ้นห้องไปอาบน้ำนอนเตรียมรับวันใหม่ดีกว่า

 

To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

732 ความคิดเห็น

  1. #636 ♦{หลาม}♦ (@te-yo-02) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 01:29
    น่ารัก และฮามาก
    #636
    0
  2. #590 นาคน้อยล่องลม (@drakula) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 15:53
    เริ่มหวั่นไหวแล้วสิปั่น ^ ^
    #590
    0
  3. #514 nafr (@loveitachi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 19:37
    เฮ้ย ให้ความหวังป๊ะเนียปั่น 555+
    #514
    0
  4. วันที่ 4 กันยายน 2557 / 19:59
    น่ารักอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา โมเม้นที่กำปั่นจับมือพี่เหนก แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ><
    #508
    0
  5. #463 Lucia Eve (@sodiz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 09:22
    ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก  ฟินเฟ่อ >< อะไรจะขนาดนั้นคะ //ดิ้นๆ
    #463
    0
  6. #419 RINKUWAc .™ (@hasuki) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 21:32
    อ๊าสสสสสสสสสสสสส กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย -////////-

    พี่เหนกอย่าเพิ่งคิดไปไกล รอปั่นประมวลผลก่อน คิดบวกๆไว้พี่ >_______< #ดิ้นแป็แป #เขิน
    #419
    0
  7. #349 Graziar_M. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 02:52
    การี๊สสสสสสสสสสสสส!!!!!!!!!!!!ฟรินนนนนนนนนนส์เติมเอสสสส

    อรั๊ยๆๆๆ!!ได้ใจแม่ยกค่าาาาา ฮิ้วววว
    #349
    0
  8. #315 +R.a.i.n+ (@faonzaza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 00:37
    ฟอเหกดกดผหหกดำไดำ!!! แม่จ๋า หนูจะไปฟินแลนด์!!
    #315
    0
  9. #244 แกงส้ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 10:57
    อีกนิดเดียวเอง เสียดายอ่ะ
    #244
    0
  10. #209 mojini (@pakwun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 23:05
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดพี่เหนกบอกรักปั่นนนนนน  โฮกกกกก


    ปั่นเอ้ยยยยยยย ความรู้สึกช้าไปนะลูกกกกกก ว้ากกกก

    ตอนท้ายแอบสงสาร พี่เหนกเหมือนกันนะเนี้ย ให้เก้อได้ตั้งนาน โธ่่~~~
    #209
    0
  11. #188 YAMSANG!! (@yamsang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 15:17
    ตาปั่นนี่ รีบรู้ความรู้สึกลึกๆของตัวเองสักที -3-
    #188
    0
  12. #161 THE[K]]¥☂★ (@80181880) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 19:09
    ป่านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ไอ่เชี่ยปั่นพี่เหนกแล้วปั่นพี่เหนกเค้า แแง้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงอ่าาาาาาาาาาาากกดเาหกดวงา้วหกด่้ดเ้

    หดเ้
    หกด้รหฟกลยบะก
    ้กเ้า/เอาหัวไถคีบอร์ด/ฟิน/ฟินหลายตอนจนวาดไม่ถูกกกกกกกหกเ
    #161
    0
  13. #128 a l e y m* (@aleymeny) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 02:45
    โถ่ว์ อิปั่นนนนนนนนนนนนนนน
    แม่มจะซื่อไปไหน ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    *สงสารพี่เหนกจับใจ*
    แต่ฮาแต่ละฉากที่พี่เหนกบอกต่อท้ายอ่ะ 
    55555555555555555555555555555555
    คิดในใจแต่ละอย่างนี่กวนตรีนได้ใจมากเลยค่ะพี่ -.....-
    #128
    0
  14. #98 Na ' Heart Hous @ : ' ) (@thingre) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 21:41
    พี่น่ารักดีนี้หว่า อ๊ายยฟิน
    #98
    0
  15. วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 16:18
    ดิ้นนนนนนนนน



    มันฟินนนน
    #41
    0