โชคชะตาของนางร้าย

ตอนที่ 1 : วันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    10 พ.ค. 63



วันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป


ทุกอย่าง มันพังไปหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ทุกอย่างมันจบแล้วจริงๆ

"ธาลิส! เจ้าหยุดบ้าได้แล้ว!"เสียงของคนๆหนึ่งดังขึ้น เขาคือคนที่ข้ารักมาก มากที่สุด แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมสักอย่าง ไม่เหลืออีกแล้วรอยยิ้มและความอบอุ่นที่เขามอบให้ข้า ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่นางมารร้ายที่คอยเป็นมารความรักของพวกเขาเท่านั้นเอง

"แล้วมันเพราะใครกัน! เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หรอที่แย่งทุกอย่างไปจากข้าน่ะ!!?"น้ำตาที่ไหลออกมาตอนไหนไม่รู้ไหลอาบเต็มหน้าของข้า มือหนึ่งถือมีดพกขนาดเล็ก ส่วนอีกมือก็กำลังกระชากหัวนังคนที่เป็นที่รักของทุกคนอยู่

"เทียน่าไม่ผิดธาลิส! เจ้าต้องยอมรับความเป็นจริงสักที!"ขอโทษแล้วกันที่ข้าไม่ยอมรับมัน ข้าเดินถอยหลังไปที่หน้าผาเรื่อยๆ คนตรงหน้าก็รีบร้องห้าม แต่ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วงข้าหรอก เขาห่วงคนที่ข้ากำลังกระชากหัวมันอยู่ต่างหากล่ะ

"ถ้าไม่หยุดอย่าหาว่าข้าไม่เตือนธาลิส"คนมาใหม่ยกดาบชี้มาทางข้าพร้อมกับกล่าวเสียงเย็นยะเยือก เขาคือ..พี่ชายของข้า พี่ชายที่ไม่เคยคิดว่าข้าเป็นน้องเลยสักนิด

"ถ้ากล้าท่านพี่ก็แทงข้าซะสิ!!"พอพูดออกไปอย่างนั้นท่านพี่ธารอสก็ใช้ดาบของเขาแทงเข้าที่กลางท้องของข้าแล้วดึงเทียน่าเข้าไปในอ้อมแขน

อ่า.. ข้าโดนเขาแทงล่ะ ร่างของข้าตกลงไปในหน้าผา ข้า...รู้สึกเจ็บ ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าเจ็บที่ตรงไหนกันแน่ แต่ เชื่อมั้ย คนที่อยู่บนนั้นไม่มีใครที่คิดจะแยแสข้าสักนิด ไม่มีใครมองลงมาที่ข้า ไม่มีแม้แต่หน้า ที่ชะเง้อลงมามอง อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาอีกครั้ง

ไม่มี ไม่มีจริงๆ..ข้าหลับตาลงทั้งน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด ตอนไหนจะถึงก้นหน้าผานะ ทุกอย่างจะได้จบสักที...




ข้า..รู้สึกถึงแสงที่ส่องลงมาที่หน้า ข้าลืมตาขึ้นมาพบกับห้องของตัวเอง ข้า..ควรตายไปแล้วไม่ใช่รึไง เกิดอะไรขึ้น อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาไม่หยุด ข้ายังรู้สึกเจ็บ ทั้งๆที่ ไม่มีแผลที่ถูกแทงแล้วแท้ๆ มันเพราะอะไรกันนะ

ข้าปล่อยให้น้ำตามันไหลอยู่อย่างนั้นเกือบสองชั่วโมง ตาข้าต้องบวมแน่ๆเลย ข้าไม่รู้ ว่าทำไมข้ายังไม่ตาย ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าแค่ฝันไปหรืออะไรกันแน่

ข้าเดินออกไปที่ระเบียง ข้างนอกคือสวนของคฤหาสน์ตระกูลคามีร่า เป็นที่ๆร่มเย็นมาก แต่ที่นี่ไม่มีใครออกไปเดินหรอก ท่านพ่อที่แสนเงียบสงบก็ทำแต่งาน ข้าเมื่อก่อนก็ไม่เคยเห็นมันอยู่ในสายตา ส่วนท่านพี่ เขาไม่อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ เขาคงเกลียดขี้หน้าข้ามาก พึ่งสังเกตแหะ ข้ามันคงน่าสมเพชมาก

ข้าเดินกลับเข้ามาในห้อง เปิดประตูออกไป ที่นี่ไม่มีสาวใช้หรอก ถึงมีก็น้อยนิด เป็นคฤหาสน์ที่เงียบเหงาดีใช่มั้ยล่ะ

ข้าเดินไปที่ห้องๆหนึ่ง ห้องนี้คือห้องที่ข้าแยกออกมาอีก เป็นห้องส่วนตัว แต่ไม่ใช่ห้องนอน ข้าเดินเข้าไปในของ ข้างในห้องมีรูปอยู่เต็มไปหมด มีทั้งรูปที่บันทึกด้วยเวทมนต์ และรูปที่ข้าเป็นคนวาดขึ้นมา มีโต๊ะทำงานและอุปกรณ์วาดรูปอยู่ครบครัน

รูปที่อยู่ในนี้ เต็มไปด้วยความทรงจำที่สวยงามของข้า รูปของฮาเทล รูปท่านพี่ รูปของพวกเรา รูปท่านพ่อที่เฉยชากับข้าเสมอ รูปรอยยิ้มของพวกเขา และวันนี้ ข้าจะวาดมันอีกครั้ง

ข้าหมกตัวอยู่ในนั้นทั้งวันซึ่งเมื่อก่อนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร รูปแรกที่ข้าวาดคือ ภาพที่ท่านพี่ถือดาบมาที่ข้าด้วยสายตาที่เย็นชาแฝงด้วยความเกลียดชัง

ภาพต่อมาคือภาพที่ข้าตกลงมาจากหน้าผา และรูปสุดท้ายคือรอยยิ้มของพวกเขาทุกคนที่กำลังมีความสุข

ถึงมันจะเป็นแค่ความฝัน แต่คงถึงเวลาที่ข้าต้องเลือกแล้ว

"นี่จะเป็นการพยายามครั้งสุดท้าย..."

ข้าเดินไปเปิดดูไดอารี่ครั้งล่าสุด ข้าต้องการแน่ใจว่า ตอนนี้คือตอนไหน

4/2/798

'วันนี้ฮาเทลเดินมากับนังเทียน่าอีกแล้ว ทำไมมันถึงต้องคอยแย่งทุกอย่างไปจากข้าด้วยนะ แม้แต่ท่านพี่ก็ยังคอยประคบประหงมมันยิ่งกว่าข้าที่เป็นน้องของท่านพี่ซะอีก มันน่าจะตายไปได้สักที ข้าแทบอยากจะเข้าไปตบกับมันให้รู้แล้วรู้รอดซะเลย'

'ธาลิส คามีร่า'

อีกสามวัน อีกสามวันเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น ข้าจะเปลี่ยนมัน ทุกสิ่งจะขึ้นอยู่กับพวกเขา ฮาเทล ท่านพี่

พอวันต่อมาข้าเดินทางไปที่สถาบันเวทมนต์อาเมน่า ที่นี่คือที่ๆรวมเหล่าหัวกะทิของทวีปเกียร์อาเอาไว้ ซึ่งข้า ท่านพี่ ฮาเทล และ..เทียน่าก็เรียนอยู่ที่นี่

พอถึงที่หมายข้าก็เดินลงจากรถม้าประจำตระกูลคามีร่า เมื่อข้าโผล่ออกมาจากรถมาก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นมาไม่ขาดสาย

'นางยังกล้ามาเรียนอีกหรอ'

'นางคงหน้าด้ามมากแหละเธอ'

'จริงๆ วันก่อนยังกล้าเสนอหน้าไปวีนท่านฮาเทลกับท่านเทียน่าอยู่เลย'

'เบาๆหน่อย เดี๋ยวนางได้ยิน'

'ถึงได้ยินนางก็ไม่สะเทือนหรอกยะ! หน้าด้านคูณด้านขนาดนั้น'ว่าเสร็จก็พากันหันไปหัวเราะคิกคักๆกัน ข้าเพียงแค่ปรายตามองแล้วเดินผ่านไป

ข้าเดินไปที่ห้องเรียนของวันนี้อย่างใจเย็น พอเปิดประตูเข้าไปก็ไม่ต่างจากที่เคยเห็น มีคนอยู่ประปรายในห้องเพราะยังไม่ถึงเวลาที่ต้องเข้ามาเรียน แต่ก็ยังมีกลุ่มหนึ่งที่โดดเด่นเป็นพิเศษ ท่ามกลางของกลุ่มคนคือหญิงสาวดวงตาสีม่วงน่าค้นหา ผมสีทองยาวสยายเต็มกลางหลัง

"โอ๊ะโอ! ใครมาเอ่ย นึกว่าวันนี้จะไม่มาซะแล้ว"หนึ่งในกลุ่มนั้นร้องขึ้น

"ไม่มาก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ พอมาก็มีแต่สร้างปัญหา"อีกคนในกลุ่มพูดขึ้นอีกครั้งอย่างเหน็บแหนม

"เคนคะ ออทัมคะ อย่าว่าคุณธาลิสสิ คุณธาลิสคะ ทำไมเมื่อวานถึงไม่มาหรอคะ เทียน่าเป็นกังวลแทบแย่"หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเอ่ยปราม แล้วหันมาถามข้าอย่างเป็นห่วงเป็นใย

ข้าเงียบไม่ตอบรับ และไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป แล้วเดินไปนั่งริบหน้าต่างหลังห้องเงียบๆ

"นี่! ทำไมเจ้าถึงไม่ตอบเทียน่าห๊ะ!"ข้าหันไปมองคนกลุ่มนั้นอย่างเบื่อหน่ายแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ถ้ายัยเทียน่าอะไรนั้นไม่มายุ่งกับฮาเทลและท่านพี่ของข้านะ ข้าก็คงจะปล่อยไปแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายอยู่ดีไม่ว่าดี ดันอยากแย่งของๆข้า แล้วนางก็ทำสำเร็จ แต่ครั้งนี้ข้าจะเป็นคนจบมันเอง

"กรุณามีมารยาทด้วย ท่านชายเคน เออร์โกส"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #1 Yume_Sorachi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 12:27
    รอค่าา
    #1
    0