โดเรม่อน ตอนความฝันบนความฝัน - โดเรม่อน ตอนความฝันบนความฝัน นิยาย โดเรม่อน ตอนความฝันบนความฝัน : Dek-D.com - Writer

    โดเรม่อน ตอนความฝันบนความฝัน

    โดย Friend love

    จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อโนบิตะเกิดฝันซ้อนฝันขึ้นมา..........

    ผู้เข้าชมรวม

    3,073

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    7

    ผู้เข้าชมรวม


    3.07K

    ความคิดเห็น


    5

    คนติดตาม


    4
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  17 ก.ย. 48 / 08:19 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      โดเรม่อน ตอน ความฝันบนความฝัน

      “ เสร็จข้าแน่…นี่แนะ….เจ้าปีศาจแกต้องตาย ” โนบิตะกำลังฝันว่าตัวเองได้เข้า ไปต่อสู้กับปีศาจ และกำลังจะเข้าไปช่วยเจ้าหญิงชิสุกะ ซึ่งถูกจับไว้……..

      “ 5555..ในที่สุดเจ้าชายโนบิตะอย่างฉันก็ต้องชนะ….. ” โนบิตะละเมอถึงเรื่องในฝัน ^ O ^

      “ เจ้าหญิงชิสุกะ…ข้าจะไปช่วยท่านเดี๋ยวนี้แหละ..เราต้องขึ้นเนินนั่นไปสินะ “ โนบิตะที่กำลังฝันก็วิ่งขึ้นไปบนเนิ่น ( ในฝัน ) ส่วนตัวจริงก็ดันวิ่งไปชนตู้ที่โดเรม่อนนอนอยู่…………….

      “ โอ๊ย…. ” โนบิตะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มือยังกุมศีรษะอยู่ โดเรมอนเองก็ตกใจตื่นขึ้นมาเหมือนกัน

      “  เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย….. ” โดเรม่อน พูดแล้วเปิดตู้ออกมา

      “ โอย..โอย ” โนบิตะก็ยังร้องอยู่

      “ อ้าว…โนบิตะ…นายเป็นอะไรเนี่ย ” โดเรม่อนพูดแล้วกระโดดลงมาจากตู้

      “ อย่าพึ่งถามน่า…โดเรม่อน ตอนนี้ฉันเจ็บมากๆเลย ” โนบิตะพูดอย่างรีบร้อน

      “ เดี๋ยวฉันทายาให้แล้วกันนะ ” โดเรม่อนบอกแล้วรีบหยิบยามาทาให้โนบิตะ

      “ เรื่องมันเป็นยังไงล่ะเนี่ย..โนบิตะ ” โดเรม่อนถาม จากนั้นโนบิตะก็เล่าเรื่องที่เขาฝันทั้งหมดให้กับโดเรม่อนฟัง………………………………………………………………..

      “ 555555555555555555   ” โดเรม่อนขำกลิ้งงไปกับพื้น ^ 0 ^

      “ นี่….โดเรม่อน  “ โนบิตะถลึงตาใส่ จนโดเรม่อนต้องหยุดขำ

      “ เอ่อ….ฉันขอโทษก็แล้วกันนะ ” โดเรม่อน พูดแล้วค้นของวิเศษในกระเป๋า

      “ หาอะไรหรอ..โดเรม่อน ” โนบิตะที่กำลังงอน ก็หันมาสนใจทันที

      “ อ๋อ..ไม่มีอะไรหรอกน่า…. ” โดเรม่อนพูด แล้วก็เดินเข้าไปในตู้เหมือนเดิม พร้อมกับหันมาบอกกับโนบิตะว่า………..

      “ นี่….ราตรีสวัสดิ์นะ…ตอนเช้าฉันมีอะไรดีๆให้นายดูด้วยล่ะ ” โดเรม่อนพูดแล้วนอนทันที

      “ อะไรของเขานะ……. ” โนบิตะพึมพำ

      “ นอนบ้างดีกว่าเรา ” โนบิตะพูดแล้วเข้านอน และนึกถึงเรื่องที่โดเรม่อนบอก………

      เช้าวันรุ่งขึ้น……………

      “ โนบิตะ…โนบิตะ…ตื่นได้แล้ว ” โดเรม่อนปลุกโนบิตะที่กำลังนอนอยู่

      “ อะไรล่ะ…ฮ้าววววว  ” โนบิตะตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

      “ ฉันมีของวิเศษจะให้นายดูด้วยล่ะ ” โดเรม่อน บอกพร้อมกับหยิบของวิเศษขึ้นมา……….

      “ อะไรอีกล่ะเนี่ย ” โนบิตะพูดแล้วหยิบแว่นตามาใส่

      “ นี่ไง  เข็มกลัดคนรัก ” โดเรม่อนพูดแล้วหยิบเข็ดกลัดขึ้นมา

      “ เข็มกลัดคนรัก หรอ ? ” โนบิตะกำลัง งง ว่ามันใช้ยังไง

      “ ใช่แล้ว…วิธีใช้ก็ง่ายนิดเดียว..เราก็แค่ติดเข็มกลัดนี่นะ แล้วก็ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนก็จะมีแต่คนรักเรายังไงล่ะ ไม่ว่าจะเป็นแม่ที่ดุ หรือไจแอ้น ที่ชอบใช้กำลัง ล่ะก็นะเมื่อเห็นนายใส่เข็มกลัดนี้ล่ะก็ จะกลายเป็นคนละคนเลยล่ะ ” โดเรม่อนอธิบาย

      “ อืมๆ….งั้นฉันขอลองหน่อยนะ..โดเรม่อน ” โนบิตะก็ลองติดเข็มกลัด แล้วเดินไปยังบ้านของไจแอ้นทันที

      “ ไจแอ้น…ไจแอ้น  ” โนบิตะตะโกนเรียก H . H

      “ มีอะไรหรอโนบิตะ ” ไจแอ้นลุกมาเปิดประตู

      “ เจ้าหมูอ้วน หมูตอน ร้องเพลงก็ไม่ได้เรื่อง ชอบใช้กำลัง นิสัยไม่ดี ” โนบิตะ ตะโกนว่าไจแอ้น จนไจแอ้นโมโห O . O

      “ ฮึ้ย..เจ้าโนบิตะ…แก…. ” ไจแอ้นกัดฟันพูดแล้วกำหมัดแน่น

      “ อึ้ย…แย่แน่เรา…. ” โนบิตะคิดแล้วทำท่าจะวิ่งหนี

      “ แกตายซะเถอะ “ มือของไจแอ้นที่กำลังจะต่อยโนบิตะก็……………..

      “ อะเหอะ….โนบิตะ…นายพูดเรื่องจริง ฉันไม่โกรธนายหรอกนะ นายพูดได้ถูกใจจริงๆเลย มา..เข้ามากินขนมในบ้านฉันซิ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเองนะ ” มือของไจแอ้นที่กำลังจะต่อย ก็กลายมาเป็นลูบศีรษะของโนบิตะแทน

      “ อิอิ…ใช้ได้ดีนี่นา “ โนบิตะคิด แล้วเข้าไปกินขนมในบ้านไจแอ้นจนอิ่มแล้วก็เดินออกมา

      “ ขอบใจนะ ไจแอ้น ” โนบิตะ พูดขอบคุณแล้วเดินไปบ้านของซึเนโอะ

      “ ซึเนโอะ……. ” โนบิตะ เรียกซึเนโอะที่กำลังเล่นเครื่องบินบังคับอยู่ที่สวนหลังบ้าน

      “ อ้าว..โนบิตะหรอ….นายมาทำอะไรล่ะ..ถ้าจะขอเล่นเครื่องบินบังคับของฉันล่ะก็ โนเว ไม่ได้หรอกนะ ” ซึเนโอะ พูดแล้วหันหน้ามาเยาะเย้ย ^ U ^

      “ พรึ่ม ” แสงจากเข็มกลัดไปโดนที่ตัวของซึเนโอะทันที

      “ อ้าว…โนบิตะ…ไหนๆ นายก็อุตสาห์มาแล้วฉันให้เครื่องบินบังคับ ไปเล่นแล้วกันนะ แล้วก็การ์ตูนของฉันทั้งหมดเลยนะ..ไม่ต้องเอามาคืนก็ได้นะ…ฉันให้เลย ” ซึเนโอะพูด

      “ ขอบใจนะ ซึเนโอะ “ โนบิตะตอบกลับ แล้วนั่งอ่านการ์ตูนที่ได้จากซึเนโอะ อยู่ที่สนามเด็กเล่น

      “ อิอิ…55….สนุกจังเลยแหะเรา ” โนบิตะ พูดแล้วอ่านหน้าต่อไป ^ - ^

      “ โนบิตะ…มานี่หน่อยสิ ” ครูเรียกโนบิตะที่กำลังอ่านการ์ตูนเพลินๆ

      “ อ้าว..นั่นมันคุณครูนี่นา จึ้ย…ถือผลสอบมาด้วยแหะ…” โนบิตะพูดแล้วเดินไปหาครู ด้วยความหวั่นๆ

      “ นี่ดูนี่สิ……. ” ครู พูดแล้วชูใบผลสอบของโนบิตะ

      “ ไม่อยากดูเลยเรา ” โนบิตะคิด แล้วเงยหน้าขึ้นไปมอง > <

      “น…นี่มัน….. ” โนบิตะตกใจมากเมื่อเห็นผลสอบของตัวเอง

      “ ต…เต็ม 100……. ” โนบิตะตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

      “ ใช่แล้ว…เก่งมากเลยนะ….เดี๋ยวครูจะเอาไปให้แม่ของเธอดูก่อนแล้วกัน ” ครูพูดแล้วเดินจากไป

      “ โอโห้…เราก็เก่งนะเนี่ย ” โนบิตะคิดแล้วก็เดินไปหาชิสุกะ

      “ ชิสุกะ จะอยู่ไหมน้าาา ” โนบิตะคิด ? . ?

      “ คุณน้าครับ ชิสุกะอยู่ไหมครับ ” โนบิตะถามคุณแม่ของชิสุกะ

      “ อ๋อ…เห็นว่าไปบ้านเดคิสุงิ น่ะจ๊ะ ” คุณแม่ของชิสุกะตอบ P o P

      “ ไปบ้านเดคิสุงิอีกแล้วหรอเนี่ย ” โนบิตะพูดแล้วรีบตามไปบ้านเดคิสุงิทันที

      “ เจ้านั่นมันมีดีอะไรนะ ” โนบิตะคิดแล้วก็โมโห

      “ ชิสุกะ..ชิสุกะจัง ” โนบิตะเรียกชิสุกะที่หน้าบ้านของเดคิสุงิ

      “ อ้าวโนบิตะ..เข้ามาสิ ” เดคิสุงิออกมารับโนบิตะ K . K

      “ ชิสุกะ..ชิสุกะ..เราไปเล่นกันเถอะนะ ” โนบิตะชวนชิสุกะที่กำลังให้เดคิสุงิสอนการบ้านอยู่

      “ คือ..ขอโทษนะจ๊ะ…โนบิตะ……..” ยังไม่ทันที่ชิสุกะจะพูดจบ แสงจากเข็มกลัดคนรักก็ส่องมายังชิสุกะทันที

      “ อ่อ..ได้ซิจ๊ะ…เพื่อโนบิตะ..ได้อยู่แล้วจ๊ะ ” ชิสุกะพูดแล้วหันไปบอกกับเดคิสุงิ

      “ ขอโทษนะ…ฉันขอไปเล่นก่อนก็แล้วกัน ” จากนั้นทั้งสองก็ออกไปเล่นกันอย่างสนุกสนาน จนวันนี้โนบิตะกลับถึงบ้านเย็นมาก I U I

      “  อึ้ย….วันนี้โดนแม่ด่าเละแน่ๆเลยเรา ” โนบิตะคิดแต่ห็หายห่วง

      “ แต่เราก็มีเข็มกลัดคนรักนี่นา….รอดแล้ว ” โนบิตะคิดแล้วก็เดินกลับบ้านอย่างไม่เกรงกลัวอะไร

      “ โนบิตะ……. ” เสียงแม่ตะโกนออกมาจากข้างในบ้าน

      “ มีอะไรหรอครับแม่ ” โนบิตะพูดแล้วเดินเชิดไปข้างหลังแม่

      “ วันนี้ทำไมถึงกลับเย็นห๊ะ…. ” แม่ตวาดเสียงดัง O . O

      “ ก็จะทำไมผมล่ะครับ ” โนบิตะ พูดอย่างไม่เกรงกลัว

      “ แม่ชักจะโมโหแล้วนะ ” แม่ พูดพร้อมกับตาที่ลุกเป็นไฟ

      “ พรึ่ม ” แสงจากเข็มกลัดคนรัก ส่องไปทางแม่พอดี

      “ โอ่….โนบิตะลูก..กลับมาเหนื่อยๆ ไปทานข้าวซะนะ ลูก ” แม่ พูดอย่างใจดี

      “ ครับ…ขอบคุณครับ ฮิฮิ ” โนบิตะ พูด

      “ นี่….มีคนส่งจดหมายมาหาลูกแน่ะจ๊ะ ” แม่ พูดพร้อมกับยื่นจดหมายซองหนึ่งให้กับโนบิตะ

      “ ขอผมอ่านหน่อยนะครับ…แม่…. ” โนบิตะ พูดแล้วหยิบจดหมายมาอ่าน เนื้อความข้างในมีว่า….

      ถึง คุณ โนบิ  โนบิตะ ^ - ^

      เราได้ทราบถึงผลการเรียนของคุณแล้ว คุณมีระดับเกรดที่ดีมาก เพราะฉะนั้น ทางโครงการของเรา จึงอยากจะส่งคุณไปเรียนรู้ต่อ ที่ประเทศ อังกฤษ เพื่อเป็นตัวแทนของประเทศของเรา
      ค่าที่พักไปอยู่ คุณไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดใด ทั้งสิ้น ทางเราจะจ่ายให้เอง………หวังว่าคุณจะเตรียมพร้อมนะ อีก 1 อาทิตย์ข้างหน้า…เราจะมารับคุณ

                                                                       จาก คณะองค์การส่งเสริมเด็กเรียนรู้

      “ หาา….แม่ครับผมจะได้ไปที่อังกฤษแล้วฮะ แม่ดีใจจังเลย ” โนบิตะพูดแล้ววิ่งไปรอบๆห้อง

      “ เดี๋ยวผมเอาไปให้โดเรม่อนดูหน่อยนะฮะ “ โนบิตะพูดแล้ววิ่งขึ้นไปชั้นบน…………….

      “ จ…จริงหรอ…โนบิตะ..ฉันดีใจด้วยนะ ” โดเรม่อน บอกแสดงความยินดีหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ^ O ^

      “ ขอบใจนะโดเรม่อน…. ” โนบิตะ พูดแล้วเวลา 1 อาทิตย์ก็ผ่านไป ไวเหมือนโกหก…………..

      ที่สนามบิน…แอร์พ็อต…เดอะ…bye.bye.. ( ชื่อแปลกแหะ )

      “ นี่…โนบิตะ นายต้องรักษาตัวเองให้ดีนะ เพื่อน ” ไจแอ้น พูดแล้วให้ไมโครโฟนที่ตัวเองชอบร้องเสมอให้กับโนบิตะ

      “ ขอบใจนะ  ” โนบิตะตอบถึงในความรักของเพื่อน

      “ ลูก ต้องดูแลรักษาตัวเอง ตั้งใจเรียนด้วยนะลูก ” พ่อบอก

      “ โนบิตะ..ถ้านายไปแล้วอย่าลืมพวกเรานะ ” ซึเนโอะ พูดแล้วให้เครื่องบินบังคับของตัวเองกับโนบิตะ

      “ ขอบใจนะครับ…พ่อ…ซึเนโอะ ” โนบิตะตอบแล้วเดินไปทางแม่

      “ แม่ครับ…. ” โนบิตะ พูดน้ำตาของเขาเริ่มไหล

      “ โนบิตะ ” แม่เองก็น้ำตาไหลเช่นกัน

      “ ลูก…แม่รักลูกนะจ๊ะ ” แม่พูดแล้วร้องไห้หนักยิ่งขึ้น T - T

      “ แม่…ผมก็รักแม่ครับ ” โนบิตะ พูดแล้วน้ำใสๆก็ไหลออกมา

      “ ชิสุกะจัง….. ” โนบิตะเรียก

      “ โนบิตะ..ฉันทำข้าวกล่องมาให้เธอนะ ” ชิสุกะ พูดแล้วยื่นข้าวกล่องให้กับโนบิตะ

      “ ขอบใจนะ….  ” โนบิตะตอบแล้วหันไปทาง………

      “ โดเรม่อน……. ” โนบิตะเรียกโดเรม่อนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่

      “ โน….โนบิตะ….. ” โดเรม่อนพูดพร้อมทั้งน้ำตา Y - Y

      “ อย่าร้องไห้ซิ โดเรม่อน ” โนบิตะพูดขึ้น

      “ ฮือ….ฮือ……. ” โดเรม่อน ก็ยิ่งร้องไห้มากกว่าเดิม T – T

      “ นายต้องดูแลตัวเองนะ… ” โดเรม่อนพูดแล้วเข้าไปกอดโนบิตะ

      “ อืม..เข้าใจแล้วล่ะ ” โนบิตะ พูด…

      “ คุณโนบิตะ…ใกล้เวลาขึ้นเครื่องแล้วครับ ” ชายคนหนึ่งบอกพร้อมกับถือสัมภาระของโนบิตะไป

      “ อืม…เข้าใจแล้ว ” โนบิตะตอบ แล้วหันมาทางเพื่อนๆ

      “ ลาก่อนนะ…..ทุกคน…. ” โนบิตะ พูดแล้วเดินหันหลังไป…..

      +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


      “ โนบิตะ…โนบิตะ…. ” โดเรม่อน ปลุกโนบิตะที่กำลังนอนอยู่

      “ อืม….ลาก่อนนะ…. ” โนบิตะยังละเมออยู่

      “ โนบิตะ ” โดเรม่อน ตะโกน….

      “ …….. ” โนบิตะลุกขึ้นมา

      “ มีอะไร ” โนบิตะพูดแล้วหยิบแว่นขึ้นมาใส่

      “ นายจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน  ” โดเรม่อน พูดหน้าดุ O . O

      “ อ้าว…ก็ฉันกำลังจะไป เรียนต่อที่……. ” โนบิตะพูดแล้วหันไปมองรอบๆ

      “ ท…ทำไม…ล่ะ.. ” โนบิตะตกใจมากที่ตัวเองไม่ได้อยู่ที่สนามบิน

      “ นายคงฝันไปแหละ…ไปกินข้าวได้แล้วนะ ” โดเรม่อน พูดแล้วเดินนำหน้าไป

      “ ฝันหรอกหรอเนี่ย ” โนบิตะ พูดแล้วเดินตามโดเรม่อนไป

      “ เฮ้อ….ก็คงจริง มันก็คงเป็นแค่ความฝัน ” โนบิตะคิด

      “ นี่ โนบิตะ เดี๋ยวกับข้าว ก็เย็นหมดหรอก ” แม่เตือน

      “ ค…ครับแม่ ” โนบิตะ พูดแล้วรีบทานข้าวทันที


      “ เฮ้อ….ไม่ดีเลยแหะ….นี่คงเป็นแค่ความฝัน ความฝันจริงๆ ” โนบิตะพูดแล้วเดินไปเรื่อยๆ

      “ อ้าว…โนบิตะ ” คุณครูเรียกโนบิตะที่เดินสวนทางกัน

      “ เอ่อ….ส..สวัสดีครับ ครู ” โนบิตะสวัสดีครู

      “ นี่คือผลสอบของเธอนะ ” ครูพูดแล้วชูใบผลสอบแล้วแน่นอน…….มันต้อง……..

      “ อะ….ต…เต็ม 100 “ โนบิตะอุทานออกมาด้วยความดีใจ

      “ ใช่ เก่งมากเลยนะโนบิตะ ” ครูชมแล้วเดินจากไป

      “ แหะแหะ ” โนบิตะขำอย่างดีใจ

      “ หนอย…เจ้าโนบิตะ ” ไจแอ้นพูดพร้อมกับพาพวกมา

      “ ม…มีอะไรหรอไจแอ้น ” โนบิตะถามแล้วเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ

      “ รู้สึกว่าแกจะได้คะแนนเต็ม 100 สินะ ” ไจแอ้นกัดฟันถาม

      “ เอ่อ…ช….ใช่ ” โนบิตะตอบแล้วกลืนน้ำลาย

      “ บังอาจเก่งกว่าฉัน…. ” ไจแอ้นพูดแล้วกำหมัดแน่น

      “ งั้นแกก็ต้องโดนหน่อยล่ะ ” ไจแอ้นพูดแล้วซ้อมโนบิตะ…………………

      “ ตืบๆ…พลั่บ…พล่บ….ตุ๊บ…ตับ……ตุ๊บๆๆๆ ” เสียงซ้อมดังขึ้น

      “ โอ้ย….” โนบิตะร้องด้วยความเจ็บปวด


      “ โดเรม่อน..ช่วยด้วย…ช..ช่วยด้วย ” โนบิตะร้อง

      “ เป็นอะไรไปโนบิตะ ” โดเรม่อนเรียกโนบิตะ

      “ ก็………. ” โนบิตะพูดด้วยความตกใจ o.o

      “ ฝ..ฝันไปหรอเนี่ย ” โนบิตะพูด ใบหน้ามีเหงื่อชุ่ม - -“

      “ ก็ใช่น่ะสิ…. ” โดเรม่อนพูด

      “ เฮ้อ…..อีกแล้ว ” โนบิตะพูดแล้วเดินลงมาข้างล่าง

      “ ไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่าแหะ ” โนบิตะพูดแล้วคิดถึงเรื่องในความฝัน

      “ เฮ้อ..หวังว่าคงจะไม่เจอครูอีกนะ ” โนบิตะคิดแต่ก็……..

      “ อ้าว..โนบิตะ ” ครูทักโนบิตะ

      “ อึ้ย..เหมือนในความฝันเลยแหะ ” โนบิตะคิด แล้วทักตอบครู

      “ ส..สวัสดีครับ ” โนบิตะทักแล้วกำลังจะเดินหนีไป

      “ อ้าว อย่าพึ่งไปซิโนบิตะ…ครูมีอะไรจะให้ดู ” ครูบอก

      “ ต้องเป็นผลสอบแน่ๆ เรายังฝันอยู่หรอเนี่ย ” โนบิตะคิดแล้วกันหน้ามา

      “ นี่คือผลสอบของเธอ ” ครูบอกแล้วชูใบผลสอบขึ้น

      “ ค..คะแนน… 0 “ โนบิตะพูดแล้วดีใจมาก

      “ เย้ เย้ นี่ไม่ใช่ความฝันแล้ว..เราตื่นแล้ว ขอบคุณนะครับครู ” โนบิตะพูดอย่างดีใจ ^ - ^

      “ เราไม่ได้ฝันอีกแล้ว ” โนบิตะพูด


      ก็พึ่งแต่งเรื่องเกี่ยวกับโดเรม่อนเป็นเรื่องแรก..ไม่รู้จะดีปล่าว..แต่ช่วยอ่านและแสดงความคิดเห็นหน่อยนะ _/\\_ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ ^ - ^

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×